K A P I T A N F R A C A S S E
Znowu zastawiłeś sidła? Zakazałem ci tego.
Zrobię gulasz, panie, bez zająca go nie będzie.
Nie zabroniłem ci kupować.
Ale za jakie pieniądze. One wiele kosztują.
Co na to poradzę?
Nie chcę ich zabijać.
Weźmy te dwa, są martwe.
Szkoda oddawać je wronom.
Po ugotowaniu będą pyszne.
Nie wódź mnie na pokuszenie, umieram z głodu.
No już, wyrzuć je.
Wracaj do domu, ja przyjadę za godzinę.
Źle robisz panie.
Po ugotowaniu ich nie poznasz.
Przyjaciele, zgubiliśmy go.
Przejdziemy bagna i będziemy dalej polować.
Naprzód!
Pomocy! Stój!
Pomocy!
Stój!
Błagam!
Boże! Jestem uratowana!
Proszę wybaczyć, myślałam że to mój mąż.
Żałuję, ale nie.
Tak, żałuj.
Edwardzie, daj mu kilka monet, zasłużył na to.
Sądzę, że ten jegomość nie przyjmie wynagrodzenia.
- Jak to? - Bowiem twój wybawca,
to Baron Sigognac. Moja żona, Markiza de Bruer.
Baron! Pan wybaczy me słowa, ale jesteś tak ubrany...
że myślałam, iż goni mnie szmugler.
Można by rzec, że jestem kłusownikiem.
A teraz schwytano mnie z trofeum.
Ale pani ukarała mnie już przedtem, pozbawiajac swego uśmiechu.
Pani uniżony sługa.
- Żegnaj, Markizie. - I ty żegnaj, Baronie.
I pomyślnego kłusowania.
Młody człowieku, daleko stąd do zajazdu?
Nie, jakieś 10 km.
Cóż począć, moje dzieci.
- Tę noc spędzimy pod gwiazdami. - W takie zimno?
Rozgrzejesz się na próbach.
- Jesteście komikami! - Aktorami, znanymi w całej Prowansji.
Moje imię jest dość wymowne,
nazywam się Herod, dyrektor tej trupy.
- Wybaczcie, wyszedłem na gbura. - A może to ja?
- Komu służysz, chłopcze? - Nikomu, jestem Baron Sigognac.
A ja jestem królem Węgier albo Danii, wybieraj.
Można być Baronem bez bogactw,
jak i wielkim aktorem bez wzięcia.
Ale to bez znaczenia, nie zostawię was w taką pogodę.
Oferuję wam swoją gościnę.
A możemy ją przyjąć?
Oczywiście, jestem jednym z was. Napisałem tragedię.
Rozwiałeś nasze wątpliwości. Dokąd nas zapraszasz?
Tam. Mój dom nie wygląda okazale, nazywają go zamkiem nędzy.
- Wygląda jakby miał runąć. - Zatem nie czekajmy.
Mieliśmy dziś szczęście, wieczorem oferuję wam kolację.
Nie lubisz dziczyzny?
- Przepadam za nią, panie. - Więc czemu nie jesz?
To przez tłuszcz. Tyję.
Jeśli zjem go zbyt dużo, zyskuję na wadze i tracę rolę.
Jaką grasz rolę?
Wybiedzonego, panie.
Prawdziwi artyści wcielają się w graną postać.
Po ich roli na scenie można odgadnąć jak żyją.
Niech zgadnę.
- Pani gra kokietkę, prawda? - Tak.
Brawo. Gra lepiej w życiu niż na scenie.
- A czemu nie? - Właśnie, czemu nie.
Lepiej o tym nie mówić.
A pan gra... dandysa.
Nie, panie, kochanka, awanturnika i uwodziciela.
Przyjaciela pięknych kobiet i postrach ich mężów.
- Rozumiem, że nie tylko na scenie. - Czasami się zdarza.
- A jaką ja gram rolę, panie? - Wesołej pokojówki.
Mam brać ludzi na poważnie?
Niektórych tak, ale głupców można zbyć milczeniem.
- A co ze mną? - Pani gra guwernantkę.
Celne trafienie. Nasza guwernantka, pani Leonard.
Patronka wszelakich występków i cnót.
Każdego z osobna lub obu naraz.
Sługa, który donosi.
Ma ostry wzrok i słuch!
Tak, panie, jestem Scapin, do usług.
Były Galernik, pół sługa, pół złodziej.
Dość tych pochlebstw. Nalej wina, tego nigdy dość.
Zawsze spragnieni.
Chcę uzupełnić źródła mojej mądrości.
A ja, panie, kogo gram?
Nietrudno odgadnąć, gra pani cnotliwe dziewczę,
ale naprawdę jest pani córką księcia.
Zatoczyliśmy koło, poznał pan całą trupę.
Jestem bardzo szczęśliwy, że was poznałem.
Pierwszy raz od dawna słyszę śmiech w tych murach.
- Czemu pan nie wyjedzie? - Racja.
Gdybym był baronem, jak pan,
nie zostałbym ani minuty w tych ruinach.
Pojechałbym do Paryża.
- Co bym tam robił? - Najpierw długi, potem potomków.
I majątek na koniec.
Kto pamięta Sigognaca na dworze.
Jak mam wyruszyć w taką podróż, bez pieniędzy i powozu?
Pojedzie pan z nami?
Doskonały pomysł, zastąpi pan zmarłego autora tekstów.
Dołącz panie do trupy.
Nie odmawiaj.
Pokazać się w Paryżu w takim ubraniu.
Skromne ubrany poeta nie wyda się nikomu śmieszny.
A więc, drogi Baronie, tak czy nie?
Być może, nie wiem.
Zatrzymaj się, Herodzie!
Biłem się z myślami całą noc i wygrała poezja.
Nie wiem czy moja poezja będzie odpowiednia.
To bez znaczenia. Nikt w teatrze nie gra według tekstów.
Żegnaj, mój stary Sigognac.
Może będziesz jeszcze stał, kiedy wrócę.
Za godzinę będziemy w Riberak.
Stać! Nie ruszać się!
Pieniądze albo życie!
Nie opierać się, moi ludzie wybiją was jak króliki!
Brońcie się, tchórze!
Ognia! Zastrzelić go!
Uwaga!
Powinieneś zawisnąć za to, że wystraszyłeś damy.
Proś o przebaczenie!
