Η ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ
Σε μια μακρινή χώρα, πριν πολύ καιρό...
ζούσε ένας βασιλιάς κι η όμορφη βασίλισσά του.
Για πολλά χρόνια λαχταρούσαν ένα παιδί...
και τελικά η επιθυμία τους πραγματοποιήθηκε.
Γεννήθηκε μια κόρη και την έβγαλαν Αυγούλα.
Γλυκιά Αυγούλα!
Την ονόμασαν Αυγούλα, επειδή γέμισε τη ζωή τους με φως.
Μεγάλη γιορτή ανακηρύχθηκε σ' όλο το βασίλειο...
ώστε όλοι, ευγενείς και λαός, να τιμήσουν την πριγκίπισσα.
Κι η ιστορία μας αρχίζει εκείνη την ευτυχισμένη μέρα.
Την ευτυχισμένη μέρα!
Με χαρά ερχόμαστε στην πριγκίπισσά μας...
με δώρα κι ευχές, δηλώνουμε αφοσίωση...
Ζήτω η πριγκίπισσα Αυγούλα!
Οι υπήκοοί της την λατρεύουν!
Ζήτω ο βασιλιάς! Ζήτω η βασίλισσα!
Ζήτω η πριγκίπισσα Αυγούλα!
Υγεία στην πριγκίπισσα, πλούτη στην πριγκίπισσα...
να ζήσει η πριγκίπισσα Αυγούλα.
Ζήτω η Αυγούλα!
Κι έτσι αυτή την υπέροχη μέρα όλο το βασίλειο...
γιόρτασε την πολυπόθητη βασιλική γέννηση.
Ο βασιλιάς Στέφανος καλωσόρισε έναν παλιό φίλο του.
Οι Αυτών Βασιλικές Υψηλότητες...
ο βασιλιάς Ουμβέρτος και ο πρίγκιπας Φίλιππος!
Οι μονάρχες είχαν ονειρευτεί να ενώσουν τα βασίλειά τους.
Σήμερα θα ανακοίνωναν ότι ο Φίλιππος...
θα αρραβωνιαζόταν την κόρη του Στέφανου.
Έτσι της έφερε ένα δώρο...
και κοίταξε ανυποψίαστος τη μελλοντική γυναίκα του.
Οι Αυτών Υπέρλαμπρες Εξοχότητες...
οι τρεις Καλές Νεράιδες!
Η κυρία Φλώρα...
η κυρία Δώρα...
κι η κυρία Μαριγούλα!
Τι κουκλίτσα!
Μεγαλειότατοι, η καθεμιά μας θα ευλογήσει το παιδί...
μ' ένα απλό δωράκι, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο.
Μικρή πριγκίπισσα...
σου χαρίζω την ομορφιά.
Ένα δώρο, η σπάνια ομορφιά...
το χρυσάφι της λιακάδας στα μαλλιά της...
χείλια πιο κόκκινα απ' τα τριαντάφυλλα...
το περπάτημά της θα φέρνει την άνοιξη παντού.
Μικρή πριγκίπισσα...
σου χαρίζω ωραία φωνή.
Ένα δώρο, το δώρο του τραγουδιού...
μελωδία θα είναι ολόκληρη η ζωή της.
Το αηδόνι θα 'ναι ο τροβαδούρος της...
θα φέρνει τη γλυκιά του σερενάτα στο κατώφλι της.
Γλυκιά πριγκίπισσα, το δώρο μου θα είναι...
-Η Μαγκούφα! -Τι θέλει εδώ;
Λαμπρή συγκέντρωση βλέπω, βασιλιά Στέφανε.
Βασιλείς, ευγενείς, αριστοκράτες...
ακόμα κι ο συρφετός!
Λυπήθηκα αρκετά που δεν έλαβα πρόσκληση.
Ήσουν ανεπιθύμητη.
Τι στενάχωρη κατάσταση!
Και ήλπιζα ότι ήταν μια απλή αβλεψία.
Τότε, καλύτερα να πηγαίνω.
Δεν προσβλήθηκες, Εξοχοτάτη;
Όχι, Μεγαλειοτάτη...
και για να δείξω ότι δεν έχω καμιά πικρία...
θα κάνω κι εγώ ένα δώρο στο παιδί.
Ακούστε καλά, όλοι σας!
Η πριγκίπισσα θα μεγαλώσει με χάρη κι ομορφιά...
και θα την αγαπούν όλοι όσοι την γνωρίζουν.
Αλλά, τη μέρα των 16ων γενεθλίων της, πριν νυχτώσει...
