Śpiąca Królewna
♪Ja cię znam
♪Spotkaliśmy się za siedmioma snami
♪Ja cię znam
♪Poznaję ten błysk
♪W twoich oczach
♪Wprawdzie wiem
♪Że wizje często kłamią
♪Ale jeśli się znamy
♪To wiem, co się stanie
♪Pokochasz mnie od razu
♪Tak jak wtedy
♪Za siedmioma snami
Śpiąca Królewna
Dawno, dawno temu, za górami, za lasami
żył król i królowa.
Wiele lat starali się o dziecko,
aż wreszcie ich marzenie się spełniło.
Urodziła się im córeczka, dali jej na imię Aurora.
♪Słodka Aurora
Nadano jej imię jutrzenki,
bo była promyczkiem rodziców.
W całym królestwie ogłoszono święto,
by wysocy i niscy stanem
mogli pokłonić się królewnie.
Nasza opowieść zaczyna się właśnie tego radosnego dnia.
♪Radosny to dzień!
♪Przybyliśmy do naszej królewny
♪Niesiemy podarki, moc życzeń ♪i składamy jej hołd
♪Cześć królewnie Aurorze
♪Wszyscy poddani ją ubóstwiają
♪Cześć królowi, cześć królowej
♪Cześć królewnie Aurorze
♪Zdrowia, królewno ♪Pomyślności, królewno
♪Żyj nam sto lat, królewno
♪Cześć Ci Auroro
♪Zdrowia, królewno ♪Pomyślności, królewno
♪Żyj nam sto lat, królewno
♪Cześć Ci królu, cześć Ci królowo
♪Cześć Ci
♪Królewno Auroro
A zatem owego radosnego dnia
całe królestwo świętowało długo wyczekiwane urodziny.
Dobry król Stefan i jego żona
powitali swojego starego przyjaciela.
Ich Wysokości,
król Hubert i królewicz Filip!
Obaj monarchowie zawsze pragnęli,
by kiedyś zjednoczyć swoje królestwa.
Dlatego dzisiaj ogłosili, że Filip,
syn Huberta i następca tronu,
poślubi córkę Stefana.
Filip przyniósł jej prezent,
a dając go spojrzał niczego nieświadom na swoją przyszłą żonę.
Najjaśniejsze i wielce wielmożne
trzy dobre wróżki.
Panna Flora,
panna Fauna,
i panna Pogódka.
Śliczne dzieciątko.
Wasze Waszmości.
Każda z nas ofiaruje dziewczynce jeden dar.
Ni mniej, ni więcej.
Królewno, ja obdaruję cię urodą.
♪Jeden dar
♪Rzadkiej piękności
♪Niech słońce w jej włosach zagości
♪Czerwieni ust pozazdrości róża
♪Nieś ze sobą wiosnę,
♪gdziekolwiek stąpnie twa nózia.
Maleńka królewno, ja podaruję ci cudowny głos.
♪Jeden dar
♪Dar śpiewu
♪Z melodią niech przez życie płynie
♪Słowik swe trele zalotne
♪niechaj wyśpiewuje pod jej oknem.
Przesłodka królewno, ja darowuję ci...
To Diabolina!
Czego tutaj szuka?
Proszę, cóż za szacowne towarzystwo!
Monarchowie, dostojnicy,
szlachta i...
Uroczo!
Jest nawet plebs.
Bardzo mnie zabolało, że nie otrzymałam zaproszenia.
Nie jesteś tu mile widziana.
Nie?
A to dopiero niezręczna sytuacja.
Miałam nadzieję, że to jakieś niedopatrzenie.
W takim razie już mnie nie ma.
Nie masz do nas żalu, pani?
Ależ skąd, Wasza Wysokość.
Aby okazać, że nie chowam urazy,
ja także podaruję dziecku prezent.
Słuchajcie uważnie.
Królewna będzie rosnąć piękna i szczęśliwa,
obdarzana miłością wszystkich wokół.
