Pardon, Mr. Filby.
Ik vind het ronduit onbeschoft. - Hij komt gewoon wat later.
Dit is tijdverspilling.
Ik heb nog wel wat belangrijker te doen.
Zeg op, wat is er, vrouw ?
Nou ? Zijn we uitgenodigd voor het avondeten of niet ?
Klaarblijkelijk wel.
Hoe lang is hij nu al weg ? - Ik weet het niet precies. Dagen.
Ik zie hem amper. Hij komt nooit z'n lab uit.
Hij neemt z'n eten mee naar binnen. Maar vanavond wou hij met u eten.
Hij heeft me instructies gegeven.
Dank u wel, Mrs. Watchett.
En, Filby ? Wat is er aan de hand ? - Niets, eigenlijk.
George wil dat we om acht uur gaan eten, ook als hij er nog niet is.
Hoe laat is het, Walter ?
U kunt aan tafel, heren. - Eindelijk een zinnig woord.
Het is heel merkwaardig. Hij is altijd zo stipt.
Hij laat ons mooi voor paal staan. Het is onfatsoenlijk.
En nog tijdverspilling ook. - Ook dat nog.
George heeft wel de beste wijnkelder van de streek.
En Mrs. Watchett is de beste kok van de wereld.
Daar wil ik wel op drinken.
Mijn hemel, wat is er gebeurd ? - Het gaat wel.
Ik moet wat eten.
En wat drinken.
Ik had u amper herkend.
kan je niet praten ? Wat is er ? - Laat hem even.
Ik wil het zeggen nu ik het nog weet. - Doe even rustig.
Je hebt alle tijd van de wereld.
Je hebt gelijk, David.
Ik heb inderdaad alle tijd.
Alle tijd van de wereld.
Ik heb jullie vijf dagen niet gezien. Het is de laatste dag van 1899.
Dat kistje bevat het resultaat van twee jaar werk.
Ik wou het af hebben voor de eeuwwisseling.
Ik heb het nog net gehaald.
Proost, heren. - Geweldig, kerel.
Maar wat is het ?
Het heeft iets met tijd te maken.
Ik heb altijd al gezegd dat ons land een betrouwbaar uurwerk nodig had.
De marine heeft het nodig, en het leger. Voor de artillerie.
Knap werk, George. Daarom hield je je dus verborgen.
Heel slim van je.
Ik geloof niet dat George het over een nieuw uurwerk heeft.
Als ik het over tijd heb, bedoel ik de vierde dimensie.
Vertel verder, George.
De vierde dimensie is niet te zien of aan te raken.
kan je me nog even uitleggen wat de eerste drie dimensies zijn ?
Toe nou, Filby. Je hebt toch ook op school gezeten ?
Wil jij het dan even uitleggen ? - Maar natuurlijk.
Als ik recht vooruit of achteruit beweeg, is dat een dimensie.
Als ik ook opzij ga, heb je twee dimensies.
En als ik op en neer ga, heb je drie dimensies.
Neem nou dat kistje.
Dat heeft drie dimensies: Lengte, breedte en hoogte.
Maar wat is de vierde dimensie dan ?
Dat is puur theorie. Die bestaat misschien niet eens.
Integendeel. De vierde dimensie is net zo echt als de andere drie.
Ze kunnen zelfs niet zonder de vierde.
Hoe bedoel je ? - Neem nou dat kistje.
Het heeft de eerste drie dimensies.
Maar wat zit er nou in dat kistje ? - Dat komt zo.
We negeren de vierde dimensie omdat we er niet in kunnen bewegen.
In de andere drie wel: Vooruit en achteruit, opzij en op en neer.
Maar als het om tijd gaat, zitten we vast.
kan je het nog volgen, Bridey ? - Nee.
Dat was een heldere uitleg, maar ik snap het nog niet echt.
Er zijn toch wel meer dingen die je niet begrijpt ?
Maar toch geloof je er wel in. - Als ik harde bewijzen zie.
Goed zo, Walter.
Heren, ik ga jullie een demonstratie geven van beweging...
