Fransız Sinemasında ilk film izlediğimde...
Sadece Fransızların...
sarayda sinema yapacağını düşünmüştüm.
Film Sam Fuller'in 'Şok Koridoru' idi.
Görüntüleri insanı ipnotize ediyordu.
Yirmi yaşındaydım. 60'ların sonuydu.
Paris'e Fransızca öğrenmek için gelmiştim.
Gerçek eğitimi burada aldım.
Serbest taşçılık gibi bir şey öğrendim.
Tamamen serbest.
Film meraklısı denince.
Ben en doyumsuzuydum...
perdeye en yakın oturanlardan.
Neden bu kadar yakınız?
Herhalde ilk gören biz olmak istiyoruz,
henüz şekiller tazeyken,
arkamızdaki sıralara bulaşmadan.
Sıralardan sekmeden önce
seyir eden seyirci,
ikinci elden bir posta pulu haline gelene kadar,
sonunda makina dairesine döner.
Doktor ben deli değilim! Kağıt için geldim
Belki perde gerçekten perdeydi.
Bizi dünyadan koruyordu.
Ama bir akşam,
1968 baharında
sonunda dünya perdeden fışkırdı.
Değişik ilgilere hitap ederek,
Bakan Malraux, Henri Langlois'i..
Fransız sinemasından atmıştı.
Chaillot hepimize yeni bir...
Film kültürü sundu.
Şimdi bürokratik nedenlerle kültür düşmanları...
özgürlük sığınağını ele geçirdi.
Onlara direnin!
-Hak verilmez! - Alınır!
Film sevenler...
- Fransa'da. - Ve dışarda.
- Sizinleler. -Ve Henry Langlois ile!
Henri Langlois sinematek'i yarattı.
Çünkü film oynatmayı seviyordu...
yer altında çürümelerini istemedi.
İyi, kötü, eski, yeni tüm filmleri gösterirdi...
Sessiz, vestern, korku...
Tüm yeniler buraya öğrenmeye geldi.
Modern sinema burada doğdu.
Arkasındaki güç:Polis!
Langlois hükümet tarafından sepetlendi.
Paris'teki tüm filmciler protesto ettiler.
Kültürel devrimimiz oldu.
Özür dilerim...
Bunu çıkarabilir misiniz?
- Dudaklarıma yapıştı. - Ne?
Sigaramı... Yapıştı.
Evet, tabi.
Özür dilerim.
- İngiliz misin? - Hayır Amerikalıyım.
Söndürebilirsin.
- Adın ne? - Matthew.
Sürekli burdasın ama kimseyle konuşmuyorsun.
- Neden hep yalnızsın? -Kimseyi tanımıyorum.
- Neden kapıya zincirlisin? - Değilim.
Çok temizsin.
Sinemayı bu kadar seven biri için fazla temiz...
Jacques'ı tanıyor musun?
Bokun boku olsa, Jacques gibi kokardı.
Kardeşim onunla konuşacak.
Dönünce kokusu üzerinde olur.
Domuzların arasında olmak gibi.
- İyi İngilizce biliyorsun. - Ne?
- İngilizcen iyi. - Annem İngiliz.
Bu Theo Tanıştırırken...
- Kokla bir. - Yapma.
Truffaut, Godard, Chabrol, Rivette,
ve Renoir, Jean Rouch, Rohmer geldi.
Signoret, Jean Marais ve kimbilir kimler.
Bir de Marcel Carne.
O neden burada?
Ne yapalım? Gidelim mi?
Bilmem.
Theo. Bu Matthew.
- Haklıymışsın Amerikalı. - Selam.
Seni görmüştüm hep geliyorsun.
- Evet severim. - Neydi? 'Gece yaşayanlar' mı?
Daha çok...
'Johnny Gitar' ve 'Sebepsiz İsyan'.
Godard ne yazdı biliyor musun?
- Hayır ne? - 'Nicholas Ray sinemadır.'
- Neyin var? - Ben mi?
Çabuk gel!
Pislikler!
Faşistler!
- Piçler! - Reziller!
İşte Theo ve Isabelle ile böyle tanıştım.
Kalbim çarpıyordus.
Polis kovaladığı için mi yoksa,
onlara şimdiden bayıldığım için mi bilmiyorum.
Politikadan ve filmlerden bahsettik,
Ve neden Fransadan rock müzikçi çıkmadığından söz ettik...
- Çok açım. - Sandviçleri unuttum.
O gece hiç bitmesin istedim.
Sağolun.
- Birşey getirmedin mi? - İyiyim.
Beni boşver ye lütfen.
- Aç değilim. - Kırdım işte al.
- Çok naziksin ama... - Al denince al!
Sağol.
Theo. Matthew'a verecek birşeyin yok mu?
- Böyle iyi. - Üçte birini verdim.
Sandviçlerinizi yemeye gelmedim buraya.
- İstemiyor. - İster.
- Çok nazik sadece. - Çok iyisiniz.
Tam olarak nerelisin?
San Diego.
Ya siz? İkiniz de Paris'te mi doğdunuz.
Champs-Elysees'te geldim dünyaya. 1959'da.
Kaldırımda .
- İlk ne demişim biliyor musun? - Ne?