θα τρυπήσει το δάχτυλό της στο αδράχτι μιας ανέμης...
και θα πεθάνει!
Συλλάβετέ την!
Πίσω, ηλίθιοι!
Μην απελπίζεστε...
η Μαριγούλα δεν έδωσε ακόμα το δώρο της.
Δηλαδή μπορεί να λύσει αυτή την απαίσια κατάρα;
Όχι, κύριε!
Οι δυνάμεις τής Μαγκούφας είναι πολύ μεγάλες.
Αλλά μπορεί να βοηθήσει.
Βάλε τα δυνατά σου, χρυσή μου.
Γλυκιά πριγκίπισσα, αν από κατάρα μάγισσας...
τρυπήσεις το δάχτυλό σου σ' ένα αδράχτι...
υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας στο δώρο που σου δίνω.
Όχι σε θάνατο, αλλά σε ύπνο θα τηρηθεί η προφητεία.
Κι απ' τον λήθαργο θα ξυπνήσεις...
όταν φιλί αληθινής αγάπης τα μάγια σπάσει.
Η αληθινή αγάπη νικάει τα πάντα.
Αλλά ο βασιλιάς Στέφανος από φόβο για τη ζωή της...
διέταξε να καεί κάθε ανέμη στο βασίλειο...
εκείνη τη μέρα.
Κι έτσι έγινε.
Σαχλαμάρες!
Έλα να πιείς ένα τσάι, χρυσή μου.
Σίγουρα θα βρεθεί μια λύση.
Μια φωτιά δεν τη σταματάει τη Μαγκούφα.
-Τι να κάνουμε; -Να της μιλήσουμε λογικά;
-Δεν είναι σκέτη κακία! -Ναι, είναι!
Θα ήθελα να την κάνω έναν χοντροβάτραχο!
-Δεν είναι πολύ ευγενικό! -Εξάλλου, δεν μπορούμε...
Η μαγεία μας δεν είναι τέτοιου τύπου.
Κάνουμε μόνο καλό, φέρνουμε χαρά κι ευτυχία.
Αυτό θα μ' έκανε να χαρώ!
Πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος!
Υπάρχει!
-Τι είναι, Φλώρα; -Θα την...
Ακόμα κι οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Ακολουθήστε με.
-Θα την κάνω λουλούδι. -Την Μαγκούφα;
-Την πριγκίπισσα. -Θα 'ναι υπέροχο λουλούδι!
Το λουλούδι δεν μπορεί να τρυπήσει το δάχτυλό του.
-Επειδή δεν έχει! -Θα είναι ασφαλής.
Μέχρι να στείλει η Μαγκούφα παγετό.
Πάντα σου καταστρέφει τα λουλούδια σου.
Έχεις δίκιο... Και κάτι τέτοιο θα το περιμένει.
Τι δε θα περιμένει; Ξέρει τα πάντα.
Δεν τα ξέρει όλα. Η Μαγκούφα δεν ξέρει από αγάπη...
καλοσύνη και την χαρά να βοηθάς τους άλλους.
Δε νομίζω ότι είναι πολύ ευτυχισμένη.
Αυτό είναι! Φυσικά!
Το μόνο που δεν καταλαβαίνει και δε θα το περιμένει.
Πρέπει να το σχεδιάσουμε προσεκτικά.
Η καλύβα του ξυλοκόπου... Η εγκαταλειμμένη.
Φυσικά ο βασιλιάς και η βασίλισσα θα έχουν αντίρρηση.
Αλλά όταν εξηγήσουμε ότι είναι η μόνη λύση...
Τι να εξηγήσουμε;
Για τις τρεις χωριάτισσες που μεγαλώνουν ένα έκθετο...
βαθιά στο δάσος.
-Μεγάλη καλοσύνη τους. -Ποιες είναι;
Γυρίστε.
-Εμείς είμαστε! -Εμάς εννοείς;
-Θα φροντίσουμε το μωρό; -Γιατί όχι;
-Θα μου άρεσε! -Πρέπει να το ταΐζουμε...
Να το πλένουμε, να το ντύνουμε και να το νανουρίζουμε.
-Πιστεύεις ότι μπορούμε; -Αφού μπορούν οι άνθρωποι.
Θα μας βοηθάνε και τα μαγικά μας.
Όχι μαγικά! Θα πάρω τα ραβδάκια αμέσως!
Ας ξεφορτωθούμε και τα φτερά.