In de vierde dimensie.
Dokter, wil je even helpen ? - Natuurlijk.
Prachtig.
Uitzonderlijk. - Heel mooi, George.
Fascinerend.
Wat is het ? - Een klein experimenteel model.
Er is een grotere machine nodig om een mens te vervoeren...
Naar het verleden of naar de toekomst.
Dit is een tijdmachine. - Dat was heel grappig.
Waar dient dit ding nu echt voor ? - Dat vertel ik je net.
Een groter model kan mensen door de tijd laten reizen.
Dus niet door de ruimte.
Als je naar de toekomst gaat, haal je alles dan niet overhoop ?
De toekomst ligt al vast en kan niet worden veranderd.
Dat vraag ik me af.
Op die belangrijke vraag hoop ik het antwoord te vinden.
Kan hij de toekomst veranderen ? - Ben je soms gek geworden ?
Het is pure tijdverspilling. - Nee, jullie zijn m'n getuigen.
Om het met eigen ogen te zien. - Wat dan ?
Het experiment dat ik ga uitvoeren.
Ik zal het even uitleggen. De tijdreiziger zit in dit zadel.
Hiervoor zit de besturing. Wacht, ik doe het anders.
Je kunt wel een sigaar missen, hé ?
Stel je even voor dat deze sigaar de tijdreiziger is.
Met deze hendel kan hij sturen.
Vooruit om naar de toekomst te reizen...
En achteruit voor het verleden.
Hoe harder je duwt, des te sneller gaat de machine.
We kunnen deze proef maar een keer uitvoeren.
Als het lukt, ben ik m'n model voorgoed kwijt.
Daarom heb ik getuigen nodig.
Ga je gang, George.
Zijn jullie er klaar voor ?
Wil jij me misschien een handje helpen ?
Krijg nou wat.
Het is gelukt.
Waar is het heen ?
Nergens, het is nog op dezelfde plek.
Maar het is niet meer in het heden.
Het reist door de tijd. Naar de toekomst, om precies te zijn.
Moeten we dat echt geloven ? - Je zag het toch ? Natuurlijk.
Je zei dat het niet is verplaatst. Waarom zien we het dan niet ?
Wij staan hier op 31 december 1899...
Maar dat model is al honderd jaar verder.
Dit huis staat er over honderd jaar niet meer.
Maar het model is nog in dezelfde ruimte als voor het vertrek.
Waarom kan ik het dan niet voelen ?
De ruimte die je voelt, is de ruimte van nu.
Je kunt de ruimte van morgen niet voelen.
Ruimte verandert niet. De ruimte van nu is er over honderd jaar nog.
Nee, Philip. Tijd verandert de ruimte.
Deze plek lag een miljoen jaar geleden misschien wel op de zeebodem.
En over een miljoen jaar ligt hier misschien een berg.
Stel dat het waar is. Wat moeten we dan met zo'n ding ?
Ding ?
Ik ben van plan om naar de toekomst te reizen.
Of wil de dokter misschien zelf gaan ?
Maar stel dat je ergens in de vijftigste eeuw verzeild raakt.
Hoe kom je dan terug ? - Dat risico wil ik wel nemen.
Luister eens even, George.
Waar zie je ons voor aan ? We zijn nuchtere zakenlui.
Ik heb een vraag voor je.
Al heb je een tijdmachine uitgevonden, wat dan nog ?
Wat heb je er aan ? Wie zou het kopen, en voor hoeveel ?
Heb je al aan de commerciële mogelijkheden gedacht ?
Helemaal niet.
George, er is oorlog in Zuid-Afrika.
De Boeren zijn sterk. Ons land heeft uitvinders als jij nodig.
Ik kan je wel in contact brengen met het ministerie van oorlog.
Wat vind jij, David ?
Dr. Hillyer heeft wel gelijk.
Eindelijk komen we bij zinnen. Ik ga het morgen regelen.
Tijd om op te stappen, heren. - Ik heb ook al plannen voor vannacht.
Gaat het wel, George ? - Het gaat prima.
Kom je ook, Bridewell ?