Ale
nim słońce zajdzie w dzień jej szesnastych urodzin,
ukłuje się w palec
wrzecionem
i umrze!
Nie!
Brać ją!
Odstąpcie, głupcy!
Nie rozpaczajcie, Wasze Miłości,
jeszcze Pogódka nie obdarowała małej.
Może odczynić to złe zaklęcie?
Nie, panie.
Moc Diaboliny jest zbyt potężna.
Mimo wszystko coś poradzi.
Ale...
Zrób co w twojej mocy, duszko.
Do roboty.
Kochana królewno,
ten wstrętny czar na ciebie rzucono
ukłuje cię w palec wrzeciono,
lecz nie traćcie nadziei, bo ona się tli
w podarku jaki niosę ci.
Nie umrzesz, zaśniesz aliści,
tak się ta przepowiednia ziści.
Ze snu zbudzisz się,
gdy pocałunek kochającego młodzieńca złamie zaklęcie.
♪Prawdziwa miłość
♪Zwycięży wszystko
Ale król Stefan
nadal bał się o życie córki.
Wydał specjalny dekret,
by wszystkie kołowrotki w kraju
zostały natychmiast spalone.
I tak się stało.
A to się porobiło!
Chodźcie, napijmy się herbatki.
Wszystko jakoś się ułoży.
Byle ognisko nie powstrzyma tej jędzy.
Lepiej wymyślmy, co ją powstrzyma!
Może powinnyśmy się z nią rozmówić?
-Rozmówić? -Z Diaboliną?
-Nie może być zła do szpiku kości. -Owszem, może.
Z rozkoszą zmieniłabym ją w grubą, starą ropuchę.
Moja droga, nawet tak nie mów.
Zresztą to niemożliwe.
Takich sztuczek nie praktykujemy.
Możemy czynić tylko dobro, nieść radość i szczęście.
Mnie by to przyniosło radość.
Musi być jakiś sposób.
-I jest! -Jest?
Jaki, Floro?
No więc...
Ściany mają uszy.
Za mną.
-Zamienimy ją w kwiatek. -Diabolinę?
Nie, serce, królewnę.
Byłby z niej piękny kwiatuszek.
Nie rozumiesz? Kwiat nie skaleczy się w palec.
-Bo go nie ma. -Właśnie.
Będzie bezpieczna.
Chyba, że Diabolina ześle przymrozki.
Właśnie...
O, rety.
Marnuje ci najcudniejsze okazy.
Słuszna uwaga.
Przewidzi, że wymyślimy coś w tym stylu.
A czego ona nie przewidzi? Wie wszystko.
A może jednak nie?
Diabolina nic nie wie o miłości,
ani o życzliwości, ani o radości pomagania bliźnim.
Czasami myślę sobie, że jest bardzo nieszczęśliwa.
Mam!
No oczywiście! Oto jedyna rzecz, której nie pojmuje,
a więc i nie może przewidzieć.
Trzeba wszystko szczegółowo zaplanować.
A zatem... Chata drwala, dobrze... Ta opuszczona.
Rzecz jasna król i królowa się nie zgodzą.
Wyjaśnimy im, że to jedyny sposób.
Jaki sposób?
Trzy wieśniaczki opiekują się znalezioną dzieweczką,
gdzieś w leśnych ostępach.
Dobre kobieciny.
Co to za jedne?
Obróćcie się.
To my!
"My" w sensie my?
Zaopiekujemy się bobasem?
Czemu nie?
Świetnie!
Ale takiego dzieciaczka trzeba karmić.
I kąpać, i ubierać, i lulać do snu! Cudnie!
Czy aby damy radę?
Skoro ludzie dają radę, to my też.
A my dodatkowo umiemy czarować!
Właśnie.
Nie, żadnej magii.
Rekwiruję różdżki.
Skrzydełka zresztą też.
Mamy żyć jak śmiertelnicy? Szesnaście bitych lat?
Nic nie umiemy.