Drodzy podróżni, wybaczcie moją niezdarność.
Dacie co łaska?
Jesteś bardzo zabawny, chłopcze. Komedia godna aktora.
Masz, weź to.
Nie ma sprawiedliwości. Przez pana odwagę straciłem okazję.
A Chiquita?
Pani, ona nic nie dostanie? Obiecałem jej szal.
Chcę ten biały naszyjnik.
Weź, jeśli ci się podoba.
Jaka pani jest dobra.
Nigdy pani nie skrzywdzę.
Podziwiam twą odwagę panie, byłeś jak bohater romansu.
- Romantycznej komedii. - Słucham?!
Przypomniał mi się Donkiszot i jego walka z wiatrakami.
Więcej, kapitan Fracasse i jego walka ze strachami na wróble.
On ma rację, to była zabawna przygoda.
- Ryzyko było znikome. - Może, ale nie wiedział pan tego.
Niedobrze ci?
Zbyt dużo jesz, przyjacielu, już to mówiłem,
dieta, dieta.
To bardzo ważne dla ciebie.
Izabelo, kocham cię.
Leander, moja miłości,
będę twoja na zawsze.
Jak wypadł mój występ?
- Byliście bardzo przekonujący. - Tego wymaga rola.
Proszę nie być zazdrosny jak rycerz i towarzyszyć mi w gospodzie.
Oczekujemy na świętowanie, nie wygląda pani na zmęczoną.
Zmęczonej pani nie do twarzy.
Obawiam się, że pana rozczaruję,
ale moi przyjaciele potwierdzą, że zdrowie nie pozwala mi
brać udziału w świętowaniu.
Mogę świętować wyłącznie na scenie, proszę o wybaczenie.
Przykro mi.
Chciałabym, aby napisał pan rolę dla mnie.
Mam w zamyśle taką rolę.
Jest trochę jak obraz pani życia.
- Wtedy to będzie tragedia. - A czemuż to?
Bo już moje narodziny były złe.
Moja matka podróżowała z trupą, jak ja teraz.
Pewnego dnia grała na dworze przed Królem.
Zakochany w niej szlachcic klaskał najgłośniej.
A ja urodziłam się wśród tych oklasków.
- Pani ojciec jeszcze żyje? - Nie sądzę.
Wyruszył na wojnę we Flandrii i nigdy nie wrócił.
Moja matka umarła z tęsknoty... za umiłowanym.
Obiecał jej małżeństwo.
Nigdy nie zdradziła jego imienia.
Nie ma pani nic, co pomoże go odszukać?
Może.
Ten pierścień z ametystem.
To wszystko, co mi zostało.
Dużo pani przeszła, Izabelo.
Chciałbym widzieć panią szczęśliwą.
Proszę mnie teraz zostawić.
Dobranoc, Izabelo.
Dobranoc, mój poeto.
Boże! Kręci mi sę w głowie.
Chodźmy tam usiąść.
Tutaj.
Biedactwo. Proszę spocząć.
Chyba skręciłam stopę.
Pozwól pani, że ją zbadam.
Teraz znacznie lepiej.
To dziwne, ma pan w palcach jakieś magiczne moce?
Zbytek łaski.
Następnym razem, ja skręcę moją stopę pierwsza.
Nie panie, nie tutaj.
Patrzą na nas.
Więc u mnie w zamku Brougier.
- Nie mogę opuścić trupy. - Wskaż mi pani waszego dyrektora.
Panie!
Rody szlacheckie muszą wspierać sztukę. Chcesz wystąpić w mym zamku?
- Mamy wiele zaproszeń, panie... - Cena się nie liczy.
Co pan woli, komedię, tragedię?
- Pokojówkę. - Ma pan dobry gust.
Zagramy bohaterskie wyczyny Kapitana Matamore.
Wraz z największym aktorem stulecia.
I będzie słodka Zerbini. Najlepsza aktora drugiego planu.
- Doskonale! - Przybędziemy za osiem dni.
Biedny Matamore,
wybacz nam, że chowamy cię daleko od cmentarza,
bez dźwięku dzwonów, ale nie mogliśmy uczynić inaczej.
Takie jest prawo, sam wiesz. Aktorzy są wyklęci.
Ale my, twoja pożegnalna publika,
dziękujemy ci, za wspaniałą grę aktorską.
Przyjmij od serca ostatnie oklaski.
Naprawdę nazywał się Robert Bois. Nikt nie wiedział...
i nikt nie będzie pamiętał.
W takich przypadkach reszta ocalałych narzeka.
Śmierć Matamora zagraża naszemu repertuarowi.
Nasz występ dla Markiza? Żegnaj.
Nasza niedola!
Przyjaciele, jeśli mogę zrobić sugestię...
nie chcę, żeby to zabrzmiało arogancko.
- To dość trudne. - Mów pan wreszcie.
Dzieliliście ze mną chleb, gdy objazdy miały powodzenie.
Teraz jesteście w tarapatach, a ja mogę odwrócić gest.
Nie mam talentu Matamore, ale...
z waszą pomocą być może mógłbym go zastąpić.
Pan? Baron Sigognac?
Dość tej baronii, to się zrobiło już śmieszne.
Wczoraj, Leander porównał mnie do Kapitana Fracasse.
Jeśli chcecie, przyjmę to nazwisko dla was i waszych widzów.
Daj mi rękę, panie. Witamy, Kapitanie Fracasse.
Cóż to się stało, czemuż śliczna nie wychodzi na balkon?
Wiesz panie, ktoś inny, jakiś Leandro skradł jej serce.
To diabeł! Kim jest ten Leandro?
Idź tam i sprowadź tę kobietę,
kiedy się zjawi Leandro spiorę go na kwaśne jabłko!
Struchleje ze strachu, zaledwie na mnie spojrzy.
Panie, myślę, że łódź pana Leandro właśnie się zbliża.
Zawołam go. Bądź gotów do ataku!
Czekaj, czekaj.
To ten człowiek ze szpadą, ten co idzie brzegiem?
Tak panie, to wyczekiwany, godny ciebie przeciwnik.
Godny mnie przeciwnik?
- Boisz się, panie? Trzęsiesz się. - Nie! Boję się mego gniewu!
Szykuj się do pojedynku. Będę w pobliżu.
- Na polecenie damy. - Gdzie jest?
W pierwszym rzędzie, na czarno.
