2004 sevgililer günü hakkında akla gelen fikirler
Bugün posta kartı şirketleri tarafından...
...insanlar kendilerini kötü hissetsinler diye bulunmuş bir gündür.
Bugün işi astım.
Trene atlayıp Montauk'a gittim.
Neden bilmiyorum.
Ben aklına eseni yapan biri değilim aslında.
Bu sabah kötü kalktığım için herhalde.
Arabamı tamir ettirmeliyim.
Alo, Cindy? Ben Joel. Joel.
Kendimi pek iyi hissetmiyorum.
Hayır, gıda zehirlenmesi sanırım.
Kumsalda hava çok soğuk.
Şubatın ortasındayız. Unuttun mu, Joel?
Bazı sayfalar yırtılmış. Böyle birşey yaptığımı hatırlamıyorum.
İki yıldır ilk kez birşey yazıyorum.
Kumu fazla abartıyorlar. Altı üstü küçücük taşlar işte.
Keşke biriyle tanışsam.
Bunun olma şansı çok düştü.
Tanımadığım bir kadınla göz kontağına giremediğim düşünülürse...
Belki de tekrar Naomi'yle çıkmaya başlamalıyım.
Tatlı biriydi. Tatlı iyidir.
Beni seviyordu.
Neden bana azıcık ilgi gösteren her kadına aşık oluyorum?
Selam.
-Pardon? -Sadece selam dedim.
Selam. Merhaba.... Selam.
Daha yakına otursam rahatsız olur musun?
-Ne tarafa gidiyorsun? -Rockville Center'a.
Hadi canım! Ben de!
-Gerçekten mi? -Şansa bak.
Seni bir yerden tanıyor muyum?
Hiç Barnes and Noble'dan alışveriş yapar mısın?
-Evet, elbette. -İşte bu!
-Öyle mi? -Seni orada gördüm!
Beş yıldır falan orada çalışıyorum.
- Tanrım! Beş yıl oldu mu? -Görseydim hatırlardım herhalde...
-Saçım yüzünden olabilir. -Ne saçın yüzünden olabilir?
Rengini çok sık değiştiririm. Bu yüzden tanıyamamış olabilirsin.
- Bu rengin adı mavi yıkıntı. - Öyle mi?
-Şık bir isim, değil mi? -Beğendim.
Böyle şık isimli boyalar üreten bir şirket var.
Kızıl tehlike, sarı ateş, yeşil devrim...
İşi bu isimleri bulmak olan birileri olmalı.
Sence böyle bir iş olabilir mi? Yani kaç tane saç rengi olabilir ki?
-Onbeş tane belki vardır. -Biri o işi kapmış.
Turuncu Ajan. Bunu ben buldum.
-Bir boyaya karakterimi verdim. -Bundan şüpheliyim.
Sen beni tanımıyorsun. Dolayısıyla bunu bilemezsin, değil mi?
Özür dilerim, kibar davranmaya çalışıyordum.
Peki, anladım.
-Bu arada, adım Clementine. -Benimki de Joel.
-Selam Joel. -Selam.
Adım hakkında şaka istemem.
Ama, hayır, sen zaten yapmazsın. Kibar davranmaya çalışıyordun.
-Adınla ilgili şaka bilmiyorum. -Akıllı Bıdık.
-Bunun ne demek olduğunu bilmiyorum. -Bilmiyor musun? Sen deli misin?
Öyle olduğumu söyleyenler oldu.
Oh my darling, oh my darling, Oh my darling Clementine...
You are lost and gone forever, Dreadful sorry, Clementine.
- Hayır mı? - Özür dilerim. Ben sadece...
Ama güzel bir isim. Gerçekten çok hoş.
Merhametli demek, değil mi? Celementine?
Ama gerçeğe pek uymuyor. Ben kinci o*ospunun tekiyim.
-Ben öyle biri olduğunu sanmazdım. -Neden sanmazdın?
Şey... Bilmiyorum... Tatlı biri gibi görünüyordun...
Şimdi de tatlı mı oldum? Tanrım! Hiç başka sıfat bilmez misin sen?
Tatlı olmaya da, kimsenin bana tatlı davranmasına da ihtiyacım yok.
Tamam.
-Joel? Adın Joel değil mi? -Evet.
Bağırdığım için özür dilerim. Bugün bir garibim.
Şu anda utanarak kabul etmeliyim ki, kibar davranman hoşuma gidiyor.
Ne zaman neden hoşlanacağım belli olmaz ama...
...şu anda böyle davrandığın için mutluyum.
Şu anda yapmam gereken...
- Birşeyler yazıyordum... - Özür dilerim. Tamam.
- Hayır, hayır, sadece... - Elbette. Önemli değil.
-Sen işini hallet. - Tanrım!
Selam! İstersen gittiğin yere bırakabilirim.
-Hava soğuk. -Evet, olur! Bana uyar.
Sen insanları takip eden bir sapık falan değilsin, değil mi?
Ben takipçi falan değilim. Sen benimle konuştun, unuttun mu?
Bu takipçilerin kitabındaki en eski numaradır.
Gerçekten mi? Takipçi kitabı diye birşey mi var?
Bu kitabı okumalıyım.
Bak, kaçık gibi göründüysem özür dilerim. Aslında değilim.
Sorun değil. Öyle olduğunu düşünmemiştim.
Bir içki ister misin?
Yukarda çok içkim var ve...
Neyse boşver.
Aptalca davrandığım için özür dilerim. Utandım şimdi.
- Hayır, hayır. - İyi geceler, Joel.
İki Mavi Ay.
- Teşekkür ederim. - İç, genç adam...
...içki baştan çıkarma bölümünün iğrençliğini azaltır.
Şaka yapıyorum. Hadi ama.
Pek konuşmayan bir tipsin, değil mi?
Sadece... Pek ilginç bir hayatım yok.
İşe giderim, eve dönerim...
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Günlüğümü okumalısın...
Bomboş denebilir...
Gerçekten mi? Bu seni üzüyor mu? Ya da kaygılanıyor musun?
Ben hep hayatımı tam olarak yaşayamadığımı düşünüp kaygılanırım.
Her imkanı değerlendirmek hiç bir anı boşa harcamamamak isterim.
Sen gerçekten çok tatlısın. Tanrım, böyle demeyi kesmeliyim!
Seninle evleneceğim. Bundan eminim.
Peki.
Joel, bir ara benimle Charles nehrine gelmelisin.
Sence bu mevsimde donmuş mudur?
-Kulağa korkutucu geliyor. -Kesinlikle.
Bir piknik sepeti hazırlarım. Gece pikniği.
-Gece piknikleri farkı olur. -Güzel olur.
Ama şimdi gitmeliyim.
-Kalmalısın. -Hayır, gerçekten...
Sabah erken kalkacağım.
Beni aramanı isterim. Arar mısın?
-Beni aramanı isterim. -Evet.
Aradığında sevgililer günümü kutla. Bu çok hoş olur.
-Neden bu kadar geciktin? -Eve daha yeni girdim.
-Beni özledin mi? -Garip ama evet.
Evet dedin! Galiba bu evlendiğimiz anlamına geliyor.
-Galiba. -Yarın gece buzda yürüyelim mi?
Bu dönemde tamamen donmuş olur.
-Bilemiyorum. -Hadi. Gel, gel...
-Çok güzel. -Değil mi?
Fazla uzaklaşma.
-İyi misin?
Kahretsin.
Kıçım!
-Artık dönsem iyi olacak. -Hadi gel.
-Gel hadi. -Ya kırılırsa?
Kırılırsa mı? Gerçekten umrunda mı?
Buraya gel. Lütfen.
Kay hadi.
-Keyifliymiş. -Buraya yatalım.
Güzelmiş.
Hadi.
Çatlayacak.
Ne çatlayacak, ne de kırılacak. Çok kalın.
Bana yıldız takımlarını göster.
Bilmiyorum.
Bildiklerini göster.
Tamam... Tamam.
-Şuradaki Osidius. -Nerede?
Tam şurada. Gördün mü? Bir hilal ve sonra da haç.
Küçük Osidius.
-Atıyorsun, değil mi? -Hayır. Orada. Hilal ve haç şeklinde.
