Cadılar bayramınız kutlu olsun. -Şuraya bakın.
Burada bir süperman'imiz var. Bir batman'imiz. Bir Psychic Roben'imiz...
Sen nesin genç adam? -Ben ne miyim?
Senin kim olman gerekiyordu? -Adım Harvey Pekar.
Harvey Paker mı? Bana süper kahraman ismi gibi gelmedi.
Ben süper kahraman değilim. Sadece bitişikteki komşunuzun çocuğuyum.
Unutun gitsin.
Neden herkesin bu kadar aptal olması gerekiyor?
Benim adım Harvey Paker.
Bir yer altı çizgi romanının karakteriyim.
Farklı sanatçılar beni her şekilde çiziyor.
Ama hey. Ben aynı zamanda gerçek bir adamım.
Ve şimdi bu adam bir filmde beni oynuyor.
Harvey Pekar'ın "American Splendor" isimli çizgi romanından uyarlanmıştır.
Benim gibi sıradan birinin bu kadar çok nasıl dirildiğini merak ediyorsanız iyi izleyin.
Tamam. Burada adam bizim adamımız. Belirsiz bir yerde doğmuş ve belirsiz bir yere gidiyor.
Hiçbir zaman yeterli eğitimi alamadı. Berbat bir semtte yaşıyordu, berbat bir işi vardı.
Şimdi ikinci evliliğinin felaketini yaşıyor. Sophia romantik bir günü ve onun fantezileri günü kurtarmaya yetmiyor.
Tahmin edin. Yanlış filme geldiniz. -Bu harika.
Elinizde dört domuz varsa onlardan bir domuz elde edebilirsiniz değil mi?
Diğer kısma geçelim. -Bir dakika. İçecek bir şey alır mısınız?
Portakal suyum var. -Sever misin? -Evet. Portakal suyu fena değildir.
Öyleyse d.ğer sahneye geçelim. Bunu gerçekten okudunuz mu?
Sadece yapı taşlarını kontrol ettim. Siz de bilirsiniz.
Söyleyecek bir lafım yok. -Başka bir şey söylemeyecek misin?
Hayır. Sesimin nasıl çıkacağını bile bilmiyorum.
Bana yardım etmelisin. Konuşamadığım için annem sırtıma vuruyor.
Utanç kaynağı olduğumu söylüyor. Söylediklerinde gerçek payı var.
Yangın alarmı değilim. Belki yangın alarmı olsaydım bu sorun bu kadar büyümezdi.
Konuşmayı bırak ve ağzını aç. -Sesimin geri gelmeyeceğinden endişe etmeye başladım.
"A" de. -Bunu demek benim için büyük işkence.
Ne? Kötü mü doktor?
İyi sayılmaz. -Kanser. Birkaç dakika önce sorun yok demiştin ama şimdi kanser olduğumu öğreniyorum.
Sakin ol Harvey. Kanser değil.
Büyük olasılıkla fazla bağırdığın için sesin kısılmış. Biraz dinlenmezsen sesini tamamen kaybedebilirsin.
Tamam, tamam. Ama ne kadar sürecek?
Birkaç ay. -Ay mı?
Sessizlik yemini başlıyor.
Hadi. Sorun nedir? -Sorun göründüğü gibi.
Ne demek istiyorsun? Beni neden terk ediyorsun?
Bu yaşam tarzı artık bende işe yaramıyor tamam mı?
Kendimi öldürmeden önce buradan gitmeliyim.
Bir dakika, bir dakika.
Lütfen beni dinle.
Sana ihtiyacım var. Lütfen gitme.
İşte adamımız. Tamam, o benim. Bu adam beni oynuyor.
Ama bana benzemiyor. Aradan bir kaç ay geçti ve ben hala hastanedeki o berbat işimde çalışıyorum.
Sesim hala geri gelmedi. -Teşekkür ederim Harvey.
Bundan daha kötüsü olamazdı. -Bundan kötüsü ne olabilir dostum?
Merhaba. -Bunun anlamını biliyor musun?
Evet. Elanoir'in şiirlerinden biri. Anlamı da... İzninizle.
Sıradan insanlardan uzak dur ve kendi işini yap.
Hayır. Kendini kadınlara kaptırma, bu senin için iyi olmaz anlamında.
Kadınlardan mümkün olduğunca uzak dur. -Evet. Şu an hayatımda bir kadın yok.
Kuşlar gibi yalnız yaşıyorum. -Yaşamanın tek yolu bu evlat.
Birkaç saniye sonra...
Büyük olasılıkla o rock parçalarından biri. Hepsi de birbirinden beter şarkılar.
Bilmiyorum. Kaliteli Rock müziği de var. Jazz gibi olmasa da kaliteli.
Bana birkaç tane iyi albüm getir. Nate King Coll'un albümü olabilir.
Sizi anlamıyorum. -Evet anlıyorsun. Evinde kal.
İyi albümleri kaybetme sadece süprüntüleri sat.
İnsanlara gerçekten iyi şeyler sattığımı biliyorum.
Bazıları bundan hoşlanmadı. Bay Boss bundan hoşlanmadı.
O daha çok klasik parçaların hayranı. Klasik keman çalan biri.
Albüm toplamaya 15 ya da 16 yaşındayken başlamıştım.
Jazz'la ilgilenmeye başlamıştım. Ayrıca çizgi roman topluyordum.
Bir koleksiyoncu olup çıkmıştım.
Bu konuda üstün bir beceriye sahiptim.
Hazine aramak gibi bir şey. İkinci el mal satılan yerlere bit pazarlarına gidersiniz. Nadir bir şeye rastlama hissi.
Çoğu kez boşa zaman harcarsınız. Ama nadiren de olsa aramalarına değen bir şeye rastlarsınız.
Nadir bir bulgu, 1962...
16 yaşındayken ikinci el satılık mallar parasındaydım. Bob adında utangaç biriyle tanışmıştım.
"Fritz The Cat" ve "Mr Natural"ı bilirsiniz. Bu ikisinden de film yapmıştı.
Buna yazık olmuş.
Hadi Harvey. Bir şey alacak mısın? -Bilmiyorum. Pek çoğuı çöpe benziyor.
Bir çeyrek. Belki pazarlık yapabilirim.
Sen pisliğin tekisin. -Yorulduğunu biliyorum.
James'i mi topluyorsun? -Evet. ya sen?
Evet. Ama bazen kendimi aptal hissediyorum. -Arkadaşım Bob'la tanış.
Şehre yeni taşındı. Amerikan yeşil kart piyangosunda çalışıyor. -Ne güzel.
Onu ofisinde görmelisin. Çılgına döner. -Sahi mi?
Benim de çizgi roman koleksiyonum var.