Θα ζήσουμε σαν κοινές θνητές; Δεκαέξι χρόνια;
Μα δεν ξέρουμε πώς. Ποτέ δεν κάναμε τίποτα χωρίς μαγικά.
Κι έτσι η Μαγκούφα δε θα υποψιαστεί.
-Ποιος θα κάνει τις δουλειές; -Όλες μαζί.
-Εγώ θα φροντίζω το μωρό. -Δώσ' το μου, χρυσή μου.
Πάμε να το πούμε στο βασιλιά και τη βασίλισσα.
Κι έτσι ο βασιλιάς κι η βασίλισσα με μαύρη καρδιά...
είδαν το καμάρι τους, το μοναχοπαίδι τους...
να εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα.
Πολλά θλιμμένα χρόνια πέρασαν στο βασίλειο.
Αλλά όσο πλησίαζαν τα 16α γενέθλια της πριγκίπισσας...
ολόκληρο το βασίλειο άρχισε να αγαλλιάζει.
Ήξεραν ότι όσο το κάστρο της Μαγκούφας...
το Απαγορευμένο Βουνό, σειόταν απ' την οργή της...
η μοχθηρή της προφητεία δεν είχε ακόμα εκπληρωθεί.
Απίστευτο!
Δεκαέξι χρόνια κι ούτε ίχνος της!
Δεν μπορεί να έγινε καπνός!
Είστε σίγουροι ότι ψάξατε παντού;
Ναι... παντού... ψάξαμε.
Στην πόλη, στα δάση, στα βουνά;
Ναι, ψάξαμε βουνά... και δάση...
και σπίτια...
και σ' όλες τις κούνιες.
Ναι, σε κάθε κούνια!
Κούνια; Το άκουσες αυτό, μικρό μου;
Τόσα χρόνια έψαχναν ένα μωρό!
Βλάκες!
Ηλίθιοι! Κρετίνοι!
Είναι σκέτη απελπισία! Ξεφτίλισαν τα μάγια μου.
Μικρό μου, είσαι η τελευταία μου ελπίδα.
Ψάξε στα πέρατα της Γης...
για μια κοπέλα 16 χρονών, με μαλλιά σαν το χρυσάφι...
και χείλια τριανταφυλλιά.
Πήγαινε και μη μ' απογοητεύσεις.
Για 16 χρόνια ήταν μυστήριο πού βρισκόταν η πριγκίπισσα...
ενώ βαθιά στο δάσος, στην καλύβα του ξυλοκόπου...
οι καλές νεράιδες εφάρμοζαν το σχέδιό τους.
Ζώντας σαν θνητές, μεγάλωσαν το παιδί...
και την φώναζαν Ρόζα.
Για τα 16 της χρόνια είχαν σχεδιάσει ένα πάρτυ...
και μια εντελώς ξεχωριστή έκπληξη.
-Τι λέτε γι' αυτό; -Εγώ διάλεξα αυτό.
-Μ' αυτό θα είναι κούκλα! -Θέλει μερικές αλλαγές.
-Έναν ωραίο φιόγκο. -Και ν' ανεβούν οι ώμοι.
-Θα το κάνουμε μπλε. -Όχι, ροζ.
Πώς θα την απομακρύνουμε απ' το σπίτι;
Κάτι θα σκεφτώ.
Τι σκαρώνετε εσείς οι τρεις;
Τι;
Θέλουμε να μαζέψεις μούρα.
Μούρα!
-Πολλά μούρα! -Μα μάζεψα μούρα χθες!
-Χρειαζόμαστε κι άλλα. -Πολλά ακόμα.
-Με την ησυχία σου. -Αλλά μην πας πολύ μακριά.
-Μη μιλάς σε ξένους. -Αντίο, χρυσή μου.
-Λέτε να το υποψιάστηκε; -Φυσικά όχι. Ελάτε!
-Θα μείνει έκπληκτη! -Αληθινό πάρτυ γενεθλίων!
-Με τούρτα γενεθλίων! -Και φουστάνι πριγκιπικό.
-Θα φέρω τα ραβδάκια. -Τα ραβδάκια;
Όχι μαγικά!
-Μα τα 16 χρόνια τελειώνουν. -Δε θα το ρισκάρουμε.
Δεν έχω φτιάξει ποτέ τούρτα.
-Δε θα χρειαστεί. -Εγώ θα φτιάξω την τούρτα.
Πάντα το ήθελε και είναι η τελευταία της ευκαιρία.
Θα το κάνω με 15 στρώσεις, με γαλάζια και ροζ λουλούδια.