Kapa çeneni!
Clementine... Kalkma vakti.
Uyandırayım dedim. Geldik.
Uyumak için sana gelebilir miyim? Çok yorgunum.
-Peki... evet, olur. -Diş fırçamı alayım.
-Evet? -Yardımcı olabilir miyim?
-Ne demek istiyorsunuz? -Yardımcı olabileceğim birşey var mı?
-Hayır. -Burada ne yapıyorsunuz?
-Ne sorduğunuzu anlamadım. - Teşekkürler.
-159'u arıyoruz. -Şu numara kaç?
Tanrım! Şunu ışığa tutsana! Bu o mu?
-Sanırım. - Tamam, bu o.
Bu o.
-Joel. -Frank.
Kahretsin.
Tanrım, aldığım tek sevgililer günü kartı annemden geliyor.
Bundan daha zavallıca ne olabilir?
Clementine olduğu için şanslısın, adamım. Çok sıkı bir kız.
Sevgililer günü için özel bir planınız var mı?
Hayır.
Bir gün kaldı. Rezervasyon yaptırmalısın.
Nicky D.'nin yerine kalmak istemezsiniz.
Nick Romans! Patates de ister misiniz?
-Benim uyumam gerekiyor, Frank. -Saat daha 8:30.
Patrick, kes şunu.
Tamam, tamam.
Tamam. Tamam.
Apollo'da gösteri başlıyor.
Sessiz ol.
Hey, Joel, n'aber?
Selam, Frank.
Aldığım tek sevgililer günü kartı annemden geliyor.
Bundan daha zavallıca ne olabilir?
Clementine olduğu için şanslısın, Joel.
Sevgililer günü için özel bir planınız var mı?
Hayır.
Bir gün kaldı. Rezervasyon yaptırsan iyi olur.
Nicky D.'nin yerine kalmak istemezsiniz.
Evet! Sevgililer gününe üç gün vardı. Bu işin çözülmesini istiyordum.
Çözen ben olmak istiyordum. Onu aradım ama numarasını değiştirmiş.
Ben de Andy Garrick'e gittim. Ona bir hediye almak istiyordum.
İş yerine gider hediyesini veririm diye düşünmüştüm.
Buna inanamayacaksın. Yanında çok genç bir adam vardı.
Ve sanki beni hiç tanımıyormuş gibi suratıma baktı.
Pardon? Yardımcı olabilir miyim, efendim?
-Hey, tatlım. -Patch, bebeğim.
-Burada ne işin var, bebeğim? -Sana süpriz yapmaya geldim.
Başka bir yere bakmalısınız, efendim.
-Nasılsın? -İyiyim. Sen nasılsın?
Bana neden bunu yaptı?
Hey, ot isteyen var mı?
Tanrım. Rob, biraz ara ver.
Tanrım, beni cezalandırıyor.
-Biliyorum. Bu korkunç. -Dürüst davrandığım için.
-Evine gideceğim. -Hayır, hayır. Oraya gitme, adamım.
Bu çok...
Haklısın, umutsuz görünmek istemem.
Joel, bunu bir işaret olarak görsene. Yeni bir hayata başla.
Değil mi?
-Joel, ahbap, aslında durum şu... -Rob, yapma.
-Rob, ne yapıyorsun? - Teklifin ne, Carrie?
Bulduğun zekice çözüm ne?
Konu şimdi de bizim hakkımızda mı oldu?
-Bu bizimle ilgili değil. -Katılıyorum. Joel'le ilgili.
Bir yetişkin olan Joel'le ilgili, Carrie ananın çocuğu değil!
-Ne yapıyorsun? -Sen nasıl yıkıyorsun, görelim!
Harika. Çok güzel.
Tamam.
Clementine Kruczynski Joel Barish'i hafızasından sildirdi.
Lütfen ona bir daha ilişkilerinden bahsetmeyin.
-Nerede bu yer? -Bilmiyorum. Bir şey yapan bir yer...
Günaydın. Lacuna.
Hayır, özür dilerim. O kampanya yılbaşında bitti.
Evet, elbette. Sizi beşinde alabiliriz. Çarşambaya geliyor.
Tamam. Şifreleyebilir misiniz?
Tamam. Bir de iş saatlerinde arayabileceğimiz bir numara gerekiyor.
Harika. İyi günler. Görüşürüz.
-Yardımcı olabilir miyim? -Ben Joel Barish.
-Pardon? -Ben Joel Barish.
-Randevum vardı... -Dr. Mierzwiak'la.
-Şunu doldurun lütfen. -Sadece konuşmak istiyorum.
- Yine de doldurmanız gerekiyor. - Öyle mi?
Teşekkürler.
-Kalemim yok. -Orada var.
Günaydın. Lacuna. Evet, o kampanya yılbaşında bitti.
Bay Barish?
-Bugün nasılsınız? -Aslında pek iyi değilim.
- Tanrım! Stan! -Özür dilerim, ben sadece...
-Beni korkuttun! -Özür dilerim.
-Buyrun, doktor. - Teşekkür ederim.
Bunu görmemeliydiniz. Özür dilerim.
-Bu bir oyun değil mi? -Sizi temenni ederim, değil.
Hayır.
Böyle birşey olamaz.
Dosyalarımız gizlidir, Bay Barish. Bu yüzden size kanıt gösteremem.
Şu kadarını söyleyeyim ki, Bayan Kruczynski mutlu değildi.
Hayatına devam etmek istiyordu. Biz bu olanağı sağlarız.
Kruczynski mutlu değildi. Hayatına devam etmek istiyordu.
Biz bu olanağı sağlarız.
Bu da ne demek? Ben çıktığı en iyi adamdım.
S*ktir!
-Rob, biraz ara ver! -Önemli değil.
Carrie, bir kuş yuvası yapıyorum.
Ne diyebilirim, Joel? Clementine'ı bilirsin. O böyle biridir.
Aklına eseni yapar. Bir anda seni silmeye karar verdi.
Bir anda.
-Hayır, durun! Durun! -Doktor!
Özür dilerim, doktor. İçeri dalıverdi.
Ona sevgililer günü öncesinde çok meşgul olduğumuzu söyledim.
- Tamam, önemli değil, Mary. -Ama dışarda bekleyenler var.
Bay Barish, içeri gelin lütfen...
-Mary, Bayan Wool ile ilgilenir misin? -Evet, elbette.
Güle güle, Bayan Wool.
Yapmanızı istediğimiz ilk şey, Bay Barish...
...eve gidip Clementine'la ilgili olan herşeyi toplamanız.
Herşeyi.
Bu nesneleri beyninizde Clementine'ın haritasını çıkamak için kullanacağız.
Resimlere, kıyafetlere, hediyelere ihtiyacımız olacak.
Size almış olabileceği kitaplara...
Beraber almış olabileceğiniz Cd'lere...
Günlük kayıtlarına...
Clementine'ı evinizden, hayatınızdan çıkarmalısınız.
Ve harita çıkarıldığında...
... teknisyenlerimiz bu gece silme işlemini evinizde gerçekleştirecek.
Böylece sabah uyandığınızda...
...kendinizi yatağınızda, hiçbir şey olmamış gibi bulacaksınız.
Sizi bekleyen yeni bir hayat olacak.
Hayır, üzgünüm, efendim. Bu işlemi bir günde üç kere yaptıramazsınız.
Bu prensiplerimize aykırı. Nasılsınız, Bay Barish?
Buradayım, dinliyorum.
Acil bir durum olduğunu biliyorum. Elimizden geleni yapacağız.
Sizi bir Martta alabiliriz. Belki de doktorla konuşursanız...
Peki, o halde bir randevu ayarlayalım. Bu hafta hangi gün gelmek istersiniz?
-Bay Barish. -Bu akşam çok meşgul ama...
...belki yarın 12:50 gibi olabilir. Size de uygun mu?
Sevgililer günü nedeniyle Şubat ayında çok meşgul oluyoruz.
Bu en yetenekli ve tecrübeli teknisyenlerimizden Stan Fink.
-Bu gece sizinle o ilgilenecek. - Tanıştığımıza memnun oldum, Bay Barish.
Adım Joel Barih ve buraya Clementine Kruczynski'yi silmeye geldim.