Wszystko robiłyśmy za pomocą czarów.
I dlatego Diabolina nie będzie nas podejrzewać.
Kto będzie prał?
-A gotował? -Podzielimy się obowiązkami.
-Ja zajmę się królewną. -Oddaj to, serce.
Chodźcie, musimy powiadomić Ich Królewskie Mości.
Floro?
I tak król i królowa ze ściśniętym sercem patrzyli,
jak ich najcenniejszy skarb,
ich jedynaczka,
znika w mrokach nocy.
Długie, samotne lata przeżył
król Stefan i jego lud.
Ale kiedy zbliżała się pora szesnastych urodzin,
cały kraj pogrążył się w radości.
Wszyscy wiedzieli, że dopóki siedzibę Diaboliny,
Zakazaną Górę,
rozświetlają pioruny jej gniewu i furii,
straszliwa przepowiednia jeszcze się nie ziściła.
Nie do wiary!
16 lat poszukiwań i ani śladu królewny!
Przecież się nie rozpłynęła!
Na pewno wszędzie szukaliście?
Tak, wszędzie. I wszyscy.
Tak, tak.
A w mieście? W lesie? W górach?
Przeczesaliśmy góry, lasy,
domostwa i...
Zaraz... Wszyściutkie kołyski.
Kołyski?
No.
Co do jednej.
Kołyski!
Słyszałeś to, ptaszyno?
Przez te wszystkie lata szukali niemowlęcia.
Głupcy!
Durnie! Pacany!
Są beznadziejni.
Kompromitują złe moce.
Ptaszyno, ty moją ostatnią nadzieją.
Zataczaj coraz szersze koła.
Wypatruj szesnastoletniej panny,
o włosach jak promienie słońca, a ustach czerwonych jak róża.
Leć i mnie nie zawiedź.
Przez całych szesnaście lat
miejsce schronienia księżniczki pozostało tajemnicą.
W leśnej kniei, w domku drwala
dobre wróżki wypełniały swój świetnie obmyślony plan.
Prowadząc życie zwykłych ludzi, wychowały Aurorę jak własne dziecko,
a wołały na nią Różyczka.
Na jej szesnaste urodziny postanowiły wyprawić przyjęcie
i sprawić solenizantce niespodziankę.
Co powiecie na tę?
Wypatrzyłam ją pierwsza.
Będzie wyglądać prześlicznie.
Zrobimy tylko kilka poprawek.
Musi być kokarda.
I podniesiemy trochę ramiona.
-I wolę niebieski. -Nie, duszko, tylko róż.
-Ale... -No i oczywiście falbanki.
A jak pozbyć się jej z domu?
Już ja coś wymyślę.
Co wy tam kombinujecie?
-My? -My?
Kombinujemy?
No więc...
Proszę, nazbieraj jagód.
-Tak jest, jagód! -Jagód?
-Mnóstwo jagód. -Przecież wczoraj przyniosłam.
Potrzeba nam więcej, duszko.
Dużo, dużo więcej.
Tak jest.
-I nie spiesz się. -I nie oddalaj.
I nie rozmawiaj z obcymi.
Pa, serce.
-Pa! -Pa!
Pa!
Ciekawe, czy się domyśla.
A skąd! Chodźcie.
Będzie kompletnie zaskoczona.
-Urodziny jak należy. -I tort będzie jak się patrzy.
I suknia godna królewny.
Lecę po różdżki.
Tak, możesz... Po różdżki?
Mowy nie ma!
Żadnych sztuczek.
Ale dzień szesnastych urodzin ma się ku końcowi.
Nie możemy ryzykować.
Nigdy nie piekłam tortu.
Niech cię głowa nie boli.
Ja zajmę się tortem.
-Ty? -Zawsze o tym marzyła.
-Taka okazja się nie powtórzy. -Cóż...
Będzie piętnaście warstw, przystrojonych niezapominajkami.
A ja uszyję suknię.
Ależ ani ty nie umiesz szyć, ani ona piec.
