Çeviri: BlueBaron - BlindBrigand
GRACE: Şimdi, çocuklarım, rahat oturuyor musunuz?
Öyleyse başlıyorum:
Bu öykü binlerce yıl önce başladı...
...ama sadece yedi günde bitti,
Çok çok önce...
...tüm bu gördüğümüz şeyler,...
...güneş, ay, yıldızlar, dünya...
...hayvanlar ve bitkiler yoktu.
Sadece Tanrı vardı,
ve bu yüzden, sadece O bunları yaratabilirdi.
Ve yarattı.
MILLS: Simpson. Ne kişilikti ama.
Ne olduğunu merak ediyorum.
TUTTLE: Oh, sanırım o da diğerleri gibi ölü.
MILLS: Ah, şu günlerdi.
Bay Turtle, saçınız.
Evet?
Günaydın, hanımefendi: Biz şey için gelm--
Oh, evet, elbette.
Girin.
Sizi bu kadar çabuk beklemiyordum:
İsminiz?
Ben Bertha Mills, hanımefendi.
Ve bu Edmun Tuttle.
Memnun oldum, hanımefendi.
Siz Bahçivan olmalısınız.
Bu doğru. Ben bahçivanım.
Ve bu genç bayanın adı Lydia.
Hizmetçilikte deneyimin var mı?
Oh, bu melek yüzü sizi aldatmasın, hanımefendi.
Göründüğünden daha büyüktür.
Ütü yapabilir misin?
Sorun ne? Dilini kedi mi yuttu?
Konuşamaz, hanımefendi.
Zavallı yavrucak dilsiz.
Oh.
Ama çok iyi çalışır.
Buna söz verebilirim.
Tamam.
Tamam. Diğer kız çok konuşuyordu, herneyse.
Beni izleyin. Bayan Mills, siz ve kız,...
...çatıdaki odada uyuyacaksınız.
- Ve siz, Bay. - Tuttle, hanımefendi.
Arkadaki kulübede uyuyabilirsiniz.
Hizmetçiler yaklaşık bir hafta önce yokoldukları için,...
...ev işleri gördüğünüz gibi boş kaldı.
Yani ortadan yok mu oldular?
GRACE: Zayıf havaya.
Not bırakmadan. Maaşlarını bile almadan.
Sadece bizi bırakıp gitmişler.
MRS MlLLS: Ne garip bir şey.
GRACE: Yakında buranın ideal bir ev olmadığını...
anlayacaksınız.
Gazetedeki ilanımda,
dürüst ve çok çalışkan insanlar aradığım belirtilmişti.
Bizden dürüst veya çok çalışkan birileri yoktur.
Öyle değil mi, Bay Tuttle?
Oh, evet, çok dürüstüz.
Ve çok çalışkanız.
Mutfak.
8.00 de kahvaltı yaparım.
Çocuklar 9.00 da.
Öğlen yemeği 1.00 de, akşam yemeği 7.30 da servis edilecek.
MRS MlLLS: Ya beyefendi, bayan?
Beyefendi savaşa gitti.
Bir buçuk yıl önce.
Savaş bittiğinden beri haber alamadım.
Hanginiz yemek pişirir.
MRS MlLLS: Üzüldüm, hanımefendi.
Hanginiz yemek pişirir.
Ne yaptığımı görüyorsunuz.
Bu evde, bir önceki kapı kapanmadan,
hiçbir kapı açılmayacak.
Bunu unutmamanız çok önemli.
Göründüğü kadar basit değil.
Evin bulunduğunuz bölgesine göre değişen,
tüm 50 kapının 15 farklı anahtarı var.
Bayan Mills, yarından itibaren
Bir anahtar takımını size bırakıyorum.
Evet, hanımefendi.
Müzik odası.
Bu eski piyano biz taşındığımızda buradaydı.
Çocukların çalmasına müsade etmeyin.
Migrenimi azdırıyor.
Sessizlik bu evde çok önem verdiğimiz bir şey.
Bu yüzden bir telefon, bir radyo,
yada gürültü yapacak herhangi bir şey bulamayacaksınız.
Oh, elektriğimiz de yok.
Savaş sırasında, Almanlar kestiler.
bu yüzden onsuz yaşamayı öğrendik. Devam edelim.
Hanımefendi, bize bütün evi göstermenize gerek yok.
GRACE: Evet!
Evet, gerek var.
Çoğu zaman, yolunuz zor görebilirsiniz.
Sıklıkla bir masa,
sandalye veya bir kapı çıkabilir.
Veya çocuklarımdan biri saklambaç oynuyor olabilir.
Ne demek istiyorsunuz, hanımefendi?
Belki de sizi çocuklarımla tanıştırmalıyım.
Bay Turtle, şimdi bahçeyi görebilirsiniz.
Aletleri kulübede bulacaksınız.
Evet, hanımefendi.
İkiniz perdeleri kapatmaya başlayın.
Hepsini.
Gelin.
Ben onları uyandırayım. Siz burada bekleyin.
Ne yaparsanız yapın, perdeleri açmayın.
Uyanın, uyanın.
GRACE: Şimdi, hadi.
Gözler kapalı, eller birleşik.
Gün ışığında olsun.
dua ettiğim İsa.
Bakire masumiyeti ile kutsanmış
İmanla selamlayan
İsa, Meryem, temiz gül
Bugüne kadar bizi koruyan
GRACE: Hala yarı uykudalar.
MRS MlLLS: Ne tatlı çocuklar.
Evet, ne diyorsunuz?
Nasılsınız?
Nasılsınız, çocuklar?
Benim adım, Bayan Mills,
ama isterseniz bana Bertha diyebilirsiniz.
İsimleriniz ne?
-Anne. - Nicholas
Anne ve Nicholas. Ne güzel isimler.
ANNE : Siz bizim yeni dadımız mı olacaksınız?
Mm-hmm:
Evet, canlarım. Ben sizin yeni dadınızım.
Kahvaltı vakitleri.
Lydia, mutfağa git, ve tüm kepenkleri kapat.
Doktorlar bir türlü ilacını bulamadılar.
Ne için?
Durumları için.
Çocukların ışığa karşı çok ciddi bir alerjileri var.
Fotosensitifler ve bundan daha güçlü bir...
ışığa karşı asla durmamalılar.
Yoksa, bir dakika bile dursalar,
yaralar ve kabarcıklar oluşmaya başlar,
ve havasızlıktan boğulmaya başlarlar.
Neticede ölümcül olabilir.
MRS MlLLS: Ulu Tanrım!
Bu tostu sevmedim.
Oh, neden?
Tadı tuhaf.
Daha önce severdim.
Çünkü daha önce başkası yapmıştı.
Ne zaman geri geliyorlar?
Geri gelmiyorlar, çocuğum.
Tıpkı babam gibi.
Babam geliyor.
Bayan Mills, babamız Fransa' da bir savaşta savaşıyor.
NlCHOLAS: İkinci Dünya Savaşı.
Biliyorum, ama babam Fransa' da.
Bu kadar yeter, gevezeler. Kahvaltınızı bitirin.
Sizde bizi terkedecek misiniz?
Tabii ki hayır!
Neden sizi terkedeyim ki?
Diğerleri, gitmeyeceklerini söylediler,
ama gittiler, ve sonra o şey oldu.