Çok güzel, şimdi bana Clementine'dan bahsedin.
Bir kaç yıl önce Naomi adında bir kızla beraber yaşıyordum.
Arkadaşlarım Rob ve Carrie bizi plajda bir partiye davet ettiler.
O partileri bilirsiniz. Naomi gidemedi ama ben gittim.
Ve Clementine'la karşılaştım.
Özür dilerim.
En yakın tarihli hatıralarınızla başlayıp geriye doğru gideceğiz.
Her hatıramızın duygusal bir özü vardır.
Ve o özü yok ettiğinizde hatıra bozulmaya başlar.
Yarın sabah uyandığınızda hedef alınan tüm hatıralar yokolmuş olacak.
Uyandığınızda yok olan bir rüya gibi.
Beynin hasar görmesi riski var mı?
Teknik olarak zaten bu işlem beynin zarar görmesi demek.
Ama çok içtiğiniz bir akşamkinden daha büyük bir zarar değil.
Farkedebileceğiniz bir kaybınız yok.
Rahat mısınız?
Şu anda yaptığımız şey, Bay Barish, beyninizin bir haritasını çıkarmak.
Tamam, başlayalım.
Bu işlemi bu akşam başlatmak istiyorsak yapacağımız çok şey var.
Bu nesnelere tepki vermenizi istiyorum, Bay Barish.
Bunun iyi bir hikayesi var.
Aslında nesneleri sözle tasvir etmezseniz çok daha iyi duygusal çıktı alabiliriz.
- Lütfen hatıralara odaklanmaya çalışın. - Özür dilerim.
-Momitörde sinyaller güçlü. -Çok güzel.
Bir tane daha.
Bir sonraki. Tamam.
Patates Kafa... Sonraki.
Hatıralara odaklanın. Patrick bana bir iyilik yap...
-Patrick bana bir iyilik yapsana. - Tamam.
-Voltaj regülatörüne bakar mısın? -Voltaj iyi görünüyor.
Gerçekten mi? İstediğim kadar iyi silemiyorum.
Bağlantıları kontrol et, lütfen.
İşte buradasınız.
Neredeyim?
Neye baktığımı anlayamadım.
Neden burada dikilirken... Aman Tanrım, dejavu.
-Dejavu. Bu çok.... -Hadi başlayalım.
Bu işlemi bu akşam başlatmak istiyorsak yapacağımız çok şey var.
Kafamın içindeyiz, değil mi?
Sanırım öyle diyebiliriz. İçerisi böyle görünürdü.
Çok güzel.
İşlem bitince bu nesneleri yok edeceğiz.
Böylece onların evdeki açıklanamayan varlıklarından rahatsız olmayacaksınız.
-Patrick? -Evet?
Hatları kontrol eder misin? Kendi sesimin ekosunu alıyorum.
Neden bu kadar çok kablo var?
-Oldu mu? -Eminim bir yerlerde...
-Bu nasıl? -Bugün nasılsınız, Bay Barish?
-Buyrun, Bay Barish. - Tamam, böyle daha iyi.
-Bundan hoşlandığımı sanmıyorum. -Bir de bunu deneyelim.
-Oldu sayılır. -Bu günlük çok işimize yarayacak.
- Tanrım! Dikkatli ol! -Ne var?
Geri çekil!
Sakin ol.
-Sorun yok. -Adamı yakacaksın.
Tamam, bunu hallettik.
-Burası çöplük gibi, değil mi? -Burası bir apartman dairesi, Patrick.
Çöplük değil de, sıradan o zaman. Pek ilham verici bir yer değil.
Çürük kokusu gibi bir koku var.
Patrick, şu işi bitirebilir miyiz? Önümüzde çok uzun bir gece var.
Tamam. Oldu.
Bu seni son görüşüm.
Saat üç.
Bir şekilde... denebilir ki.... arabanı çarptım.
Sarhoş araba kullanıyorsun. Bu acınacak bir durum.
Biraz çakır keyif oldum. Bana zavallı deme!
Ama öyle! Bu çok sorumsuzca bir davranış. Birini öldürebilirdin!
Belki de öldürmüşsündür bile! Haberlere bakalım mı?
Ölü çocuk ya da hayvan var mı diye ızgaraya bakayım mı?
Kimseyi öldürmedim. Sadece kaporta biraz yamuldu.
-Yaşlı kadınlar gibisin. -Ya sen neye benziyorsun?
Şarapçıya mı?
Şarapçı mı? Tanrım! Sen ellilerden falan mı kaldın? Şarapçıymış.
Kabul et, Joelly. Sen olmadan gece dışarı çıktım diye çıldırdın.
Ve o küçük solucan beyninle bu gece kimseyle yattım mı diye merak ediyorsun.
Bak, Clem, bu gece biriyle yattığıı varsayıyorum.
İnsanlara kendini sevdirme yöntemin bu değil mi?
Özür dilerim, tamam mı?
Clem, öyle demek istemedim. Tamam mı?
-Clem, ben sadece... -Anahtarlar. Artık onlara ihtiyacım yok.
Ben sadece...
Kızgındım, sinirliydim, ya da başka birşey vardı, bilemiyorum...
Clem?
Yakaldım.
- Bu gece Mary geliyor. - Öyle mi?
Evet. Bilmek istersin diye düşündüm.
Mary'i severim. Bizi görmeye gelmesi de güzel.
-Ama benden hoşlandığını sanmıyorum. -Seni sever.
Belki ben de kız arkadaşımı çağırmalıydım.
-Artık bir kız arkadaşım var. -Canının istediğini yap.
Sana söylemiştim...
Tamam.
- Sana yeni kız arkadaşımla nasıl... - İşimize odaklanmalıyız, Patrick.
Sorun şu ki, durum çok garip. Kız arkadaşımla ilgili durum.
Eminim öyledir.
Dalga geçiyorsun.
-Clem, seni evine bırakayım. -Git başımdan, ibne!
Baksana, herşey yıkılıyor.
Seni siliyorum ve mutluyum.
Önce sen beni sildin. Bana bunu yaptığına inanmıyorum!
Clem, beni duyabiliyor musun?
Yarın sabah hayatımda olmayacaksın!
Bu boktan hikayeye mükemmel bir son!
Bir kızın beni çekici bulması garip mi? Bu bir sorun mu?
Hayır, bu komik.
Sence kim daha yakışıklı? Ben mi, bu adam mı?
Patrick, sussana.
Geçen hafta yaptığımız kızı hatırlıyor musun?
Patateslerle gelen kızı?
O kız mı? O bu adamın sevgilisi. Tamam.
-Evet. -Sevgilisiydi. O işi hallettik.
-O gece ona aşık oldum. -Ne? Seni küçük sapık!
-Ne? -Bilinci yerinde değildi, adamım.
Çok güzeldi. Bir külotunu da çaldım.
- Tanrım! -Ne var?
Yani... Temizlerdi.
Bana bunları anlatma, adamım! Bu boktan şeyleri duymak istemiyorum.
- Temizlerdi! Ne olmuş? -Anlatma! Dur!
- Tamam. -Yapacak işimiz var.
-Evet, tamam! -Peki, peki.
Şey... dahası da var.
Onun işini hallettikten sonra çalıştığı yeri öğrenip, oraya gittim.
-Ne yaptın? - Tanrım.
Tanrım, Patrick, bunun ne kadar etik dışı olduğu hakkında bir fikrin var mı?
Pek yok. Daha iyi fikirlerim vardı.
Ne var? Suratındaki bu ifadenin nedeni ne?
Patrick, bir kızın külotunu çaldın!
Burada biri var. İç çamaşırlarını çalıyor.
Ben kimseyi görmüyorum.
Joel, birşeyler içelim mi?
Delirmek üzereyim.
Seni bit pazarında terketmeliydim.
Gidelim mi?
Çocuk istiyorum.
-Bunu sonra konuşalım. -Hayır, ben çocuk istiyorum.
-Bence buna hazır değiliz. -Sen hazır değilsin.
Clem, bir çocuğa bakabileceğine gerçekten inanıyor musun?
Ne?
-Bu konuyu burada konuşmak istemiyorum. -Seni duyamıyorum.