Bob bana bu çizgi romanları göstermişti. Birbirinden nefis kitaplardı.
Daha önce hiç böyle şeyler görmemiştim. -Bunlar gerçekten müthiş.
Peter'ın Wally ile yürüdüğü sahne mi? Çok az bulunur. -Sahi mi?
Onu geri alabilir miyim? -Henüz değil.
Dinle dostum. O bende kalsın. Bunu ne yapacaksın ki?
Bunu hiç düşünmedim. Sadece egzersiz.
Egzersizden öte bir şey. Bunun içinde çılgınca şeyler var Bob.
O kadar abartma Harvey.
Bob'la pek çok ortak yanımız vardı. Albüm ve çizgi roman topluyorduk.
Şuna bak dostum.
Oldukça korkutucu. -Evet.
Nasıldır bilirsin... İnsanlar bu işe başlar ve bir süre sonra sıkılıp bırakır.
Bir süre sonra tebrik kartları toplamaya başlayıp San Francisco'ya taşınmıştı.
Yer altındaki çizgi romanları yeryüzüne çıkarmıştık.
Birkaç yılda bir oraya döner ve insanlar ona bir yıldızmış gibi davranırdı.
Kendimi kötü hissettiğim bir anda dönmüştü. O sırada karım beni terk etmişti.
O zamanlar bana karşı çok sertti. Çocukların oyuncaklarını kaybetmesi gibi.
Bilmiyorum. Bu saçmalıkların hepsini toplayacağımı düşünme.
Herkes kötü deneyimlerin bu tür saçmalıklara neden olduğunu söylüyor.
Benim de bu konuda kötü deneyimlerim oldu.
Şu an, biraz mutluluk için bütün koleksiyonumu verebilirdim.
Cleveland'da ne kadar kalmayı düşünüyorsun?
Bilmiyorum. Çizgi romanlar konusunda ciddi bir çalışma yapıyorum.
Bence bunlar hastalıktan farksız. -Neden söz ediyorsun?
Beni suçlamıyorsun değil mi? Hayatım boyunca hep şanssız oldum.
Dinle dostum. Sana sıfırdan başlayan insanalrdan söz ediyorum.
Büyüdüğünde bazı şeyleri geride bırakmalısın. -Evet, sanırım.
Sanırım sana bu konuda bir iyilik yapıyorum.
Dinle dostum. Sana bir şey anlatacağım. Bugüne dek bunu hiçbir yerde duymadın, hiçbir kayıtta yok.
Özgür birisin.
Doğru kasayı seçmek bir sanattır. Düşünmen gereken pek çok unsur vardır.
Kısa bir sıra olabilir.Ama riske gireceğim. Çünkü kadın yaşlı bir Yahudi.
Şuna bakın. Bu bardakların altı tanesi 2 dolar.
Fazlasını alamamıştım. Ama almak istiyordum. Bu yüzden bugün altı tane daha aldım.
Ama benden sadece 1 dolar 50 sent alabilirsiniz.
Sorun değil. Şefinize sorabilirsiniz. -Frank. Fiyat etiketleri gerekiyor.
Yaşlı bir Yahudi kadın söz konusu şey para olunca sonsuza dek tartışır.
Onun arkasına geçince sonsuza dek bekleyebilirsin.
Bunu kendimden biliyorum. Ailemdeki kadınlar da onun gibidir.
Ama buna asla alışamadım. Ucuzcu olabilirim ama sınırlarım var.
Size bir kez daha açıklayayım. Bu bardakların altı tanesi iki dolar.
Kendine gel. Hayatın bu tür saçmalıklarla geçiyor.
Hayatın boyunca bu şekilde yaşamayı mı bekliyorsun?
Hayatının sonuna dek arka planda mı kalacaksın yoksa çıkış mı yapacaksın?
Tamam. param Burada. Gerekirse 1 dolar 50 sent bile verebilirim.
Lanet olsun!
Bugüne dek yapılandan daha farklı bir çizgi roman yapabileceğimi düşünüyorum.
Hayvan karakterlerine benzemeyen, süper kahramanlara benzemeyen biri. Gerçekten sınırları var.
Çünkü çocuklarla birlikte dolaşıyor. Senin gibi sıra dışı çizgi romanlarla uğraşan biri için bunun politik sonuçları olabilir.
Yapılması gerekeni yapabilirsin. -Ketçapı uzat.
Sözcükler ve resimler bir sanat formuna dönüşebilir. Fransız sanat filmlerinde olduğu gibi.
Ya da İtalyan Erotik filmlerindeki gibi.
Ben sadece gerçek hayatla ilgili bir şeyler yazmaya çalışıyorum.
Her erkeğin aynı fikirde olacağı türden şeyler.
Bu kadar kötü müsün? -Evet. -Kendini çizgi roman kahramanı yapmışsın.
Bir bakıma evet. Ama bu kahraman idol değil. Yapmacık değil.
O gerçek bir insan. Sıradan hayatın çok karmaşık olabileceğini biliyorum.
Bunlar gerçekten...
...güzel.
Teşekkür ederim. -Evet, bunlar harika.
Onları üstünde çalışmak için eve götürebilir miyim?
Ne dedin dostum? Benim için bunu yapacak mısın?
Bu harika olacak. Çünkü ben çizgi roman kapağı bile çizemem.
Sesin birden güçlendi. Seni anlamak çok zor.
Bilmiyorum. Sanırım beni tedavi ettin.
Yine sıkıcı bir hafta sonu.
Otobüse binmek zaman kazandırıyor. Ama hayatınızı uzatmıyor.
Bulaşık yıkamak her zaman belimi ağrıtıyor.
Her iş için biri vardır.
Bir başka kısa vadeli hedefe daha ulaşıldı.
Biraz tutkalı olan biri bu ceketi bir kış daha giymeli.
Son derece yalnızım ve abazayım.
İşte güvenilir bir hayal kırıklığı.
Sen ne dersin? -Bilmiyorum. Ortalama diyelim. -Ortalama mı? Ortalamanın modası geçti.
Hey dostum. Ortalamanın modası geçti.
Hikayenin tamamı doğru. -Hediye kısmı da mı? -Evet öyle.
Sıradan biri. -Maço birini çizmem mümkün değil.
Bunları sen mi çizdin? -Ben çizmiyorum. Sadece hikayeyi yazıyorum.
Ekim sayısı daha çıkmadı. Tanrı aşkına sakin olun.
Gerçekten güzel çizimler. -Ver ben de bakayım.
Başkalarının elindekini almak hiç hoş değil Bay Boss. Gelecek sefer...
O kadar kötü sayılmaz. Çok iyisin evlat.