Sessiz ol!
Ne demek istiyorsun, Anne? Ne oldu?
Annem deliye döndü.
- Bir şey olmadı. - Evet oldu.
- Hayır olmadı! - Evet- oldu.
GRACE: Sessiz olun.
Neler oluyor? Bir dakikadan az bir sürede...
o tabakları boş görmek istiyorum. Anlaşıldı mı?
Bayan Mills, biraz dışarı gelir misiniz?
Sizinle konuşmam gerekiyor.
Evet, hanımefendi.
Postacı genelde her Çarşamba gelir.
Ama posta kutusunu yeni kontrol ettim,
ve bu hafta gelmemiş.
Korkarım, anlayamadım, hanımefendi.
Bu mektubun toplanıp, beş gün önce...
...gazeteye ulaştırılmış olması gerekiyordu.
Hizmetçilik için verilmiş bir ilandı.
Eğer yayınlanmadıysa,
burada ne yaptığınızı açıklar mısınız?
Oh, anlıyorum.
Hanımefendi, bize kapıyı açtığınızda...
...ben de size bunu söyleyecektim.
"Gerçek şu ki; biz de,"
bir şans için gelmiştik.
Bunun gibi büyük bir ev...
...daima işleri bilen birilerine ihtiyaç duyar.
Dah önce böyle bir evde hizmet verdiniz mi?
Size şaşırtıcı gelebilir, hanımefendi, ama...
...biz aslında burada çalıştık
Burada mı?
Oh, birkaç yıl önce idi.
Kusuruma bakmazsanız, hanımefendi,
o yıllar hayatımın en iyi yıllarıydı.
Bu yüzden geldik, çünkü bu evin...
bizim için manası çok büyük.
Belki, en iyisi size referanslarımızı göstermeliyim, hanımefendi.
Hayır, hayır, hayır. Zahmet etmeyin. Buna gerek yok.
Yani, bu evi çok iyi bildiğinizi söylüyorsunuz?
MRS MlLLS: Avucumun içi gibi.
Duvarların ayaklanıp, aynı zamanda...
...dolaştıkları varsayılabilir.
GRACE: Burada dolaşan tek şey ışık.
Ama hergün değişiyor.
En azından bir şey söylemek çok zor.
"Bir şey söylenebilir; dayanılmaz."
Buna tahammül etmenin tek yolu serinkanlı olmak.
Oh, evet, hanımefendi.
Hayallerden hoşlanmam.
Garip fikirler. Ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
Sanırım, hanımefendi.
Çocuklarımın bazen garip fikirleri oluyor.
Fakat onlara pek aldırış etmemelisiniz.
Çocuklar daima çocuktur.
Evet, elbette, hanımefendi.
Tamam. Kalabilirsiniz.
Çok teşekkür ederim, hanımefendi.
Oldu.
"NICHOLAS: "" Roma valisi onların..."
"""düşüncelerini değiştirmeye çalıştı sonra..."""
"""düşüncelerini değiştirmeye çalıştı.""Nokta."
"- Sonra."" - Mm-hmm."
"""Onların dövülmesini emretti."""
"""Ama Justus ve Pastor, korkudan uzak,"""
"""sevinçle İsa için ölmeye istekli olduklarını gösterdiler"""
"""Bunu gördüğünde..."""
"""Roma valisi öfkeyle doldu."""
"""Ve kafalarının kesilmesini emretti."""
Neyi bu kadar eğlenceli buldunuz?
Şey.
Şey, ne?
Bu çocuklar gerçekten aptalmış.
Neden?
Çünkü sadece İsa' ya inandıklarını söylediler,
ve bunun için öldürüldüler.
Peki siz ne yapardınız, İsa' yı inkar mı ederdiniz?
ANNE: Şey, evet.
İçimde ona inanırdım,
ama Roma' lılara bunu söylemezdim.
Sen de mi böyle düşünüyorsun, Nicholas?
Anlıyorum.
Yani İsa' yı inkar ettiğinizi söyleyerek yalan söylemiş olurdunuz.
Roma' lılardan kafalarınızı kurtarırdınız, bu doğru.
Ama sonra ne olurdu?
Ne zaman?
Sonraki yaşamda.
Öldükten sonra bizi bekleyen yaşamda.
Nereye giderdiniz?
Ahh.
Neresi, Nicholas?
Çocukların çıkmazı.
GRACE: Çocukların çıkmazı nedir, Anne?
Dört cehennemden birisi.
Hangileri onlar?
ANNE: Ben, ben, ben! Ben!
GRACE:Hayır. Bırak o cevaplasın. Hangileri?
Lanetlilerin gittiği Cehennem.
Sonra Purgatory var.
Evet.
Ve çocukların gittiği Çıkmaz var.
Dünyanın merkezinde.
Çok, çok sıcak bir yer.
Yalan söyleyen çocukların gittiği bir yer,
ama sadece birkaç günlüğüne gitmezler.
Oh, hayır.
Hayır, onlar lanetlenmişlerdi. Sonsuza kadar.
Bir düşünün.
Sonsuzluğun sonunu bir hayal etmeye çalışın.
Gözlerinizi kapayın.
Gözlerinizi kapayın ve hayal etmeye çalışın.
Sonsuza kadar.
Acı. Sonsuza kadar.
Başım dönüyor.
GRACE: Şimdi anladınız mı,
Justus ve Pastor' ın neden doğruyu söylediklerini?
Tamam.
Altıncı konudaki okuma bölümlerini açın.
ANNE: Oyun oynayamaz mıyız?
GRACE: Kesinlikle oynayamazsınız.
Önce dersinizi okuyacaksınız,
sonra kalpten öğreneceksiniz.
Hepsini mi?
Daha fazla karşı gelirseniz,
Tüm gün boyunca oyun oynayamazsınız.
Aslında, sanırım ayrı odalarda çalışabilirsiniz.
ÇOCUKLAR: Hayır, hayır, hayır! GRACE: Evet, evet, evet!
ANNE: Fakat ayrı olursak korkarız!
GRACE: Korkmak mı? Sanki şimdiye kadar bu evde değildiniz.
NICHOLAS: Ya bir hayalet görürsek?
Ablan o hikayelerinden birini mi anlattı?
Ona bir şey anlatmadım!
"Bir hayalet görürseniz, ""Merhaba"" dersiniz."
Ve çalışmaya devam edersiniz.
- Müzik odasına gel. - Neden ben?
Çünkü ben öyle diyorum. Şimdi yürü.
Kitabını al.
Nicholas o dersi bir saat içerisinde,
öğrendiğini görmek istiyorum.
- Anneciğim. - Ne?
Bir öpücük ver.
"ANNE: ""Bir öpücük ver. Bir öpücük ver."""
GRACE: Anne, beni dışarıda bekle.
Yapamam biliyorsun.
Şuraya geç.
GRACE: Bayan Mills, tüm perdeleri kapatın.
Kızım odadan geçecek.
Evet, hanımefendi.
Tamam, Anne.
Hayatım.
Annen her zaman seninle olamaz, değil mi?
Yalnız başına kalmayı öğrenmelisin.
Tespihin nerede?
Ahhl
Korktuğun zaman,
onu tüm gücünle sıkmanı istiyorum.