'New York Herald-Tribune.'
New York Herald-Tribune.
'New York Herald-Tribune.'
New York Herald-Tribune.
Benimle Romaya gelecek misin?
- İşte burada! - Hayır burada!
- İyi geceler Matthew. - İyi geceler.
Kamyonda...
doğmuşum...
Prens tiyatrosunda...
Pocatella'da...
Idaho'da...
Kamyonda...
doğmuşum...
Prensin...
Tiyatrosunda...
Sevgili Anne:
Bu sefer gerçekten haberlerim var.
Yeni Fransız arkadaşlarım var.
Merhaba?
Matthew?
- Kimsiniz? - Korkma benim.
- Theo? - Uyandırdım mı?
- Yok kalkmıştım. - Sesin öyle değil.
Sabahları böyle olur.
Erkek kalktım dokuzda dersim var.
Yarın akşam Isa ve benle yemek yer misin?
Lokantada gerçek bir yemek mi?
Hayır hayır evde.
Tabi güzel olur.
Tamam mı? İyi.
Telefonu bırak saat dokuz.
Saat altıda Respite'da buluşuruz. .
- Biliyor musun? - Saint-Germain bulavrında mı?
Altıda gel.
- Üçüncü kat! - Üçüncü kat mı?
Hepimize yer var.
Biz bulaşıcıyız!
- Çok bulaşıcı. - Ne demek?
Bizi yakalayamazsın!
- Güzel. - Di mi?
İyi şanslar.
İyi akşamlar.
Ne arıyorsunuz burada?
- Yemeğe geldik. - Ne?
Matthew ile.
- Isabelle söylemedi mi? - Hangi Matthew?
Bu Matthew. Yeni dostumuz.
Matthew, bu benim annem.
- Memnun oldum. - Ben de.
Amerikalısın değil mi?
Evet California'dan.
Matthew uyduruk bir öğrenci otelinde kalıyor, Rue Malebranche.
Onu yemeğe mi çağırdınız?
- Ne oldu? - Ne diyebilirim?
İki kişilik yemek yapmıştım, beş oldu.
- Theo söylemedi mi? - Hayır, sen de.
Beyninin yerinde patates mi var senin?
- Söylemen lazımdı! - Sen delisin!
Sürtük, kaltak...
Yeter artık!
Çocukların tavrı yüzünden özür dilerim.
Ben özür dilerim.
Benim yüzünden yapmayın lütfen.
Bu çok hoş bir tavır.
Bir bakayım sana.
Babam üzerinde iyi etki bırakmak istiyorum.
Benim baba, yiyoruz.
- Ya sinema? - Bir dahaki emre kadar kapatıldı.
Baksana misafirimiz var. Matthew.
Efendim.
- Matthew. - Matthew bizimle yemek yiyecek.
Genç Matthew. İlham bebek gibidir.
Geleceği dünyayı seçemez.
Pek umursamaz, zavallı şairi.
Ama gelince,
gelmeye karar verdiğinde, bilirsin ki...
Genç adam...
Sana diyorum, dinlesene.
Dinliyordum, özür dilerim.
Ne?
Hiç, sadece...
Bu çakmak seni...
çok şaşırttı. Neden?
- Ee? - George, Matthew misafir.
Merak ettim. Neden?
Isabelle'in çakmağı ile oynuyordum.
Farkında değildim, sonra kabalık ettiğimi anladım,
ve masaya koydum.
Bu karelerden birine yatay olarak koydum.
Bakın böyle.
Sonra da uzunluğunun...
tam aynı boyda olduğunu farkettim.
Yanlamasına koydum...
Dışarı doğru...
Böyle de oldu.
Ama buraya uyuyor.
Ve böyle de.
Bu şekilde de.
İkiye bölecek olsanız da...
eminim bir yerlere uyar.
Her yere uyuyor.
Bakın.
Herşeye baktığınız zaman...
masa, buzdolabı, bu oda...
burnun, dünya...
Birden...
şekiller ve boyutların...
tam bir kozmik uyum içinde...
olduğunu farkediyorsun.
Neden olduğunu çok merak ettim.
Biliyorum.
İlginç bir arkadaşınız var.
Sandığından da ilginç.
Çevremize bakınca ne görüyoruz?
Kaos, değil mi?
Tam bir kaos.
Ama tanrının gözüyle bakarsanız,
Herşey yerli yerine oturuyor.
Çocuklarım gösterilerinin,
ve yaptıklarının gücüne inanıyor...
Toplumu kışkırtacak hatta değiştirecek...
güçleri olduğunu düşünüyorlar.
Ne diyorsun?
Langlois kovulursa birşey yapmayalım mı?
Mülteciler sınırdışı edilince,
öğrenciler dayak yiyince birşey yapmayalım mı?
Birazcık sakin olsanız da olur diyorum.
Yani bir sen mi biliyorsun?
Fransa, İtalya, Almanya, Amerika'da...
Dünyayı değiştirmeden önce,
önce bir parçası olduğunu algılaman gerekiyor.
Dışarıdan öylece bakamazsın.
Dışarıdan bakan sensin.
Vietnam savaşına karşı dilekçeye imza vermeyen sensin.