Κι εγώ θα φτιάξω το φόρεμα.
Μα δεν ξέρεις να ράβεις, ούτε εκείνη να μαγειρεύει.
-Είναι απλό! -Ακολουθείς το βιβλίο.
Ανέβα εδώ, θα κάνεις την κούκλα.
Επιμένω να χρησιμοποιήσουμε μαγικά.
Αλεύρι, τρία φλιτζάνια.
-Τι είναι αυτό; -Χρειάζεται μια τρύπα κάτω.
Για να περνάνε τα πόδια.
-Είναι ροζ! -Ωραία απόχρωση δεν είναι;
Μα το ήθελα μπλε.
Αποφασίσαμε ότι της πάει το ροζ.
Εσύ το αποφάσισες.
Δύο αυγά, διπλώστε τα απαλά.
Να τα διπλώσω;
Δεν μπορώ ν' αναπνεύσω!
-Φαίνεται απαίσιο. -Επειδή το φοράς εσύ.
Μαγιά, μία Κουτ-τσα.
-Μια κουταλιά τσαγιού. -Μα φυσικά!
Πόσο μεγάλωσε αυτό το παιδί!
Μου φαίνεται σαν χθες που τη φέραμε εδώ.
Ένα μικρούτσικο μωρό.
-Μαριγούλα... -Τι έχεις, χρυσή μου;
Από αύριο θα είναι πριγκίπισσα...
δε θα 'χουμε πια την Ρόζα.
Το ξέραμε όλες ότι θα 'ρχόταν αυτή η μέρα.
Γιατί ήρθε τόσο σύντομα;
Μα την είχαμε δεκάξι χρόνια.
Δεκαέξι υπέροχα χρόνια.
Θεέ και Κύριε! Κάνουμε σα χαζές!
Θα γυρίσει και δε θα 'χουμε αρχίσει ακόμα.
Τ' ακούς, Σαμψών;
Πανέμορφο!
Τι είναι;
Πάμε να δούμε.
Θα σου δώσω βρώμη.
Και μερικά καρότα;
Δεν έχει καρότα.
Αναρωτιέμαι...
Γιατί άραγε κάθε μικρό πουλάκι...
να έχει κάποιον...
να του τραγουδάει...
γλυκά λογάκια...
μια γλυκιά μελωδία αγάπης.
Αναρωτιέμαι...
αν η καρδιά μου τραγουδάει...
θα πετάξει το τραγούδι μου...
σε κάποιον...
που θα με βρει...
και θα μου ανταποδώσει ένα τραγούδι αγάπης.
Γιατί μου φέρονται ακόμα σα να 'μαι παιδί;
Η θεία Φλώρα και η Δώρα και η Μαριγούλα.
Δε θέλουν να γνωρίσω κάποιον.
Ξέρετε κάτι, όμως; Τις κορόιδεψα.
Γνώρισα κάποιον!
Ποιον;
Ποιον; Ποιον;
Έναν πρίγκιπα.
Είναι ψηλός και όμορφος...
και τόσο ρομαντικός!
Περπατάμε μαζί και συζητάμε...
και πριν αποχαιρετιστούμε...
με παίρνει στην αγκαλιά του...
και μετά...
ξυπνάω!
Ναι, είναι μόνο στα όνειρά μου...
μα λένε, αν ονειρεύεσαι κάτι συχνά, θα βγει αλήθεια.
Και τον έχω δει τόσες φορές!
Ξέρεις, Σαμψών, έχει κάτι περίεργο αυτή η φωνή.
Πολύ όμορφη για να 'ναι αληθινή.
Ίσως ήταν κάτι μυστηριώδες, ένα ξωτικό.
Σταματήστε!
Είναι ο πρίγκιπας των ονείρων μου!
Υψηλότατε!
Δεν πρέπει να μιλάω σε ξένους...
αλλά έχουμε ξανασυναντηθεί.
Σε ξέρω...
Περπάτησα μαζί σου σ' ένα όνειρο.
Σε ξέρω...
Η λάμψη στα μάτια σου μου είναι γνωστή.
Κι όμως ξέρω
ότι τα όνειρα σπάνια είναι αληθινά.
Αλλά αν σε ξέρω, ξέρω τι θα κάνεις...
θα μ' αγαπήσεις αμέσως...
όπως έκανες κάποτε σ' ένα όνειρο.
Αλλά αν σε ξέρω, ξέρω τι θα κάνεις...
θα μ' αγαπήσεις αμέσως...
όπως έκανες κάποτε σ' ένα όνειρο.