Ama birkaç hafta sonra daha da düzelir. Yine de benim karakterlerim daha güzel.
Eski Çinli ressamlar çizimler için gerçekten çok çalışırlardı.
Herkes nereye gitti?
Neden hala orada oturuyor? Çoktan gitmiş olmalıydı.
Uzun zaman önce gitmeliydi.
Ya oraya gitmek için acele etmezlerse...
Dostlarının çizgi romanına yaklaşımı nasıl oldu?
Çok sevdiler. Okumaya doyamadılar.
Yeni baskısında neler olduğunu öğrenmek için bana gelmeye başladılar.
İş yerindeki insanlar ne diyor? Her zaman dinliyorsunuz. Her zaman yazıyorsunuz.
Evet dinliyorum. -Süper markette bile.
İnsanları uyutuyorum ama onları dinliyorum.
İşte adamımız. Sekiz çizgi romanın ardından.
Aradan uzun zaman geçmiş ama saçmalıklar hep aynı.
Evet çizgi romanları ilgi görüyor. İnsanlara ne yapacaklarını söylemek güzel bir duygu.
Ama ne faydası var? Bir süre sonra bu iş sıkıcı olmaya başlıyor.
Hiçbir iş yapmadan oturamıyor.
Kiminle dans ediyorum? Rutin sözcüklerim olmadan ben bir hiçim.
Bir işim var.
Merhaba Harvey. Bu şekerlemeleri ister misin? Şeker yemeyi bıraktım.
Evet, elbette. -Kirazlısını tavsiye ederim.
Tatları mükemmel oluyor.
Kavunlusu hiç fena değil. -Kirazlısını yiyene dek bekle.
Söyler misin...
Seninle Ventor'a gidelim mi? -Tabi. Gitmemek için sebep göremiyorum.
Bazı günler et yiyemem ama oraya her zaman gidebilirim.
Sence ikisinin arasında bir bağlantı var mıdır?
Hiç sanmıyorum. Ama pazar günü kilisedeki rahibe Meri Freddy'ye sorarım.
Rahibe Mery Freddy ha? Sevimli mi?
Sakın bildiğimiz Freddy ile akrabalığı olmasın. -Komiksin Harvey. O bir rahibe.
Ne fark eder? Belki erkek olamadığı için rahibe olmuştur.
Rahibe oldu. Çünkü Tanrısal çağrı aldı. -Tanrısal çağrı mı? Ne saçmalıyorsun?
Neden dua ettiğini bile bilmiyorum. -Dini törenleri seviyorum.
Ruhani bir insan olarak kendinden daha yüce bir şeylerin olduğuna inanmaya çalışmalısın.
Seni biraz rahatlatabilir.
Benden rahip olmamı mı istiyorsun?
Kes. Çok iyiydi çocuklar.
Şimdi bunları boş verin. Hadi şu şekerlemelerden yiyelim.
Bazıları baharatlı bazıları da naneli.
Bununla bunun arasında ne fark var? -Biri çiğnemek biri emmek için.
Sadece bakarak anlayabiliyor musun? -Hayır, önce ağzıma atmalıyım.
Her zaman şişmandık. Büyük annemin ailesi de bizim gibi şişmanlardan oluşuyordu.
Bütün gün odamda oturup televizyon seyreder ve kitap okurum.
Elbette bu bilgisayar çıkmadan önceydi. Sen yalnızlıkla nasıl başa çıkıyorsun Harvey?
Televizyoın seyredip, Caz albümlerini mi dinliyorsun?
Yazı yazıyorsun. Çöp adamlarını çiziyorsun. Bir sonraki çizgi romanını planlıyorsun.
Evet. -Pek çok çöp adam görüyorum. Bunlar oldukça ilginç görünüyor.
Çikolatalı şekerlemelerden birini denemek istiyorum. -Keyfine bak.
Kısa hafta sonu özlemle başlıyor...
Yardım edebilir miyim? -Evet.
Bana 2 ay çöreği ve çikolata tozlu keklerinizden verin.
Bir günlük ekmeklerinizden de var mı? -Sanırım var.
İşte burada.
Siz Harvey Paker'sınız. -Evet. -Alice Quen. Okuldan.
Evet, üniversiteden. Birkaç derse birlikte girmiştik.
Size ne oldu? İki yarı dönemden sonra ortadan kayboldunuz.
Evet. Notlarım iyiydi ama lanet olasıca matematik dersi vardı.
Üstümde yoğun baskı olduğu için okulu bırakmak zorunda kaldım.
Yine de başarılısınız. Caz müziğiniz ve çizgi romanınızla ilgili pek çok şey duydum.
Tabi. Meşhursunuz. Bu arada ben mezun oldum ve çocuklarıma annelik yapıyorum.
Evet. Teşekkür etme işinde pek iyi sayılmam.
İkinci karımın işi boşanma nedenimizdi. Bazen bir yolun köşesinde durur ve yanımdan geçen erkeklere...
...bakarım. Onlarda kendimi görürüm. -Çocuğunuz olmadığı için şanslısınız.
Kocam ve çocuklarım varken benim iyi bir kitap hazırlamam mümkün değil.
Jenny Gayheart'ın kitabını okudun mu? -En sevdiğim kitaptır.
O romanı okuyunca bu dünyada duygularını kontrol edemeyen doğal yazarlar olduğunu anlıyorum.
Sanırım bazıları sizi şaşırtabilir. -Sahi mi? -Hollywood tarzı mutlu bir son yok.
Geleceğe yönelik bir kitap. Bu günlerde rastlamak çok zor.
Benim arabam. -Pekala.
Güzel araba. -Teşekkür ederim.
Sizi bırakmamı ister misiniz? -Sorun değil. Hava güzel. Yürüyeceğim.
Seni görmek güzeldi Harvey. -Evet.
Eve döndüğümde Jenny Gayheart'ı sonuna dek okumuştum.
Gerçekten çok iyiydi. Alice haklıydı.
Evet kitabın sonunda karakterler ölüyordu. Ama en azından doğal bir şekilde ölüyorlardı.
O hafta sonu her zamankinden uzun olmuştu. Bazen uyurken onun vücudunu yanımda hissediyordum.
Sanki bana sarıldığını hissediyordum.
Tek düşündüğüm, Alice, Jenny ve 10 yıldır tanıdığım insanlardı.
Düşündükçe ağlayacağımı hissediyordum.
Hayat çok güzel ve çok hüzünlü görünüyordu. Hayatı sona erdirmek insana zor geliyordu.
Ama her gün yeni bir gündür değil mi? Sadece işleri lehinize çevirmek için çalışmayı sürdürün.
Bu arada Delaware'de...