Şairler sadece şiirlerini imzalar.
- Her dilekçe bir şiirdir. - Evet ve her şiir bir dilekçe.
Sağol Theo, ama henüz bunamadım.
İşimi bana öğretmen gerekmiyor.
Doğru.
Her dilekçe bir şiirdir ve her şiir bir dilekçe.
Bunlar yazdığın en güzel dizeler oldu.
Şu haline bak.
- Onun gibi olmam inşallah. - Theo.
İyi geceler diyelim yarın uzun bir gün olacak.
George?
Efendim ne diyordun?
Yatağa gidelim.
Çocuklara söyleyecek bir şey var mı?
Evet tabi.
Çekler rafta.
Gerekmedikçe bozdurmayın.
Herkese iyi geceler.
İyi geceler baba iyi yolculuklar.
İyi geceler canım.
Theo?
- Sana da iyi geceler. - Tanıştığımıza sevindim.
- İyi geceler. - İyi geceler.
- Tanıştığımıza sevindim. - Yemek için teşekkürler.
Afiyet olsun. Matthew'u gece kalmaya ikna edin.
Malebranche otelini sevmedim.
İyi geceler.
Felsefi spekülasyonlarını bize niye yapmadın?
- Bilmiyordum. - Babam çok etkilendi.
Babam bok gibi.
Şanslısınız.
Benimkiler bu kadar iyi değildir.
Başkalarının ailesi hep seninkinden iyidir.
Ama büyükbabalarımız hep daha iyidir.
Kesinlikle doğru.
Hiç böyle düşünmemiştim.
- Ama doğru. - Matthew, çok tatlısın.
Bu tam iki katı...
Yatağa gidiyorum.
Kalıyor musun?
- İyi misin? - Evet iyiyim.
İyi geceler Matthew.
Herkesin babası var.
Evet.
Ama tanrı yok diye,
o yerine geçemez.
Tamam mı?
- Evet. - İyi geceler.
- Sabaha görüşürüz.
Tamam sağ...
Sağol.
Beni sevecek bir adam istiyorum.
Beni anlamıyor musun bebeğim?
Sevecek bir adam istiyorum.
Birinin beni tutmasını istiyorum...
Çekilsem bile.
Korkmayayım diye...
Yanımda birinin olmasını. Çünkü....
Şimdi olmaz.
Sadece yalnızlık değil.
Neyim var benim?
Hayır olamaz.
Günaydın.
Ne oldu öyle?
Gözlerinden uykuyu alıyordum.
Theo bunu her sabah yapmama izin verir.
- Garip bir şey. - Sevmedin mi?
- Sevmeli miydim? - Doğal olarak.
Kalk kalk kalk!
- Ne bekliyorsun? - Isabelle, çıplağım.
Ne yapıyorsun?
'Odayı ezberliyorum.'
'Gelecekte hafızamda,
Bu odada çok şey yaşıycam.'
'Kraliçe Christina', Greta Garbo...
John Gilbert ile geçirdiği geceden sonra odasından ayrılırken.
Bravo!
Banyo koridorun sonunda.
Bir dakikada gel yoksa biz geliriz.
Gir.
- Merhaba. - Günaydın.
Kiliseye gidiyor musun?
Özür dilerim diş fırçamı ister misin?
Hayır.
- Gerçekten? - Parmakla yaparım.
- İyi uyudun mu? - Evet.
- İyi gibi. - Sahi mi?
Biliyor musun Matthew...
çok güzel dudakların var.
Dokunabilir miyim?
Dudaklarıma mı?
İyi.
Çok dolgun ve kırmızılar...
Ve şehvetli.
Çok iç karartıcı...
sert.
Acaba ruj ile nasıl olur?
- Gitmem lazım. - Harika bir kız olurdun.
Boşver Matthew. Çevresindeki tüm havayı emer o.
Gerçekten...
- Otele dönmem lazım. - Neden?
Seni davet edecektik.
- Gerçekten mi? - Tabi.
Annemler gitti.
Bir ay yoklar.
Buraya taşınabilirsin.
- Sahi mi? - Tabi.
- Beni tanımıyorsunuz ki. - Tanırız böyle işte.
Otelde kalman mı gerekiyor?
Mobiletle gider alacaklarını alırız.
- Hadi. - Ama...
Ya sen?
Benim fikrimdi zaten.
Tanrım!
Sinemaya bakıcam.
- Gecikme. - Merak etme.
Fazla eşyam yok.
Gerekmez pek zaten.
Dişfırçanı unutma!
Tamam.
Sevgili Anne: Bu kadar çabuk yazmama şaşırmış olmalısın.
Ama bir apartmana taşındım...
Ünlü bir Fransız yazarın...
benimle aynı yaşta çocukları ile.
Doğru insanlarla birlikteyim.
Babama selam. Bana kızmasın.
Dinle Matthew.
"Keaton ve Chaplin arasındaki fark...
Nesir ve nazım arasındaki fark gibidir,
aristokratla avare gibi,
Tuhaf ile gizemli gibi,
insanla makine gibi,
ve melek insan gibi."
- Nasıl - İyi.
Bence kıyas yanlış.