-To prosta sprawa. -Trzeba trzymać się przepisu.
Stań tu, będziesz robić za manekina.
Nadal jestem za czarami.
"Mąki trzy kubki".
Kubek w kubek i kubek.
Raz, dwa, trzy.
Co to ma być?
Na dole musi być otwór.
Przez niego przejdą stopy.
-To róż! -Śliczny odcień, co?
Wolę niebieski.
Ale, serce,
zdecydowałyśmy się na różowy.
Ty zdecydowałaś!
"Delikatnie wbij dwa jajka".
Wbić? No dobra.
Duszę się!
Wypuść mnie!
-Okropnie to wygląda. -Na tobie, duszko, owszem.
"Drożdże - jedna łyż. od herb".
"Łyż. od herb"?
Jedna łyżeczka od herbaty.
No tak, jasne!
A niech mnie, jak ona pięknie urosła!
Wydaje się jakby to było wczoraj, kiedy się tu wprowadziłyśmy.
Nasze maleństwo.
-Co tam, Pogódko? -Co ci jest, duszko?
Już jutro wróci do pałacu,
stracimy naszą Różyczkę.
-Och, Florciu. -No już, już.
Wiedziałyśmy, że nadejdzie ten dzień.
Ale nie, że tak szybko.
Jakby nie patrzeć była z nami 16 lat.
Szesnaście cudownych lat.
Dajcie spokój! Zachowujemy się jak głuptaski.
Pospieszcie się, bo wróci nim zaczniemy.
Słyszałeś, Samsonie?
Pięknie.
Co to może być?
Chodź, zobaczymy.
Proszę cię.
A za dodatkowe wiadro owsa?
I kilka marchewek?
Hopla!
Na marchewkę nie licz.
♪Ciekawe
♪Ciekawe, że każdy ptak
♪Ma komu
♪Śpiewać
♪Słodko
♪Kląskać czułe nutki
♪Ciekawe
♪Czy jeśli me serce będzie śpiewać
♪To jego piosenka
♪Poszybuje ku komuś
♪Kto mnie odnajdzie
♪By podarować w zamian
♪Miłosną pieśń
O, rety.
Czemu traktują mnie jak dziecko?
Kto?
Ciocia Flora, Fauna i Pogódka.
Trzymają mnie tu na odludziu.
Ale wiecie co?
Wykiwałam je. Jest ktoś...
Kto?
Kto, kto?
Królewicz.
Jest wysoki i przystojny...
I taki romantyczny.
Spacerowaliśmy sobie i gadaliśmy.
I kiedy już mieliśmy się żegnać,
porwał mnie w ramiona
i wtedy...
Obudziłam się.
Tak, to był tylko sen.
Ale podobno, jeśli coś przyśni się więcej niż raz,
to się ziści.
A ja widuję go naprawdę często.
Wiesz, Samsonie,
jest coś niesamowitego w tym głosie.
Jest zbyt piękny, by być prawdziwym.
Może to jakaś fantastyczna istota, duszek leśny albo...
Stójcie!
Oto i mój wyśniony królewicz.
Wasza Królewska Mość.
Nie wolno mi rozmawiać z nieznajomymi.
Ale my się już znamy.
♪Ja cię znam
♪Spotkaliśmy się za siedmioma snami
♪Ja cię znam
♪Poznaję ten błysk
♪W twoich oczach
♪Wprawdzie wiem
♪Że wizje często kłamią
♪Ale jeśli się znamy
♪To wiem, co się stanie
♪Pokochasz mnie od razu
♪Tak jak wtedy
♪Za siedmioma snami
♪Ale jeśli się znamy
♪To wiem, co się stanie
♪Pokochasz mnie od razu
♪-Tak jak wtedy ♪-Tak jak wtedy...
♪Za siedmioma snami
Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć.
Nie, to nie to.
Tylko, że ty jesteś...
Nieznajomym?
Nie pamiętasz? Poznaliśmy się już wcześniej.