Yeni American Splendor'a ne oldu? -Sanırım hepsini sattık.
Hepsini mi? -Evet.
Birini kasamın yanından ayırmıyordum. Okuyacak zaman bulamamıştım.
Üzgünüm. O derginin hayranı olduğunu bilmiyordum. Gelecek sefer eve götür.
Belki de yayın evini aramalıyım. Buna inanamıyorum!
Neden hayatımdaki herkesin bir facia olması gerekiyor?
Tamam. Belki birini arayıp... -Bu nedir?
Tamam. Burada durum daha da kötüleşmeden önce ben dolaşmaya çıkıyorum.
Kaleminle oynayabilirsin.
Sevgili Bay Paker...
Ülkenin en küçük ikinci şehrinden iyi dileklerimi sunuyorum.
Dev kimya şirketleri tarafından kontrol edilen plastikler ve kimyevi maddelerle dolu bir şehir.
Şehrimizde çizgi roman satan bir dükkan olmadığı için böyle bir dükkanı ortağımla ben açtık.
Ortağım iş yerindeki tüm beceriksizliğine rağmen American Splendor'ın sekizinci sayısının tamamını satmış.
Yeniden sipariş vermekten nefret ediyorum. Siz bir nüshasını doğrudan gönderemez misiniz?
Fena sayılmazsın canım.
Sevgili Joyce. Teşekkür ederim...
Mektubun için teşekkür ederim. Çizgi roman satmanın dışında ne yapıyorsun?
İçinizde kendinde yazma yeteneği gören biri var mı?
Bazen oyunculuk yapıyorum ve bazen mahkumlara yazmayı öğretiyorum.
Rutin ve sıkıcı hayatlarında sanatı tanımaları ve hayatın anlamını görmeleri için uğraşıyorum.
Hiç yabancı gelmedi. Evli misin? -Tanrıya şükür boşandım.
Sanırım seninle çok ortak yanımzı var. Cleveland'a beni ziyarete gelmeye ne dersin?
Sence bu iyi bir fikir mi? -Evet. Harika bir fikir.
Benimle tanışmalısın çünkü ben harika bir erkeğim.
Çizgi roman yazarı olmanın dışında pek çok sıra dışı özelliğim vardır.
Bilmiyorum. Nerede kalacağım? -Yanımda kalırsın.
Bunun için endişe etmiyorum. Sadece çayımı yatağıma döktüm.
Şimdi ne için endişe ediyorsun?
Senin için çizim yapan sanatçılar. Onlardan biri olmayı beklemiyorum.
Bazen Marlon Brando'nun gençliğine bazen de kıllı bir maymuna benziyorsun.
Bedeninle bağlantılı olan o uzun diyalogları da görünce ne umduğumu bilemiyorum.
Onlar duygusal replikler. Ben aktif bir adamım.
Sadece buraya gel. Ben de senin istediğin gibi biri olmaya çalışayım.
Bu tehlikeli bir teklif. Ben uslanmaz bir reformcuyum.
Joyce sen misin? -Merhaba Harvey.
Sonunda bizzat tanışabildik. -Evet.
Herhangi bir şeye başlamadan önce kafandan benimle ilgili ön yargıları atmalısın.
Ne oldu? -Bir şey olmadı.
Bir sorun olmalı. Sürekli etrafına bakınıyorsun.
Sanırım böyle bir yerde yemek yediğini hiç hayal etmediğim için.
Ben mi? Hayır. Buraya daha önce hiç gelmedim.
Senin hoşuna gideceğini sanmıştım. Ama hoşuna gitmedi değil mi?
Sorun değil. Bu neyi değiştirecek ki?
Sanırım bilmiyorum.
Bu mönüde ne kadar çok et yemeği var. -Vejateryan mısın?
Sayılır. Küçük bir kedim olduğundan beri hayvanlarla hep sorun yaşadım.
Sebze yemeklerini tercih ederim ama rejimde olduğum için fazla seçeneğim yok.
Ayrıca bazı sebzelere karşı alerjim var. Ben de strese neden oluyorlar.
Sanırım söz konusu şey yemek olduğunda kendimi son derece kısıtlamam gerekiyor.
Sen hasta bir kadınsın. -Henüz değil. Ama ailemdeki herkesin kalıtımsal bir hastalığı var.
İyi akşamlar.
Burayı temizleyecektim ama beni yanlış değerlendirmeni istemedim.
Aslında temizlik konusunda ciddi sorunlarım var.
Burayı en az on kez temizledim ama hala kirli.
Yatağımı yapamadığım için ordudan bile atılmıştım.
Daha kötülerini de gördüm.
Bana suyla aspirin getirir misin? -Başın mı ağrıyor?
Hayır ama birazdan ağrımasını istemem. -Evet.
Sana bir şey söyleyeceğim Joyce.
Evi biriyle paylaşmak güzel. Her şeye rağmen harika birine benziyorsun.
Seninle buluşmakta acele ettiysem özür dilerim.
Çıktığım kadınlara hep yardım etmek istedim. Sonuncusu gerçek bir cadı çıktı.
Ben de seninle iyi vakit geçirdim. -Sahi mi?
İyi eğlendin mi? -İnsanların kendilerini tekrar etmesi sıkıcı oluyor.
Bunun için üzgünüm.
Yaklaş.
Hayır.
Banyo ne tarafta Harvey? -Mutfağı geçince sağda.
Ne oldu Joyce? Neyin var?
Bilmiyorum. Sanırım yediğim şeyler dokundu.
Kendimi çok kötü hissediyorum.
En azından senin için bir şey yapmama izin ver. Sana bir şeyler hazırlayayım mı?
Deve sütüne ne dersin? -Senin gibi bir adam kahvaltıda soda içer sanırdım.
Ben sadece seninle telefonda konuşurken hoşlandığın şeyleri not almıştım.
Zorluk çekmemen için senin sevdiğin bütün yiyecekleri almıştım.
Bunlardan birinin midene iyi gelmesi gerekiyor.
Hala orada mısın?
Sanırım flört kısmını atlayıp hemen evlensek iyi olacak.
Uzun zamandır yapmadığım için kendimi kontrol edemedim.
Ben de.
Cleveland'a taşınmak senin için sorun olur mu? -Pek sayılmaz.
Tabi Amerika'nın en hareketli şehrinde de aynı depresyon yoksa.
İstersen o böcek spreyini kullanabilirsin.
Bir hafta sonra...
Hey Tobby. -Hamburgerlerim ve sütüm bana ait bu yüzden lütfen isteme.
Patates kızartmandan alabilir miyim? -Tamam ama sadece üstünden.
Geç saatlere dek yemek yemeyeceğim ve bunların bitmesi gerekiyor.