Hola, panie! Ja jestem Kapitan Matamor.
Ze sławnej rodziny Escobar Don Patimontara.
Moja chwała sięga księżyca.
Zatem dbaj o nią na księżycu.
Jak śmiesz, panie?! Wkrótce ty zadbasz o siebie!
Ależ panie, nie unoś się.
Widać jesteś jeszcze młody, więc ci wybaczam.
Przyjrzyj mi się dobrze,
jestem postrachem ludzkości, sięję grozę
i wszędzie za sobą porzucam las ludzkich ciał.
Zmroziło pana ze strachu i nadal tu jesteś.
- Nikt nie porwie się na mnie. - Ona porwie się na pańską twarz.
Kop swój grób, nędzniku!
A teraz budź się ze snu moja szpado i uderzaj w tego nędznika.
Doprawdy?
Zdradziła mnie!
To rdza pokryła szpadę.
Wydaje mi się, że zbyt płytko topiłem ją w korpusach.
Głęboka lekcja!
Zabiję osób dwie lub trzy, na przekąskę, by uniknąć rdzy...
Dość tego!
- A ty? - Ja też! - O której?
- O północy, w altanie Artemidy, a ty? - O północy, w altanie Wenus.
Matamor, Matamor!
To wielki zaszczyt móc grać z takim artystą jak ty!
To jest dla Barona Sigognac.
A to podziękowanie dla kolegi Kapitana Fracasse.
Nie oczekiwałem takiej słodyczy.
Chciałbym, aby nie była ona jedynie aktem.
Proszę, Markizie, przestań, twoje pocałunki palą.
Oszaleje przez pana.
Proszę, Leandro, twoje pocałunki palą.
Oszaleję przez pana.
Pan Herod, dawno pana nie widziałem.
Nie możemy zawsze odwiedzać tych samych miejsc.
Daj nam najlepsze pokoje i tuzin dobrego wina.
Dam najlepsze. Mamy tu znudzoną szlachtę po polowaniu.
Przewiduję ciężką zimę.
- Z powodu śniegu? - Nie, z powodu kobiet.
Żartujesz. Corisande przepada za tobą.
- Tak, ale zaczyna mnie nudzić. - Jest Artemise...
Tylko gwizdnę i jest u mych stóp. To bardzo irytuje.
Nie, pragnę jakiegoś wyzwania, kogoś niedostępnego.
Niestety, takie kobiety...
Spójrz!
To sama jutrzenka zawitała do okna.
- Jutrzenka znikła z horyzontu. - I to jest cudowne.
Zmieszane są bezbronne.
Chodźmy, poczułem dotyk miłości.
- Kąpiel gotowa, pani. - Dziękuję. Zostaw mnie.
- Oberżysto! - Jestem.
- Panie? - Jest tu pokojówka?
Nie, panie, ale mamy sługi na twe rozkazy.
- Pokojówka z teatru. - Tak, panie.
- Chcę pokój obok, rozumiesz? - W mej pracy rozumiem wszystko.
Najlepszy pokój dla pana.
- Sun-Milo! - Tak, książę.
Wypij za moje zdrowie. Kim jest kobieta, która tu mieszka?
- Mamy ich dużo. - Ta jest wyjątkowa.
Trzecie okno na piętrze. Złota moneta za sylaby w jej imieniu.
To będą trzy monety, I-ZA-BEL.
- Ładne imię. - Cnotliwe dziewczę.
- Będziemy rozbudzeni. - Cnotliwe dziewczę w teatrze.
- Udaje cnotliwe dziewczę, wstyd. - Nie, jest nią naprawdę.
- Nie ma kochanka, ale adoratora. - Adoratora?
- Nazwisko, tytuł? - Nie ma nazwiska, to aktor.
Który wcale się nie liczy.
Gdzież mogę ją obejrzeć?
Wieczorem mają próbę generalną. Wielmoże są mile widziani.
Pani Leonard stoi tutaj i mówi, Panie, twoja córka odeszła.
- Panie, twoja córka odeszła. - Odeszła?
To miłość.
Puder, proszę. Możesz przypiąć mi mantylę?
Gdybym był królem, dałbym pani Order Podwiązki.
- A któż mnie wyznaczy? - Ja!
Co, pan tutaj, Markizie? Nie oczekiwaliśmy pana więcej.
Pocieszające, bowiem Markiza i ja żegnamy się z waszą trupą.
- Nie mów pani, że już masz następcę? - No i co, pan też się zabawił.
Nie, dziękuję.
Jestem śmieszny.
Jest pan piękny.
To pani wcieliła się w postać Sylwii w numerze pana Skounteri?
To był zaszczyt, panie.
Zazdroszczę poetom, którzy powierzają poematy w tak piękne usta.
To piękno spowoduje, że będzie dużo ofiar dziś wieczorem.
Pospieszcie się, moje panie!
Pani wybaczy, nie nałożyła pani oliwki.
Mógłbym sam ją nałożyć?
Nie, panie, pani sama ją nałoży. Nie potrzebuje pomocy.
- Oczekuję twych świadków. - Pan raczy żartować!
Szlachcic nie krzyżuje szpady z klownem!
- Zasługujesz jedynie na obicie kijem. - Uważaj, panie!
Jedynie na scenie można pokonać mnie kijem,
inaczej to ja obijam. - Mówisz do księcia Vallombreuse!
Zostaw, nie warto.
Umiem się z takimi obchodzić.
Nie będę brudzić rąk kijem.
Będzie obity przez me sługi.
Kurtyna!
- Brak panu odwagi osobistej. - Zabraniam panu!
Nie trzeba, nie będziemy spierać z maską.
Pokażę swoją twarz, książę, w odpowiedniej chwili.
Wzywają mnie, nie chcę przegapić swojego wejścia.
Azoles, Lampris, Basque, Meranol, dobrze zrozumcie.
Macie go nie zabić, dajcie mu tylko nauczkę.
Chcę widzieć go kulejącego.
Pamiętać o okrzykach, "W imieniu księcia Vallombreuse!".
Ruszać!
Nie będzie nam bruździł!
- Rozgniewałeś go. - On mnie też!
- Proszę, bądź rozważny. - Fracasse będzie.
- A Sigognac? - To się zobaczy.
Pozwól mi iść z tobą.
Nie, Herodzie. Własne sprawy rozstrzygam sam.
Nawet nie jesteś uzbrojony, weź miecz Matamora.