Bedankt voor jullie komst. - Gelukkig nieuwjaar.
Gelukkige nieuwe eeuw, George.
Gelukkig nieuwjaar.
Boeren winnen weer een slag
Het leek me beter om nog even te blijven.
Dat is echt niet nodig. Het gaat best.
Nee, helemaal niet.
Je doet nu al meer dan een maand een beetje vreemd.
Ik wil weten wat er aan scheelt. - Dank je, maar ik wil nu alleen zijn.
Je bent veranderd. En niet zo'n beetje.
Het spijt me.
Wil je dan een vraag voor me beantwoorden ?
Ik zal het proberen.
Vanwaar die obsessie met tijd ?
Waarom niet ? - Hou je nu niet van den domme.
Ik ben niet blij met de tijd waarin ik leef.
De mensen sterven nog niet snel genoeg.
Ze willen nog effectievere wapens om de mens uit te roeien.
Dat ben ik met je eens. Maar we moeten er toch het beste van maken.
Jij misschien, maar ik niet. - Goed, ga jij maar fijn op reis.
Wat word je dan ? Een oude Griek ? Een Romein ?
Een farao misschien ? - Ik wil naar de toekomst.
Meen je serieus dat je het gaat doen ?
Je hebt het experiment gezien. - Ik zag 'n stuk speelgoed verdwijnen.
Zo'n truc kan je op zoveel manieren uitvoeren.
Elke goochelaar krijgt dat wel voor elkaar.
Het was geen truc.
Wil je het grote model zien ? - Nee.
Ik wil het noodlot niet tarten.
En dat moet jij ook niet doen. Daar mag de mens niet mee rommelen.
Je praat al net zoals Hillyer en Kemp.
Er valt veel te zeggen voor hun nuchtere houding.
George, ik zeg je dit als een vriend.
Sterker nog, als een broer.
Als die machine echt werkt, vernietig hem dan.
Vernietig hem voordat hij jou vernietigt.
Heb je geen plannen voor oudjaar ? Ik wil je niet ophouden.
Mary was ziek. We wilden thuisblijven met de kleine.
Waarom kom je niet mee ? Je hebt Jamey al zo lang niet meer gezien.
Het spijt me, maar ik kan niet.
Wat houdt je tegen ?
Ik wil de eeuw liever in m'n eentje afsluiten.
Zoals je wilt, George.
George, beloof je me dat je vannacht thuis zult blijven ?
Ik beloof je dat ik niet de deur uit zal lopen.
David, het spijt me.
Ik wil niet onaardig lijken. Kom je vrijdag bij me eten ?
Neem de anderen ook mee. - Zoals je wilt.
Gelukkig nieuwjaar. - Gelukkig nieuwjaar, David.
Eten
Eet u vanavond nog thuis ? - Ik denk het niet.
Ga maar lekker feestvieren. - Dank u, maar ik ga liever slapen.
Als dat nog lukt.
Mr. Filby en de anderen komen volgende week vrijdag eten.
Gelukkig nieuwjaar, Mrs. Watchett.
Eerst duwde ik de hendel een klein stukje naar voren.
Het hele laboratorium werd vaag.
Ik stopte.
Er was niets veranderd. Alles was nog hetzelfde.
Nee. Toen ik begon was het 1831 uur en nu was het 20. 09 uur.
En de kaars was centimeters korter.
Toch waren volgens m'n horloge maar een paar seconden verstreken.
Binnen een minuut zag ik de zon opkomen.
Ik zag een slak voorbij racen.
M'n bloemen openden zich snel.
De uren vlogen voorbij op m'n zonnewijzer.
En de bloemen sloten zich weer voor de nacht.
Prachtig. Wat normaal uren duurde, gebeurde nu in luttele seconden.
Die beste Mrs. Watchett, ze weet altijd welke das ik aan moet...
maar zelf draagt ze al jaren dezelfde saaie kleren.
Toch ging ik maar heel langzaam vooruit.
Wat zou er gebeuren als ik sneller ging ?
Het werd bedwelmend.