Birini mi gözlüyorsun? -Hayır. Birini sinemaya götüreceğim. Gelmek ister misin?
Hayır. Bu gece önemli bir işim var. Evleniyorum.
Evleniyor rmusun? -Bilirsin. Önceden hazırlık yapmalıyım.
Ayrıca onun buraya taşınmasına yardım edebilirim.
Neden onları arabay la götürüyorsun. -Bu benim planladığım bir şey değildi.
Bir kız arkadaşım var. -Evet. Geçen hafta tanışmıştık.
O filme gitmek istemenin iyi bir nedeni olmalı. -Çünkü yeni bir film.
Budalalar tarafından takip edilen üniversiteli iki sinir bozucu tip hakkında.
İntikam almaya karar veriyorlar. -Sen de onlarda kendini buluyorsun.
Evet, kendimi öyle görüyorum. Ve bu film beni kendine çekiyor.
Filmi seyrederken peperoni yiyorum ve benimle birlikte filmi seyretmeye gelenleri sinir ediyorum.
Filmlerde peperoni yiyen çocuklar kendilerini sıra dışı hissediyor.
Bu yüzden filmdeki herkes sinir bozucu. Film bu şekilde bitiyor.
Demek saat birde ha? -Evet. -Pekala.
Sen bu filme git ben de evleneyim. İyi bir ay geçirdik değil mi?
Harvey! -Ne? Evet?
Seninle bir film seyretmesi için onunla daha ne kadar çıkman gerekecek?
Bilmiyorum. Belki de güçsüz düştüm. Ama bir karım var ve ikimizin adına düşünmeliyim.
Sevgililer böyle değil midir? -Sevgiline bağlı. Ne tür bir sevgili yeni eşin olmak ister ki?
Sinir bozucu biri mi? -Bilmiyorum dostum.
Belki. Evet. Berbat çay yapıyor.
Onun karakterlerindeki negatif yanları anlıyorum. Harvey bunun için karakterleri zorluyor.
Karakterler büyük depresyona girebiliyor.
Bize Joyce'u tanımlayabilir misin Harvey? -Evet. Sanırım onu tanımlayabilirim.
Aslında bu sözcüklerle anlatamadığınız bir şey.
Bunun 3 nedeni var. Başımın kesilmesi de bunlardan biri.
Yine de karakter olan çizgi romana uyum sağlıyor. -Bu karakteri ilk gördüğümde tepki gösterdim.
Etrafında pek çok şey olasa da o mutlu değildi. Çünkü gün ışığıyla çiçeklere inanmıyordu.
Öyle değil mi? Berbat bir aşık olduğunu söylerdin.
Ben sadece sıradan biriyim hepsi bu. -Evet.
Benim bakış açıma göre bunun zararı olmaz. -Bu yüzden evlenmesinin espri olduğunu düşünmüştüm.
Sanırım seni kandırdım.
Ne saçma bir şeydi. -Anlatmak istediğim bu değildi.
Böyle bir süprüntüden zevk almamı nasıl beklersin Joyce?
Toby ile aynı fikirdeyim. Bence tolerans ve umudun hikayesiydi.
Kahraman olmak için seçilen insanların dönemiyle ilgiliydi.
Senin filmi neden sevdiğini biliyorum. Ama bu insanlar senin esprilerine bile dayanamaz dostum.
Büyük evlerinde aileleriyle yaşayan üniversite öğrencileri var.
Onlar bile mezun olup iyi işler bulacak ve sinir bozucu olmayı bırakacaklar.
Yüksek sesle konuşmayı bırakıp sesini alçaltır mısın lütfen.
Filmdeki çocuklar daha 20'li yaşlarında ve senin anladıklarını anlayamazlar.
Yeter artık. Onlar bilgisayar uzmanı olacak. Senin gibi bir süper markette çalışmayacaklar.
Çok komiksin Harvey. -Hadi öne geç.
Sen filmlere git ve gündüzleri hayal kur. Ama bu intikam oyunu geçrek değil.
Hollywood saçmalığı. -Onu rahat bırak.
Sevdiğim şeylerden biri kendi hayatımda başka bir yere nakledilmiş olmam.
Amerika'daki herkes bu filmi izleyebilir. Benim düşlerimle tamamen aynı.
Belki kendi sorunlarım yüzünden Tobby'ye fazla yüklenmiştim.
Bu yüzden başının belada olduğunu bile görecek durumda değildim.
Diğer kadınlar beni istemediği için onunla çabucak evlenmiştim.
Bu sefer ruh ikizimi bulacaktım. -Bu eski 78 albümleri ne olacak?
Onları bir koleksiyoncuya satamaz mısın? -78 albümlerim için ben bile espri yapmam.
Öyleyse unut. pes ettim. Hiçbir şeyi atmak istemezsen evi nasıl genişletebilirim?
Onlardan kurtulmak isterdim. Ama hepsi de iyi şeyler. -Senin için her şey iyi.
Burada nasıl yaşayabilirim? Benim için yer yok. -Hadi bebeğim.
Senin için yer bulacağım. Ama zaman ver. Bu tür işlerde iyi sayılmam.
Çünkü senin saplantıların var. -Hadi. Bu saçmalıkları duymak istemiyorum.
Çok fonksiyonel bir aileden geldiğimi bilmeni isterim Harvey.
Kişilik bozukluğunu kilometrelerce öteden fark edebilirim.
Merhaba Joyce. Harvey evde mi? -Sanatın en üst sınırı.
Neden dinlemiyorsun? Tobby'nin casus olduğunu söylüyorum.
Paranoyak kişilik bozukluğu.
Bir serseriyle yatıyor.
Mesajınızı bırakın. -Benim. Ahizeyi kaldır.
Buna inanmayacaksın ama bir yapımcı aradı ve hayatımı sahnelemek istediğini söyledi.
Beni ara. -Hayal görmenin had safhası.
Bence çizgi roman bir sanat türü. Çizgiler de diğer şeyler kadar iyi olabilir.
Çizgilerle istediğin her şeyi anlatabilirsin.
Bu doğru ama bunca yolu çizgi romanlardan söz etmek için gelmedim.
Cleveland'a dönüş.
Çizgi romanlarda hayatın tuhaf göründüğünü düşünüyorsanız bir de bunun oyununa gidin.
Bu oyunu gördüğümde neler hissedeceğimi biliyordu.
Durum biraz olsun değişmiş İşler yolunda gitmeye başlamıştı.
American Splendor'ın antolojisini yayınlamak isteyen bir yayın evi vardı.
Valiz kontrolünden nefret ederim. Sanki sonsuza dek sürecekmiş gibidir.
Valizi olmayanlar geçerken bizim 30 valizi daha beklememiz gerekiyor.