Συγνώμη! Δεν ήθελα να σε τρομάξω.
-Δεν είναι αυτό. Είστε... -Ξένος;
Μα δε θυμάσαι; Έχουμε ξανασυναντηθεί.
-Έχουμε; -Φυσικά. Το είπες κι εσύ.
Σ' ένα όνειρο.
Σε ξέρω...
περπατήσαμε μαζί κάποτε, σ' ένα όνειρο.
Σε ξέρω...
η λάμψη των ματιών σου μου είναι γνωστή.
Ξέρω ότι είναι αλήθεια...
ότι τα όνειρα σπάνια βγαίνουν αληθινά.
Αλλά αν σε ξέρω, ξέρω τι θα κάνεις.
Θα μ' αγαπήσεις αμέσως...
όπως έκανες κάποτε...
σ' ένα όνειρο.
Ποια είσαι; Πώς σε λένε;
Με λένε...
Όχι, δεν μπορώ!
-Πότε θα σε ξαναδώ; -Ποτέ!
Ποτέ;
-Ίσως κάποια μέρα. -Αύριο;
-Όχι, απόψε! -Πού;
Στην καλύβα της ρεματιάς.
Έτοιμη!
Πώς σας φαίνεται;
Πολύ ασυνήθιστη τούρτα.
Φυσικά θα σφίξει όταν ψηθεί.
Πώς σας φαίνεται το φόρεμα;
Δεν ήταν ακριβώς έτσι στο βιβλίο.
Το βελτίωσα.
Να προσθέσω μερικές σούρες; Τι λέτε;
Να προσθέσεις... Τι λες, Μαριγούλα;
Λέω, φτάνουν οι ανοησίες!
Σκεφτείτε τι θα πει η Ρόζα γι' αυτό το μπάχαλο.
Λέω ό,τι έλεγα και πριν. Θα φέρω τα ραβδάκια μας.
Έχει δίκιο.
Ορίστε, σαν ολοκαίνουρια.
Προσοχή, Μαριγούλα!
Κλειδώστε τις πόρτες!
Δώρα, κλείσε τα παράθυρα!
Βουλώστε τις χαραμάδες. Δεν πρέπει να το ρισκάρουμε.
Τώρα, φρόντισε την τούρτα.
Εσύ καθάρισε το δωμάτιο, εγώ θα φτιάξω το φόρεμα.
Κουβά, σφουγγαρίστρα, σκούπα...
η Φλώρα λέει καθαρίστε το δωμάτιο.
Κι ένα υπέροχο φουστάνι, που για πριγκιπέσσα κάνει.
Αυγά, αλεύρι, γάλα...
κάντε ό,τι λέει το βιβλίο. Εγώ θα βάλω τα κεριά.
Όχι ροζ! Κάν' το μπλε!
Μαριγούλα! Κάν' το ροζ.
Κάν' το μπλε.
Ροζ!
Μπλε!
Κοίτα τι έκανες τώρα!
Ακούστε!
Έρχεται η Ρόζα!
Τέρμα οι ανοησίες.
Κάν' το ροζ. Κρυφτείτε!
Μπλε!
Κύριε ελέησον! Ποιος άφησε τη σφουγγαρίστρα να τρέχει;
Σταμάτα, σφουγγαρίστρα!
Θεία Φλώρα, Δώρα και Μαριγούλα...
Πού είστε όλες;
Έκπληξη!
Χρόνια πολλά!
Είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
Όλα είναι υπέροχα!
Περιμένετε να τον γνωρίσετε.
Γνώρισες κάποιον ξένο;
Δεν είναι ξένος. Έχουμε ξανασυναντηθεί.
-Πού; -Σ' ένα όνειρο.
Σε ξέρω...
περπάτησα μαζί σου σ' ένα όνειρο.
Είναι ερωτευμένη!
Αυτό είναι τρομερό!
-Γιατί; Έγινα 16 ετών. -Δεν είναι αυτό, χρυσή μου.
Είσαι αρραβωνιασμένη.
-Απ' τη μέρα που γεννήθηκες. -Με τον πρίγκιπα Φίλιππο.
Μα είναι αδύνατο! Πώς θα παντρευτώ πρίγκιπα;
-Θα έπρεπε να είμαι... -Πριγκίπισσα.
-Και είσαι, χρυσή μου. -Η πριγκίπισσα Αυγούλα.
Απόψε θα σε πάμε στον πατέρα σου, τον βασιλιά Στέφανο.
Μα δεν μπορώ! Θα έρθει εκείνος απόψε.