Ik duwde de hendel verder, om nog sneller te gaan.
Al doende kreeg ik er steeds meer handigheid in.
Ik kon een dag, een uur of een seconde stil blijven staan...
en dan weer een jaar of twee verder gaan.
Ik zag de wereld veranderen, in een reeks glimpen.
Mijn hemel. Is dat een jurk ?
Het was fascinerend.
Ik vroeg me af hoe ver vrouwen hiermee zouden gaan.
Ik raakte erg gesteld op die etalagepop.
Misschien omdat ze niet ouder werd, net als ik.
Dertien jaren verstreken. Veertien, vijftien, zestien...
En opeens werd het donker. Wat was er gebeurd ?
In het jaar 1917 hield ik stil.
Privé-terrein verboden toegang
Filby, ga je naar een gemaskerd bal ?
Je ziet er maf uit zonder je snor.
Had u het tegen mij ? - Ik ben het: George.
Ik had een warmer onthaal verwacht. - U zult m'n vader bedoelen.
We leken wel veel op elkaar. Ik ben James Filby.
'Leken' ?
Was u een vriend van m'n vader ? - Ja, ik ben een tijdje weg geweest.
Hij is gesneuveld in de oorlog. Een jaar geleden.
Wat vreselijk.
En die man van de overkant ? - Die uitvinder ?
Die is rond de eeuwwisseling verdwenen.
Als het u om dat huis gaat, dat is niet te koop.
U kunt er niet eens in. - Hoezo ?
M'n vader was executeur-testamentair en wou het huis niet verkopen.
Ik vond het onzin, maar hij dacht dat de eigenaar ooit zou terugkomen.
De mensen uit de buurt denken dat het een spookhuis is.
Wie bent u eigenlijk ?
Een vreemdeling die uw vader ooit heeft gekend.
Bent u aan het front geweest ? - Het front ? Welk front ?
De oorlog, natuurlijk.
Welke oorlog ? - Mijn hemel.
Weet u niet dat we sinds 1914 oorlog met Duitsland hebben ?
Ik dacht dat u net terug was uit Frankrijk.
Misschien knapt u wel op van een kopje thee.
Wilt u binnenkomen ? - Nee, dank u wel.
Voelt u zich wel helemaal goed ?
Ja hoor, ik voel me prima.
Tot ziens dan.
Tot ziens, Jamey.
In 1940 schudde ik opeens hevig heen en weer.
Eerst dacht ik dat m'n machine kapot was.
M'n laatste stop was in 1917 geweest. 23 jaar geleden.
De oorlog raasde nog voort. Nu in de lucht, met vliegmachines.
Toen begreep ik het opeens. Dit was een nieuwe oorlog.
Ik besloot verder te gaan om te kijken hoe het zou aflopen.
M'n huis werd getroffen. En opeens was m'n hele huis weg.
Ik stond in de buitenlucht.
De jaren verstreken. Alles was even vreemd.
Behalve de glimlach van m'n eeuwig jonge vriendin.
Wat was dat ? Vreemde geluiden van alle kanten.
Uit nieuwsgierigheid hield ik weer stil.
Eerst dacht ik dat m'n machine de reden van al die paniek was.
Maar dat bleek niet het geval.
Doorlopen, vooruit.
Vooruit, de schuilkelder in.
Dit park is aangelegd door James Filby...
Voor z'n vaders toewijding aan z'n vriend George.
Vooruit, jongeman, doorlopen.
Filby ? - Mr. Filby is de naam.
Hoort u de sirene niet ? - Dat akelige gehuil ?
Dat is niet voor de lol, maar om dwaze jongelui als u te waarschuwen.
Vooruit. - Maar ik sta hier prima, Mr. Filby.
Dit is echt fantastisch.
Uw winkel is prachtig. Wat is de mensheid vooruitgegaan.
Doorlopen. Zo meteen schieten de paddestoelen uit de grond.
De paddestoelen ?
U komt me bekend voor. Heb ik u al eens gezien ?
Dat klopt, Mr. Filby. Op die plek, jaren geleden.
Dat dacht ik al. Maar wanneer was dat precies ?