-Hiçbir zaman ne dediğini duyamıyorum. -Bundan bahsetmek istemiyorum dedim.
-Bunu konuşacağız! -Konuşmak istemiyorum!
Böyle birşey diyemezsin! Ben konuşmak istiyorum!
-Özür dilerim, Clem. -Ben çok iyi anne olurum!
Çocukları çok seviyorum! Yaratıcıyım ve benden harika bir anne olur!
-İstemeyen sensin! Buna cesaretin yok! -Gidiyor! Gidiyor!
Seninle olmamalıyım! Belki de bu işi hemen bitirmeliyim!
Seni bu bit pazarında terketmeliyim! Antika mücevherat ararsın!
Belki de kendine göre antika bir sallanan sandalye bulursun!
-Selam, Patrick. -Selam, Mary. Nasıl gidiyor?
-Dışarısı çok soğuk. -N'aber?
-Bana sigara aldın mı? -Evet.
Zavallı adam.
-İçecek gerçek birşeyler var mı? -Henüz bakmadık.
-Patrick. -Hemen bakıyorum.
O şerefi bana bırakın.
Mary benden nefret ediyor. Kadınlar konusunda hiç şanslı olmadım.
Belki de külotlarını çalmaktan vazgeçmelisin.
-Stan... Stan bende ot var. -Hayır!
-Evet. -Hayır!
-Sen istemiyordun, değil mi, Patrick? -Hayır, hayır. Sorun değil.
Dur!
Unutkanlar şanslıdır. Çünkü hatalarının derdini çekmezler.
Nietsche. 'İyi ve Kötünün Ötesine' 'Bartlett's'da buldum.
-Bartlett's da ne? -Bir özlü sözler kitabı, Patrick.
Bence Howard da bir gün o kitaba girecek.
Howard tam Bartlett's adamı.
-Uyanma ihtimali var mı? -Hayır, uyandıramazsın.
Bana hiçbir şey anlatmıyorsun, Joel.
Ben kapağı açık bir kitap gibiyim. Sana herşeyi anlatıyorum.
Her utanç verici ayrıntıyı.
Bana güvenmiyorsun.
Sürekli konuşmak illa da iletişim kurmak demek değildir.
Benim yaptığım bu değil.
Seni tanımak istiyorum.
Birşeyler paylaşmak zorundasın! Yakınlık budur!
Bana bunu söylediğin için çok kızgınım.
Özür dilerim. Benim hayatım hiç de ilginç değil.
Sürekli birşeyler yazdığın günlüklerini okumak istiyorum!
Hiç fikrin, isteğin ya da sevgin yoksa, oraya ne yazıyorsun?
19 Kasım 2003.
Yine King's'de yemek yiyoruz.
Biz de o sıkılmış çiftlerden miyiz?
İnsan restoranlar için üzülüyor.
Yemek yiyen ölüler miyiz?
İnsanların hakkında böyle düşündüğü çiftlerden olma fikrine katlanamıyorum.
- Tavuk nasıl? -Güzel.
-Daha? -Hayır, hayır. Sağol.
Şimdi sarhoş ve aptal biri haline gelecek.
Bana bir iyilik yapıp duştan sonra sabundan kıllarını temizler misin?
-Evet, tamam. -Çünkü...
- İğrenç. - İğrenç.
-Sorun şu ki... -Miğde bulandırıcı.
Miğde bulandırıcı.
Patrick, şu işi yapabilir miyiz artık? Patrick!
Selam, Mandalinam.
Patrick... Kendimi çok kötü hissediyorum.
-Neden? Ne oldu? -Bilmiyorum.
Kafan mı karışık? Neden? Herşey yolunda.
-Elbette. -Kendi kendine yardım bölümü nerede?
-Kendimi çok çirkin hissediyorum. -Hayır, sen çok güzelsin!
-Belki de yanına gelsem iyi olur. -Hayır, hayır. Bilemiyorum.
Çok kötü haldeyim, Patrick.
-Bırak geleyim. Seni neşelendiririm. -Peki.
Stan, bir süre çıkabilir miyim? Kız arkadaşım kötü durumda.
-Patrick, zamanla yarışıyoruz. -Bırak gitsin. Ben yardım ederim.
Grödün mü? Benden nefret ediyor. Gitmemi istiyor.
-Git. - Tamam.
Hemen geliyorum, Mandalinam.
Beğendin mi?
- Vay canına. - Üstümdekine tam uyuyor.
-Beğendim. -Beğendin mi?
Mandalina gibi olmuşsun.
-Mandalina Clementine. - Tatlı ve çekirdeksiz.
-Bunu sevdim. -Mandalinaya bayılırım!
-Ördek oldum, görüyor musun? -Mandalina...
-Sana mandalina demeyi nasıl biliyor? -Kim biliyor?
-Aman Tanrım! Clem! -Bu çok eğlenceli.
Kendilerine bu adı aldılar. Çarpışma gibi.
Önemi olan tek grup. Bu adı almalarının bir nedeni var.
-İnanılmaz değil mi? -Sosyal adalet. Evet.
- Tamamen inanılmaz. -Howard'ın dünyaya sağladığı şey.
-Ya, evet. -İnsanlara yeniden başlama şansı vermek.
Bu çok güzel. Bir bebeğe baktığında, o kadar saf, özgür ve temizdir ki...
Büyüklerse böyle bir üzüntü ve korku yığını oluyorlar.
Ve Harry bunun yok olmasını sağlıyor.
Aman Tanrım!
-Neler oluyor, bebeğim? -Bilmiyorum. Bilmiyorum!
Şaşkınım, korkuyorum ve kendimi yok oluyormuş gibi hissediyorum.
-Yok oluyormuş gibi mi?
Derim soyuluyor, yaşlanıyorum ve herşey anlamsız geliyor!
-Yaşlanmıyorsun! -Herşey anlamsız geliyor!
-Mandalinam benim.
Herşey anlamsız geliyor. Herşey anlamsız geliyor.
Herşey yolunda. Herşey yolunda.
Hadi dansa gidelim, olur mu? Benimle Montauk'a gelmek ister misin?
-Montauk mu? -Evet. Hayır, Boston'a gel.
- Tabii. Hafta sonu gideriz. Hayır, hayır. Hemen şimdi.
Evet, hemen gitmeliyim. Hemen donmuş Charles'ı görmeliyim.
Selam, ben Joel. Zil sesinden sonra mesaj bırakın.
Sizi arayacağım.
- Telefonu aç. Telefonu aç! -Hey, hey, dur biraz.
Alo? Ne oldu?
Kız arkadaşımla bir sorun çıktı.
Bu geceyi tek başına halledebilir misin? Çok üzgünüm, adamım.
Merak etme, herşey kontrolüm altında. Zaten şu anda otomatik pilotta sayılır.
-Sağol, Stan. Sana borçluyum. -Kapatmam lazım, ahbap.
Charles nehri....
Bak, sen ve ben Charles nehrindeyiz.
Şu anda ölebilirim, Clem. Çok mutluyum.
Daha önce hiç böyle hissetmedim. Şu anda tam olmak istediğim yerdeyim.
-Çok heyecanlıyım. -Ben de öyle.
Harika.
Sana şunu aldım...
Şu şeyi...
Sevgililer günün şimdiden kutlu olsun.
-Nedir bu? -Bilmiyorum. Açsana.
-Çok güzel! -Beğendin mi?
Evet, tam benim zevkime göre.
Daha önce böyle birşey alan kimseyle çıkmamıştım.
Sağol.
-Gel. -Peki.
-Joely? -Evet, Mandalinam?
Ben çirkin miyim?
Çocukken çirkin olduğumu düşünürdüm.
Daha şimdiden ağlamaya başladığıma inanamıyorum.
Bence insanlar çocukların ne kadar yanlız olduğunu anlamıyorlar.
Sanki hiçbir önemin yokmuş gibi.
Sekiz yaşındayken bebeklerim vardı.
En sevdiğim bebek Clementine dediğim çirkin bir bebekti.
Ona 'sen çirkin olamazsın, güzel ol' diye bağırırdım.
Sanki onu değiştirebilirsem, ben de değişecekmişim gibi.