-Υποσχέθηκα να τον περιμένω. -Λυπάμαι, παιδί μου...
Δεν πρέπει να ξαναδείς αυτόν τον νεαρό.
Όχι! Δεν το πιστεύω!
Και νομίζαμε ότι θα χαιρόταν.
-Δε φάνηκε ακόμα, Ουμβέρτε; -Φυσικά όχι.
Έχουμε μισή ώρα ακόμα μέχρι το ηλιοβασίλεμα.
Εξαιρετικό πουλί.
Σύνελθε, φίλε μου. Η μάχη τελείωσε.
Το κορίτσι όπου να 'ναι έρχεται.
Συγνώμη, δεκαέξι χρόνια ανησυχούσα, δεν ήξερα...
Όλα είναι παρελθόν!
Απόψε θα κάνουμε πρόποση για το μέλλον...
με κρασί που φυλάω δεκαέξι χρόνια.
-Στο μέλλον! -Σωστά! Στο μέλλον.
Στην υγειά μας!
-Στην υγειά μας! -Πρόποση για τη βραδιά.
-Το μέλλον θα 'ναι ρόδινο. -Το μέλλον είναι φωτεινό.
Τα παιδιά μας θα παντρευτούν, τα βασίλειά μας θα ενωθούν.
Στην υγειά μας!
Εξαιρετικό κρασί!
Και τώρα για το νέο σπίτι.
Τα παιδιά θα χρειαστούν δική τους φωλίτσα.
Για να μεγαλώσουν τα βλαστάρια τους.
-Θα έρθει κι αυτό. -Στο σπίτι!
-Στην υγειά μας. -Πρόποση για το σπίτι.
Πιο μεγαλόπρεπο από ρωμαϊκό παλάτι.
Να σου γεμίσω το ποτήρι, το άλλο ήταν γεμάτο αφρό.
Στην υγειά μας!
Τα σχέδια!
Πώς σου φαίνεται; Τίποτα εξεζητημένο.
Σαράντα υπνοδωμάτια, σαλοτραπεζαρία...
ένα εξοχικό σπιτάκι.
-Δηλαδή, το χτίζεις κιόλας; -Το 'χτισα, τελείωσε.
Τα πιτσουνάκια μπορούν να μετακομίσουν αύριο.
Μα, Ουμβέρτε, δεν έχουν παντρευτεί ακόμα.
Θα γίνει απόψε κι ο γάμος.
Για στάσου. Ακόμα δεν είδα την κόρη μου...
και θα μου την πάρεις;
Εσύ δεν θα πάρεις τον Φίλιππό μου;
Θέλουμε να δούμε εγγόνια;
Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Τα χρόνια περνάνε.
-Στο γάμο! -Λογικέψου, Ουμβέρτε.
Η Αυγούλα δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.
Μπορεί να πάθει σοκ.
Σοκ με τον Φίλιππό μου;
-Τι έχει ο Φίλιππός μου; -Τίποτα, Ουμβέρτε, εννοώ...
Γιατί δεν αρέσει ο γιος μου στην κόρη σου;
Μπορεί να μην αρέσει η κόρη σου στο γιο μου.
Μπορεί τα εγγόνια μου να μη σε θέλουν για παππού!
Βρε ανάποδε, φαφλατά, φούσκα, φανφαρόνε!
Ετοιμάσου να μονομαχήσεις.
Σε προειδοποιώ, Ουμβέρτε. Αυτό σημαίνει πόλεμο.
Για την τιμή! Για την πατρίδα!
-Τι μας έπιασε τώρα; -Τίποτα, Ουμβέρτε.
Τα παιδιά σίγουρα θα αγαπηθούν.
Όσο για τα εγγόνια, θα πω στον βασιλικό ξυλουργό...
να ξεκινήσει αμέσως την κούνια.
Έξοχα! Κινγκ-σάιζ φυσικά!
Στην υγειά του ξυλουργού!
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης, ο πρίγκιπας Φίλιππος!
Φίλιππε! Φίλιππε!
Γρήγορα, παιδί μου. Άλλαξε ρούχα...
δεν μπορείς να συναντήσεις τη νύφη έτσι.
-Μα τη συνάντησα, πατέρα. -Πού;
Σ' ένα όνειρο.
Φίλιππε, σταμάτα!
Άσε με κάτω!
Τι ανοησίες είναι αυτές με τα όνειρα;
Δεν ήταν όνειρο, πατέρα. Πραγματικά τη συνάντησα.