Sanırım şanslı serseri valizini zamanında buldu.
Kısırlaştırmadan dönüş var. -İşte yine başlıyoruz.
Beni dinliyor musun? Kısırlaştırmadan dönebilirsin diyorum.
Neden söz ediyorsun? Çocuk istemiyorum. Bunu ilk buluşmamızda söylemiştim.
Biliyorum ama durum değişti. Aile olabiliriz. -Nasıl bir aile olabiliriz? Ben çocuk sevmem.
Kendime bile tahammül edemiyorum. -Sana ve çocuğa tahammül edebilirim.
Bunu unut. Çocuk sahibi olamam. Bunu yapamam.
Evde, işler kötüye giderken...
Albümlerim nerede Joyce? Onlar bana yarın lazım.
Onlara dokunmadım. Uyumama izin verir misin?
Hadi. Saat on oldu. İnsan bu saate kadar nasıl uyuyabilir?
Cumartesileri bu normaldir. -Bu bir şeyi değiştirmez.
Bana ne yapacağımı söyleme. -Bunu söylemiyorum. -Senin şehrine ve senin evine taşınan benim.
Hayatım mahvoldu. En azından istediğim şekilde yaşamama izin ver.
Her şeyi denedim. Ama hiçbir şey bu kadını yataktan çıkarmaya yetmedi.
Bir iş bulmuyordu. Dışarı çıkmıyor arkadaş edinmiyor, hiçbir şey yapmıyordu.
Joyce depresyona girmişti.
Nasıl bir dönemden geçtiğini bilmiyordum ama yaşamı bana da zindan ediyordu.
Mesaj gelmiş Joyce. Neden bakmadın?
İşe yaramaz dostum.
Adım Martin. Late Night'ın yapımcılarından biriyim.
Sizinle oyununuz hakkında görüşmek istiyorum. Teşekkür ederim.
Joyce sonunda yataktan çıkmıştı.
Hayır. -Hadi. Kimin umurunda?
Bana ver. -Sen ne yapıyorsun?
İmalat sanayi.
İnsanlar bu programı mı seviyor? -Evet.
Sesimin yine kısıldığına inanamıyorum.
Bir şey içmek ister misin? -Hayır. Karnım aç.
Bize kek türü bir şey verdiler. -Sizi bekliyorlar.
Bir şeyler yiyemez miyim? -Yemek için zaman yok. -Bir dakika.
Bebek ne olacak? -Acelemiz var çocuklar.
Bu geceki bir başka konuğumuz Clevland'daki bir hastanede çalışıyor.
Aynı zamanda çizgi roman yazarı. Bu da onun romanlarından biri. American Splendor.
Cleveland'dan buraya gelen Harvey Paker'a hoş geldin diyelim.
Nasılsın? Şöyle oturmaz mısın.
Neden bana meraklı diyorsun. -Merak etmek muhteşem bir yöntemdir.
Merak eden biri bu çizgi romanları yazabilir. -Tamam. Çünkü bence sen de iyi bir insansın.
Sinirleri çok çabuk bozulan biri olduğumu söylemeliyim.
Küçük bir kusur öyle mi? -Evet ama esprileri severim. Devam et.
Sakin ol Harvey. -Sorun değil.
Hayatını çizgi romanlara yansıtmak nasıl bir duygu. Aynı zamanda Cleveland'da normal bir yaşamın var.
Bir hastanede çalışıyorsun. -Bu doğru.
Bu adam kim? -Ben de merak etmeye başladım.
Geçimini böyle sağlıyor olmalısın. Çünkü başkaları ikinci bir iş yaparken sen çizgi roman basıyorsun.
Hangi insanlar? Neden söz ediyorsun?
Bunu da nereden çıkardın?
Gösteri dünyasını tanırım. Gerçeği söylüyorum. Devam et dostum.
En azından espri yeteneği var. -Aptal demek daha doğru.
Lanet olsun! -Ne yapmaya çalışıyorsun?
Haber programı arıyorum. Amerika'da kongre, silah satışları, dış politika gibi önemli olaylar oluyor.
Sakin ol. -Bunun için endişe etme. -İşte yakın dostumuz.
Bir işim var. -Bunu biliyorum. Benim de işim var. İkimiz de çok şanslıyız. İkimizin de işi var.
Sorun nedir? -Bitirmeliyiz. Senden hoşlandım Harvey. Senden yanayım.
Çizgi romanlarını severek okuyorum. Bize hemen bu bebekten söz et. -Onu karım yaptı.
Bana zor anlar yaşatıyorsun. -Sana zor anlar yaşatmıyorum.
Mesajımızı bırakıp bitireceğiz. Sanırım bu satılık. Karın bunu eski giysilerinden dikti.
Bu bebeğin fiyatı ne? -35 dolar. -Bunun için 35 dolar mı istiyorsun?
Beni ucuzcu mu sandın? -Bunun için 35 dolar verir misin?
Hayır. Ama bu fiyata satmamı karım istiyor.
İki beyinsiz salak.
Ne düşünüyorsun?
Megalomanyak.
Cleveland'dan gelen Harvey Parker'ı selamlayalım. İçeri gel dostum.
Kısa zamanda sadece seyirciyi güldürmek için programlara davet edilir olmuştum.
Gelene dek otobüste uyumuş gibisin.
Sorun değil. İyi vakit geçirdim. -Biliyorum. Hepimiz öyle.
Bu benim dünyam. Ben böyle yaşıyorum.
Umurumda değil. Paramı aldığım, çizgi romanlarım satıldığı sürece bırakın benimle dalga geçsinler.
Eski polis memurları gibisin. -Tuhaf olansa bende komik bir yan bulmalarıydı.
Bundan neredeyse 1 yıl önce ilk kez bir televizyon programına çıkmıştın.
-Doğru. -O zamandan bu yana sana neler oldu? -Bir değişiklik yok.
Hala aynı işte çalışıyorum. -Ama sen Amerikan rüyasının sembolüsün.
Sadece bu tür program yapımcılarının ilgisini çekmiyordum.
Bunlar parasız mı? Arkadaşım Tobby MTV'den benim için randevu almıştı.
Nereye gittiğine dikkat et. -Lanet olasıca homoseksüel. -Bu serseri de kim?
Şuraya bakın. İşte bu harika.
MTV nesli için bu benim yeni imajım.
Programımıza Cleveland'lı çizgi roman yazarı Harvey Paker'la başlıyoruz.
Sinir bozucu biri ve sizin sinirlenmeniz onun umurunda bile değil.
Benim adım Toby Radlof. Ohio'nun sinir bozucu tiplerinden biriyim.