Tanrı' yı an ve korkun yokolacaktır.
- Yokolmayacak. - Evet, olacak. Gerçekten.
Bunu yaptığın zaman Tanrı' nın seninle,
olduğunu görmüyor musun?
Korkman için bir sebep yok.
NICHOLAS: Ev ve aile.
"""Hepimiz bir aile ile birlikte bir evde yaşarız."""
"""Aile, genellikle ebeveynler, çocuklar,"
ve büyükbaba ve büyükanneden oluşur.
"""İtaatkar olmalıyız."""
"ANNE: ""ve ailenin diğer üyelerine karşı nazik olmalıyız."""
"""Ve erkek veya kız kardeşlerimiz ile,"
"tartışmamalı yada kavga etmemeliyiz."""
Çocuklarınız var mı?
MILLS: Hayır.
Tek sahip olduklarım Bay Tuttle ve Lydia.
Ve onlarında tek sahip oldukları kişi benim.
GRACE: Böyle mi doğdu?
Afedersiniz, hanımefendi?
"Kız; Dilsiz mi doğdu?"
Hayır.
Sanırım, burada işim bitti, hanımefendi.
İzin verirseniz, gidip Bay Tuttle' ın,
yardıma bir ihtiyacı var mı bakacağım.
Nicholas!
Nicholas, geliyorum!
Oh!
-Nicholas? - Sorun nedir?
Neden ağlıyordun?
Ağlamıyordum. Kitap okuyordum.
Ama seni duydum. Anne!
Anne?
ANNE: Henüz öğrenmedim, anne.
- İyi misin? - Evet.
- Neden ağlıyordun? - Ağlamıyordum.
Seni biraz önce duydum.
Utanılacak bir şey yok, hayatım.
Utanmıyorum.
Eğer ağlasaydım, sana söylerdim.
Oh, öyle mi? Öyleyse ben hayal gördüm, öyle mi?
Hayır. Ağlayan o çocuktu.
GRACE: Ne çocuğu?
Victor.
Victor kim?
Biraz önce burada olan çocuk.
Ders çalışmama müsade etmesini söyledim,
ama o ağlamayı kesmedi.
Sanırım çok şımartılmış.
Bu evi terketmemiz gerektiğini söyledi.
GRACE: Oh, şimdi mi söyledi? Ve peki niye ağlıyormuş?
Çünkü bu evden hoşlanmıyormuş,
ama burada yaşaması gerekiyormuş. Babası bir piyanistmiş.
- Babası piyanist mi? - Evet.
Ona piyanoya dokunamayacağını söyledim.
Dokunamaz değil mi, anne?
Yani, babası ile de konuştun, öyle mi?
ANNE: Hayır, sadece Victor ile.
Babası diğerleri ile salonda.
Şimdis salondan geldim. Orada kimse yok.
Yukarı çıkmış olmalılar. Evi geziyorlar.
Tamam, Anne! Bu kadar yeter!
Şimdi, neden ağlıyordun?
Victor idi!
- Öyleyse nerede şimdi? - O tarafa geçti!
Bir kapı kilitli iken, bir çocuğun...
odadan nasıl çıkabileceğini söyleyebilir misin?
GRACE: Sanırım, yeterince anlaşılır olduğumu sanıyordum.
Bir önceki kapatılmadan,
hiçbir kapı açılmayacaktı.
Anlaşılması o kadar zor mu?
Bu ev bir gemi gibi.
Kapıların açılıp kapanması ile suyun girebileceği,
gibi ışık girebilir.
Çocuklarımın yaşamları tehlikede!
MILLS: Ama, hanımefendi--
Benimle tartışmayın! Sessiz olun.
Hanginiz en son oday agirdi?
Lydia ?
Onun anahtarı yok. Size söylemiştim.
O zaman siz kalıyorsunuz.
Ama bütün gün salondaydım.
Ve sonra bahçeye çıktım.
Kendi gözlerinizle gördünüz.
Umarım benim olduğumu düşünmüyorsunuz?
Böyle bir şeyi unutacağımı ve kendi öz kızımı,
tehlikeye atacağımı mı düşünüyorsunuz?
NICHOLAS: Sofrada kitap okumamalısın.
ANNE: Oh, öyle mi?
Anneme kim söyleyecek? Sen mi?
Ya da, belki o?
Gerçekten bir çocuk gördün mü?
Evet. Adı Victor idi.
Bir hayalet mi?
Aptal olma. Hayaletler öyle değildir.
Nasıldırlar?
Sana binlerce kez söyledim.
Beyaz çarşaflar giyerler ve zincir taşırlar.
- Nereden biliyorsun? - Çünkü onları gördüm.
Geceleri gelirler.
Nerede?
- Sen aptalsın. - Senin kadar değil.
O çocuğu gördüğüne inanmıyorum.
İstediğine inan.
Yakında seninle oynamamız için yalvaracaksın.
ANNE: Nicholas!
NICHOLAS: Huh? Ne?
Bak.
Neden perdeleri açtın?
- Ben açmadım. - Kim açtı, öyleyse?
Victor açtı.
Bütün gece bunu yapıyor.
Yalan söylüyorsun. Seni anneme söyleceğim.
- Yalancıyım, öyle mi? - Evet.
Victor, o perdednin arkasından çık.
Böylece aptal kardeşim seni görebilsin.
Beni rahat bırak.
ANNE: Yani onu görmek istemiyor musun?
Sen korkak bir muhallebi çocuğusun.
Korkak korkak muhallebi çocuğu.
Öyleyse kendim yapacağım.
ANNE: Bu kadar yeter, Victor.
Nicholas. Nicholas.
Perdeleri bırakmasını söyle ona.
Beni dinlemiyor.
VICTOR: Kesin. Yatağımdan çıkın, ikiniz de.
ANNE: Bu bizim yatağımız.
VICTOR: Hayır, benim.
Anne, şu sesi çıkarmayı kes, lütfen.
Sessiz ol, korkak muhallebi çocuğu.
Dinle, eğer durmazsan, annemi çağıracağım,
ve o senin kovacak.
Sen annemi tanımıyorsun.
VICTOR: Ve sen de benim anne babamı tanımıyorsun.
Anne, seni anneme söyleyeceğim.
Aptal olma. Benim olmadığımı göremiyor musun?
Victor, yanağına dokun da, gerçek olduğunu anlasın.
Aah!
NlCHOLAS: Anneciğim! İmdat!
İmdat! İmdat, anneceğim!
Ne var? Ne var?
Ne var?
Benimle kavga ediyor, ve ben ona sessiz olmasını söyledim.
Bıktım. Beni duyuyor musun?
Senden bıktım!
Ben bir şey yapmadım!
Bu nedenler Tanrı onu cennetin bahçesinden,
alındığı yerden yeryüzüne doğru
dışarı gönderdi.
Yani erkeği cennetin doğusuna,
götürdü ve yerleştirdi.
Yaşam üçgenini oluşturmak için
her türlü şeye dönüştüğü ateş kılıcının
ve meleklerin olduğu yere.
İşte. Bitirdim.
Çok iyi.
Şimdi Meryem Ana' dan bağışlanmanı isteyebilirsin.
Ne? Böyle anlaşmamıştık.
Hiçbir şey için anlaşmadık, genç bayan.