Την πριγκίπισσα Αυγούλα; Να το πούμε στον Στέφανο.
-Δεν είπα ότι ήταν η Αυγούλα. -Μα το είπες.
Είπα ότι συνάντησα την κοπέλα που θα παντρευτώ.
Δεν ξέρω ποια ήταν... Μια χωριατοπούλα, υποθέτω.
Χωριατοπούλα; Θα παντρευτείς μια...
Φίλιππε, αστειεύεσαι!
Έτσι δεν είναι;
Δε γίνεται αυτό! Θ' αφήσεις το θρόνο...
το βασίλειο, για κάποια άγνωστη;
Δε θα το ανεχτώ! Είσαι πρίγκιπας...
και θα παντρευτείς πριγκίπισσα.
Πατέρα, είσαι οπισθοδρομικός. Έχουμε 14ο αιώνα.
Είμαι ακόμα ο βασιλιάς και σε διατάζω να λογικευτείς!
Και να παντρευτώ την κοπέλα που αγαπώ. Αντίο, πατέρα!
Όχι, Φίλιππε! Σταμάτα! Γύρνα πίσω!
Πώς θα το πω στον Στέφανο;
Τώρα!
Εδώ μέσα, χρυσή μου.
Βάλε το σύρτη, Μαριγούλα. Δώρα, τράβα τις κουρτίνες.
Χρυσή μου, κάτσε εδώ.
Ένα τελευταίο δώρο, αγαπητό μας παιδί...
ένα βασιλικό σύμβολο.
Μια κορώνα που θα φοράς με χάρη και ομορφιά...
όπως είναι δικαίωμά σου και βασιλικό καθήκον.
Μην κλαις!
Ας την αφήσουμε λίγο μόνη.
-Φταίει ο νεαρός που γνώρισε. -Τι θα κάνουμε;
Και γιατί να παντρευτεί αυτόν τον πρίγκιπα;
Δεν είναι δική μας δουλειά.
Καλύτερα να πούμε στο βασιλιά Στέφανο για τον νεαρό.
Ακούστε! Η Μαγκούφα!
Ρόζα!
Γιατί την αφήσαμε μόνη;
Ρόζα, πού είσαι;
Μην αγγίξεις τίποτα!
Άγγιξε το αδράχτι... Άγγιξέ το, είπα!
Καημένες χαζούλες...
νομίζατε ότι μπορείτε να νικήσετε εμένα...
την δεξιοτέχνη του κακού;
Πάρτε τη χαϊδεμένη σας πριγκιποπούλα!
Ρόζα!
Ποτέ δε θα συγχωρήσω τον εαυτό μου.
Όλες φταίμε.
Στέφανε, πρέπει να σου πω κάτι σημαντικό.
-Όχι τώρα, Ουμβέρτε! -Μα είναι για τον Φίλιππο!
Φυσικά, τον Φίλιππο... Πού είναι αυτό το παιδί;
Αυτό προσπαθώ να σου πω.
Φώναξέ τον αμέσως.
Ο ήλιος έδυσε!
Ετοιμαστείτε να καλωσορίσετε την πριγκίπισσα!
Ο καημένος ο βασιλιάς Στέφανος κι η βασίλισσα...
θα ραγίσει η καρδιά τους όταν το μάθουν.
Δε θα το μάθουν.
Θα τους κοιμίσουμε όλους, μέχρι να ξυπνήσει η Ρόζα.
Ελάτε.
Κοιμήσου, πανέμορφη...
με τη χρυσή λιακάδα στα μαλλιά σου...
και χείλια πιο κόκκινα απ' τα τριαντάφυλλα.
Ονειρέψου την αληθινή αγάπη.
Μια μέρα θα 'ρθεί...
μια υπέροχη αυγή...
να σε ξυπνήσει μ' ένα φιλί...
μα ως τότε, κοιμήσου εσύ.
Μια μέρα θα σε ξυπνήσει μ' ένα φιλί...
μα ως τότε, κοιμήσου εσύ.
Μίλησα με τον Φίλιππο...
λέει ότι ερωτεύτηκε μια χωριατοπούλα.
Χωριατοπούλα; Ναι;
Ποια είναι η χωριατοπούλα; Πού τη γνώρισε;
-Τη γνώρισε... -Πού;
Σ' ένα όνειρο.
Η Ρόζα! Ο πρίγκιπας Φίλιππος!
Πρέπει να γυρίσουμε στην καλύβα!
Εμπρός.
Τι ευχάριστη έκπληξη!
Για χωριατοπούλα έστησα την παγίδα...