Dat was twee oorlogen geleden, in 1917.
Nu weet ik het weer. U vroeg me naar m'n vader...
En naar het huis dat hier aan de overkant stond.
Maar dat kan niet waar zijn.
U bent niet veranderd. U bent geen dag ouder.
En uw kleren... - Rustig maar, Filby.
Het is moeilijk uit te leggen.
Dat is het laatste alarm. Snel.
Maar dit is belangrijk. - Kijk.
De atoomsatellieten komen er aan. Dát is belangrijk.
Maar ik moet met u praten. - Kom mee.
Snel.
Ga schuilen totdat alles veilig is.
Maar ik moet echt met u praten.
Wat in eeuwen tijd was opgebouwd, werd in een flits weggevaagd.
De geïrriteerde Moeder Aarde reageerde met vulkanisch geweld.
Een snelle vlucht door de tijd redde me van de dodelijke lava.
Het gesmolten gesteente koelde af.
Ik bad en vroeg me af hoeveel eeuwen er moesten verstrijken...
voordat wind en regen de berg zouden hebben weggeslepen.
Duisternis.
Eeuwenlang bleef het donker.
Ik vroeg me af of er boven me nog oorlog werd gevoerd.
Of er nog wel mensen zouden zijn als ik de zon weer zou zien.
De eeuwen verstreken.
Ik vertrouwde op de tijd en wachtte totdat de rotsen waren geërodeerd.
Ik was weer vrij.
Duizenden eeuwen later was de aarde nog altijd groen.
Er was geen winter en geen oorlog.
Had de mens geleerd de elementen en zichzelf te beheersen ?
Ik moest stoppen om dat uit te zoeken.
Maar ik stopte te abrupt.
Schitterend.
Overal zag ik prachtige bloemen.
Natuurschoon zoals nooit iemand had gezien.
Het was een grote tuin, zonder een spoor van onkruid.
De bomen hingen vol vruchten in vreemde vormen en kleuren.
De natuur was getemd en rijker dan ooit tevoren.
Eindelijk had ik een paradijs gevonden.
Maar het zou geen paradijs zijn als ik er helemaal alleen was.
Al eeuwen niet onderhouden. Misschien even lang niet bewoond.
Is daar iemand ?
Dit is dus de toekomst van de mens: Zon en helder water...
en leven van de vruchten der aarde zonder problemen of zorgen.
En waarom ook niet ?
Wat zitten jullie daar nou ? Help haar.
Gaat het ?
Dank je wel.
Waarom deed je dat ? - Wat bedoel je ?
Waarom kwam je achter me aan ?
Ga zitten.
Ik wou je leven redden, maar dat betekent kennelijk weinig voor jullie.
Dat klopt.
Twintig vrienden keken toe en staken geen vinger uit om je te helpen.
Dat is heel eigenaardig.
Dit is een eigenaardige wereld.
Vraag je je niet af wie ik ben of waar ik vandaan kom ?
Moet dat dan ?
Ik wil iemand spreken die wat ouder is.
Er is niemand die ouder is.
Bedoel je dat de mensen hier niet ouder worden ?
Hoe heet je ? - Weena.
Hoe schrijf je dat ?
Schrijven ? - kan je niet schrijven ?
Luister.
Hoe noem je jullie volk ? - Eloi.
Kom, we moeten gaan. Het wordt donker.
Ik moet zeggen dat ik best wel honger heb.
Ik heb een lange reis gemaakt.
In mijn tijd zou zo'n grote bes wereldnieuws zijn geweest.
Pardon, meneer.
Meneer ?
U bent niet nieuwsgierig, noch beleefd...
Maar ik kom van ver en ik wil wat dingen weten.
Waarom ?
Als ik terugga naar m'n eigen tijd, zal mijn volk vragen stellen.
Wat voor regeringsvorm u heeft, bijvoorbeeld.
We hebben geen regering.
Er moet toch een groep zijn die wetten voorschrijft en oplegt ?
Wetten ? Er zijn geen wetten.
Hoe komt u aan eten en kleren ?