Aralarında üniversite öğrencilerinin de olduğu pek çok insan baharı burada geçirecek.
Ben de baharı burada güzel Ohio'da geçirmeye karar verdim.
O gün Toby ile iş birliği yaptığımızda neleri başarabileceğimizi görmüştüm.
Sistemdeki budalalara bu şekilde hitap ediyorduk.
Adım Tobby. Gerçekten sinir bozucu bir tipim.
Ne diyebilirim ki? 80'li yıllardaydık.
Beni dinliyor musun? Bu çocukların hikayesini okudum. Onlar Filistinli. Zor durumdalar.
El Salvador, ve Kamboçya'nın çocukları. Bunlar inanılmaz çocuklar.
Siz Harvey'siniz değil mi? -Evet benim. -Sen ve o aptal arkadaşın harikasınız.
Sahi mi? Çizgi romanlarımdan birini satın almaya ne dersin?
O aptal gösteriye devam etmemin tek nedeni bu. -Tamam. Görüşürüz Harvey Paker.
Bu çocuklarla ilgili politik çizgi roman yazmamızı istiyorum.
Beni dinle. Birkaç hafta sonra İsrail'de bir konferans var ve katılmak istiyorum.
Bir dakika. Neden söz ediyorsun? İsrail mi?
Letterman'ın gösterisine katılacak zamanı bile zor buluyorsun.
Nedenini bilmek ister misin? -Evet.
Çünkü o program umurumda değil. Benim için önemli olan bir şey yapmak istiyorum.
O programa para için katılıyorum. Belki kıçını kaldırıp bir işe girersen ben de önemli konularla ilgilenebilirim.
Bağırıyorsun Harvey. -Bunu hiç düşündün mü?
Lütfen...
Özür dilerim.
Özür dilerim Joyce.
Sanırım Joyce'u heyecanlandıran bir şey olduğunu öğrenmek güzeldi.
Bu çılgınca. Bunu Cleveland'da yapamaz mısın? -Birkaç hafta tek başına yaşayabilirsin.
Orada dikkatli ol tamam mı? Seni seviyorum bebeğim.
Elbette mutluydum. Ama kendim için endişeliydim.
Bunu ilk kez o gece geç saatlerde öğrenmiştim.
Joyce dönene dek bunu kafamdan atmaya kararlıydım.
Söylemesi yapmaktan kolaydı. -Bana dosyaları ver. -Bugün senin derdin ne?
Burfaya dört kez gelmek istemiyorum. -Bu dosyaların önce hazırlanması gerekiyor.
Senin derdin ne? -Aynı şeyi tekrar mı edeceğim. Şu lanet olasıca dosyaları ver.
Bakalım şef bu konuda ne diyecek. -Tamam.
Ne?
2 hafta da ne demek oluyor? Bir ara eve de uğramalısın!
Lanet olsun!
Sadece içeri gir ve otur. -Biliyorum. -İyi misin? -Evet.
Onunla yalnızlık arasında her şeyin üstüme geldiğini düşünmeye başlamıştım.
Joyce orada dünyayı kurtarıyordu. Kendimi hiç bu kadar aciz hissetmemiştim.
Biliyor musunuz sefil aşkın akıl vereni çok olur lafı doğruysa sıradaki konuğumuzun evi akıl verenlerle dolu olmalı.
Tamam. Yeter artık! Bunun hesabını bereceksin ahbap.
Bayanlar baylar Harvey Parker'ı alkışlayalım.
Benimle bir geri zekalıymışım gibi konuşuyorsun. Ama ben de senin kadar zeki biriyim.
İlk önce karşılıklı durum çatışmalarından söz edeceğim. Buna ne diyorsun?
Tıpkı NBC'de olduğu gibi. Askeri,- endüstriyel ve diğer...
Diğerleri buraya gelsin. Konuklar binayı terk etti mi?
Konuşmak istediğim başka şeyler de var. -Yeter Harvey. -Kes sesini!
Beni zorlama. Yoksa gerçeklerden mi korkuyorsun?
Bu seni şoke edebilir ama bu bir komedi programı.
Gelip şuna bakar mısın?
Bu programa defalarca katıldın. Bu sayede çizgi romanların satıldı. Bunun için minnettar olmalısın.
Bana iyilik yapma. Hala hastanede çalışıyorum. Her zaman orada çalışacağım.
Bunu da sana ve lanet olasıca zavallı seyircilerine borçlu değilim.
Tamam. Reklam arasından sonra döneceğiz. Sanırım sen burada olmayacaksın.
Bana bir erkek gibi sor David. Reklamların ardına saklanma.
Seninle konuşmak harikaydı. Hoşça kal David. Hoşça kal Amerika. Hiçbir şey için teşekkür etmem.
Birazdan geri döneceğiz bayanlar ve baylar.
Sanırım bu sefer gerçekten başardın. -Kimin umurunda.
Bu elimde değildi.
Lütfen bir daha gitme. Buna dayanamıyorum.
O çocukların durumunu görseydin benden bunu istemezdin.
Eğer yeniden gidersen her şeyi kaybedeceğim. -Bunu tartışmayalım. Hayatımda buna ihtiyacım var.
Beni çok özlemeni takdir ediyorum.
Bu nedir Harvey?
Bunu anlamıyorum. Bu ur kanser anlamına mı geliyor?
Kötü huylu ur olduğunu biliyoruz. Ama ne kadar yayıldığını bilmiyoruz.
Kesin sonuçları alınca tedavi yöntemine karar vereceğiz.
Nasıl kanser olabilir?
Kendimi berbat hissediyorum. -Pozitif bir şey sayılmaz.
Kuzenim Norman da bu yüzden ölmüştü.
20 yaşındaydı. Üniversitede parlak bir geleceği vardı. -Kes artık. Ölmeyeceksin Harvey.
Kanser olan sen değilsin. -Şimdi bana çok iyi bak.
Bunun üstesinden geleceğiz. Hastalıkları bilirim. Nasıl başa çıkılacağını bilirim.
Sen güçlüsün. Ben senin kadar güçlü değilim. Pozitif olamam. Bunu yapamam.
Evet, yapabilirsin. -Hayır, yapamam.
Nasıl yapacağını anlatacağım. Hepsini çizgi romanına uyarlayacaksın.
Her ayrıntıyı belgesel yapacaksın. Böylece bu iş bitene dek onu düşünmekten uzaklaşacaksın.
Bunu yapamam. Yeterince güçlü değilim.
Ölmek istiyorum.
Sorun değil. Bende sensiz yaparım.
Birkaç gün sonra...
Adım Fred. Çizgi roman için aramıştınız. -Evet şu sanatçı. İçeri girin.