Neden Chaplin kıyas götürmez mi?
Hayır.
Keaton götürmez.
Keaton'ı Chaplin'den büyük mü görüyorsun?
- Kesinlikle. - Yapma.
- Evet. - Delisin sen.
Keaton daha komik.
Değil.
Keaton Chaplin'den daha komik değil mi?
Kimse Chaplin'den komik olamaz.
Keaton öyle. Hiçbirşey yapmasa bile.
- Hem de Godard'a benziyor. - Keaton gerçek bir filmci.
Chaplin, sadece kendi performansı ile ilgili...
- Kendi egosu! - Saçma.
- Değil! - Evet öyle.
Siz Amerikalılar kendi kültürünüzü bile anlamıyorsunuz.
Jerry Lewis'i anlamadığınızdan belli.
Jerry Lewis'ten başlama şimdi!
Chaplin istediğinde güzel bir şey çekebilirdi.
Keaton'dan iyi, herkesten iyi.
Şehir Işıklarının son cümlesini hatırlıyor musun?
Çiçekçi kıza bakar,
o da ona bakar,
kör olduğunu unutma, ilk kez görmektedir...
karşısındaki adamı.
Ve onun gözlerinde biz de ilk kez görürüz adamı.
Charlot, dünyanın en ünlü adamı.
Ve biz onu ilk kez görürüz.
Isa, eğer şununla bir daha oynarsan,
- Kırarım anladın mı? - Ama sen Janis Joplin seversin.
Kes!
Kes dedim, Isabelle!
Dur! Dur!
Matthew, hangi film?
- Ne? - Bir film söyle...
birisinin pıtırtı yüzünden delirdiği bir film...
Cevap veremezsen boş geç.
- Bunu ödersin! - 'Top Hat'!
Fred Astaire Ginger Rogers'ın odasında dans etmektedir.
Ve onu uyandırdığı için kızgındır.
Doğru.
İyi.
Sen de mi aynı şeyi düşünüyorsun?
Ne?
- 'Bande a part'. - Haklısın.
Neden bana öyle bakıyorsunuz?
Sevgili Matthew...
Theo ve ben uzun zamandır bunu istiyorduk,
ama doğru insanı bulamamıştık.
- Galiba sensin! - Ne için?
'Bande a Part' rekorunu kırmak için.
- Ne rekoru? - 'Bande a Part'ı gördün mü?
Louvre içinde üçünün yarıştığı sahne.
9 dakika 45 saniye rekorunu kırmaya çalışıyorlar.
- Tabi! - O rekoru kırıcaz.
Ne?
Ne oldu?
- Hiç. - Korktun mu?
- Hayır korkmadım. - Ne o zaman?
Sizin için kolay Amerikalı yabancı olan benim.
Yakalanırsam kovarlar.
- Yakalanmıycaz. - Eminim.
Onlar yakalanmadı, biz de yakalanmayız.
- O bir film! - Babamın saatini getir.
Çok iyi fikir ama...
- Değil... - Bu bir test.
Geçecek misin kalacak mısın?
Dikkat et cevabına çok şey bağlı.
9 dakika 28 saniye7 saniye kırdık!
Başardık!
Matthew, sevgili Matthew. Harikaydın!
'Onu bizden biri saydık'
Onu bizden biri saydık'
Kabul ettik.
Bıdır bıdır bıdır.
'Onu bizden biri saydık'
Bizden biri
Annen herşeyi...
geri yolladığında.
Ve baban...
kızkardeşine...
senden...
ve tüm eserlerinden...
sıkıldığını söylediğinde...
beni görmeye gelecek misin...
Kraliçe Jane?
Gelecek misin...
Seni kabul ettik. Bizden biri!
Çiçekçi kızlar sana verdiklerini geri istiyor.
Tamam.
Çok ıslağım.
Isa akıllıdır ama anababa işlerini bilmez.
Nasıl?
Yani onları yok saymak yetmez,
hepsinin tutuklanması gerekir,
dava edilmeli,
suçlarını itiraf etmeli,
ve kırlarda yeniden eğitilmeliler!
Zaten kırdalar.
Deniz kenarı. O ayrı.
Merhaba?
Çok kötü.
Benimkiler hiçbir yere gitmez.
Ev tamamen sizin.
Nereye?
Elbiseleri çıkarıcam.
Odan soğuktur benimkine gel.
Tamam.
Bunu giy istersen.
Sağol.
Kola içicem.
- İster misin? - Olur.
Bela geliyor...
- Matthew! - Evet?
- Kapıyı aç elim dolu. - Geldim.
- Neden açmadın? - Ben...
Giyiniyordum.
Hangi film?
Hangi filmde böyle bir dans var...
şarkıcı kürk giyiyor?
Ben gördüm mü?
- Beraber gördük. - Öyle mi?
- İpucu ver. - Hiç şansın yok.
Hadi yönetmenin adı?
Hayır.
- Kaç kelime? - Olmaz.
- Isabelle! - Hayır.
- İlk harfi? - Tanrım çok kötüsün.
Berbat değil mi Matthew?
- Matthew, biliyorsun. - Yardım etme sakın.
Sfenk Oedipus'a ipucu verdi mi?