Bugün cezalandırılıyorsun, ve dediğimi yapacaksın.
Meryem Ana' dan af dilememi isteyemezsin.
Bu ne cüret!
Anne, yapmadığım bir şey için bağışlanmamı isteyemem.
Kardeşine, odada başka birisinin olduğunu söylemişsin.
- Vardı. - Yalan söylüyorsun!
Söylemiyorum!
Anne,
Justus ve Pastor' ın hikayesini hatırlıyor musun?
Doğruyu söylemeyen çocukların çıkmaza giderler.
Sen öyle söylüyorsun, ama ben geçen gün okudum.
Çıkmaz sadece vaftiz olmayan çocuklar içinmiş.
Ve ben vaftiz oldum.
"ANNE: "" Ve İbrahim ağacı kurban ateşinin"""
"""üzerine koydu ve oğlu İsmail' in üzerine koydu."""
"Ve bir bıçak ile ateşi eline aldı"""
"""ve ikisi birlikte gittiler."""
"""Ve İsmail babası İbrahim' e seslendi."""
"""ve dedi ki, Babacığım."""
""" ve İbrahim dedi ki, Buradayım oğlum."""
Nicholas' a baktın mı?
Evet, hanımefendi. Küçük melek derin uykuda.
Peki ya Anne?
Hala merdivenlerde mi?
Oh, evet, hanımefendi.
GRACE: Görebileceğim bir yerde olmasını tercih ederdim,
ama ışıksız bir yerde nakış işleyemem.
Bu ceza ne kadardıs sürüyor?
Üç gün oldu.
Ona kalmış.
Gururunu yutmasını
ve af dilemesini öğrenmesi gerekiyor.
Herneyse, İncili okumaya başladı.
Peder, bunu duyduğuna memnun olacak, hanımefendi.
GRACE: Eğer bize başka bir ziyarette bulunmaya tenezzül ederse.
Çocukların dışarı çıkamayacaklarını çok iyi anlayacak.
MILLS: Kendisi dün bana en kısa
zamanda uğrayacağını söyledi.
Dünyadan tamamı ile ilişkimin kesildiğini hissetmeye başlıyorum
Bu sis kesinlikle yardımcı olmuyor.
Daha önce hiç bu kadar uzun sürmemişti.
Oh, bu doğru, hanımefendi.
Martılar bile sustular.
Anne!
Anne, seni duyamıyorum.
Ohh!
Bu arada, Bayan Mills, yukarıda çıkardığı gürültü,
başımı ağrıttı.
Sanki kendisinden üç kişi varmış gibi,
ileri geri hızlı bir şekilde dolaşıyor.
Ona kibarca bu kadar gürültü çıkarmasına gerek olmadığını,
Sadece küçük bir temizlik yapmasını söyler misiniz?
Başka bir migren krizini daha kaldıramam.
Söylerim, hanımefendi.
GRACE: Teşekkür ederim.
Şimdi çok ileri gitti.
Lydia! Lydia!
"""...tanrının dağında görülecek."""
"""Ve tanrının meleği--"""
Orada ne oluyor?
Hiçbir şey, anne. Sadece kitap okuyorum.
- Bir şey duydun mu? - Ne duydum mu?
"""Ve tanrının meleği--"""
"""İbrahim' i ikinci kez..."""
"""cennetin dışına çağırdı ve dedi ki:"""
"""Kendim ile, ezeli olarak, tanrının gücü---"
Shhh!
O neydi?
Bilmiyorum?
Anne, bu gürültüyü kim yapıyor söyle bana.
Söyleyemem, anne.
Söyle bana.
Sana odada birinin olduğunu söyledim,
ve sen beni cezalandırdın.
Şimdi ne söyleceğimi bilmiyorum.
Anne, doğruyu istiyorum.
Yukarıda birisi varsa, söyle bana.
Orada: eski eşya odasında.
ANNE: Anne, ışığı içeri alıyorsun.
Shhh!
- O bir kadın. - O bir ne?
Nereye gittiler?
Buradan geçtiler. Görmedin mi?
Hangi tarafa gittiler?
Şuraya, şuraya, ve bir de aşağıya.
Heryerdeler. Evin onların olduğunu söylüyorlar.
Ve perdeleri indireceklerini söylüyorlar.
Hanımefendi, sakin olun, lütfen.
GRACE: Sakin olmayacağım.
İşgal süresince tüm beş yıl içinde.
Bu eve bir nazinin bile adım atmasını önledim.
ve şimdi birisi burada, kapıları açıp kapatıyor.
Hanımefendi, burası çok eski bir ev.
Yer döşemeleri gıcırdar, ve borular ses---
İnsan sesleri vardı. Sana söylüyorum.
ANNE: Anne, bak.
Bir çocuk ve iki kadın, beraber konuşuyorlar.
Anne, bak!
Bunu dün yaptım.
Bu baba, bu anne,
bu Victor, ve bu da yaşlı kadın.
Bu numaralar ne için?
ANNE: Onları kaç kez gördüğümü belirtiyor.
En çok yaşlı kadını gördüm
Oh, Cennetin Efendisi.
Bayan Mills, gidin ve Bay Tuttle' ı çağırın.
Hava kararmadan önce,
acilen evi aramamız gerekiyor.
- Evet, hanımefendi. Hemen şimdi. - Anneciğim!
Evet, hayatım. Herşey yolunda.
Anneniz buradayken size bir şey olmayacak.
ANNE: Bak, anne. Beni gerçekten korkutuyor.
Sana bakmasa bile,
seni görebiliyor.
"Ve hep ""Benimle gel"" diyor --"
Hayır, Anne, bana yalan söyleme.
ANNE: Gerçekten, anne. Ve bana bir şeyler soruyor.
Victor bana onun cadı olduğunu söyledi.
GRACE: Sana ne soruyor?
Bir şeyler.
Nefesi kokuyor.
Tüm perdeleri açmalıyız.
Birinin saklanabileceği hiç bir karanlık köşe istemiyorum.
Evet, hanımefendi.
Siz ikiniz sağ tarafı alın, ben solu alacağım.
Sonra yukarıyı arayacağız.
NICHOLAS: Belki de onlar daha önce,
bu evde yaşayanların hayaletidir.
Aptal olma. Sana söyledim.
Hayaletler beyaz çarşaflar içine dolaşırlar,
"zincir taşırlar ve ""Oooo"" diye ses çıkarırlar."
MILLS: Şimdi, Anne.
Neden böyle hikayeler uyduruyorsun?
ANNE: Uydurmuyorum. Kitaplarda okuyorum.
Şey, kitaplarda yazan,
herşeye inanmamalısın.
Bu annemizin söyledi şey.
Hayaletler hakkındaki tüm bu şeylerin saçma olduğunu söylüyor,
ve bizden İncil' de yazan herşeye,
inanmamızı bekliyor.
Peki inanmıyor musun?
Bazı şeylere inanıyorum.
Ama, örneğin, Tanrı' nın dünyayı,
yedi günde yarattığına inanmıyorum.
Ve Nuh' un bütün hayvanları
bir gemiye bindirdiğine inanmıyorum.
Kutsal Ruh' un bir güvercin olduğuna da inanmıyorum.
Hayır, buna ben de inanmıyorum.