-Sen güzelsin. -Joely, beni asla bırakma!
Güzelsin. Güzelsin. Güzelsin.
Mierzwiak, ne olur bu hatıra kalsın. Sadece bu.
Elini tutmak istiyorum. Hadi.
Kayıyorum!
Şu anda ölebilirim, Clem.
Çok mutluyum.
Daha önce hiç böyle hissetmedim.
Şu anda tam olmak istediğim yerdeyim.
Clem?
İptal etmek istiyorum. Artık istemiyorum.
İptal etmek istiyorum.
Beni duyabiliyor musunuz? İptal etmek istiyorum! Artık istemiyorum!
Beni duyabiliyor musunuz?
-Clementine? -Joel?
-Clementine? -Joely?
-Clem! -Joel?
Clem... Clem...
-Ne? -Kaçmalıyız.
-Ne? Nereye? -Bunu nasıl durdurabileceğimi biliyorum.
Neyi durduracaksın?
-Joely... -Koş.
Hadi! Konsantre ol, Clementine.
Burası büro.
Bir kasetçalar vardı.
Hayır, resim olmaz. Resim olmaz!
Evet. Bu tarafa. Hadi.
Hey, bana bak!
Dosyalarımız gizlidir, Bay Barish. Bu yüzden size kanıt gösteremem.
Şu kadarını söyleyeyim ki, Bayan Kruczynski mutlu değildi.
Hayatına devam etmek istiyordu.
''Şimdi bana Clementine hakkında herşeyi anlatın''
Böyle dedi.
-Sonra... -Ben de o günü göreyim.
-Bir dakika. -Hey, bak!
-Kahretsin! -Büyükanneme gidiyoruz!
-Hayır, o trene binmeyeceğiz! -Joel, neden? Lütfen beni koşturma!
Hadi!
Mierzwiak!
-Hep koşmak zorunda mıyız? -Mierzwiak!
Lütfen...
Başlangıç olarak bana bildiğiniz herşeyi anlatın...
Mierzwiak! Uyandır beni!
Üzgünüm, Bay Barish. Ne yaptığımızı anladığınızı sanmıştım.
Ben istediğim için onu siliyorsunuz.
Beni ondan siliyorsunuz.
Anladım. İşleme başladınız.
Yatağımdayım. Biliyordum.
Beynim...
Biz de senin hayal gücünün parçasıyız, Joel.
Buradan sana nasıl yardım edeyim? Ben de kafanın içindeyim.
Ben senim.
-Özür dilerim. -Bu kim?
Bizimle çalışıyor. O bebek Patrick.
Kimliğimi çalıyor. Eşyalarımı çaldı.
Kız arkadaşımı benim sözlerim, benim eşyalarımla baştan çıkarıyor.
Onun iç çamaşırlarını çaldı.
Tanrım! İç çamaşırlarını çaldı!
Şu anda ölebilirim, Clem. Çok mutluyum.
Daha önce hiç böyle hissetmedim. Şu anda tam olmak istediğim yerdeyim.
Eve gitmek istiyorum.
Clem!
Bekle, Clem!
Clem?
Seni siliyorlar.
Clem, dikkatini topla.
Onları ben tuttum, tamam mı? Üzgünüm. Çok aptalım.
Tatlım, sakin ol. Manzanın keyfini çıkar.
Ben seni tanımıyor olarak uyanmadan onları durdurmalıyız.
Tamam, şey... iptal et o zaman.
Neden bahsediyorsun? İptal edemeyiz. Ben uyuyorum.
-Kendini uyandır! -Peki. Uyanmamı mı istiyorsun? Tamam.
Harika. Tamam, işte başlıyoruz.
-Denersem mutlu olacak mısın? -Evet.
Deneyeceğim. Peki, başlıyorum. Harika bir fikirdi.
Tamam. Acayip işe yarıyor.
-Hayır! İn üstümden! -Aman Tanrım! Bir bakayım.
- Tanrım, bu da ne? -Doğum izi!
-İşe yaradı! Bir saniyeliğine. Ama... -Gördün mü?
Ama kımıldayamadım.
Bu da kendi söylediğini kanıtlayan kehanetlerinden mi?
Benim hatalı olduğum kanıtlamak daha mı önemli...
Şu anda bu konuyu tartışmak istemiyoırum, tamam mı?
Tamam. Şimdi ne olacak?
-Seni dinliyorum. -Bilmiyorum.
Önce sen beni sildin. Ben bu yüzden bunu yapıyorum zaten.
-Özür dilerim. -Sen! Sen!
Beni tanıyorsun. Ben aklıma eseni yaparım.
Senin bu yönünü seviyorum.
Joel...
Bir fikrim daha var.
Bu benim hatıram.
Kasıklarıma baktıktan sonra kanepede seks yapmak istediğin an.
Ne? -Joel, siliciler buraya geliyor.
Ya beni başka bir yere götürsen? Ait olmadığm bir yere?
Sabaha kadar orada saklanırız.
-Sensiz hiçbir şeyi hatırlayamıyorum. -Çok tatlısın ama dene, olur mu?
Peki.
İşe yaradı!
Ben bir dehayım!
Joel!
Joel?
Nereye kayboldun?
Benim de gelmem gerekiyor!
Ben gidip bir salata tabağı alacağım.
Çorbanın altını yakıp, Joel'e göz kulak olabilir misin?
- Tabii. -Hep yanımda olmak istiyor.
-Elbette. -Kesinlikle.
-Clem? -İşe yaradı.
Tanrım! Şuna bak. İşe yaradı.!
Şu elbiseye bak!
Aman Tanrım! Şunja bak! Yanımda götürebilir miyim?
-Kimim ben? -Bayan Hamlin.
- Tamam, Bayan Hamlin. -Dört yaşında falan olmalıyım.
Aman Tanrım!
Yeterli sayıda salata tabağı yok. Ben de salata ve çalı fasulyesini...
Masanın altında keyfi yerinde mi? İyi misin?
Bütün gün temizlik yapacağım.
Biraz çalı fasulyesi ayıklamanı istesem kızar mısın?
Hayır, sorun değil. Tanrım, bu mutfağa bayıldım!
Çok teşekkür ederim.
Bana bakmıyor. Meşgul. Bana bakmıyor!
-Bu harika! -Kimse bana bakmıyor!
Annemi istiyorum!
Bebek Joel! Hey, Joley! Joel!
-Masanın altında herşey yolunda mı? -Evet, iyi.
-İçecek birşeyler var mı? -içki alır mısın?
-Yani, saat daha beş olmadı ama. Bayılırım.
-Bekle, bir bakayım. - Tamam, burada bekliyorum.
Joel, hayır tatlım.
Joel, annen sana göz kulak olmamı istiyor. Masanın altına geçer misin?
-Dondurma. -Hayır, yemeğini yemeden olmaz.
Hadi, Joel.
Büyü artık, Joel!
Buraya gel. Bu iş çok çarpık.
Çok korkuyorum. Annemi istiyorum.
Ağlama, bebek Joel. Bebek Joel, herşey yolunda.
Joel! Joel! Joel, kes şunu!
Bak, galiba işe yaradı. Hala buradayız.
Tatlım, bak. Orada dur.
Kasığım hala burada. Aynı senin hatırladığın gibi.
Öğğk!
Durdu.
Ne?
Silmeyi durdurdu. Kahretsin!
Bu çok kötü.
Haritadan çıkmış. Haritadan çıkmış.
-Nerede? -Bilmiyorum.
Ne demek nerede? Bimiyorum! Bu kötü. Çok çok kötü bir haber.
Gözlüklerim.
Tamam. Kahretsin!
Ne yapacağız? Ne yapacağım?
-Ne yapacağız? -Bilmiyorum. Bilmiyorum.
-Ne yapacağız? -Kahretsin! Bilmiyorum dedim ya!
Özür dilerim. Ne yapacağız?
Bilmiyorum. Panik yapma! Beni de korkutuyorsun.
Birşeyler yapmalıyız!
-Yarı pişmiş halde uyanacak... - Tamam. Sessiz ol. Beni korkutma!
Ve... ve... yarı pişmiş...
-Kulağa güzel geliyor. Çok açım! -Kahretsin! Kahretsin!