Siktir.
Pes mi?
Evet.
- 'Sarışın Venüs'. - Hadi be!
- Marlene Dietrich, 1932. - Biliyorum.
Cezalısın.
If you insist.
Şimdi niyetliyim...
onun önünde yaptığın şeyi...
bizim önümüzde yap.
Kimin?
Ne diyorsun?
Evet anladın.
Ceza.
Ne kaltaksın.
Sadist kaltak.
Cezanı çekecek misin?
Peki.
Kimse bakmıyor sandığın zamanki gibi yap.
İçki içelim aşağıda görüşürüz.
Matthew.
Evet?
Evet.
Etkilendiğini kabul etsene.
- Ne? - Heyecanlanmadın mı?
- Ne diyorsun? - Hiç.
- Bir soru sordum. - Kime benziyorsun biliyor musun?
- Isabelle. - Eee? O benim ikizim.
- İkiz misiniz? - Evet.
- Erkek olsa ben olurdum. - Aynı değilsiniz.
Aynıyız siyam ikizleri.
Burada birleşmiş.
Garipsin Theo.
Yarım saat önce...
Onu boğmak istiyor gibiydin.
Öyleydim.
Seni anlamıyorum.
- Kardeşin var mı? - İki ablam var.
Onları boğmak istemedin mi?
Tabi ki ama onların önünde mastürbasyon yapmadım...
ve onlar da yapmak istemediğim şeyleri zorlamadılar.
Isabelle zorladı mı sanıyorsun?
Aslında işlerin karşacağını biliyordum.
Şimdi bahis yükseldi.
Theo ve Isabelle arasında barış vardı.
Ve bir akşam...
Theo!
- Hangi film? - Hangi film?
Çaprazların katili ele verdiği film hangisi?
Cezası var.
- Sen de Matthew. - Ben mi?
Ne...
- Ne yaptım? - Söyle ya da ceza çek.
- Zaman doldu. - Şans tanımıyorsun.
- Film? - 'Scarface.' Howard Hawks. 1932.
Cezası?
Şey...
Şimdi.
Biliyorsun ben sadist değilim.
Herkesin mutlu olmasını istiyorum.
Bu yüzden...
sen ve Matthew...
önümde sevişeceksiniz.
Ama burada değil başkasının pisliğinde uyuyamam.
- Kusura bakma Matthew. - Nerede?
Küçük odada Delacroix'nın önünde.
Belki ilham getirir.
Yapmam.
- Öyle mi? - Yapmaz mısın?
Matthew tipim değil.
Peki.
Banyoya gidicem.
Matthew!
Matthew.
Evet?
Bu çok saçma çık şurdan.
Tamam.
- Tamam peki! - Çok geç artık!
Canımı yakma ben şiddete karşıyım.
- Direnmeyeceğim. - Kes o zaman tamam mı?
Tamam.
Pek yiğit değilsin.
Benimle sevişmek fikri bu kadar mı kötü?
İkinizi yatakta gördüm.
Misafirimiz bizi gözetlemiş.
Pek hoş değil.
Biz de ne kadar misafirperverdik.
Tamam peki karşı koymuyorum!
Resmimi kalbine taşıman ne hoş.
Aslında...
İyi.
Matthew!
Hadi uyan!
Kalk!
Isabelle?
Hayır ben Theo.
Isabelle nerde?
Yardım et.
Özür dilerim.
Aman tanrım!
En iyisi buydu.
Ya dün?
Babamın çalışma odasında.
Daha mı iyiydi?
Lütfen lütfen.
- Ne? - İçeride kal.
Tamam.
Matthew.
Aşkım.
İlk aşkım.
Büyük aşkım.
Büyük aşığım.
Valentinom. Komik Valentinom.
Çok sevgilin var sanmıştım.
Sinemada seni ilk gördüğümde.
Çok hoştun.
Karmaşık.
Film yıldızı gibiydin.
Öyleydim.
Rol yapıyordum.
Peki ikiniz...
Theo ve sen...
nasıl bu hale geldiniz?
Theo ve ben mi?
İlk görüşte aşk.
Hiç içine girmedi mi?
Hep içimde zaten.
Peki ya...
Ya ailen farkederse?
Bu olmamalı.
Biliyorum. Ama...
Olursa?
Olmamalı.
Anladım ama ya olursa...
Sen o zaman...
Ne yaparsın?
Kendimi öldürürüm.
- Nereye gidiyorsun? - Mutfağa.
- Birşey yiyicem. - İyi şanslar.
Theo.
- Bal ister misin? - Hayır sağol.
- Hadi çok güzel. - Hayır.
- Gerçekten alsana. - Hayır.
- Birazcık dene... - Hayır sağol.
Minnetarım bunu bil.
Minnet mi?
Kafede sen ve Isabelle hakkında söylediklerin için.
Haklıydın.
Bence siz ikiniz...
aynı insanın iki parçasısınız.
Ve artık ben de bir parçanız oldum.
İkinizin de.
Bir şeyi açıklayayım.
İyi bir çocuksun, seni sevdim ama...
her zaman üçümüz demek değil.
Birşey daha söylemiştim hatırladın mı?
Isa ve ben siyam ikizleriyiz.