ANNE: Güvercinler kutsal olmak dışında herşeyler.
Pencerelerimize pisliyorlar.
Bunlardan annenize bahsettiniz mi?
Oh.
MILLS: Hanımefendi.
Evet?
Heryeri aradılar, hanımefendi.
Kimse yok.
Anlıyorum.
Bayan Mills.
Evet, hanımefendi?
Bunun ne olabileceği hakkında bir fikriniz var mı?
Bu bir fotoğraf albümü, hanımefendi.
Hayır, ama bakın. Hepsi uykudalar.
Bakın.
Uykuda değilker, hanımefendi. Onlar ölüler.
Bu bir ölüm kitabı.
Geçen yüzyılda,sanırım,
Ölülerin ruhlarının, portrelerinin içinden
çıkarak yaşayacaklarını umarak,
onların resimleri çekerlermiş.
GRACE: Grup resimler bile var.
Ve çocuklar!
Bu korkunç!
Bu insanlar nasıl böyle boş şeylere inanır.
Sevdiği birinin ölümünün acısı,
insanları garip şeyler yapmaya itebilir.
Bundan kurtul. Bunu evimde istemiyorum.
MILLS: Evet, hanımefendi.
Bayan Mills, hava soğuk.
Neden gelip ateşin yanına oturmuyorsunuz?
Çok teşekkür ederim, hanımefendi.
Bana, daha önce ne zaman burada çalıştığınızı anlatın.
Çocuklara da bakmanız gerekiyor muydu?
Hayır, ev işlerini organize ediyordum.
Hmm. Çok hizmetçi var mıydı?
Oh, yaklaşık 15 tane.
En sonunda
üçümüz kaldık.
Neden.
İşverenlerim Londra' ya taşındı.
Buraya daha az gelmeye başladılar.
Ev gözden çıkarılmaya başlandı.
Böylece yavaş yavaş boş kaldı.
Herkes bu lanetli adayı terketti.
Ailem 1940 yazında,
istiladan önce ayrıldı.
Bu onları son görüşümdü.
Ohh.
Onları suçlamıyorum.
Aslında, biz de ayrıldık.
Bilirsiniz,
bir yeri terkettiğiniz zaman
her zaman sizinle birliktedir sanki.
Daima bu evi hiç terketmemiş gibi hissettim.
Neden ayrıldınız?
Tüberküloz salgını vardı.
Tüm bölge tahliye edilmişti.
Ohh.
Lydia o zaman mı dilsizleşti?
Evet, sanırım.
bu günler hafızam biraz paslı, hanımefendi.
Nasıl oldu?
Bir gün aniden oldu.
Sadece konuşmayı kesti.
Bir sebebi olmalı.
İnsanlar bir anda konuşmayı kesmez.
Bunlar daima bir çeşit
travmanın sonucudur.
Ona birşey olmuş olmalı.
İşverenleriniz size iyi davranır mıydı?
Oh, bize karşı daima naziktiler.
Bize ailedenmişiz gibi davranırlardı.
Hanımefendi, sanırım yatsam iyi olacak.
Sabah kalkamayacağım.
GRACE: Gidebilirsiniz.
Ben biraz daha kalacağım.
Evet, hanımefendi.
Sana sert davrandığım için özür dilerim.
Beni bağışlayabilir misin?
Anne.
NICHOLAS: Anne.
Ne?
Babam ne zaman geliyor?
Savaş bittiği zaman.
Neden savaşa gitti.
Yani, kimse bize kötü bir şey yapmadı.
Babanız gitti.
Babanız gitti: çünkü o çok cesurdu
ve çünkü o almanların ona ne yapacağını
söylemelerine müsade etmeye hazır değildi.
NICHOLAS: Neden?
Charles.
Neredesin?
- Oh!
Bayan Mills!
Sorun nedir, hanımefendi?
Müzik odasını anahtarı, onu bana ver! Çabuk!
- Ne oluyor, hanımefendi? - Hadi!
Aman tanrım.
Ohh!
O odayı kendim kontrol ettim.
Boştu.
Bu tabletleri alın, hanımefendi.
Size iyi gelir.
Ve orada birisinin olduğunu hissettim.
Ve bir insan değildi.
Bu evde bir şey var.
Şeytani bir şey.
Hanımefendi.
Huzur içinde olmayan
bir şey.
Biliyorum, inanmıyorsunuz.
İnanmıyorsunuz, değil mi?
Sizi suçlamıyorum.
Ben de bu şeylere inanmazdım.
İnanıyorum, hanımefendi.
Bu şeylere daima inandım.
Açıklanmaları kolay değildir,
ama olurlar.
Ötesi hakkındaki tüm hikayeleri duyduk.
Şimdi ve sonra.
Ve Sanırım bazen ölülerin dünyası
yaşayanların dünyası ile karışıyor.
Ama bu imkansız.
Tanrı böyle bir sapkınlığa asla izin vermez.
Yaşayanlar ve ölüler,
yalnızca sonsuzluğun sonunda karşılaşırlar.
İncilde böyle yazıyor.
Hanımefendi,
her zaman herşeyin cevabı bulunmaz.
MILLS: Nereye gidiyorsunuz, hanımefendi?
Kasabaya Peder McGraw' a bir ziyarette bulunmaya gidiyorum.
Eğer o buraya gelmiyorsa, öyleyse ben ona gitmeliyim.
Onu buraya getirmeliyim.
Hanımefendi, hava düzelene kadar beklemelisiniz.
GRACE: Yeterince bekledim.
Hanımefendi, peder bana dedi ki--
GRACE: Ne dediği umrumda değil!
Benimle kişisel olarak görüşmesini istiyorum!
Bugün gelmeli.
MILLS: Ama ona ne söyleceksiniz?
GRACE: Her odayı karış karış aradığımızı
ve şimdi kutsanmaları gerektiğini.
MILLS: Hanımefendi, lütfen, bekleyin.
Hala, vakit çok erken.
- Bay Tuttle. - Günaydın, hanımefendi.
Bahçede mezartaşları aramanızı istiyorum.
Mezartaşları mı?
Evet. Kocam bu satın aldığında
bize burada küçük bir mezarlık olduğunu söylemişlerdi.
Sanırım şuradaydı, ağaçların orada.
Ben bir şey görmedim.
Dikkatlice kontrol edin. Üzerini bitkiler kaplamış olmalı.
Evet, hanımefendi.
Burada bir aile gömülü mü bilmek istiyorum,
ve Victor isminde bir çocukları var mıydı?
Şimdi evin perili olduğunu sanıyor.
Sence gitmesi güvenli mi?
Oh, endişelenme. Sis fazla uzaklaşmasına izin vermeyecek.
Oh, evet, sis.
Sis, elbette.
Peki ne zaman,
tüm bunları açığa çıkarmamız gerektiğini düşünüyorsun?
İyi bir zamanda, Bay Tuttle.
İyi bir zamanda.
Bu açık
Oh!
Ne--
Oh.
Oh!
Charles?
Grace?
Ohh.
Oh!
GRACE: Buradasın. Buradasın.
Umut olmadığını söylediler.
Senin öldüğünü kabullenmemi söylediler.
Bir çok şey söylerler.
GRACE: Ohh.
Ohh!