Ne? Ne? Ne?
-Howard'ı aramalıyız! -Olmaz. Mümkün değil.
Bu benim işim. Ben halledebilirim. Howard'ı aramaya gerek yok!
Adam kurabiyeye dönecek. Kaybedecek vaktimiz yok.
Herşey kontrolümaltında. Sen neden bahsediyorsun?
-Bırak sallanmayı! - Tamam, Howard'ı arayacağım.
-Alo? -Alo, Howard? Ben Stan.
Üstünde çalıştığımız adamı bir anlık kaybettik galiba.
Ve geri getiremiyorum.
Peki, kaybolmadan önce ne olduğunu anlat.
Emin değilim, çünkü bir dakikalığına ekranının başından ayrılmıştım.
Otomatik pilota almıştım çünkü tuvalete gitmem gerekiyordu.
-Patrick nerede? -Patrick hastalandı. Eve gitti.
Tanrım.
- Tamam, adres ne? -Biliyorum, çok üzgünüm.
Sorun değil. Hadi.
159 Southvillage. Daire 1E. Rockville Center.
-Mary? -Evet?
-Geliyor. -Burada kalıyorum.
-Eşyalarını topla, Mary. -Kalıyorum!
-Bence gitsen iyi olur. -Hayır.
Mary...
Kahretsin!
-Kafam çok iyi. -Lütfen, Mary. Gitmelisin
Mary'nin kafası iyi. Beni kafam iyi görmesini istemiyorum!
Mary başımızın nasıl bir belaya gireceğinin farkında değilsin. Howard...
Joel dur! Joel, bak! Hey, Joel!
-Joel! -Beni kucağına almasını istiyorum.
Bu isteğin bu kadar güçlü olması çok garip.
Joel, bana bak! Bak!
Sabah beni hatırlayacaksın.
Ve bana gelip anlatacaksın. Yeniden başlayacağız...
Patch? Ben...
Patch? Birer kokteyl içeriz diye düşünmüştüm.
Şu Patrick denen adam beni taklit ediyor.
Hangi adam?
-O adam... -Ne?
Seni istiyor. Şu anda dairemde.
Silicilerden biri. Beni silerlerken senden hoşlandı.
Sonra seni daha önce hiç görmemiş gibi seninle tanıştı.
-Şimdi de çıkıyorsunuz. -Gerçekten mi?
Yakışıklı mı?
Clem senin bir sorunun yok. Sen tanıdığım en harika insansın.
Naziksin, güzelsin, akıllsın, komiksin...
...tatlısın.
Ne?
Tamam, oldu.
-Kımlda, kımılda! Hadi! - Tamam. Tamam.
Kafam çok iyi.
Verdiğin damla bir boka yaramadı!
Sakin ol. Sakin ol.
Merhaba Mary. Burada ne işin var?
Selam, Howard. O bize yardım etmeye geldi.
Yapılan işlemi mümkün olduğunca anlamak istedim.
Bence görevim için yaptığımız şeyi anlamam önemli.
Ben yaptığımdan değil tabii...
...ama çalıştığım yerdeki iş arkadaşlarımın işlerini bilmem önemli.
Tamam, bakalım neler olduğunu anlayabilecek miyiz?
Evet.
-Garip. -Ben o yöntemi denedim.
-CG'den geçmeyi denedin mi? -Evet, elbette.
-Yani, evet. -Peki.
-Bağlanmak istiyor musunuz, Doktor? -Evet.
Peki.
Kurtarma programlarını çalıştırdım ama birşey bulamadım.
Ben de tüm hatıraları basılı kayıtlarla karşılaştırdım.
-Al, Howard. Sandalye getirdim. - Teşekkürler.
Birşey değil.
Tamam.
Tüm hafızayı tarayacağım. Bakalım, birşey çıkacak mı?
Lavaboda yıkanmayı seviyorum. Nasıl bir güven duygusu veriyor.
Seni hiç bu kadar mutlu görmemiştim, bebek Joel.
İşte burada. Neden haritadan çıktığını anlamıyorum.
Orada ne işi var?
Gözleri açık.
-Daha önce de oldu mu? -Hayır.
Bu hiç iyi değil.
Bu iğneyi yapmak zorundayım.
Görmüyor musun? Seni seviyorum, Antuan.
Tamam, geri döndük.
Seyretmek çok keyifliydi, Howard. Cerrah ya da konser piyanisti gibiydin.
Teşekkür ederim, Mary.
Howard, biraz uyusan iyi olur. Artık idare edebilirim sanırım.
Görmüyor musun? Seni seviyorum, Antuan.
Şanslıyım. Üstüme bahse girin.
Ban Antuan deme. Adım Wally.
Evet, biliyorum ama adı Wally olan birini nasıl sevebilirim?
Bu da neydi?
Aman Tanrım! Kıçından insanlar çıkıyor!
Öyle mi?
Yakaladım onu!
Mandalinam!
Hadi! Gitmeliyiz! Koş!
Kaçabilirsin ama saklanamazsın.
Clem, acele et!
Sağa!
Kahrolası kamyon!
Doktor? Lütfen!
Şimdi bana Clementine hakkında herşeyi...
Bu çok garip. Şu anda sildiğimiz bir hatırada.
En azından nerede olduğunu biliyoruz. Artık doğru yolda, değil mi?
-Hadi Clem. -İşleme direnç gösteriyor gibi.
Artık koşmak istemiyorum.
Kahretsin!
-Hadi! Hadi! -Beni daha derine sakla.
-Beni utancına sakla. -Utancıma...
Hadi, bebecik!
Özür dilerim, öyle demek istmeemiştim.
Sen hiçbirşeyi doğru dürüst yapamaz mısın?
Seni eve bırakayım!
Hayır!
-İyi geceler, Harry. -Bekle, Howard! Yine kayboldu.
Tanrım.
Çok üzgünüm, Howard.
-Utanç... Utanç... Utanç... -Joel...
Benim de hoşuma gitmiyor. Sadece saklanabilecek korkunç yerler bulmaya...
Joel, sana bir süpriz...
Yarın sorarım, tatlım.
İyi geceler, hayatım.
-Joel. Üzgünüm, Joel. -Konuşma!
Bak! Joel! Joel, bak!
-Ne? -Bak, neredeyiz.
Clem, bu hiç de iyi değil.
O zaman beni en derinlerde bir yerde sakla.
Bebecik! Öldür onu! Öldür!
- Yapamam! Eve gitmeliyim! - Öldür!
Sonra öldürürüm!
-Öldür! Öldür! -Korkuyor musun, süt çocuğu?
Vur ona!
-Kız arkadaşı var! -Dur! Ne yapıyorum ben?
Biliyor musun, Freddy? Artık senden korkmuyorum!
Joel, hadi kalk! Buna değmez. Onlar buna değmez!
La la la la... Dinlemiyor!
-Gel, Joel! -Aptallar!
- Çok utanıyorum. - Önemli değil. Sen küçük bir çocuksun.
-Ya... -Hadi.
Burası bizi ev. Bizim evdi...
Keşke seninle çocukken tanışsaydık.
Pembe şapkamı beğendin mi?
Bak, kendini daha iyi hisset. Bu sefer beni öldürebilirsin.
-Sıra bende. -Öyle mi? Gerçekten öleeksin ama.
- Tamam. -Bir, iki üç...
Öldün.
Annem.
-Korkma. Oyun oynuyoruz, gerçek değil. -Merhaba, Joel'in annesi.
- Beni öldürüyor. - Tamam mı? Öldün mü?
Öldün!
Galiba yolunu buldum ama hala anlamıyorum.
Onu hızla bulabiliyorum.
Joely? İyi misin, Joel?
Joel? Joel?
Tanrım! Çok kötü bir şakaydı.
-Peki, peki. -Bu konuyu hallettik sanıyordum.
- Tamam. Bir kere daha. -Bir kere daha, sonra sıra bende.
-Şuna bak! -Harika.
Harika! Dikkat! Dikkat!
Bir ev!
-Gel hadi. -Ne?
-Bak! -Gitmeliyiz!
Hadi!
Gitmeliyiz. Clem, gitmeliyiz.
Hadi! Buna vaktimiz yok!