κι έπιασα πρίγκιπα!
Πάρτε τον.
Προσεχτικά, μικρά μου.
Έχω σχέδια για τον βασιλικό μουσαφίρη μας.
Η Μαγκούφα! Έχει τον πρίγκιπα Φίλιππο!
Στο Απαγορευμένο Βουνό.
Δεν μπορούμε να πάμε εκεί!
Μπορούμε και θα πάμε!
Τι κρίμα που δεν είναι εδώ ο πρίγκιπας Φίλιππος...
να απολαύσει τη γιορτή.
Πάμε στο μπουντρούμι να τον παρηγορήσουμε.
Έλα τώρα, γιατί τόσο μελαγχολικός;
Ένα θαυμαστό μέλλον σε περιμένει!
Θα είσαι ο ήρωας ενός γοητευτικού παραμυθιού.
Κοίτα! Το κάστρο του βασιλιά Στέφανου.
Και στον πιο ψηλό πύργο...
ονειρεύεται την αληθινή της αγάπη η πριγκίπισσα Αυγούλα.
Κοίτα όμως το καπρίτσιο της μοίρας.
Είναι η ίδια χωριατοπούλα...
που κέρδισε την καρδιά του πρίγκιπά μας χθες.
Είναι απίθανα όμορφη...
με χρυσάφι στα μαλλιά...
και χείλια πιο κόκκινα από τριαντάφυλλα.
Ξεκουράζεται στην αγκαλιά ενός αιώνιου ύπνου.
Τα χρόνια κυλάνε...
αλλά τι είναι εκατό χρόνια για μια πιστή καρδιά;
Και τώρα οι πόρτες της φυλακής ανοίγουν...
κι ο πρίγκιπάς μας είναι ελεύθερος να φύγει.
Φεύγει καβάλα στο περήφανο άτι του...
μια γενναία φιγούρα, ευθυτενής και ψηλή.
Πάει να ξυπνήσει την αγάπη του μ' ένα φιλί...
ν' αποδείξει ότι η αληθινή αγάπη όλα τα νικάει!
Βρε, παλιο...
Έλα, μικρό μου. Ας αφήσουμε τον πρίγκιπα...
μ' αυτές τις ευτυχισμένες σκέψεις.
Ικανοποιητική μέρα!
Για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, θα κοιμηθώ καλά.
Δεν έχω χρόνο να σου εξηγήσω!
Στάσου, πρίγκιπα Φίλιππε!
Ο δρόμος της αγάπης μπορεί να έχει κι άλλους κινδύνους...
που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις μόνος σου.
Οπλίσου μ' αυτή την μαγική ασπίδα της ανδρείας...
κι αυτό το πανίσχυρο σπαθί της αλήθειας.
Αυτά τα όπλα της αρετής θα κατατροπώσουν το κακό.
Έλα, πρέπει να βιαστούμε.
Φίλιππε, πρόσεχε!
Σιωπή! Πες σ' αυτούς τους ηλίθιους να...
Όχι!
Πρόσεχε, Φίλιππε!
Γρήγορα, Φίλιππε!
Ένα δάσος από αγκάθια θα γίνει ο τάφος του...
Τον ουρανό διασχίζει σαν σκοτεινή ομίχλη.
Πήγαινε με την κατάρα μου και υπηρέτησέ με καλά.
Τύλιξε το κάστρο τού Στέφανου με τα μαγικά μου.
Δεν είναι δυνατόν!
Τώρα έχεις να κάνεις μαζί μου, πρίγκιπα...
και μ' όλες τις δυνάμεις της Κόλασης!
Ανέβα εδώ!
Σπαθί της αλήθειας, πέτα γρήγορα και σταθερά...
για να πεθάνει το κακό και να νικήσει το καλό!
Συγνώμη, Ουμβέρτε, το κρασί φταίει.
Τι έλεγες;
Έλεγα; Ναι...
Εξάλλου, Στέφανε, είμαστε στον 14ο αιώνα.
Ναι, αυτό είπες πριν από ένα λεπτό.
Για να μπούμε στην ουσία...
ο γιος μου Φίλιππος λέει ότι θα παντρευτεί...
Είναι η Αυγούλα! Ήρθε!
Κι ο Φίλιππος!
Τι σημαίνει αυτό, παιδί μου;
Δεν κατα...
Δεν καταλαβαίνω!
Δώρα, τι έχεις, χρυσή μου;
Λατρεύω τα χάπυ-εντ!
Κι εγώ.
Μπλε!
Ροζ!