Oh, şükürler olsun.
Şükürler olsun, Tanrım.
Her gece tanrıya seni geri
getirmesi için yalvardım.
Çocuklara babalarını geri getirmesi için.
Onu getirmesi için.
Ama bunca zamandır neredeydin.
Dışarıda. Evimi arıyordum.
Çok farklısın.
Çok farklı.
Bazen vücudum kanadı.
Hanımefendi--
Bayan Mills!
bu kocam.
Sizinle tanıştığıma memnun oldum, efendim.
GRACE: Çok güçsüz.
Ver.
Sıcak bir banyo ve temiz giysiler hazırlamanızı istiyorum.
Ve yiyecek bir şeyler.
Hemen, hanımefendi.
Küçüklerim nasıl?
Babacığım!
ANNE: Neden bu kadar uzun sürdü.
Merhaba, Nicholas.
Sana söylemiştim, görüyor musun?
Sana geri geleceğini söylemiştim.
Uslu oldunuz mu?
Çok usluyduk.
Annenize karşı iyi davrandınız mı?
Çok iyi.
İlk görüşmemiz için hergün çok çalıştık.
Baba, hiç birini öldürdün mü?
Oh! İşte geliyor!
Hayatım, sana yemek hazırladık.
Aşağı mı geliyorsun, yoksa--
ANNE: Babam ne zaman aşağıya geliyor?
GRACE: Sabırlı ol, Anne. Babanız iyi değil.
ANNE: Bir çok ölü adam gördüğünü söyledi.
GRACE: Shh.
Anne, insanlar savaşta öldüğü zaman,
nereye giderler?
Oh, nasıl bir soru bu.
- Değişir. Neye göre?
İyi veya kötü tarafın yanında savaştıklarını göre.
Babanız, örneğin, İngiltere için savaştı,
iyilerin yanında.
İyileri veya kötüleri nasıl biliyorsun?
Bu kadar soru yeter. Yemeğini ye.
Hiç savaşa gitmeyeceksiniz.
Hiç, bir yere gitmeyeceğiz.
Ohh.
Hiçbir şeyi kaçırmıyorsun.
Burada seni çok çok seven anne ve baban ile evde
olman senin için daha iyi.
Ve de yabancılar ile.
Burada yabancılar yok.
Ama sen olduğunu söyledin.
Hayır, burada yabancılar olmadığını söyledim.
Bu konuda başka bir kelime daha duymak istemiyorum.
- Ama dedin ki-- - Bu kadar yeter!
Bir şey söyleyebilir miyim?
- Hayır! - Neden?
Çünkü söyleyemezsin!
Anne, böyle nefes almayı kes.
Beni duydun. Kes şunu.
Kes şu nefes almayı.
Tamam, odana gidiyorsun.
Bugün sana tatlı yok.
Ohh, ağlama, ağlama.
Oh, ağlamayı bırak.
Ağladığında yüzün ne çirkin oluyor.
- Umurumda değil! - İşte, işte.
Beni dinle.
Ben de onları gördüm.
Gördün mü?
Evet. Kocam bu satın aldığında
Neden anneme söylemiyorsun? O zaman belki bana inanır.
Annenizin duymak istemediği şeyler var.
O sadece kendisine öğretilene inanıyor.
Ama endişelenme, er yada geç
onları görecek.
Sonra herşey farklı olacak.
Nasıl?
Oh, göreceksin.
Büyük sürprizler olacak.
Değişiklikler olacak.
Değişikler mi?
Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi davranıyor.
Peki ya kızı?
Oh, O, o kadar inatçı değil.
Çocukları inandırmak daha kolay.
Hayır, bize sorun yaratacak kişi anneleri.
Sence kocası birşeyden şüpheleniyor mu?
Hayır. Nerede olduğunu bile bildiğini sanmıyorum.
Ohh, bakın ne güzel bir kızım var.
Annen bu peçeyi özellikle senin için yaptı.
- Hmm? - Bir gelin gibi görünüyorum.
Evet. Öyle görünüyorsun.
Kollarını biraz daha kısaltmalıyım.
- Şimdi çıkarabilirsin. - Hayır.
Bu elbise İlk Görüşme günün için temiz kalması gerekiyor.
Söz veriyorum, kirletmeyeceğim.
Biraz daha giymeme izin ver.
Oh, sadece biraz mı?
Tamam. Birazdan dönerim.
Yere oturmak yada duvarlara yaslanmak yok.
Hayır.
Mösyö, dans etmek ister misin?
Memnuniyetle.
Charles, böyle devam edemezsin.
Birşeyler yemelisin.
Oooo.
Gökyüzü.
Bulutlu mu, açık mı bilemiyorum.
Ama sadece gözleri var.
Senin için, sevgilim.
Ay yükselebilir.
Anne, şimdi elbiseyi çıkarmalısın.
Anne, beni dinliyor musun?
Anne?
Sana yere oturma konusunda ne söyledim?
ANNE: Ama yer temiz.
Bir şey farketmez.
Neden hiç sana söylenileni yapmıyorsun.
Sorun nedir?
Kızım nerede?
Kızıma ne yaptınız?
Delirdin mi? Ben senin kızınım.
Hayır! Sen benim kızım değilsin.
Hayır! Hayır!
Aah!
Sen benim kızım değilsin! Hayır!
- Aaah! - Hayır! Aah!
Hanımefendi, sesler duydum.
Beni öldürmek istiyor!
Bizi öldürene kadar durmayacak!
Durmayacak!
MILLS: Sus, çocuğum. Benimle gel.
Sen kötüsün! Kötüsün! Kötü!
ANNE: Kötü!
Nasıl?
Sakinleşmedi.
Ben de babası ile bıraktım.
Oh!
Onunla konuşmakta diretti.
Ne oldu? Neden kavga ettiniz?
GRACE: O, o değildi.
Tuhaf gözleri olan yaşlı bir kadındı.
Kızımın sesini taklit ediyordu.
Tanrı' ya yemin ederim kızım değildi.
Tanrım, bana yardım et.
Tanrım bana yardım et. Benim sorunum ne?
Benim sorunum ne bilmiyorum.
MILLS: Daha çok dinlenmelisiniz.
Bu evin tüm sorumluluğunu alamazsınız.
Bize bırakın.
Biz ne yapılması gerektiğini biliyoruz.
Ne demek istiyorsunuz?
Ne yapılması gerektiğini biliyoruz demekle neyi kastediyorsunu?
Hiçbirşey, hanımefendi. Sadece önermek istediğim--
Önerilecek bir şey yok.
Kim olduğunuzu sanıyorsunuz?
Ne yapılması gerektiği hakkında hiçbir fikriniz yok.
Yoksa var mı?
Bunlar ne?
Migreniniz için haplar, hanımefendi.
Her zaman aldıklarınızdan.
Lütfen, yalnız kalmak istiyorum.
Evet, hanımefendi.
Gel, çocuğum.
CHARLES: Anne bana herşeyi anlattı.
Keşke bir açıklamam olsa, ama yok.
İlk başta, evde birisi var sandım.
Hatta hayalet bile olduklarını düşündüm.
Ben hayaletlerden bahsetmiyorum.
O gün olanlar hakkında konuşuyorum.
Neden bahsettiğini bilmiyorum.