-Naprawdę? -Pewnie! Sama to powiedziałaś.
Za siedmioma snami.
♪Ja cię znam
♪Spotkaliśmy się za siedmioma snami
♪Ja cię znam
♪Poznaję ten błysk
♪W twoich oczach
♪Wprawdzie wiem
♪Że wizje często kłamią
♪Ale jeśli się znamy
♪To wiem, co się stanie
♪Pokochasz mnie od razu
♪Tak jak wtedy
♪Za siedmioma snami
Kim jesteś? Jak ci na imię?
Jak mam na imię...
Ale... to jest...
Nie, nie mogę...
-Do widzenia. -Kiedy znowu cię zobaczę?
Nigdy, nigdy!
Nigdy?
-Może, kiedyś. -Kiedy? Jutro?
Nie, dziś wieczorem.
-Gdzie? -W chatce w dolinie.
I proszę.
Co wy na to?
No, więc...
Dość niezwykły jest ten tort.
No, fakt. Oczywiście będzie lepiej się trzymał, gdy go upiekę.
Oczywiście.
A jak ci się podoba suknia?
No cóż...
Troszkę inna niż na rysunku.
Ulepszyłam to i owo. Może dodam jeszcze kilka przymarszczek...
-Co myślisz? -Dodaj, tak.
A ty co myślisz, Pogódko?
Myślę, że dość tych wygłupów!
I że powinnyśmy pomyśleć o Róży i o tym, co ona pomyśli o tym bałaganie.
Myślę o tym, o czym już myślałam.
Idę po różdżki.
Ona chyba ma rację.
Oto one, jak nowe.
Ostrożnie, Pogódko.
Szybko, zamknij drzwi.
Fauno, zatrzaśnij okna.
Zatkajmy każdą szparę.
Lepiej na zimne dmuchać.
A teraz ty zajmij się tortem.
-A ja... -Posprzątaj pokój, serce.
A ja zabiorę się za suknię.
Do roboty!
Kuble, mopie i miotełko służcie mi,
niechaj izba zaraz lśni.
Szyj się suknio paradna,
naszej królewny godna.
♪Jaja, mąka...
Trzymajcie się przepisu. Ja wbiję świeczki.
Byle nie róż.
Musi być niebieski.
Pogódko!
Ma być róż.
Ma być niebieski.
Różowy.
Niebieski.
I patrz coś narobiła!
Słyszycie?
-To Różyczka. -Wraca.
Dość tych zbytków.
Ma być różowa. Kryć się.
Niebieska.
Ciociu Floro!
Wielkie nieba, a mop wciąż na chodzie!
Mop stop!
Ciociu Floro, Fauno, Pogódko?
Gdzie jesteście?
-Niespodzianka! -Niespodzianka!
Sto lat!
Moje kochane!
To najszczęśliwszy dzień w moim życiu!
Wszystko tak cudownie się układa. Musicie go poznać.
-Go? -Różyczko.
Rozmawiałaś z kimś obcym?
On nie jest obcy. Znamy się od dawna.
-Tak? -A skąd?
Zza siódmego snu.
♪Ja cię znam
♪Spotkaliśmy się za siedmioma snami
Jest zakochana.
-Tylko nie to. -Okropność.
Czemu? Mam już 16 lat.
Nie w tym rzecz, serce.
-Jesteś już zaręczona. -Zaręczona?
Od dnia narodzin.
Z królewiczem Filipem.
To niemożliwe. Jak ja mogę wyjść za królewicza?
-Musiałabym być... -Królewną.
I jesteś nią, duszko.
Królewna Aurora.
Jeszcze dziś zawieziemy cię do twojego ojca, króla Stefana.
Ale ja nie mogę. On przyjedzie tu jeszcze dzisiaj.
Obiecałam, że się zobaczymy.
Przykro mi, dziecko.
Już nigdy nie możesz spotkać się z tym chłopcem.
O, nie! Nie!