To rekwizyt teatralny, ale może być bardzo użyteczny.
- Dziękuję. - Naprawdę nie chcesz...
Nie, Herodzie, dziękuję.
Atak!
Na niego!
Wiadomość dla ciebie!
Więc, od kogo ta wiadomość?
Któż to?
Któż to jest?
- To wiadomość... - Wiadomość od kogo?
Od Vallombreuse!
- Co się stało? - Wyrwał nam się.
Czekaj na niego koło zajazdu.
Wybacz, nie przywykłem do tej maczugi, mogłem zbyt mocno zdzielić.
Dzięki, kolego.
- Czekałam. Napadli cię? - Nie.
- Nie kłam, ubranie masz rozdarte. - Tak, ale nie oberwaliśmy.
Dobry Matamoros wspierał nas z niebios.
Teraz książę zszywa i opatruje rany swych sług.
Teraz będą ci wymyślać.
Tacy ludzie są nie do zniesienia, ale musimy ich znosić,
wszakże jesteśmy aktorami. - Być może,
ale nikomu nie pozwolę obrażać cię w mojej obecności.
Nalej mi trochę wina, proszę.
Uwielbiam usługiwać pokojówce z teatru.
Mam uczucie, że biorę udział w komedii.
Wejść!
Usiądź baronie, zjemy razem kolację.
Wypijemy za księcia Vallombreuse i jego powalone sługi.
Widzieliśmy przez okno.
Tak, aktor pomszczony, ale nie szlachcic.
- Jak to rozumieć? - Chcę prosić o przysługę.
Przekaż panie jutro księciu, że żądam od niego satysfakcji.
Będzie pan walczył z księciem?
Sigognac to 12 pokolenie wielkich rodów.
Uprawnieni do wjazdu na koniu do kościoła.
- Mogę liczyć na pana? - Tak baronie, tysiąckrotnie tak.
I jako sekundant, pozostaję do pańskiej dyspozycji.
Pojedynek jutro po południu.
Czemu nie naciera po włosku? W Gasconii to znają.
- Może spotkamy się znowu. - Jak pan sobie życzy.
I nie wiem, czy wtedy ja pana oszczędzę.
Przysięgnij, że nie będziesz bił się za mnie.
- Nigdy więcej, słyszysz? - Nie, musiałbym skłamać, Izabelo.
Mówiłem, że dam nauczkę każdemu, kto cię obrazi.
Jeśli cię zabiją, chyba bym umarła.
Izabelo!
Izabelo...
powziąłem decyzję.
Będę szczęśliwy albo nie, to zależy od twojej odpowiedzi.
O co chcesz mnie prosić?
Żebyś została moją żoną.
- Twoją żoną? - Tak, przed Bogiem i ludźmi.
Czy się zgadzasz?
Daj mi odetchnąć.
Niechaj poczuję jak szczęście puka do mego serca.
Serce mi łomocze jak nigdy.
Gdzie weźmiemy ślub?
W kaplicy, w moim biednym zamku.
Dach się tam zarwał, wiesz?
Weźmiemy ślub, kiedy nie będzie padać.
Teraz, gdy przeżyłam dzięki tobie szczęśliwe chwile,
dam ci odpowiedź.
Nie, Filipie. Nigdy nie wyjdę za ciebie.
- Dlaczego? - Ponieważ cię kocham.
Ponieważ mam misję dla ciebie.
Powinieneś wybrać kobietę, która pomoże ci odzyskać majątek.
Ja jestem zwykłą aktorką, którą twoi przyjaciele wzgardzą.
- Niech spróbują zadrzeć ze mną. - Właśnie tego się boję.
- Izabelo! - Obiecałeś stawać w mej obronie.
Ja obiecuję w zamian,
że nigdy nie będę należała do innego mężczyzny.
Będę twoją żoną w snach, myślach, we wspomnieniach.
Postaram się żyć szczęśliwe z tymi myślami.
Do jutra, mój ukochany.
Mój biedny Sigognac.
Choćbyś tego nie chciał, należysz do niej.
Miałeś ją w swych ramionach.
Umrzeć tutaj, gdzie wszystko jest proste i miłość...
gdzie wszystko jest podane.
Nie krzycz!
- Miałam pewność, że tu będziesz. - Przyszłaś mnie ograbić?
Nie, aby cię ostrzec.
Miałam wejść do twego pokoju i otworzyć drzwi, jak spisz.
- Oni chcą cię porwać! - Któż taki?
Nie wiesz? Mieszkają we dworze nad rzeką.
Oni zapłacili Agostin. Czeka z trzema innymi na ulicy.
Biedny Agostin. Pierwszy raz go wsypałam.
I co mu powiesz?
Zwyczajnie, że nie spałaś u siebie w pokoju.
Oni wtedy odpuszczą.
To nie żarty, ten paniczyk szaleje do ciebie.
Dał nam fortunę.
Zobacz, ile złotych monet. Napełnili nasze kieszenie złotem.
Ale ty, dałaś mi ten naszyjnik.
I nigdy tego nie zapomnę.
Ja też chcę dać ci podarunek.
To nóż!
Uważaj! Naciskasz guzik i uderzasz, o tak, i do góry!
Możesz go użyć, jak będziesz zagrożona.
Żegnaj!
I pamiętaj o Chiquita.
- Kto tam? - Izabela.
Wejdź!
Są jacyś ludzie na ulicy?
- Na ulicy? - Zobacz!
Tak.
Przyszli mnie porwać, to ludzie księcia Vallombreuse!
Wiadro!
Nie mówicie nic Fracasse. Będzie chciał przyjść mi z pomocą.
Niech inni będą gotowi, musimy wyjechać nim będzie źle.
Dobrze. Idź spać Izabelo. Wyjeżdżamy rano do Paryża.
Dopisało nam szczęście. Od jutro gramy w "Złotym Statku".
- Kto nas zaangażował? - Książę de Musy.
Nie odwracaj się teraz.
Ktoś mnie obserwuje, ktoś, kogo już gdzieś widziałem.
To pewnie kieszonkowiec.
Ten książę jest filantropem?
Nawet dyrektorem kulturalnym Jego Wysokości.
Zagramy z włoskimi aktorami w zajeździe "Burgundy".
Za miesiąc zawitamy na Dworze, za dwa obiazd, a za trzy...
Uwaga!
