movie info: XVID 544x304 23.976fps 699.7 MB
Kościół episkopalny pod wezwaniem św. Jakuba.
Kazanie "Duch prawdy" wygłosi T. Lawrence Shannon.
Bez Twych wskazówek zeszlibyśmy na bezdroża.
Wątpliwości nas przerażają a i smutku coraz więcej.
Prowadź nas Panie drogą prawdy i życia,
prowadź nas ścieżkami pokoju.
Amen.
Niech słowa z mych ust i myśli mego serca
zawsze zyskują uznanie w Twoich oczach.
O Panie, moja mocy
i ucieczko.
Dzisiejsze kazanie
nawiązuje do Księgi Przysłów,
Rozdział 25,
werset 28.
"Miastem odkrytym bez murów
jest człowiek nieopanowany."
Tak się zastanawiam, kto z nas zebranych w tym miejscu modlitwy,
zaglądając głęboko w swoje serce, może powiedzieć, że panuje nad sobą.
Jakże słaby jest człowiek.
Jak często...
Jak często zbaczamy z prostej drogi.
Za każdym razem gdy odchodzimy od Pana jesteśmy jak miasta bez murów.
Tylko z Nim możemy bronić się przed Szatanem i jego pokusami.
Nie zdołamy sami panować nad sobą.
Tylko Bóg jest naszą... jest naszą...
Tylko Bóg jest naszą pomocą.
I naszym zbawieniem.
Wiecie o tym!
To dlatego tu przyszliście! By zobaczyć miasto ze zburzonymi murami!
"Gdy dwoje lub troje zbierze się w moje imię"...
Tak mówi pismo. Ale nie dlatego tu jesteście.
Zmieńmy te słowa. Napiszmy inny porządek porannej modlitwy.
Gdy dwoje lub troje, gdy 20 lub 30, 200 lub 300
zbierze się by szeptać między sobą
by sądzić. Sądzić kogo?
Kapłana.
To właśnie powiedziałem! Kapłana!
Wiecie doskonale, że wasz pastor, wasz pasterz duchowy jest
potomkiem duchownych, wnukiem dwóch biskupów.
W naszej rodzinie byli również tacy, którzy narażali się na wielkie niebezpieczeństwa.
Kilku oskalpowano.
Mężczyźni dzielnych sercach! Mężczyźni o sercach dzikich i wolnych!
Oni wiedzieli co to głód i umieli go zaspokoić!
Umieli zaspokoić swój apetyt! Apetyt, który ja też odziedziczyłem!
Wyzywam was! Shannon was wyzywa!
Wyciągnijcie tomahawki! Naostrzcie noże
do skalpowania! Oskalpujcie mnie!
Nie będę i nie mogę prowadzić dalej nabożeństw! Nie będę czcił tego
złego, rozdrażnionego starucha, w którego wierzycie.
Odwróciliście się od Boga miłości i współczucia.
Stworzyliście sobie okrutnego, zniedołężniałego przestępcę,
który za swoje błędy wini świat i wszystko co sam stworzył.
Zamknijcie okna! Zamknijcie drzwi!
Zamknijcie wasze serca na prawdę o Bogu!
NOC IGUANY
Cześć.
- Gdzie one są? - Jeszcze w kościele.
Dość mam mrocznych, starych kościołów.
Lubię słońce.
Przepraszam, ciągle zapominam kim byłeś... to znaczy, kim jesteś.
Co?
Prawda, że śliczny?
Jak on się nazywa?
"Złoty kielich." Naprawdę można z niego pić?
Szampan dla dwojga w copa de oro.
- Doktorze Shannon. - Panna Fellowes, pani Peebles.
Ta sama co zwykle. Za moment poczuje się pani lepiej.
- Bardzo panu dziękuję. Ile jestem winna? - Sześć i pół peso
W Ciudad Juárez kosztowała tylko sześć peso.
- Tu mam zapisane. - Judith, to naprawdę bez znaczenia.
Ciudad Juárez jest jakieś 2000km stąd.
Chyba nie warto jechać tak daleko żeby zaoszczędzić 4 centy.
- Mamy powód do smutku? - Nie.
Fantastycznie.
Widziałyście?
Patrzcie. Znowu.
Co to jest?
Iguany. Wielkie jaszczurki typowe dla tej części Meksyku.
Podobno w smaku przypominają kurczaki.