Evet.
Şaka değildi.
Bu ne?
Bu sevgili kardeşim...
lahana ve erikli peynirli fondü.
- Yani? - Bu ratatouille.
- Bunu yememi mi istiyorsun? - Pişirmemi isterken iyiydi.
- Aç kalırım daha iyi. - Zaten kalırsın başka birşey yok.
Matthew?
Sana vereyim mi?
Fondü ratatouille?
Nasıl ne?
Bu fondü ve bu ratatouille.
Hayır bu fondü ve bu ratatouille.
Ratatouille.
İyi.
Gizemli bir ülkedeymiş gibi ye...
bu da yerel yemek.
Galiba kusacak.
Korkunç değil mi?
Özür dilerim, denedin biliyorum.
Sağol en azından emeğime saygı gösteren biri var.
- Evde birşey yok mu? - Yenecek birşey yok.
- Çekler bitti mi? - Evet.
- Şimdi ne yapıcaz? - Babamı arıycam.
Telefon kesik!
Rock yıldızının gayrimeşru çocuğu.
Babam annemle bir arabanın arka koltuğunda tanışmış.
Tamam.
Bu nedir?
Öğle yemeği.
Yani Isabelle, fileminyon mu?
- Hayır. - Hayır mı?
Matthew, biftek ister misin?
Yeter bu iğrenç.
Şuna bak.
Ya muz?
Üçümüze bir muz mu?
- Evet. - Çok açım.
Bakayım.
- Neden? - Bir bakıcam.
- Ne yapıyorsun? - İzlesene.
İşte.
Matthew, hep şaşırıyorsun.
Hey, Theo!
Selam.
- Tamam? - İyi.
- Geçen gece nerdeydin? - Gelemedim.
Artık görüşmüyoruz.
- Sana güvenemiyoruz. - Uğraşma benle!
- Bizimle değilsin artık. - Öyleyim ama karmaşık.
- Neden? - Çekil şu anda açıklayamam.
Pislik!
Theo, beni bekle!
- Nepal'den bir hatıra. - Sağol çok hoş.
Ara beni.
Tamam zevkle.
Görüşürüz.
Artık evden çıkmıyoruz.
Gece gündüz umurumuzda olmazdı.
Denize açılır dünyayı geride bırakırdık.
- Fazla sert. - Hayır iyi.
- İyi mi? - Evet.
- Bir daha? - Hayır.
Clapton tanrıdır Matthew.
Tanrıya inanmam.
Ama inansam, solak bir zenci gitarcı olurdu.
Bu Chaplin ve Keaton değil. Clapton ve Hendrix.
Clapton elektrogitarı yeniden keşfetti.
- Clapton yeniden keşfetmiş! - Matthew, inan bana.
- Clapton gitarı takıyor... - Peki Jimi Hendrix farklı...
Elektroyu takıp akustik gibi çalıyor.
Hendrix ise dişiyle çalıyor.
Şu anda Vietnam savaşında askerler var.
Ne dinliyorlar?
Clapton mu? Hayır.
Hendrix dinliyorlar. Doğru söyleyeni.
Boktan!
Vietnam'daki askerlerden mi bahsediyorsun?
- Evet. - Vietnam'da ne yapıyorlar?
Savaş var.
- Ne yapıyorlar? - Dövüşüyorlar.
- Köylü öldürüyorlar. - Onlar da ölüyor!
Çocukları öldürüp tarlaları yakıyorlar!
Orada olmak, ölmek ve öldürmek istiyorlar.
Senin de Vietnam'da olman gerekemez mi?
- Gerekmez mi? - Şiddete inanmıyorum.
Neredesin? Vietnam'da olman lazım değil mi?
Şanslıyım üniversitedeyim.
Olmayan arkadaşlarım var...
ve harcanıyorlar.
- Şanslı değilsin. - Çok şanslıyım.
Hükümete şöyle desene:
'Ben şiddete karşıyım, savaşınıza inanmıyorum!'
Belki Fransa'da. Amerika'da gitmen gerekir.
Gitmezsen hapse girersin.
İnsan öldüreceğime hapse girerim.
Anlamıyorsun.
Sinema okuyorum.
Bir filmci röntgenci gibidir.
Kamera sanki...
annenin yatakodasının anahtar deliğidir.
Ve onları izlersin. İğrenç bir duygu!
Ve suçlu hissedersin,
ama başka yöne...
bakamazsın.
Filmleri suç...
yönetmenleri suçlu yapar.
Yasadışı gibi.
İşte filmci olma şansım kaçtı.
Annemler kapılarını açık bırakırdı.
Senin tiyatro yapman lazım, sinema değil.
Belki.
Kalk.
Hadi!
Annemler bir kere yatmış.
Bu yüzden ikiziz, bir daha istememişler.
Hey Joe!
Elinde silahla nereye böyle?
Hey Joe!
Elinde silahla nereye böyle?
Ve hey Joe!
Elinde silahla nereye gidiyorsun böyle?
Karıyı vurucam.
Başkasıyla yakaladım.
Karıyı vurucam.
Kasabada gezerken yakaladım.
Sakin ol Matthew.
Haberler iyi.