Werkt er dan niemand ? - Nee.
Waar komt dat eten dan vandaan ? - Dat groeit. Het groeit altijd.
Natuurlijk, maar het moet toch worden geplant en verzorgd ?
Tenzij...
Uw economie zo goed ontwikkeld is dat u alle tijd vrij heeft...
Om te studeren en experimenten.
Je stelt veel vragen.
Alleen zo kan de mens iets leren en zich ontwikkelen.
Ik wil graag iets leren.
Ik wil meer weten over uw beschaving.
Heeft u misschien boeken ?
Boeken ? Ja, die hebben we wel.
Prachtig, dan kan ik alles wat ik over u wil weten in die boeken lezen.
Mag ik die boeken eens zien ?
Die boeken zeggen inderdaad veel over u.
Wat hebben jullie gedaan ?
Duizenden jaren schepping en herschepping...
En jullie laten het tot stof uiteenvallen.
Een miljoen jaar lang stierven mensen voor hun dromen. En waarvoor ?
Zodat jullie kunnen zwemmen en dansen en spelen.
Jij, en jullie allemaal.
Ik ga terug. Ik zwijg over de zinloze strijd en de hopeloze toekomst.
Maar ik zal tenminste onder echte mensen sterven.
Weena, wat doe je ? - Ik kom je waarschuwen.
Hoe gaat die deur open ? - Dat weten alleen de Morlocks.
Wie zijn de Morlocks ?
Ze geven ons eten en kleren. We moeten ze gehoorzamen.
Waarom hebben ze m'n machine meegenomen ?
Vertel op.
Het is donker, we moeten naar binnen. - Kinderen zijn bang in het donker.
En jij bent nog een kind. Ik maak wel vuur.
Laten we alsjeblieft gaan. - Ik wil m'n machine terug.
Blijf hier niet. - Kom, we gaan hout sprokkelen.
Goed zo.
Waar kom je vandaan ?
Ik kom van deze plek.
Daar stond m'n huis.
Duizenden jaren geleden.
Zie je dat ?
Van daar tot die deur was m'n laboratorium.
En aan de andere kant van die deur lag m'n tuin.
En op die plek was m'n bibliotheek.
Daar zat ik ooit met vrienden te praten over m'n tijdmachine.
Weet je, Weena ?
Ik dacht dat ik zoveel zou leren.
Ik wou de kennis en de vooruitgang van de mens mee terugnemen.
Maar ik vond alleen kasplantjes.
De hele mensheid is gedegradeerd tot kasplantjes.
Ze zijn weg. Gaat het ?
Was dat een Morlock ?
Wees gerust. Ik geloof dat ze bang zijn voor vuur.
Wat doe je nou ? Waarom steek je je hand in het vuur ?
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Jullie kennen geen vuur.
Er zijn geen boeken.
Het spijt me.
Het was onredelijk om zo boos op jullie te worden.
Jullie zijn precies als de mensen op het eiland Bali in mijn tijd.
Weena, je was veilig in je huis, maar toch kwam je mij waarschuwen.
Het grote verschil tussen mensen en dieren...
Is de bereidheid tot zelfopoffering.
En jij hebt die eigenschap.
Jullie allemaal. Het moet alleen even worden bovengehaald.
Dat wil ik wel proberen. Mag dat ?
Ik begrijp je niet...
Maar ik geloof je wel.
Dat is een mooi begin.
Vertel me eens, wie of wat zijn die Morlocks ?
Zijn het dieren of mensen ?
En jullie dan ?
Praten jullie nooit over het verleden ?
Er is geen verleden.
Denken jullie wel eens na over de toekomst ?
Er is geen toekomst.
Het verleden, het verleden van de mens...
Is een bittere strijd om te overleven.
Maar op sommige momenten hebben bepaalde stemmen geklonken...
En door die momenten is het verleden van de mens...
Toch iets prachtigs.
Ik weiger te geloven dat het dood en begraven is.
We hebben al vaker donkere tijden gekend.
Iemand moet jullie alleen even een uitweg wijzen.