Chce pan powiedzieć, że oni naprawdę jedzą te obrzydliwe stworzenia?
- Hank, zatrzymaj się na moście. - Stanąć?
Tak, na moście.
Po co tu stajemy?
Dla chwili piękna, panno Fellowes.
By choć przelotnie ujrzeć zaginiony świat...
niewinności.
Już i tak jesteśmy spóźnieni.
Jedźmy dalej.
Mój brat w Abilene, Clarence Throxton
posiada 23 pralnie
a na nagrobku chce umieścić jedynie napis:
"Człowiek, który wszystkie kobiety w Teksasie uwolnił od konieczności prania w domu."
Niesamowite.
Od chwili wyjazdu nic tylko narzekają.
Jeśli tak im brakuje domowych wygód, czemu nie zostały w domu?
Boże, to bardzo pouczające doświadczenie.
Nie wątpię.
Od pierwszego dnia wszystko układa się źle.
Jedna wielka katastrofa. Tę wycieczkę od początku prześladuje pech.
Lepiej niech pani wraca na swoje miejsce.
Przecież miał mi pan mówić po imieniu.
Dobrze, Charlotte.
- Ja też nie mogę zwracać się do pana doktorze Shannon. - Wystarczy Shannon.
A nie może być Larry, skoro pan mi będzie mówił po imieniu?
Skarbie, miej litość.
Mam, Larry. Właśnie to odkryłam.
Charlotte, kochanie, przesiądź się na moje miejsce.
Chciałabym z panem porozmawiać o programie wycieczki.
Na razie, Larry.
Zapewne pan wie, że Charlotte jest niepełnoletnia?
A co to ma wspólnego z programem?
Będzie lepiej jeśli zostawi ją pan w spokoju.
Czy zdaje sobie pani sprawę, że rozmawia z duchownym?
Niech pan przestanie ją zwodzić.
Nie wiem co się wydarzyło w Tierra Caliente i nie chcę wiedzieć,
bo wtedy musiałabym podjąć odpowiednie kroki.
Niech mnie pan do tego nie zmusza.
W Tierra Caliente nic się nie wydarzyło.
Portier pomylił klucze od naszych pokojów, to wszystko. Zwyczajna pomyłka.
Wszelkie podejrzenia jakie chodzą pani po głowie są całkowicie bezpodstawne.
Zapewniam panią.
Niech pan jej da spokój. Dobrze radzę.
Dziewczęta, zaśpiewajmy coś.
Te tabletki zupełnie mi nie pomagają.
- Złapaliśmy gumę. - Przebita.
Spalone przewody hamulcowe,
zerwany pasek od wentylatora, trzy przebite opony.
Takich niefortunnych wypadków nie da się uniknąć na żadnej wycieczce.
Wymiana koła zajmie nam tylko chwilę.
To pan tak uważa, pastorze. Wykorzystaliśmy już wszystkie koła zapasowe.
Tym razem musimy załatać oponę, a to potrwa jakieś pół godziny.
Zajmij się tym, Hank.
Judith!
- Jesteś mi potrzebna! - W porządku, Peebie.
Prawda, że cudownie?
Naprawdę jesteś pastorem?
- A kto twierdzi, że nie? - Nikt. Tak się zastanawiałam.
Jak możesz pytać?
Przecież Blake's Tours reklamuje się, że ich wycieczki pilotuje
pastor T. Lawrence Shannon.
Czy mogliby kłamać?
Cieszę się, że jesteś pastorem.
Dlaczego?
Prowadzisz takie szlachetne życie.
Interesujesz się ludzkimi duszami i tak dalej.
Możesz wiele dać ludziom
takim jak ja.
Rozmawiamy.
Nie wyobrażam sobie żebym mogła pływać z wielebnym Hotchkissem z naszej parafii.
On jest stary.
Peebie, połóż się na tylnim siedzeniu z nogami w górze.
- Widział pan pannę Goodall? - Tak, proszę pani.
Gdzie ona jest?
Jest z nim. Tam.
Miałam kolegę, któremu
wydawało się, że mnie kocha.
Strasznie mi uprzykrzał życie.
Dlatego tatuś załatwił mi tą wycieczkę.
I oczywiście chciał żebym miała przyzwoitkę. W tym obcym kraju
życie jest takie dziwne.
Gdyby nie ten głuptas
może nigdy bym cię nie poznała.
Weź mnie za rękę.
Po co?
Żeby nas prąd nie rozdzielił.