Sadece ayda bir olur.
Seni seviyorum Isabelle.
Ben de seni Matthew.
Seni gerçekten seviyorum.
Ben de seni gerçekten. İkimiz de...
Tamam.
Söylemeni istediğim bu değildi.
Ne dememizi istiyorsun?
Senin beni sevdiğin.
- Söyledik ya. - Hayır biz de dedin.
Biz de demeni istemiyorum.
Sevdiğini söylemeni istiyorum.
- Seni seviyoruz. - Bu da olmadı.
Önce senin söylemen lazım.
Ama sen söyledin zaten.
Neden hep önce ben söylüyorum?
Zavallı Matthew.
Seni çok fazla seviyoruz.
Çok fazla sevilmek istemiyorum. Sevilmek istiyorum.
Birisi istiyorsa,
aşk yoktur, sadece kanıtları vardır.
Aşkını kanıtlamaya hazır mısın?
Kanıt mı istiyorsun?
Tamam.
Çık banyodan.
Traş köpüğü.
- Jilet. - Sağol.
- Ne yapıyorsun? - Sence?
- Ciddi misin? - Evet.
Merak etme daha önce yaptım.
- Sakin ol geri çıkıyor. - Siz delisiniz!
- Ne oldu? - Bu mu aşkın kanıtı?
Beni canavara çevirdin.
- Oyun sadece. - 'Bizden.'
Sadece oyun!
Oyun mu bir düşün!
Birbirinize bunu yapıyor musunuz?
Sizin için küçük bir çocuk olmamı mı istiyorsunuz?
Altı yaşında bir Theo?
Pipisine dokunabileceğin.
Benimkini göstereyim, seninkini göster!
- Sakin ol. - Theo bir düşün.
Her gece aynı yatakta yatıyorsunuz.
Birlikte yıkanıp birlikte işiyorsunuz.
Oyunlar oynuyorsunuz.
Keşke dışarıdan bakabilseniz.
Neden bu kadar zalimsin?
- Çünkü seviyorum. - Garip bir yol.
Gerçekten ikinizi de seviyorum.
Ve hayranım.
Size bakıyorum ve...
büyümeyeceğinizi görüyorum.
Böyle büyümezsiniz.
Birbirinize böyle tutunursanız büyümezsiniz.
- Kimseyle çıktın mı? - Çıkmak mı?
- Evet. - Nasıl?
- Bir çocukla çıktın mı? - Theo ile.
Theo olmaz.
Okuldan biriyle çıktın mı hiç?
Okulda kimseyle tanışmadım ki.
- Fransa'da olmaz öyle şeyler. - Çıkıyorsunuz ama.
Bir çocukla çıktın mı?
Neden soruyorsun? Hayır biliyorsun.
İster misin?
- Bir davet mi? - Davet evet.
Benimle çıkmak ister misin? Yalnız ikimiz.
Theo'ya bakma.
İzin alman gerekmiyor.
Önde oturamayız, arkaya geçmemiz lazım.
Önde çıkmayanlar oturur.
Özür dilerim.
Her zaman çıkanlar arkada oturur.
Bayanlar baylar...
izleyeceğiniz film bir müzik öyküsüdür.
Ben Tom Miller rolündeyim bir ajan.
Küçük bir tiyatro ajanı...
Yani anladınız.
Bu film sinemaskopun büyüsü içinde çekilmiştir.
Özür dilerim.
Kalamam trenim kalkıyor.
Mutluluklar Georgie.
Tekrar şarkı söylememe dayanamazsınız değil mi?
Hayır o değil.
Hiç bilinmez.
Hayır şaşırmam.
Haklı olduğumda.
Ama tahmin edersin,
İtiraf ederim.
Sevgili bilmek istiyorum.
Belki de asla...
Hayır hayır asla...
asla bilmeyeceksin.
You'll never know.
TV ekranına bakınca
Sinema savaşını anımsadım.
Ama göstericiler filmciler değildi.
Öğrenciler bile değildi.
Neler olduğunu anlamak zordu...
dükkanlar kapanmış, fabrikalar greve gitmişti...
ve Paris'e yayılıyordu.
Tüm haklı istekleri değerlendiririz.
Theo ve ben TV izlemeyiz.
Biz safız.
Saf ve sert.
- Gidelim. - Evet ama...
Tanrım!
- Ne oldu? - Benim değil bunlar.
- Senin odan. - Hayır.
Bu kadar zamandır odanı görmedim.
- Kendi odan var mı? - Tabi ki var.
Sürekli Theo'da yaşamıyorum.
Neden hiç gitmiyoruz?
Kimse benim yatağımda sevişemez.
Senin odan. Görmek istiyorum.
- Bu gecelik. - Hayır hayır ve bi daha hayır.
Isabelle'in bilmediğim bir yönünü keşfettim.
Bana göstermek istemediği gizli bir yönü.
San Diego'daki kızkardeşlerimi hatırladım.
Evimizi ve komşuları düşündüm,
yeşil çimenleri ve fıskiyeleri,
dışarı park edilmiş arabaları.
Hayalini kurduğunuz.
Duymak istediğiniz kelimeyi...
çok iyi biliyorum.