Ik ben maar een knutselaar...
Maar in iemand van jullie smeult het vuur.
Als ik dat vuur kan aanwakkeren...
Ben ik hier niet voor niets gekomen.
Het lukte me niet om de deur te openen.
Maar ik moest m'n machine terugkrijgen.
Luister.
Hoor je dat, Weena ?
Machines ? - Nee, Morlocks.
Hebben die dieren dan machines ? - Het zijn Morlocks.
Heb je die machines ooit gezien ? - Ik heb alleen over ze gehoord.
Van wie dan ? - Van de ringen.
Wat voor ringen ? - Ringen die praten.
Laat me die pratende ringen eens zien.
Kom, deze kant op.
Zijn dit die pratende ringen ?
Ze praten dus.
Waarover ? - Over dingen die wij niet begrijpen.
Laat hem eens praten.
De oorlog tussen Oost en West, die nu al 326 jaar woedt...
is eindelijk afgelopen.
Er zijn geen wapens meer en te weinig strijders.
De lucht zit zo vol dodelijke bacteriën...
dat hij niet meer te ademen is.
Geen plek op de wereld is veilig.
De laatste zuurstoffabriek is vernietigd.
De voorraden slinken snel...
en als ze op zijn, zullen we sterven.
Mijn naam doet niet ter zake.
Het gaat erom dat ik de laatste ben die nog weet hoe ieder van ons...
man en vrouw, tot z'n eigen besluit is gekomen.
Sommigen gingen schuilen in de grotten...
om diep onder de grond een nieuw leven op te bouwen.
De rest koos ervoor de zonnestralen te trotseren...
al wisten ze dat ze weinig kans hadden.
De ringen vertelden me hoe de mensheid zich had opgesplitst...
en hoe de Eloi en Morlocks waren ontstaan.
Door een verschrikkelijke speling van het lot...
werden de Morlocks de meesters en de Eloi hun slaven.
De Morlocks onderhielden ze en fokten ze als vee...
en namen ze mee als ze volgroeid waren.
Daarom waren er dus geen oudere Eloi.
Ik moest afdalen om m'n machine terug te halen...
en om de waarheid te achterhalen.
Ga toch niet.
Je zult niet terugkomen. - Ik kom wel terug.
Geef antwoord. Waar ben je ?
Wat gebeurt er ?
Wat mankeert jullie ?
Weena, stop.
Blijf staan.
Wat gebeurt er nu met hen ?
Sta daar niet zo als dom slachtvee. Geef antwoord.
Wat is er aan de hand ? - Niets, alles is weer veilig.
Hoe bedoel je ? - Alles veilig.
De 20e eeuw, vallende bommen, de mensen riepen: Alles veilig.
Nee, dat is verleden tijd.
Er zijn geen vliegmachines of bommen meer.
De ringen vertelden ons dat verhaal.
Maar jullie hebben er niets van geleerd.
Eeuwen geleden leerde de mens te schuilen als de sirene ging.
Die tijd is voorbij.
Die mensen zijn dood. En hun moordenaars zijn ook dood.
Er is niets te vrezen. Alles is veilig.
En degenen die naar binnen zijn dan ? Hoe komen die weer terug ?
Ze komen nooit meer terug. Niemand kan ze terughalen.
Je kunt het op z'n minst proberen.
Is er niemand die het wil proberen ?
Ik wil het in elk geval wel proberen.
Dit was dus het lot van de Eloi.
Ze werden gefokt door de Morlocks...
die tot de laagste vorm van mensen waren gedegenereerd:
Kannibalen.
Weena, word wakker. Word allemaal wakker.
Brand dan. Geef me iets om aan te steken. Dit is m'n laatste lucifer.
De trap op. Daar is de uitgang. Snel.
De fakkel.
Weena, pak die fakkel.
De trap op, snel.
Verzamel al het dode hout.
Al het hout. Goed zo. Gooi het er maar in.
Al het hout.
Gooi het erin. Ook in de andere schachten. Gooi het hout erin.
En nu naar de rivier.
Kom mee.