- Niemalże. - Tak, prawie im się udało.
- Co ty mówisz? - Rozmyślnie chciał cię stratować.
- Widziałeś herb na drzwiach? - Nie.
Szkoda. Myślę, że należał do Vallombreuse.
- To nie po szlachecku. - Nie wszyscy są tacy szlachetni.
- Ale ja go zraniłem w Poitiers. - Drobna rana.
Zdążył wyzdrowieć, kiedy mieliśmy występy w Vignon w Orleanie.
Pilnuj się, Kapitanie. Vallombreuse chce twej skóry.
Potrzebujemy cię, by chronić Izabelę.
Za takie partactwo dałem woźnicy 20 luidorów!
Ty byłeś do tego wyznaczony, nie woźnica.
Jeśli jutro w nocy nie pozbędziesz się Sigognaca...
wyślę cię z powrotem na galery.
Powiadam wam, moje dzieci, że mamy w naszej trupie
wschodzącą gwiazdę, nazywa się ona "powodzenie".
- Odpukać w niemalowane. - Lepiej pukać złoto...
i mieć przy tym powodzenie.
Za koniec niepowodzeń!
Dostanę u was nocleg?
Czemu jesteś zachmurzony, kiedy inni są szczęśliwi?
Wiesz, że moje szczęście nie zależy od powodzenia trupy,
jedynie od ciebie!
Zamknij dobrze drzwi tej nocy i nie otwieraj nikomu.
Skąd ta ostrożność?
Myślę, że noce w Paryżu są równie niebezpiecznie jak w Poitiers.
Nie obawiaj się, zabarykaduję się!
Dobrej nocy, Izabelo.
Czekaj, ty psie!
Ukatrupię!
Twoje nazwisko?
- Merantol. - Twój mentor?
Mów, psubracie!
- To Vallombreuse? - Tak.
Słuchaj dobrze, kanalio,
donieś swemu mentorowi, że brzydzę się jego metodami.
Jeśli nie dostał satysfakcji za pierwszym razem,
chętnie znów będę się bił, tym razem należycie.
Co do ciebie,
zobaczę znowu twoją gębę w Paryżu i poślę cię prosto do piekła!
- Lampord. - Idź w diabły!
Nie słucham nikogo jak gram.
Cierpliwości, ptaszku, zaraz będzie po wszystkim.
Co mogę powiedzieć? Tym razem poszło szybko.
Nażryj się tymi pieniędzmi! Chodźmy, kolego.
Mam dla ciebie robotę.
Zgoda.
Mam nadzieję, że nie zawracasz mi głowy czymś błahym.
Zajmuję się tylko zabijaniem, to bardziej nobliwe.
I takież jest.
Do tego, nie lubię zabijać, kiedy opór jest słaby.
Bądź pewny, że tanio skóry nie sprzeda.
Przednie. O kim mówimy?
O pewnym Fracasse i o aktorce, miałem mu ją odebrać,
ale on mnie już poznał i teraz jest czujny.
Wtedy pomyślałem o tobie.
Uwaga!
Ładnie. Używałeś go? - Tak.
Ciachnąłem jednego z dystansu, to cichsze niż pistolet.
- Dzielna dziewczyna. - Tak, jest w moim guście.
Dzielnie bym z nią poużywał.
Mój mentor płaci z góry. To twoja zapłata.
Mają próby w zajeździe "Burgundia". Jutro w nocy sam...
To mi wystarczy. Wiem o zleceniu dla Meksykańca.
Podejdź, moja piękna, przynieś nam wina!
- Dwie butelki? - 20! Wróciłem do interesu.
Chodźcie, łotry. Lampourde płaci za każdego!
Mieszka tu panna Izabela? Chcę z nią mówić. -Tak, panie.
Bez zapowiedzi. Kto mnie do niej zaprowadzi?
Zrobię to osobiście, panie.
Wejść.
- Pan? - Wybacz nagłą wizytę, pani.
Chciałem prosić o audiencję, lecz bałem się odmowy.
Porzuć salonowe maniery, książę.
Czaruj nimi równych sobie, nie mnie.
Jestem aktorką, w ten sposób tracisz swój czas.
Jednakże, chcę do pani mówić.
Wypełniłaś me życie, Izabelo.
Jestem teraz pani niewolnikiem.
Upartym niewolnikiem.
Wybrałem moją niewolę i tego nie zmienię.
Panie, takiej niewoli musi chcieć dwoje.
Niewolnik i pan.
- Albo utrzymanka. - Właśnie.
Nigdy nie będę pańską utrzymanką!
Jak mogę jaśniej to wyrazić, abyś panie zrozumiał?
Miałeś mało doświadczeń z kobietami? Nie pojmujesz pewnych rzeczy?
Twoja zuchwałość mnie bawi, lecz ja znam przyczynę.
- Więc czemu mnie ścigasz? - Ponieważ przyczyny bywają ulotne.
Chwilowo zazdroszczę Sigognac'owi, a zarazem mi go szkoda.
O czym mówisz, panie?
- Miałem osobliwy sen. - Jaki sen?
Śniłem o tym, że nasz drogi, biedny Sigognac.
padł ofiarą śmiertelnego wypadku, bardzo strasznego.
W nocy ulice Paryża nie należą do bezpiecznych.
Jesteś panie potworem?
Przesadzasz, pani!
Uwierz mi, nie przelewam krwi, jeśli nie jest to konieczne.
I może tym razem nie będzie to konieczne.
Może pani go uratować.
Wystarczy słówko... "Tak".
- Jego życie jest zagrożone? - Powiedzmy.
- Dziś w nocy? - Być może.
Ma pani władzę, aby zapobiec temu złu.
Proponuję pani wymianę, życie Sigognaca...
za kilka godzin z panią. - Boże!
Nie będę zbyt wymagający.
Zaledwie jedna noc...
ta noc.
O północy przyślę po panią powóz...
albo na zawsze pani marzenia legną w gruzach...
i więcej nie ujrzysz tego, którego myślisz, że kochasz.
- Proszę wyjść! - Ostrzegam!
Jeśli pani mnie odrzuci, może pożegnać Sigognaca!
A ty, panie, możesz pożegnać Izabelę!
Jeśli zdarzy mu się wypadek z mojego powodu,
nie będę żyć ani dnia dłużej, ani godziny.
Piękna replika! Myślisz, że to teatr, Izabelo.