En gizli korkunuzu da.
Ben casusum...
Aşk evinde.
Hayallerinizi...
çok iyi biliyorum.
Ne heykeli?
Venus de Milo ile sevişmeyi hep istemişimdir.
Seni tutamam.
Kollarım yok.
Tutamam.
Ne oldu?
Yapma. Yapma.
Dinleme.
Ağlama.
Beni rahat bırak.
Lütfen beni rahat bırak.
Lütfen!
- Git! - Isabelle!
- Theo, açsana!
- Theo! - Isabelle!
Kendine zarar vereceksin!
- Sen kimsin? - Nasıl yani?
Odamda ne arıyorsun?
Çık dışarı!
Theo! Theo!
Theo!
Theo.
"Devrim bir gala yemeği değildir."
"Kitap ya da resim gibi yapılmaz."
"Zerafet ve sükunet içinde oluşmaz,
cana yakın, saygılı, tatlı ve cömert de değildir."
"Devrim yükseliştir,
şiddet içerir...
bir sınıfın diğerini devirmesidir."
"Chateau Lafite, 1955."
"Chateau Chasse Spleen, 1959."
"Grand vin, 1937." Mutlu yıllar baba!
Yine mi?
- Dinle, Matthew. - Evet?
- Filmlere meraklısın değil mi? - Evet.
O zaman Mao'yu büyük bir diktatör olarak düşün...
Milyonlarla bir film yapıyor.
Milyonlarca Kızıl geleceğe yürüyor...
ellerinde küçük kızıl kitap.
Kitaplar, silahlar değil.
Şiddet değil kültür.
Ne müthiş bir destan olurdu değil mi?
Herhalde ama...
Silah değil kitaplar demek çok kolay.
Ama doğru değil.
Bir tek kitap sadece.
Sus, babam gibi konuştun.
Dinle beni.
Özendiğin Kızıllar,
hepsi aynı kitabı taşıyor,
aynı şarkıları söylüyor,
aynı sloganları atıyor.
Bu büyük destan filminde,
herkes fazladan.
Bu beni ürkütüyor.
Özür dilerim ama...
bence ciddi bir çelişki var.
Neden?
Çünkü...
söylediklerine inansan giderdin.
Nereye?
Sokaklara.
- Anlamadım. - Anladın.
Orada birşeyler oluyor.
Önemli gibi olabilecek birşeyler.
Birşeyleri değiştirebilecek... Bunu ben bile anladım.
Ama orada değilsin.
Burada pahalı şarap içip, filmlerden bahsediyorsun.
- Maoizmden bahsediyorsun, neden? - Yeter.
Hayır söyle.
Kendine sor.
Bence inanmıyorsun.
Lambayı alıp, posterleri asıyorsun...
ama aslında...
- Sanmıyorum... - Bak, çok konuşuyorsun.
Tamam.
Theo beni dinle.
Sanırım senin...
Senin için...
birlikte kelimesi bir milyon değil de...
sadece iki kişi olsa iyi olacak.
Çocuklar!
Ya da iki.
Isa, gelsene.
Hayır burası orospu kokuyor.
Sağol.
Sana salonda bir sürprizim var.
Geliyorum!
- Çok güzel. - İçeri gel.
Küçükken yapmıştık.
Şarap?
Sağol.
Isabelle.
Nefesin kokuyor.
- Özür dilerim. - Sen sarhoşsun.
Evet sarhoşum.
Ve sen güzelsin.
Ben sabah uyandığımda ayılırım
yine de güzel olursun.
Uyu Matthew.
Evet.
Yatma vakti mi?
Aptal gözlerini açık tut.
İyi geceler.
Theo.
Kalk.
Ne var?
Dinlemeni istiyorum.
- Neden? - Çünkü...
Seni seviyorum.
Biliyor musun?
Ben de seni seviyorum.
Sen de beni mi seviyorsun? Komik.
Dinliyor musun?
Sonsuza dek değil mi?
- Ne sonsuza dek? - İkimiz.
Tamam mı?
- Matthew ne dedi? - Ne dedi?
Canavar olduğumuzu.
Sonsuza dek demeni istiyorum.
Sonsuza dek.
- Isa... - Anlamıyorsun.
Sabaha konuşuruz.
Söz.
İyi şimdi gitmemiz lazım.
Ne çabuk?
Onlarla yemek yemek ister misin?
Hemen gidelim.
Isa!
- Ne oluyor? - Sokak odaya doluştu!
- Ne? - Sokak odaya doldu.!
- Bu koku ne? - Gaz bombası.
Sokakta!
!Hadi!
Devam!
Sokakta!
Matthew!
Isabelle!
Sokakta!
Bu sadece başlangıç!
Ben ateşlerim.
- Theo, bu yanlış. - Harika.
Bu şiddettir!
Bu şidder değil, harika.
Bu düpedüz faşizmdir!
- Ben değilim, polisler faşist! - Sonra insanlara vurdu.
Sus!
- Anlamıyorsun! - Bu yanlış.
Dinle beni, böyle yaparlar.
Böyle değil. Bunu kullanır, bunu yaparız.
Bunu kullanırız!
Kes!
Isabelle. Isabelle.
Isab...!