De nacht viel, maar ditmaal hoefden de Eloi niet bang te zijn.
De tijd van de Morlocks was voorbij...
en daarmee ook het luie leventje van de Eloi.
Maar hoe moest het nu met mij ?
Ik zat gevangen in een wereld waar ik niet thuishoorde.
Vind je het jammer ?
Wat bedoel je ? - Dat je moet blijven.
Ik zou het aan mijn tijd willen vertellen.
Ik wil ze vertellen over de ellende en het geluk van de toekomst.
Misschien zouden ze er wat van kunnen leren.
Maar misschien ook niet.
Je wilt niet blijven, hé ? - Dat is het niet.
Ik pas hier gewoon niet. Jij zou ook niet in mijn tijd passen.
Ik zou jouw tijd graag eens zien.
Je zou daar niet gelukkig zijn.
Heb je daar iemand ? Iemand als ik ?
Nee, niemand zoals jij.
Ik heb natuurlijk wel vrienden die me zullen missen.
Waarschijnlijk ben ik nu al te laat.
Vrouwen ?
Er is wel een vrouw.
Maar dat is m'n huishoudster. Ze is 62 en heeft diepe rimpels.
Hoe hebben ze hun haar ? De vrouwen van jouw tijd.
Opgestoken.
Hoezo, opgestoken ? - Ik weet het niet.
Gewoon opgestoken.
Laat eens zien.
Zou ik mooi zijn ?
Nou en of, heel mooi.
Weena, ik wou dat we terug konden naar mijn tijd.
Of verder terug, toen de wereld jong was. We zouden gelukkig zijn.
Kijk.
M'n machine.
Kom mee, Weena.
Ik ging de verkeerde kant op. Terug, ik moest terug.
Zo'n idioot verhaal heb ik nog nooit gehoord. Belachelijk.
George is wel een geweldige verteller.
Je bent een fantastische uitvinder.
U kunt beter naar bed gaan.
Maar waar ben je de afgelopen week nu echt geweest ?
Dat moet je niet vragen. Iedereen verliest wel eens een week.
Ik begrijp jullie twijfels. Denk dan maar dat ik lieg.
Ik geloof het zelf amper, nu ik weer terug ben.
Dit is de bloem die Weena me heeft gegeven.
Die is voor jou. Kijk maar eens of die soort nu al bekend is.
Volgens mij niet.
We moeten gaan, Bridewell. - Het is inderdaad al laat.
Goedenacht, George.
Je bent uitgeput. Je hebt rust nodig.
Goedenacht, George. Fijn dat je er weer bent.
Tot ziens, David.
Bedankt dat je zo'n goede vriend bent. Altijd.
Wat denk jij, Filby ? - Een ding staat vast.
Zo'n bloem bloeit nooit in de winter.
Geloof je echt dat het allemaal waar is ?
Goedenacht.
Rijden maar.
Mr. Filby, wat... - Hij is weg.
Kijk.
Ik geloof dat ik het begrijp. Ziet u die sporen ?
Hier stond de tijdmachine eerst.
De Morlocks hebben hem over het gazon gesleept...
Naar die sfinx van ze.
En Weena stond hier toen hij haar voor het laatst zag.
Hier, op dezelfde plek, in een andere tijd.
Daarom heeft hij z'n machine weer naar binnen gesleept.
Je ziet de krassen. Zo kon hij weer buiten de sfinx opduiken...
Om met de Eloi een nieuwe wereld op te bouwen.
Een nieuwe wereld voor zichzelf.
Precies waar hij haar achterliet.
George zou nooit met lege handen teruggaan.
Hij moet een plan hebben om die beschaving op te bouwen.
Hij moet iets hebben meegenomen.
Niets.
Behalve drie boeken. - Welke boeken ?
Dat weet ik niet. Is dat belangrijk ?
Het zal wel niet.
Maar toch...
Welke drie boeken zou u meenemen ?
Zou hij nog terugkomen ?
Dat kan niemand zeggen.
Hij heeft namelijk alle tijd van de wereld.
Nederlandse ondertiteling bewerk door : Demon