To nie może być prawda.
Nie!
A tak chciałyśmy ją uszczęśliwić.
Jeszcze jej nie widać, Hubercie.
Wiadomo.
Do zachodu słońca mamy pół godziny.
Przepyszny ptaszek.
Głowa do góry, stary!
Rozchmurz się! Już po wszystkim.
Aurora będzie tu lada chwila.
Wybacz, Hubercie, ale po szesnastu latach tęsknoty,
-udręki... -Było minęło!
Nie mówmy o przeszłości!
Dziś wznieśmy toast za przyszłość
winem, które leżakowało szesnaście lat.
Za przyszłość!
Tak jest, za przyszłość!
♪Bums bums
♪-Bums ♪-Pijmy dziś do dna
♪-Idą lepsze czasy ♪-Zdrowie jutrzejszego dnia
♪Nasze dzieci się pobiorą ♪Unią złączą państwa dwa
♪Bums, bums
♪Bums
Przedni rocznik.
-I za ich nowy dom! -Nowy dom?
Dzieci muszą mieć własne gniazdko.
Tam wychowają swoje pisklęta.
Naturalnie, nadejdzie ta chwila...
Naturalnie! Za ich dom!
♪-Bums ♪-Bums
♪Chwała ich domowi
♪Co wspaniałością ♪nie ustępuje Rzymowi
♪Pozwól że ci doleję ♪Nie odmówisz krewniakowi
♪-Bums, bums ♪-Bums, bums
♪Bums
Projekt!
I co ty na to?
Skromniutki pałacyk.
Czterdzieści pokojów, jadalnia.
Chatka na miodowy miesiąc.
Chcesz powiedzieć, że już zacząłeś budowę?
Czy zacząłem? Ja już skończyłem!
Gołąbeczki jutro się wprowadzą.
Jutro? Ależ, Hubercie, nie było jeszcze nawet ślubu.
To się załatwi wieczorem.
-Za ślub! -Wstrzymaj konie, Hubercie.
Nie widziałem mojego dziecka tyle lat,
a ty już mi je odbierasz.
-Przecież zyskujesz Filipa, prawda? -Tak, ale...
Chcemy mieć wnuki, zgadza się?
-Jasne, ale... -A więc szkoda czasu.
Nie jesteśmy młodzieńcami.
Za ślub!
Powoli, Hubercie.
Aurora nic jeszcze o tym wszystkim nie wie.
No i co?
To może być dla niej szok.
Szok?
Mój Filip jest szokujący?
Co ci w nim nie pasuje?
Nic, chciałem tylko...
Z jakiego to powodu twoja córeczka gardzi moim synem?
-Spokojnie... -Nie jestem teraz pewien,
czy mój syn choć lubi twoją córkę.
-Miarkuj się... -I nie jestem pewien, czy moje wnuki
chcą mieć takiego dziadka jak ty.
Ty narwany,
nadęty, pyszałkowaty nudziarzu!
Narwany, nadęty... Broń się, panie!
Ostrzegam cię, to oznacza wojnę!
Naprzód! Za honor! Za ojczyznę! Za...
Właściwie o co my się kłócimy?
O nic, Hubercie. Absolutnie o nic.
Dzieci z pewnością się pokochają.
No właśnie. A co do wnuków,
jutro rozkażę królewskim drwalom, żeby już zbijali kołyskę.
Królewskich rozmiarów, oczywiście.
Oczywiście! Za cech drwali.
Jego Wysokość królewicz Filip!
Filip?
Filipie! Filipie!
Filipie! Stój!
Pospiesz się, chłopcze.
Przebierz się w godne odzienie.
Nie powitasz chyba przyszłej żony w tych łachach.
Już się z nią widziałem, ojcze.
Tak? Gdzie?
Za siedmioma snami.
Przestań! Zostaw mnie! Filipie!
Postaw mnie na ziemię.
Co ty pleciesz o jakimś śnie?
To nie był sen, tato. Ja naprawdę ją spotkałem.