Ale w życiu wszystko wygląda inaczej.
Ten odważny Sigognac zniknie, nie będę tego powtarzał.
Pani zdecyduje czy zniknie ze świata, czy jedynie z pani serca.
Życzę mu długiego życia.
Ale jestem cierpliwy i oczekuję odpowiedzi jeszcze...
godzinę lub dwie.
Proszę wyjść! To moje ostatnie słowo.
Tym gorzej dla ciebie, Izabelo.
Do zobaczenia.
Dobrze sparowane, panie, masz wyszkolenie.
I go używam.
Dostrzegłem to.
Sparuj to!
Bardzo dobrze, będzie więcej zabawy.
- Brawo! Znakomita szkoła! - Zawsze do usług.
Wyśmienicie! Muszę to uczciwe przyznać.
Wybacz niedyskrecję, panie, nazwisko nauczyciela?
- Tzirolamo? - Nie.
- Parakouentes? - Także nie.
- Portovaseyro? - Żaden mu nie dorównuje.
- Zatem kim on był? - To stary żołnierz mego ojca.
Weźmy na przykład to, to było jego ulubione natarcie.
Do diabła!
Niemal mnie pan przeszył.
Kolej na mnie!
Teraz ja panu pokażę natarcie, swoje przeciw pańskiemu.
Ale moje to zwieńczenie sztuki walki. Mój klejnot, korona.
Doskonaliłem je przez 10 lat i nikt go nie przeżył.
Zanim pan umrze, przejdźmy się i odpocznijmy chwilę.
Jeśli nie sparuje pan natarcia, nie dobiję pana.
Tyle mogę dla pana zrobić, ale zasłużył pan.
Chcę panie, abyś to wiedział.
A teraz panie, poleć komuś swą duszę.
I broń się!
Panie, jeśli masz resztę szpady w ciele to jesteś "bogiem".
Wtedy muszę być wielkoduszny.
Mogę pana położyć trupem, ale mnie rozbawiłeś.
Kapitanie, uważaj mnie za swego niewolnika.
Zapłacili mi, by pana zabić, ale wydałem pieniądze.
To nic strasznego, ukradnę i oddam.
Co mówiłem, pański niewolnik? Pański pies!
Pies obronny albo łowny, wedle życzenia.
Gwizdnij panie, a ja się zjawię.
A więc, łotrze, możemy uważać, że twój szermierz go zabił?
Nie ma obawy, panie, to najlepsza szpada w mieście.
- Książę, tam jest człowiek... - To Lampourde!
- W samą porę. - Wpuść go!
- Cóż to za farsa? - Pierwszy raz nie wykonałem zlecenia.
Ale ponieważ jestem przyzwoity, zwracam nienależną zapłatę.
- Jest w całości. - Ty żałosny rzezimieszku!
- Idiota, niedorajda! - Panie!
Zabiłem 37 ludzi i ani jeden mnie nie drasnął!
- A ten Fracasse dał mi szkolę. - Co dalej?
Zobacz panie, jak to się skończyło.
Zabicie go jest ponad moje siły.
Chcę cię uprzedzić, książę, że nie możesz na mnie liczyć.
Mógłbym zatrzymać pieniądze za poniesione ryzyko,
ale duma mi nie pozwala.
Zatrzymaj pistole i wypij za me zdrowie, durniu!
Dziękuję, książę.
Wycofuję się w przypadku Fracasse,
ale mam kompana, który może mnie zastąpić,
to kawaler Malartic. Zasługuje na pańskie zaufanie.
Pozwolisz, panie?
Na twe rozkazy, panie!
Jest zapoznany z drugim wyborem.
I ma świetny plan porwania pańskiej aktorki.
A ja przestaję już nadużywać pańskiej cierpliwości.
Jakiż to plan?
Jutro wieczorem włoscy aktorzy wraz z trupą Heroda,
zagrają przed królem...
- Ty diable! - Pozbawiłeś czci te kobiety.
Musisz to naprawić!
Zrobię cokolwiek każecie, panowie.
Masz wybór, albo jedną poślubisz i przymykamy oczy...
... albo odmówisz, a wtedy wyślemy cię do piekła.
Wolałbym wybrać ślub!
Chodź w me ramiona!
Nie! Tylko nie to coś!
Tak!
Myusi!
- Wasza Wysokość? - Ci ludzie mnie rozbawili.
- Osobiście chcę im pogratulować. - Dobrze, sir.
Alarm! Okradają księcia! Alarm! Alarm!
Alarm! Straże!
Szybko!
Alarm! Do broni! Straże!
Mordercy!
Uciekaj!
Trzymaj nędznika!
Panie, zabili starego Piccarda.
Zawiadom natychmiast mego ojca!
Dziękuję za przybycie do Paryża, panie Scarabow.
Dzięki panu i pana kolegom,
oderwaliśmy się na chwilę od naszych trosk.
Przekonasz się, że potrafimy to docenić.
Wybacz niedyskrecję, panienko, ale twoja śliczna buzia
przypomniała mi o innej, którą dobrze znałem.
- Jak brzmi twe nazwisko? - Nazywają mnie Izabela, panie.
Wiem, a jak dalej?
Nie mam innego, panie.
Pan, Kapitanie Fracasse, masz niezwykłe wyczucie farsy.
Zagrałeś bardzo naturalnie.
Należy się panu uznanie.
Wasza Wysokość, proszę pozwolić mi odejść.
Mój syn powiadomił mnie o strasznym wydarzeniu w pałacu.
Jedź. My wrócimy do Louvre z panem de Crecy.
Jestem bardzo zasmucony, ojcze.
Bardzo go kochałem.
Opłakuję go z tobą.
To był bardzo oddany sługa.
Czuję jak moje lata dzieciństwa odchodzą wraz nim.
Graliśmy razem we wszystkie gry.
- Zawierzałem mu moje sekrety. - Wiem.
Byłem trochę zazdrosny o stosunki jakie was łączyły.
Byłeś bliższy jemu niż mnie.
Przy tobie czułem się skrępowany i jestem do dzisiaj.
Żałuję tego.
Cierpiałem, ponieważ myślałem, że jesteś bez serca.
Doprawdy, czasami to okazywałeś.
Może twoja łaskawość uczyniła me życie prostszym.
Nieważne.
Rad jestem, pomimo tych smutnych okoliczności,
że okazałeś się bardziej ludzki.