-Nereye gittiğimizi bile bilmiyorum. -Eğlenceli olacak. Hadi.
En iyi yer orası. Bu taraftan.
-Hayır, bu taraftan. Hayır, hayır. -Hayır!
Bırak beni, Joel!
Seni çalışırken seyretmeyi seviyorum, Howard.
Kimsenin itirazı yoksa, ben çıkıp biraz hava alacağım.
Sen herşeye hakim görünüyorsun.
Evet... Herşey yolunda.
Alıntılardan hoşlanır mısın, Howard?
- Ne demek istiyorsun? - Ünlü şairler mesela.
Bence insana ilham veriyorlar.
Ve senin de hoşlanabileceğini düşündüğüm bir şiirlere rasladım.
Duymak isterim.
Bir tanesi şöyle.
Unutkanlar şanslıdır. Çünkü hatalarının derdini çekmezler.
-Nietsche, değilmi? Evet, öyle.
Sana bilmediğin birşeyi söyleyebileceğimi sanmıştım.
Hayır, güzel bir alıntı. İkimizin de bilmesi hoşuma gitti.
Evet.
Sevdiğim başka bir tane daha var. Pope Alexander'ın. Şöyle:
-Alexander Pope mu? -Evet, evet. Kahretsin.
Şimdi aklıma geldi.
Kendime Pope Alexander deyip aptal gibi görünmemeyi tembihlemiştim.
-Sonra da kalıp öyle dedim. -O kadar da büyütme.
Çok tatlısın.
Şöyle birşeydi:
Ne mutludur suçsuz bakirenin dostları!
Unutulan dünyadan, dünya unuturken
Lekesiz zihnin sonsuz ışığını!
Her dua kabul olunmuş, ve her istek bırakılmış.
Koskocaman bir fil olmak istiyorum!
Onun gibi kocaman.
Clem! Clementine!
Bunu duymamıştım. Çok güzelmiş.
Uygun olacağını düşünmüştüm.
Yaptığın şeyi çok takdir ediyorum, Howard.
Bu kadar yakınınmış gibi konuşmak istemezdim ama...
Sorun değil. Bunu duymak beni mutlu...
Özür dilerim.
Seni çok uzun zamandır seviyorum.
-Bunu söylememeliydim. -Mary, sen harika bir kızsın.
Ama ben...
Bir karım ve çocuklarım var. Bunu biliyorsun.
Mary...
Mary, bunu yapamayız.
Günaydın, Bayan Mierzwiak.
-Ne oldu? -Aman Tanrım!
Kim o?
Teşekkürler, Stan. Çok teşekkür ederim.
Hollis... Hollis!
Bekle. Bekle, Hollis.
Biliyordum, Howard.
Böyle başlamadı. Buraya iş için gelmiştim!
-Hollis, bu bir seferlik bir hata! -Bayan Mierzwiak!
Ben aptalca bir aşka tutulmuş aptal bir kızım!
Yemin ederim onu ben zorladım!
Hayvanlık etme, Howard. Söyle kıza.
Neyi söyleyecek?
Seni zavallı çocuk.
Senin olsun. Daha önce de oldu.
Ne?
Seninle ilişkimiz oldu.
Üzgünüm. Sildirmek istedin. Sen...
...yaptırmak istedin. Üstesinden gelebilmek için...
İçerdeki işi bitirmeliyim. Neredeyse sabah oldu. Şey...
...sonra konuşuruz.
Olur mu?
Seni evine bırakayım.
Şunu tak.
-Selam. -Selam.
Tekrar geleceğini tahmin etmiştim.
Çünkü kendini aşağılanmış hissettiğini düşündüm.
- Kaçıp gittin sonuçta. -Sadece seni görmek istedim.
-Öyle mi? -Seni yemeğe falan çıkarmak istiyorum.
Sen evlisin.
Daha değil. Evli değilim.
Hayır, evli değilim.
Bak, sana başından söyleyeyim.
Ben iyi bakım gerektiririm.
Evlilik ya da herneyse, onun etrafında gezinemem.
Benimle olmak istiyorsan benimle olursun.
Tamam.
Birçok erkek benim bir kavram olduğumu ya da...
...onları bütünlediğimi ya da...
...onlara yaşadıklarını hissettireceğimi düşünürler.
Ama ben huzur arayan kafası karışık bir kızım.
Kendi dertlerini bana yükleme.
Bu nutku hatırlayacağım.
Seni tavladım, değil mi?
Tüm insan ırkını tavlamışsın.
Muhtemelen.
Yine de hayatımı kurtaracağını düşünmüştüm.
Bu konuşmadan sonra bile.
Biliyorum.
Bu sefer farklı olacak.
Bir kere daha deneyebilirsek....
Beni hatırla. Elinden geleni yap.
Belki de yapabiliriz.
Tamam. Hatırladıklarını anlat. Oradan devam ederiz.
Peki. Senden hemen hoşlanmıştım.
Bana hiç sarkmadın.
Bundan çok hoşlanmıştım.
Önceleri yanındayken dilim tutuluyordu.
Benim zeki biri olduğumu düşünmeni istiyordum.
Her gün işe gelmek için sabırsızlanıyordum.
Seninle evlenme ve çocuk yapma hayalleri kuruyordum.
Harry, bunu yapamayacağım.
Bunun herkesin iyiliğine olacağına karar vermiştik, Mary.
Evet, biliyorum.
Tanrım!
-Ben uçağı alırım. -Hayır, hayır.
-Bunu taşımamı mı istiyorsun? -Sen bunu al.
-Sen buzluğu al. - Tatlım, bu çok ağır.
-Aldın mı? -Onu ben taşıyayım.
Hayır, hayır. Hiçbirşey alma.
-Uçağı alabilirim. -Sen şu şeyi kapat...
...kapıyı kapat.
Bu karşılaştığımız gün.
Dalgaların oradaydın. Seni uzaktan görebiliyordum.
Ne garip, birinin sırtını çekici buluyorum diye düşünmüştüm.
Sonradan çok seveceğim ve en sonunda da nefret edeceğim...
...montunu giymiştin.
'Ne sıkı' diyen tavrınla...
-Selam. -Selam.
Burada tek başına oturduğunu gördüm.
Tanrıya şükür, bu şeylerde konuşamayan normal biri daha diye düşündüm.
Evet, ne diyeceğimi bilemiyorum.
Adım Clementine.
Tavuğundan bir parça alabilir miyim?
Sonra da cevabımı beklemeden alıverdin.
Çok yakın davranıyordun.
Sanki daha o zamandan sevgiliymişiz gibi.
-Adım Joel. -Selam Joel.
Adım hakkında şaka yapma.
'Oh my darling Clementine' falan gibi mi?
-Akıllı Bıdık falan yani? -Evet, öyle şeyler...
Şaka yok. Şaka yok.
Çocukken en sevdiğim eşyam Akıllı Bıdık bebeğimdi.
Bence büyülü bir adın var.
Hepsi bu kadar, Joel. Yakında bitmiş olacak.
Biliyorum.
Ne yapacağız?
Tadını çıkaracağız.
-Evli misin? -Hayır.
-Bu mahalleye taşınalım! -Ben biriyle yaşıyorum.
-Erkek mi, kadın mı? -Ne? Kadın.
Kadın.
En azından yanlış ağaca havlamıyormuşum.
-Evin sahiplerini tanıyor musun? -Elbette, hayır. Gel hadi.
-İçerde köpek olabilir. -Köpek falan yok.
-Ne yapıyorsun? -Dışarısı çok soğuk.
Tanrım. Buna inanamıyorum.
-Clementine! -Ben giriyorum.
Gel hadi. Su sıcak.
Bu gece gelen giden yok. İnan bana.
Kız arkadaşının adı ne?
Naomi ama bir aslında... biz...
Boşver.
Bu harika. Mum, kibrit ve içki dolabını arayabilirim.
Tanrım!
-Bence gitmeliyiz. - Telefon kesik.
-Ne? -Bence gitmeliyiz.
Neden? Burası bizim evimiz.
Sadece bu gecelik biz David ve Ruth Laskin'iz.
Hangisi olmak istiyorsun?
Ben Ruth'u tercih ederim ama esnek bir yapım vardır.