Królewnę Aurorę?
Wielkie nieba, powiem Stefanowi.
-To cudowne wieści... -Nie powiedziałem, że to Aurora.
Owszem, powiedziałeś.
Powiedziałem, że poznałem swoją przyszłą żonę.
Nie wiem, kim jest. Chyba wieśniaczką.
Wieśniaczką?
Chcesz żenić się z... Jak to tak, Filipie?
Dworujesz sobie.
Dworuje, prawda?
Nie możesz mi tego zrobić!
Oddasz tron i królestwo
dla... dla takiego byle kogo?
Do kroćset, nie pozwolę!
Jako królewicz poślubisz królewnę!
Tato, jesteś zacofany.
Mamy XIV wiek. W naszych czasach...
W naszych czasach ja jestem królem
i rozkazuję ci się opamiętać!
-I poślubić tę, którą kocham. -Tak jest!
Do widzenia, ojcze.
Ożeń się z tą... Nie, nie!
Filipie, zaczekaj! Wracaj!
Filipie!
Jak ja to powiem Stefanowi?
Chodź, śmiało.
To już tutaj, duszko.
Zarygluj drzwi, Pogódko.
Fauno, zaciągnij story.
A teraz usiądź tu, serce.
Oto nasz ostatni podarek,
symbol władzy na miarę.
Niech podkreśla twą urodę-cud,
jak i królewski rodowód.
A teraz, serce...
Chodźcie.
Zostawmy ją na chwilę samą.
Tęskni do tego chłopca.
Co my teraz zrobimy?
Nie rozumiem, czemu koniecznie musi wyjść za tego królewicza.
Nie nam o tym decydować, duszko.
Może powiemy królowi Stefanowi o tym młodzieńcu.
Racja, powiedzmy.
Słyszycie? Diabolina! Różyczko!
Różyczko!
Jak mogłyśmy zostawić ją samą?
-Różyczko! -Różyczko!
Tędy!
-Różyczko! -Różyczko!
-Różyczko, gdzie jesteś? -Różyczko!
-Różyczko!
Różyczko!
-Różyczko! -Różyczko!
-Niczego nie dotykaj!
Dotknij wrzeciona.
Dotknij, powiedziałam!
Żałosne, głupie gęsi,
myślałyście, że mnie przechytrzycie?
Mnie! Panią wszelkiego zła?
Macie tu tę waszą królewnę.
-Różyczko. -Nasza Różyczko.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Wszystkie jesteśmy winne.
Stefanie, muszę ci...
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Nie teraz, Hubercie.
Chodzi o Filipa.
O Filipa? A właśnie Filip...
Gdzież on się podziewa?
Właśnie usiłuję ci powiedzieć.
-Poślij po niego w tej chwili. -Ale...
Zaszło słońce!
Gotujmy się na powitanie królewny!
Biedny król i królowa.
Pękną im serca, jak się dowiedzą.
-No to się nie dowiedzą. -Nie? Ale...
Uśpimy ich wszystkich, póki Różyczka się nie obudzi.
Lecimy.
♪Śpiąca piękności ma
♪W tych złotych splotach
♪Trwa słońca blask
♪Czerwieni ust
♪Zazdroszczą ci róże
♪A ty śnij o miłości
♪Lat sto albo dłużej
♪Lecz kiedyś
♪Zjawi się on
♪Nadjedzie o świcie
♪I wnet cię zbudzi
♪Jego pocałunek
♪A na razie, nasza piękna
♪Słodkich snów
♪Kiedyś cię zbudzi
♪Jego pocałunek
♪A na razie
♪Nasza piękna
♪Słodkich snów
Przed chwilą rozmawiałem z Filipem.
Wygląda na to, że zakochał się w jakiejś wieśniaczce.
W wieśniaczce?
No! Dalej!
Wieśniaczka?
Co za wieśniaczka? Gdzie ją poznał?
Dziewucha jakaś. Spotkał ją...