Jestem majordomusem Viconte Pomouraita.
Czym mogę służyć?
Mój pan pragnie abyście wystawili sztukę w jego zamku.
Mam dowiedzieć się czy przyjmiecie zaproszenie do jego włości,
które są o kilka mil stąd.
Mój pan nie lubi się targować, sami ustalicie cenę.
Podziękuj swemu panu, ale teraz nie możemy opuścić Paryża,
gramy tu cztery dni w tygodniu. - Nam wystarczy jeden.
Jeśli wyrazi pan zgodę, mam przekazać panu 100 pistoli,
jako depozyt.
Twój pan jest miłośnikiem sztuki. Nie mogę odmówić.
Przybędziemy tam pojutrze. Gdzie jest ten zamek?
Na drodze do Sevrez,
ale proszę się nie obawiać, zabiorę tam pana,
będę czekał na rozstaju dróg o godzinie 12:00.
Jesteśmy albo za wcześnie albo za późno.
Kocham las.
W lasach spędziłem najpiękniejsze chwile mego życia.
I my spotkaliśmy się w lesie po raz pierwszy.
- Miałeś króliki ze sobą. - Miałaś na sobie tę sukienkę.
Wspomóż biedaka, co stracił oko w bitwie pod Corby.
- Biedaczysko! - Byłeś żołnierzem?
- W służbie pana d'Arana. - Weź.
Filipie!
Pomóż mi! Ratuj!
Filipie, pomóż mi!
Izabelo!
Pomóż mi, Filipie!
Ratuj, Filipie!
Filipie!
Ruszaj!
Założę się, że to ludzie Vallombreuse!
- Przejdę las, ale ją odnajdę! - Zaczekaj!
- Zamek Pomourait, zna pani? - Zamek jaki?
Pomourait!
Nie wrzeszcz tak, jeszcze całkiem nie ogłuchłam,
ale nie słyszałam o Pomourait w tych stronach!
Widmowy zamek pułapka. Wszystko jasne.
Jedźmy szybko do Paryża, tam trafimy na ślad Vallombreuse.
- Za nasze braterstwo! - Napijmy się wina!
Za wszystkich oprychów w Paryżu!
- Nadal masz mój nóż? - Tak.
- Ostrz go na skórze swego buta. - Dlaczego mi to mówisz?
Dla niczego! Ten się obroni, kto używa ostrej broni.
Jak się tu dostałaś?
Przystąpiłam do bandy. Król psów złapał mego Agostina!
Nie chcę, by cię skrzywdził.
- Wiesz, kim on jest? - Tak.
To on kazał cię porwać w Poitiers. Zamek ma jego nazwę.
- Vallombreuse? - Tak!
Nienawidzisz go, prawda?
I chcesz uciec z tego zamku.
Słuchaj, nie mogę cię uwolnić.
Ale powiem twemu miłemu, gdzie jesteś.
Zrobisz to?
Dla ciebie, tak!
Jak się stąd wydostaniesz? Most jest uniesiony.
Nie znasz Chiquity.
Zatem udaj się do Porto le Fino.
I pokaż mój pierścień kpt. Fracasse, będzie wiedział, że ode mnie.
O świcie będzie uprzedzony.
Kiedy wrócisz, mogę ci dać to, co mam.
Nie chcę nic od ciebie.
Chociaż... skradnę twój pocałunek.
Nikomu nigdy go nie ukradłam!
- Mogłabym iść z tobą? - Nie, spadniesz!
Przetnij linę!
Żegnaj.
Nie pojmuję.
Vallombreuse był wczoraj cały dzień u Króla,
a dziś w nocy grał w karty w St. Germain.
Jeśli tak, to ma dobrą wymówkę.
- A co ty tutaj robisz? - Szukałam pana.
- Ona czeka na uwolnienie! - Gdzie?
W zamku Vallombreuse!
Nie ufaj jej, panie, ta mała należy do bandy.
Poznajesz, panie?
Nie traćmy ani minuty. Ruszamy! Poprowadzisz nas.
Wyruszam z wami. Baron ma rogatą duszę.
Będzie piekielna uczta.
Śmierć! Morderca!
Z drogi! Zrobić przejście!
Agostin!
Dokąd idziesz!
Odejdź, albo tobie roztrzaskam głowę!
Kocham cię!
Nie możemy nic dla niej zrobić. Ruszamy!
Od razu rozpoznałem złodziejkę.
Miała ten naszyjnik i pierścień. Ufam, że należą do pana.
Naszyjnik nie należy do mnie, ale pierścień jest mój.
Jest na nim mój herb. Gdzie go ukradłaś?
Nie ukradłam! Dostałam go od damy.
Jakiej damy?
- Nie znam jej nazwiska. - Najwidoczniej.
Przysięgam, że to prawda.
Dała mi go w nocy w zamku Vallombreuse.
Kłamiesz. O tej porze roku nikt tam nie mieszka.
Mieszka, pan który ją porwał, bo jej pragnie.
Trzyma ją tam, więzi!
Mów dalej.
- Pan w to nie wierzy! - Nie całkiem.
Nie dbam o to. Kapitan Fracasse mi wierzy.
Jak pokazałam mu pierścień, od razu ruszył.
Ponieważ kpt. Fracasse zna tę tajemniczą damę?
Oczywiście. Grają w tej samej trupie.
Izabela?
Vallombreuse dopuścił się porwania?
Kawalerze, podaj mój pierścień. Chciałbym coś sprawdzić.
Zbliż się. Teraz wiem, że nie kłamałaś.
Proszę. Zabierz swój naszyjnik.
Co do pierścienia, oddam go osobiście właścicielce.
Wyprowadzić ją!
Moja kareta. Natychmiast!
Panie, zdradź mi tę tajemnicę.
Ten pierścień dałem dawno temu aktorce o imieniu Cornelia.
To była największa miłość mego życia.
Zrobiłem sobie drugi, identyczny, a kiedy byliśmy w rozłące,
używaliśmy ich do pieczętowania naszych listów.
Zakładam zatem, że Izabela jest córką Cornelii.
I pańską córką. I siostrą Vallombreuse.
Spieszmy się, kawalerze. Módlmy się, abyśmy dotarli na czas.
Czekałem cały dzień, by nacieszyć oczy pani widokiem.
Ufam, że długie oczekiwanie wzmogło pani nienawiść do mnie.