CHARLES: Bana doğru olmadığını söyle.
Bana ne olduğunu anlat.
Ne mi oldu?
O gün bana ne oldu bilmiyorum.
Hizmetçiler gece boyunca ayrıldılar.
Yüzüme söylecek cesaretleri yoktu.
Evi terkedemeyeceğimi biliyorlardı
Biliyorlardı.
Anne.
Anne, ne oldu?
Bana vurdu.
O günkü gibi delirdi.
Hatırlıyor musun?
Hayır.
Beni affetmelisin, Charles.
Ben değil. Çocuklar.
Onları sevdiğimi biliyorlar.
Onlara asla zarar vermeyeceğimi biliyorlar.
Önce ben ölürüm.
Ne yapacaksın?
Bana kızgın mısın?
Sadece karıma ve çocuklarıma,
hoşça kal demek için gelmiştim.
Şimdi gitmeliyim.
Nereye gitmelisin?
Cepheye.
Hayır. Savaş bitti.
Savaş bitmedi.
Neden bahsediyorsun?
Gitmiyorsun, beni duydun mu?
Bizi bir kez terkettin. Gidemezsin!
Neden?
Neden bizimle ilgisi olmayan o aptal
savaşa gitmek zorundasın?
Neden diğerleri gibi burada kalamayasın?
Diğerleri teslim oldu.
Hepimiz teslim olduk.
Tüm ada işgal edildi.
Ne bekliyordun?
Savaşa gitmekle neyi ispat etmeye çalışıyordun?
Senin yerin burada bizimle.
Ailenle.
GRACE: Seni sevdim.
Bu bana yeterli idi.
Karanlıkta yaşamak.
Bu hapishanede.
Ama senin için değil.
Senin için yeterli değildim.
Bu yüzden gittin.
Sebep sadece savaş değildi.
Beni terketmek istiyorsun, değil mi?
Ohh.
Anne!
Nicholas!
Ne var? Ne--
Ohh! Ohh!
Aman tanrım!
İşte! Aman tanrım!
Oh! Oh!
Buraya!
Oh!
Aah!
Perdeler nerede?
GRACE: Bayan Mills!
Bir bakayım. Bir bakayım.
Oh, iyisiniz! İyisiniz!
Babamı istiyorum.
Babanız gitti.
Bu doğru değil.
Evet, doğru.
Bu doğru.
Seni seviyorum, anne.
Perdeleri bul.
Kimdi?
Bunu kim yaptı?
Söyle bana!
Burada ne olduğunu biliyorsun.
Biliyorsun, çünkü sana da oldu.
Bana söyleceksin.
Buraya yaz.
Buraya yaz! Lütfen!
MILLS: Bu davranış birşeyi çözmez, hanımefendi.
Herneyse, o yazamaz.
- Neredeler? - Ne?
Perdeler!
Çocuklarımın yaşamaları için ihtiyaç duyduğu perdeler.
Birisi perdeleri almış.
Farkettim, hanımefendi.
Sesinizi yükseltmenize gerek yok.
Oh, Bay Tuttle. Ben de sizi çağıracaktım.
Bütün perdeleri kimin aldığını biliyor musunuz?
Perdeler mi?
Oh.
Neden birisi tüm perdeleri almak istesin?
Bu eve ışık girmesi için, sanırım.
Gün ışığı. Elbette.
Birisi çocuklarımı öldürmek istiyor.
Neden günışığının onları öldüreceğini düşünüyorsunuz?
Deli misiniz?
Size söyledim.
Size daha önce söyledim!
Çocuklar ışığa hassalar! Işık onları öldürür!
Ama bu önceydi.
Ama şartlar kendini yenileyebilir.
Eğer onları ışığa çıkarmazsanız,
iyileşmediklerini nereden bilebilirsiniz?
Baldızımın bacaklarında ve sırtında romatizma
ağrıları vardı.
Sonra bir gün,
yokoldular.
Perdeleri bulacağım.
Ve onları asmama yardım ettikten sonra
bu evi terkedeceksiniz!
Peki beyefendi ne diyor, hanımefendi?
Tüm bunlar hakkında ne diyor?
Bana anahtarlarını ver.
Anahtarlarını istiyorum hemen!
Ne istediğinizi biliyorum.
Bizi korkutmak istiyorsunuz.
Beni ve çocuklarımı dışarı atmak istiyorsunuz.
Buraya ilk geldiğiniz andan beri,
bu ele geçirmek istiyorsunuz.
Şimdi, bana şu anahtarları veriyorsun. Bir daha sormayacağım.
Sakin olmalısını, hanımefendi.
Bana anahtarları ver.
Onları bana ver.
Şimdi defolun buradan.
Biliyor musunuz, Bay Tuttle?
Sanırım, sabrım taştı.
Ya sizin?
Oh, evet. Kesinlikle.
En iyisi gidip, mezartaşlarını açığa çıkaralım.
Annem ne yapıyor?
Sana söyledim. Delirdi.
Yalancı.
- Delirdi! - Yalancı, yalancı!
Gece oldu.
Nereye gidiyorsun?
Sıkıldım.
Ormana gidip babamı arayacağım.
Koşacak mısın?
Boruya tutunursam, yere kadar inebilirim.
Çok kolay.
NICHOLAS: Eğer annem öğrenirse, onun içine girersin.
ANNE: Evet, evet, evet.
NICHOLAS: Anne, bekle!
Ben de gelip babamı aramak istiyorum.
Yalancı. Sadece yalnız başına kalmak istemiyorsun.
Korkak tavuk, korkak tavuk!
Sessiz ol!
Anne, sanırım kaybolduk.
Daha bahçeden çıkmadık, aptal.
- Korkuyorum. - Gelmemeliydin, öyleyse.
- Bir şey söyle. - Ne söyleyeyim?
Bilmiyorum. Herhangi bir şey.
Bakalım. Adım Anne ve yürüyorum.
Yürüyorum ve adım Anne.
Oradakiler ne?
Sanırım, mezar.
Yaklaşma!
Neden?
Ya bir hayalet üzerine atlarsa?
Mezarlarda hayalet olmaz. Sadece iskeletler olur.
Burada bir şey yazıyor.
NICHOLAS: Gidelim!
Bekle.
Oh!
Anne! Ne yazıyor?
MILLS: Şimdi güçlü olmalısınız, çocuklar.
ANNE: Nicholas, buraya gel!
Bayan Mills, lütfen anneme kaçtığımızı söylemeyin.
Onlarla konuşma!
Neden?
- Onlar ölü! - Ne?
ANNE: Onlar hayalet! Lütfen buraya gel.
Çocuklar!
ANNE: Nicholas!
Onlar hayalet mi?
Neden beyaz çarşaf ve zincirleri yok?
Sen demiştin ki--
Ne dediğim umrumda değil! Onlardan uzaklaş!
Her zaman benimle alay ediyorsun ve yalan söylüyorsun
ve bundan bıktım!
Seninle alay etmiyorum! Doğruyu söylüyorum!
Buraya gel!
Çabuk!
Aah! Anne! Anne!
Çocuklarım!
GRACE: Koşun!
Koşun!
Eve girin!
GRACE: Yaklaşmayın!
Kımıldamayın!
MILLS: Kendinizi yormayın, hanımefendi.