Gdzie? Gdzie?
Za siedmioma snami.
Za siedmioma...
Różyczka! Książę Filip!
Ruszamy! Lecimy do chatki.
Proszę.
Proszę!
Cóż za niespodzianka!
Zastawiłam pułapkę na wieśniaka,
a złapałam królewicza!
Zabieramy go!
Tylko ostrożnie, zwierzaki, delikatnie.
Wiążę plany z naszym następcą tronu.
-Diabolina! -Diabolina!
Złapała królewicza Filipa.
Są na Zakazanej Górze.
Nie damy rady tam się dostać.
Damy, musimy dać!
Szkoda, że królewicz Filip nie może
z nami świętować.
Chodź.
Zejdziemy do lochu i rozweselimy go nieco.
No, mój królewiczu,
czemuś taki smutny?
Przed tobą wspaniała przyszłość.
Będziesz bohaterem
cudownej bajki, która się spełni.
Spójrz, zamek króla Stefana.
W tej oto najwyższej wieży
śni o swej wielkiej miłości
królewna Aurora.
Ale los lubi być cudownie przewrotny.
Bo to przecież ta wieśniaczka urocza,
która podbiła serce naszego królewicza wczoraj.
Rzeczywiście rzadkiej jest piękności.
Słońce w jej włosach gości.
A usta czerwień odebrały róży.
Wieczny sen ją morzy.
Mijają lata.
Ale sto lat dla wiernego serca jest jak ledwie doba.
A tu nagle wrota lochu stoją otworem
i królewicza woła swoboda.
Oto dosiadł swego rumaka.
Postawę ma mężną i niezachwianą.
Mknie, by zbudzić ukochaną swą
słodkim pocałunkiem, który
udowodni, że miłość przenosi góry!
Ty...
Chodźmy, ptaszyno.
Zostawmy królewicza, niechaj sobie pomarzy.
Cóż za udany dzień.
Po raz pierwszy od szesnastu lat
będę dobrze spała.
Szkoda czasu na wyjaśnienia.
Zaczekaj, królewiczu Filipie.
Droga ku ukochanej, prowadzić będzie przez wiele niebezpieczeństw,
które musisz pokonać.
Uzbrój się zatem w magiczną Tarczę Cnoty.
I wszechmocny Miecz Prawdy.
Tym orężem sprawiedliwości pokonasz zło.
A teraz szybko, ruszamy.
Filipie, uważaj!
Cisza!
Mówiłam wam durnie, żeby...
Nie!
Uważaj, Filipie.
Szybciej, szybciej!
Niechaj las cierni go pochłonie,
a zrodzi go śmiertelny opar z nieboskłonu!
Leć ma klątwo i trafiaj niechybnie
w zamek króla Stefana, ku jego zgubie!
Nie! To niemożliwe.
Teraz musisz zmierzyć się ze mną!
I siłami piekieł!
Na górę! Tędy!
A ty Mieczu Prawdy celu nie miniesz,
dobro zwycięża, niechaj zło zginie!
Wybacz, Hubercie, to przez wino...
Co mówiłeś?
Ja? A tak.
Jakby nie patrzeć, Stefanie, mamy XIV wiek.
Tak, wspominałeś.
No więc nie owijając w bawełnę...
Mój syn Filip zamierza poślubić...
Aurora! To ona!
I Filip!
Cóż to ma znaczyć, chłopcze?
Nic nie...
Ale...
Niepojęte.
Co ci jest, Fauno?
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.
Ja także.
Niebieska?
Różowa!
♪Ja cię znam
♪Spotkaliśmy się
♪za siedmioma snami
Niebieska!
♪Ja cię znam
♪Poznaję ten błysk
♪W twoich oczach
♪Wprawdzie wiem
♪Że wizje często kłamią
♪Ale jeśli się znamy
♪To wiem, co się stanie
♪Pokochasz mnie od razu
♪Tak jak wtedy
♪Za siedmioma
♪snami
Koniec