Nienawiść wzmaga me pożądanie.
Powiedz, że mnie nienawidzisz.
Wzgardź mną.
Nie powie pani?
Tym lepiej, pani milczenie jest wymowniejsze.
Dobrze, opieraj się.
Pani porażka doda pikanterii.
- Jest pan odrażający! - Pierwsza wygrana. Pani mówi.
Nawet gdy stąd wyjdziesz, nikt nie uwierzy, że mi się oparłaś.
Twoja skóra będzie nosiła me ślady... przez cały dzień.
Proszę mnie puścić!
Nie zbliżaj się, inaczej...
Jesteś urzekająca.
Zagniewana jesteś pani piękniejsza.
Strzeż się!
Uderz w me serce!
Uderz, moja piękna!
Opieraj się dłużej, a będziesz moja, gdyż też tego chcę.
Alarm!
Do broni!
Filipie!
Filipie, pomóż mi!
Ratuj, Filipie!
Biegiem na górę!
Ostrzegałem, jeśli wejdziesz mi drogę, to wyślę cię do piekła!
Zawsze dotrzymuję słowa.
Pomocy, Filipie!
Ratuj!
Na górze jest dwóch! Na nich!
- Do diabła! Chybiłem! - Partacz z pana.
Jestem dość obszerny!
Masz. Sparuj to!
Pozwól ze mną.
Herodzie, szybko do łodzi!
- Pan Lampourde! - A także pan Malartic!
Zmienił pan stronę?
Zaiste, ale to cię chyba nie odstraszy w odebraniu nagrody.
Filipie, ratuj!
Zostaw mnie, proszę!
Filipie!
- Zabrać ją stąd. - Będziemy w holu, panie.
- Pozostało mi zrobić znak krzyża. - Takie nasze rzemiosło.
A więc, teraz kiedy nie żyję, co ze mną zrobisz?
Będziesz obserwował ze mną rozwój wypadków.
- Ładne cięcie! - Tak, to nie było najgorsze.
- Rana niezbyt głęboka. - Ależ ty masz oko!
Dobre na salonowe damy, ale nie do takiego poety jak on.
100 pistoli na księcia.
- Masz je? - Nie, ale daje słowo.
Zgoda, ale je stracisz.
Walka nie jest szlachetna, przerwijmy ją.
Zostaw. Popatrz jak się walczy, kiedy ktoś kocha!
Rzucić broń! Szybko! Broń na ziemie!
Panie, bij się honorowo!
Izabelo!
Izabelo, moja miłości!
- Jesteś uratowana! - Filipie!
Panie, znam powody dla jakich najechałeś mój zamek.
Nie jestem tym rozgniewany. Powody przemocy usprawiedliwiły przemoc.
A wy, któryście służyli tej intrydze, jesteście wyrzuceni!
Jesteś ranna, panienko?
Powiedz, moje dziecko, ten pierścień należy do ciebie?
- Tak, panie. - A kto ci go dał?
Moja matka, Cornelia.
Nie zawiodło mnie przeczucie, kawalerze.
Stają się jeszcze cuda.
Tak, cuda, Izabelo!
Twoja matka i ja niegdyś bardzo się kochaliśmy.
Nie mam więcej wątpliwości, że jesteś moim dzieckiem.
Wszystkie te lata cię szukałem, ale na próżno.
A dzisiaj wieczorem cię odnalazłem dzięki mojemu synowi,
niegodnemu mnie człowiekowi i noszenia mego nazwiska.
O tobie mówię.
Osądzę cię wedle zasług!
Przymykałem oko na twe fanaberie,
ale dzisiaj nie znajduję wytłumaczenia dla twego rozmyślnego występku.
Czy wiesz, kim jest ta kobieta, którą chciałeś poniżyć?
To córka aktorki, o której ci mówiłem, a zatem i moja córka.
Więc zajmie moje miejsce, ojcze.
- Co tobie? - Nic, ojcze.
Nic.
Umieram.
Szybko, wezwać medyka!
A wy zanieście go do sypialni.
Żegnaj, Izabelo!
Żegnaj? Ale dlaczego?
Ponieważ zabiłem twego brata.
Nie zrobiłem nic nieuczciwego. Walczyłem z godnością.
I gdyby nie wpadł na mą szpadę, może ocaliłbym kolejne życie.
Ale nasze szczęście nie rozkwitnie, gdyż w oczach twego ojca...
zawsze będę mordercą.
Filipie, kocham cię!
Nie będę kochać innego niż ty. Nie chcę cię stracić, Filipie!
To ciężka rana, ale szpada nie przebiła płuca. Przeżyje, sir.
Tak.
Mówiłem, my, stare wiarusy wiemy lepiej niż całe te doktory.
- Co będzie dalej? - Dalej będzie to co zawsze.
- To pewne? - Jak tekst, który napisałem i gram z tobą.
Podzielimy się rolami. Ja będę Książę de Musy.
- A ja Izabelą. - Świetnie! Właściwy wybór.
Ty Sigognac, ty Vallombreuse.
- Muszę umrzeć, aby poznać tekst? - Nieme role są trudniejsze.
Gotowi? Unosi się kurtyna w ostatnim akcie.
Chodź w me ramiona, dziecko.
Twój brat przeżyje, moje złotko.
Musimy się rozstać, Izabelo.
Rozstać? Nigdy! Co ty mówisz, Filipie?
Niestety! kiedy cię poznałem byłaś biedną aktorką.
Teraz, moje rodzinne ruiny nie są ciebie godne.
Ja nic nie mówię, ale jestem.
- Milcz! - Dobrze, wciąż milczę.
Ale bogactwo nie daje szczęścia, czyż nie tak, ojcze?
Tak, moje złotko.
Znam ród Sigognac i jest wiele starszy od de Musy.
Przedstawię cię Jego Wysokości i bez wątpienia Królowa...
- Królowa? ... Król, przywróci twoją pozycję.
Panie!
- Jakiś ty dobry, ojcze! - Bądźcie szczęśliwi, moje dzieci.
Moje najdroższe...
złotko.
Mogę się tutaj wtrącić?
W scenie żalu, będę bardzo wzruszający.
Za późno, stary, występ dobiegł końca.
Był sobie raz zamek, zwany "zamkiem nędzy"...
... który stanie się "zamkiem szczęścia".
K O N I E C
Subtitles by StiL (12.07.2015)