-Alkol! -Eyvah!
-Şarap uyar mı? -Bilemiyorum.
Sen şarabı seç, ben de yatak odasını bulup daha rahat...
-Şu anda acımasızım. -Gitsek iyi olur.
Evet, yakalayın beni.
-Git o zaman. -Gittim.
Senin delinin teki olabileceğini düşündüm.
Görülmüştük.
-Keşke kalsaydın. -Keşke.
Şimdi keşke kalsaydım diyorum. Keşke birçok şeyi yapmış olsaydım.
Keşke...
Keşke kalsaydım. Keşke.
-Aşağı indiğimde gitmiştin. -Gittim. Kapıdan çıkıp gittim.
-Neden? -Bilmiyorum.
Korkmuş küçük bir çocuk gibiydim. Bana fazla geldi. Bilemiyorum.
-Korkmuş muydun? -Evet.
Bunu bilmiyordun.
Utancımı geçmeye çalışarak sahilde yaktıkları ateşe döndüm, sanırım.
-Söylediğim birşey yüzünden miydi? -Evet.
Küçümseyerek öyleyse git, dedin.
-Özür dilerim. -Önemli değil.
Gerçekten.
Joely?
Ya bu sefer kalırsan?
Çıkıp gittim. Hiç hatıra kalmadı.
En azından gel de bir veda yarat.
Vedalaşmışız gibi yapalım.
-Elveda, Joel. -Seni seviyorum.
Benimle Montauk'ta buluş.
Uçağı ben düşürmedim. Düştü. Ben düşürmedim.
-Ot içtin ve araba kullanıyorsun? -Evet.
Ot beni dengeliyor. Bu yüzden alkol alacağım zaman ot içiyorum.
Bu tıbbi bir gerçek. Bilimsel birşey...
Tatlım, gözlerini yoldan ayırma, yeter.
-Hoş biriyle konuştuğujnu gördüm. - Tatlı biriydi.
Evet, adamım, kimdi o?
Kızın biriydi işte.
Tamam.
-Benim minibüsü bırakmam lazım. -Sağol, Stan, sağol. Sonra konuşuruz.
- Tüm eşyalarını almışsın... -Evet, eşyalarımı aldım.
...yani bir daha gelmeyeceksin. Yerinde olsam ben de gelmezdim.
-Bilmediğine yemin eder misin? -Yemin ederim.
-Yani beni sen silmedin. -Elbette hayır. Tanrım, hayır.
Peki, beraber olduğumuzdan hiç şüphelenmedin mi?
Belki bir defa.
Bir işten dönüyordum, seni onun arabasındaydın.
İkinizi konuşurken gördüm.
El salladım, sen güldün.
Nasıl görünüyordum?
Mutlu. Bir sırrı olan mutlu biri gibi.
Ya sonra?
Bir daha ikiniz öyle görmedim. Bu yüzden benim kuruntum diye düşündüm.
Senden gerçekten hoşlanıyorum, Mary. Bunu biliyorsun, değil mi?
Sağol.
Diş fırçamı alıp geliyorum.
-Neredesin, Clam? Merak ettim. -Oh, hayır.
Bana kızgın olduğunu biliyorum. Ne dedim bilmiyorum...
Ne yaptım? Seni çok seviyorum.
Seni mutlu etmek için bekliyorum. Ne yapmamı istediğini söyle, yapayım.
Sabah iyi olduğundan emin olmak için uğrayacağım.
Vamonos, Signor!
Dün gece çok hoş vakit geçirdim.
Hoş mu?
Şu s*ktiğimin hayatındaki en eğlenceli geceydi.
Böylesi daha iyi.
Garip.
Doktor Mierzwiak'ın hastalarına. Adım Mary Steven.
Tanıştık ama beni hatırlamıyorsunuz.
Hafızanızın bir bölümünü silmesi için anlaştığınız şirkette çalışıyordum.
-Bunun ikiyüzlülük olduğuna karar verdim. -Birileri oyun oynuyor olmalı.
Bu hatayı düzeltmek için herkesin dosyalarını geri yolluyorum.
Adım Clementine Kruczynski ve Joel Barish'i silmek için geldim.
-Bu da ne? -Bilmiyorum.
Çok sıkıcı biri. Bu birini silmek için yeterli sebep değil mi?
Bir süredir eskiden nasıldım, şimdi nasılım diye düşünüyorum.
Beni değiştirdi. Artık hep kötümserim.
Kendimi sevmiyorum. Artık kendimi sevmiyorum.
Yüzünü görmeye bile tahammülüm yok.
Suratında hep yavru köpeklerin özür dileyen zavallı gülümsemesi var.
Ne yapıyorsun?
Bu noktada onu hatırlamam için hiçbir neden kalmadı.
-Benimle dalga mı geçiyorsun? -Hayır!
-Benimle dalga geçiyorsun. -Joel, hayır.
-Açıkca geçiyorsun! -Ne? Bir dakika sakinleşelim ve...
-Uzak dur benden. -Ama...
Uzak dur benden!
-Bunu konuşabilir miyiz? -Hayır! Defol git!
Joel Barish...
-Hey, Clementine! -Hey!
Seni gördüğüme sevindim.
-Evet. -Evet.
...ve pek eğitimli değil. Bence zeki ama eğitimli değil.
Onunla kitaplardan bahsemezsiniz. Daha çok dergi okuyan bir kızdır.
Sözcük haznesi gerekli birşeydir.
-Kütüphane deyişi yüzünden... -Selam.
...toplum içinde kızarmıştım. Küpüthane.
-Selam. -...küpüthane.
Bak, ne buldum.
Bence Clementine'ın aslında baştan çıkaran yönü...
...kişiliğinin sizi sıradanlıktan kuratacakmış gibi görünüyor olması.
Cılız görünüyorum.
...sizi heyecanlı şeylerin olacağı bir dünyaya götürecek bir meteor gibi.
- Sana bağırdığım için özür dilerim. - Önemli değil.
Joel, senden gerçekten hoşlanıyorum. Öyle şeyler söylediğim için çok üzgünüm.
-Şunu kapatayım. -Hayır, bekle. Bunu hakettim.
Tek sorunu saçıydı. Tamamen saçmalık!
-Saçını gerçekten beğeniyorum. - Teşekkür ederim.
...dağılmış durumda ama tek derdi saç rengi.
-İçecek birşey falan ister misin? -Viski var mı?
Onunla seks yapmak için...
... fazla beklemek gerekeceğini sanmıyorum.
Son akşamımızda açıkça gördüm. Seks değildi...
...acıklıydı. - Üzgünüm. Daha fazla var sanıyordum.
Clem insanların onu sevmesinin tek yolunun...
...onlarla yatması olduğunu sanıyor.
Ya da onlar bu ihtimalin farkında oluyorlar.
Ve o kadar umutsuz ve güvensiz ki...
...eninde sonunda onu becerirsin ahbap.
-Ben böyle yapmıyorum. -Yaptığını düşünmezdim.
-Çünkü yapmam. -Biliyorum.
Ama böyle demene çok üzüldüm çünkü böyle birşey yapmıyorum.
-Çok üzgünüm. -Ben çok üzgünüm.
Eve gidiyorum. Kafam karıştı.
Düşümeliyim. Burada duramam.
-Hoşçakal. -Güle güle.
Seninle karşılaşmak hiç de güzel değildi.
Biriyle bu kadar zaman harcadığınızda, tanımadığınız insanlar gerekiyor.
Bekle!
-Ne var? -Bilmiyorum. Sadece bekle!
-Ne istiyorsun, Joel? -Sadece biraz beklemeni istiyorum.
-Peki. Gerçekten mi?
Ben bir kavram değilim, Joel. Sadece huzur arayan bir kızım.
Ben mükemmel değilim.
Sende hoşlanmadığım hiçbir şey göremiyorum.
-Ama göreceksin! -Göremiyorum.
Göreceksin.
Birşeyler bulacaksın.
Ben de senden sıkılıp kendimi kapana kısılımış hissedeceğim.
Çünkü bana hep böyle olur.
Tamam.
- Tamam. - Tamam.
[ altyazılar Ibrahim OLCAL ]