Tüberküloz bizi yarım asır
önce bitirdi.
GRACE: Gidin buradan!
MILLS: Kapıyı açın, hanımefendi. Lütfen.
Ne istiyorsunuz?
Anne, kapıyı açma. Açma.
Onların mezarlarını gördük.
Yukarı gidin ve saklanın.
- Gidin. - Korkuyorum.
Ohh!
Ayrılmayın! Oh!
Ohh!
Ne yaparsanız yapın, sakın ayrılmayın.
Gidin saklanın. Hadi. Hadi.
MILLS: Anlamanızı sağlamaya çalışıyorum.
Neyi anlamamı?
Evi.
Evin yeni durumunu.
GRACE: Ne durumu?
Hepimiz birarada yaşamayı öğrenmeliyiz.
yaşayanlar ve ölüler.
Ohh!
Eğer ölüyseniz, bizi rahat bırakın!
Oh. Bizi rahat bırakın!
GRACE: Bizi rahat bırakın!
Buraya. İçeri gir.
MILLS: Sizi rahat bıraktık diyelim.
Onların rahat bırakacağını mı sanıyorsunuz?
Kimler?
Yabancılar.
Burada yabancılar yok.
TUTTLE: Perdeleri onlar indirdi.
Burada yabancılar yok.
Oh, evet, sizi temin ederim onlardı.
Ve şimdi oradalar ve siz ve çocuklarınızla birlikteler.
- Sizi bekliyorlar - Hayır!
Evet. Ve inanın bana, er yada geç
sizi bulacaklar
Dinle, burada bekle, ben bir dakika içinde dönerim.
Hayır, hayır, hayır. Annem ayrılmamamızı söyledi.
Onu yalnız bırakamayız.
Böyle nefes almayı kes.
Nicholas, kes şu nefes almayı.
Kes şunu!
Duyamıyor musun? Orada birisi var.
KADIN: Bize gelin, çocuklar.
Bize gelin.
Aah!
Nicholas?
Anne?
Neredesiniz?
Cevap verin!
MILLS: Yabancılar onları buldu.
TUTTLE: Şimdi yapabileceğimiz bir şey yok.
MILLS: Yukarı çıkıp onlarla konuşmalısınız.
Babamız, cenneti yaratan.
Senin isminle kutsanmış
Senin krallığından gelen
Dünyada senin olacak
aynı cennetteki gibi
Bize bugün ekmeğimizi veren
ve günahlarımızı bağışlayan.
KADIN: Neden korkuyorsunuz, çocuklar?
Neden arkadaşınız olmamızı istemiyorsunuz?
Hadi. Bizimle konuşun.
Bizimle konuşun.
Bana ne olduğunu anlatın.
NICHOLAS: Ona söyleme! Ona söyleme!
"ADAM: ""Ona söyleme."""
ANNE: Eğer anlatırsam, bizi rahat bırakacaklar.
NICHOLAS: Anneciğim!
"ADAM: ""Anneciğim."""
Neden ağlıyorsunuz, çocuklarım?
Bu odada ne oldu?
Anneniz size ne yaptı?
Bir yastık hakkında bir şey.
Anneniz sizi böyle mi öldürdü?
Yastık ile?
Bizi öldürmedi!
Çocuklar, eğer ölüyseniz,
neden bu evde kalıyorsunuz?
ANNE: Biz ölü değiliz!
KADIN: Neden bu evde kalıyorsunuz?
Biz ölü değiliz!
NICHOLAS: Biz ölü değiliz!
Biz ölü değiliz!
KADIN: Neden bu evde kalıyorsunuz?
"""Biz ölü değiliz. Biz ölü değiliz."""
- Biz ölü değiliz. - Biz ölü değiliz.
Biz ölü değiliz!
Oh!
ADAM: İyi misiniz?
Evet. Sadece biraz baş dönmesi, hepsi bu.
Ne oldu?
İletişim kurdular.
Üçü de mi?
Görünüşe göre, evet.
Anne ve iki çocuğu.
Epey ilginç, değil mi?
MARLISH: İlginç mi?
Aklımı kaçırıyordum!
Hayatım, sakin ol.
Hayır.Şu ana kadar bunu senin yolunla yaptık,
ama şimdi beni dinle.
Bu evde kesinlikle daha fazla kalamayız.
Bu varlıkların bizi burada istemediği epey açık.
Onlar hakkında henüz birşey bilmiyoruz.
Evet, biliyoruz!
Kadının delirdiğini, iki çocuğunu boğarak öldürdüğünü
ve sonra kendisini vurduğunu biliyoruz.
Bu kadar yeter. Oğlumuzu düşün.
Victor' un bir sorunu yok.
Evet, var. Kabuslar görüyor.
O kızı gördüğünü söylüyor.
hatta bu bayanın benliği bile o kız tarafından zaptedildi.
Lütfen, bu evden gidelim.
Tamam.
Yarın sabah ayrılacağız.
Oh, tanrıya şükür.
Gidip, Victor' ı kontrol edeyim.
Bir kez daha, geldiğiniz için teşekkür ederim.
MAN: Onur duyduk.
Umarım yardımcı olmuşumdur.
BAY MARLISH: Oh, evet, elbette. İtiraf etmek gerekirse.
GRACE: İlkin, yastığın elimde ne aradığını,
anlayamadım. Ve sizin
neden hareket etmediğinizi de.
Ama sonra anladım.
Olmuştu.
Çocuklarımı öldürmüştüm.
Tüfeği aldım.
Alnıma dayadım.
Sonra tetiği çektim.
Hiç.
Sonra yatak odasında kahkahalarınızı duydum.
Ahh.
Hiçbirşey olmamış gibi
yastıklarla oynuyordunuz.
Ve tanrının merhamet ettiğini,
ve bana bir şans daha verdiğini sandım.
"Diyordu ki, ""Pes etme."""
"""Güçlü ol."""
"""İyi bir anne ol."""
"""Onlar için"""
Ama şimdi.
Şimdi.
Tüm bunlar ne anlama geliyor?
Neredeyiz biz?
MILLS: Genç Lydia da üçümüzün ölü olduğumuzu anladığında
aynı şeyi söylemişti.
Ve bu son konuşmasıydı.
Ama bunu size daha önce söyleyemezdim.
Bize güzel bir kahve yapayım mı, hanımefendi?
Yabancılar gidiyor
ama diğerleri gelecek.
Şimdi, bazen onları hissederiz
Bazen hissetmeyiz
Ama bu her zaman olur.
Hanımefendi.
NICHOLAS: Anne.
Babam savaşta öldü, değil mi?
GRACE: Evet.
Onu bir daha görecek miyiz?
Bilmiyorum.
Eğer öldüysek, çıkmaz nerede?
Bir çıkmaz var mı onu bile bilmiyorum.
Sizden fazla bilgili değilim.
Ama sizi sevdiğimi biliyorum.
Sizi her zaman sevdim.
Ve bu ev bizim
Benimle birlikte söyleyin.
Bu ev bizim.
NICHOLAS: Bu ev bizim.
Bu ev bizim.
Anne, bak artık acıtmıyor.
Kimse bizi bu evden çıkartamaz.
Hadi gel, Victor.
Çeviri: BlueBaron - BlindBrigand