Bu benim kızım Daniela. Yanımda getirdim. Umarım sakıncası yoktur.
Elindeki şey ne? -Bir midilli.
Bir midilli mi? İsmi ne?
O bir kız. Clarissa. -Anlıyorum.
Adım Joyce. Hem seninle hem de Clarissa ile tanıştığıma sevindim.
Harvey için üzgünüm. Burada mı? -Hayır işte. Gelecek hafta dönecek. Sizinle bunu konuşmak istedim.
Çünkü burada kalsaydı sizinle rahatça konuşamazdım.
Lanet olsun.
Ne kadar salaksın dostum. Kapıyı aç Joyce.
Yine anahtarlarımı unuttum.
Kapıyı tut.
Şu lanet olasıca kapıyı aç!
Neler oluyor?
Tedaviyi izlemenin iyi fikir olacağını düşündük. -Evet, bence de iyi bir fikir.
İşte benim fikirlerimden birkaçı.
Tanrım. Biz...
Joyce ne yaptığını bilmiyor. Sözcükler ve resim çerçeveleri çok fazla.
Neden eskisi gibi yapmıyorsunuz?
Kızım salıya dek benimle kalmak zorunda. Onu şimdi geri götüremem.
Eski karımın özel işleri var. Onu alamaz. Bu yüzden kızım benimle kalıyor.
Gelecek hafta tedavim başlıyor.
Bana bir iyilik yap. Çocuğu da getir.
Tamam.
Tedavi başlıyor. Zaman tuhaf şekilde geçiyor...
Ne yaptığını sanıyorsun? Kes şunu!
Bunu bilerek yapıyorsun.
Çok güçsüzüm. Basamakları zorlukla çıkıyorum.
Yangında gibiyim. Bütün vücudumda karıncalar dolaşıyormuş gibi.
Teşekkür ederim.
Öleceğim.
Banyoda yatıyorum ve öleceğim.
Ne oldu Harvey?
Orada ne yapıyorsun? Ne oldu?
Bu işin üstesinden geleceğim. Çizgi romanımı çıkaracağım.
Ben sadece...
Ama karakterler mükemmel değil. -Neden söz ediyorsun?
Ben ölürsem karakterleri kim devam ettirecek?
Bundan korkuyorum.
Aman Tanrım. Kendine gel Harvey.
Hadi, uyan Harvey! Beni duyuyor musun?
Adım Harvey Parker. Bu çok sıra dışı bir isim.
1960'da ilk evimi aldım ve ilk kez telefon rehberim oldu.
Kendi ismimi ararken bir başka Harvey Parker ismine rastlayınca neler düşündüğümü hayal edin.
Bu ismi hep düşündüm. Göbek adım Lorence.
Onun ismi sadece Harvey Parker olarak kaydedilmişti. Bu yüzden saf bir isimdi.
70'lere gelince telefon rehberinde kayıtlı üç Harvey Parker olduğunu farkettim. Ve bu benim merakımı çekti.
Sıra dışı bir isme sahip üç kişi nasıl olurda aynı şehirde toplanmış olabilirdi?
Sonra bir gün birlikte çalıştığım insanlardan biri babamın öldüğünü düşünüp bana baş sağlığı diledi.
Harvey Parker ismine gazetede rastladığını söyledi.
Oğullarından birinin ismi Harvey idi.
Gerçekten bir başka Harvey Parker'da oydu.
Altı ay sonra küçük Harvey Parker öldü.
O gece o adamla tanıştım. Çok üzgündüm.
Hayatlarımızın tanımlanamaz bir şekilde birbirine bağlı olduğunu düşünüyordum.
Ama bu hikaye orada bitmedi. 2 yıl sonra, telefon rehberinde başka bir Harvey Parker ortaya çıktı.
Kim bu insanlar?
Nereden geliyorlar? Ne iş yapıyorlar?
Neden isimlerimiz aynı? Harvey Parker kim?
Üst katta satılık tişörtlerimiz de var.
İşte adamımız. 1 yıl sonra.
Tedavisi başarılı oldu. Doktor iyimser. Sanırım Joyce çizgi roman konusunda haklıymış.
İlk resimli romanımızı yayınladığımızı düşünüyorduk. İmza günü için gelenler vardı.
Birkaç ulusal kitap ödülü bile aldık.
Bu çok güzel. Dışarıda mı buldun?
Böylesini hiç görmemiştim. İşte bitti canım.
Gerçekten çok etkileyici bir kolye.
Hey Joyce. -Ne var Harvey?
Doktor aradı.
Temiz olduğumu söyledi.
Aklıma Daniela ile ilgili fikirler geliyordu.
Annesinin nerede olduğunu kızını neden görmediğini bilmiyorduk.
Freddy bizimle daha iyi bir hayatının olacağını söylüyor.
İlk başta korkuyordum ama sonra boş ver dedim. O iyi bir çocuk.
Onu alıp kendi çocuğumuz gibi büyütmeye karar verdik.
Tersten okumaya devam et. -Tersten okumayı sevmiyorum.
Bu o mu? -Dedim ya o benim.
Bir canavara benziyorsun. -Asıl senin nasıl göründüğüne bak.
Benim mi? -Evet. Şimdi sen de hikayenin parçası oldun.
Hangi hikaye? -Hayatımın hikayesi.
Küçük deniz kızı kadar ilginç olmadığımı ben de biliyorum.
Sanırım ben de kendi çizgi romanımı yazacağım. -Sahi mi? Neyle ilgili?
Henüz emin değilim ama seninle ilgili değil.
Sanırım senden yeterince bahsedildi.
Biliyor musun? Bence de hayatınla ilgili şeyleri yazmalısın. Okulda yaşadıklarını...
Küçük midillini. Bilmiyorum. Kızlara özgü şeyleri.
Elimi tutmak zorunda mısın? -Ne istiyorsun, benden ayrılmak mı?
Biliyorum. Utanıyorsun. Babam elimden tutunca ben de utanırdım.
Hayır Harvey. Elimi çok sıktığın için avucum terliyor.
Harika. Hadi.
Joyce haklı. Sen saplantılı birisin. -Devam et.
Evet. Sanırım çizgi romanlar bana çok şey kazandırdı.
Ama bunun mutlu bir son olduğunu düşünmeyin. her gün mücadele ile geçiyor.
Joyce'la her gün tartışıyoruz. Ve nadiren çalışıyor.
Hayatım tam bir kaos.
Biraz şansım varsa emeklilikle ölüm arasında sağlık sorunu yaşamam.
Altın yıllar değil mi? Kim bilir? Bu arada bu filmi bile çekebilirim.
Sözcükleri kaybettiğim doğru. Ama resimler olduğu yerde duruyor.
Sürpriz!