Charlotte, masz natychmiast wracać.
Jesteś na tej wycieczce tylko dzięki mnie.
Charlotte, słyszysz?
Charlotte, wiem, że mnie słyszysz.
Charlotte! Trzymaj się z dala od tego człowieka!
Słyszysz?
Matka oddała cię pod moją opiekę.
Odpowiadam za ciebie!
To dzięki mnie tu jesteś!
O co chodzi?
Ty wstrętna dziewucho.
Jesteś nieposłuszna. Lekceważysz mnie.
Co pani zdaniem robiliśmy? Tarliśmy się?
Ty potworze!
Ty draniu.
Drogi Biskupie,
prawie dwa lata minęły od czasu kiedy kłopoty zdrowotne
zmusiły mnie do zrezygnowania z pracy duszpasterskiej w Pleasant Valley.
Czas i świeże powietrze pomogły mi dojść do siebie.
Co ty wyprawiasz? Wyjdź!
- Jest trzecia rano. - Musiałam się z tobą zobaczyć.
- Od tego zależy całe moje życie. - I moja praca.
Nie musisz się martwić o tę marną posadę.
Mój tatuś ma trzy agencje Forda.
Na razie jakoś nie widzę siebie pracującego dla Forda.
Piłeś coś, Larry?
Skarbie, gdybym pił nie byłoby mnie tutaj - nadal bym pił.
W takim razie o co chodzi? Czemu jesteś taki rozpalony i mokry?
Mam nadzieję, że nie zrozumiesz źle mojej obecności w twoim pokoju.
Tamten chłopak powiedział, że żadna dziewczyna nie ma prawa mieć
takiej delikatnej skóry jak ja.
- Prawda, że to głuptas? - Nie.
Tak. To znaczy nie. Nie ma prawa.
Przynajmniej do czasu kiedy będzie na tyle dorosła
żeby dostać prawo jazdy. A teraz wyjdź z mojego pokoju. Wstań z mojego łóżka.
Zamknę oczy i otworzę je dopiero kiedy stąd wyjdziesz.
- Czy ja za szybko dorosłam, Larry? - Tak. Nie. To znaczy... tak.
Boże, nie wódź mnie na pokuszenie.
Wracaj do domu a ja sam się o siebie zatroszczę.
- To właśnie chciałam ci powiedzieć. - Co?
Jutro wracam do domu.
Złapię samolot z Puerto Vallarta.
Ucieknę od tej zaborczej, starej baby kiedy będzie się rozkoszowała sjestą.
Zniknę zanim się zorientuje.
Tylko jej nie mów gdzie jestem.
Niech się trochę pomartwi.
Niech myśli, że zaginęłam w dżungli.
Ale nie chciałam abyś i ty się martwił.
Musiałam powiedzieć ci do widzenia.
Właściwie żegnaj,
bo kiedy tu wrócicie
ja będę już gdzie indziej.
Z copa de oro we włosach, będę czekać na ciebie tuż za granicą.
Kochanie, jedyną granicą jaką przekraczam jest granica zdrowego rozsądku.
- Nie. - Tak.
Wszystko już sobie obmyśliłam.
Powinieneś mieć piękny, wielki kościół w Thunderbird Heights.
Mój tatuś ma tam spore wpływy.
No i potrzebna ci żona, która zrozumie wagę twojego powołania.
- Nie, nie. - Tak, ja się tym zajmę. Tatuś się tym zajmie..
- Nie. - Tak.
"Miastem odkrytym bez murów jest człowiek nieopanowany."
Ja zapanuję nad tobą.
Poprowadzę cię.
- Nie. Nie, nie. Nie. - Tak. Tak, tak.
Charlotte.
Charlotte,
mówiłam już jak bardzo mi przykro.
Ty możesz sobie pozwolić na szczodrość.
Złość mnie zaślepiła.
Ale nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.
Za nic na świecie bym tego nie zrobiła.
Charlotte, musisz mi wybaczyć. Jestem taka nieszczęśliwa, że nie mogę tego znieść.
Shannon?
Niech pan otworzy drzwi.
Wiem, że mnie pan słyszy.
To dziecko jest z panem.
Doigraliśmy się. Powie mojemu ojcu. Powie wszystkim.
Jest tam razem z nią. Drzwi są zamknięte.
Tym razem nikt nie pomylił kluczy. Mam dość. Już dłużej nie mogę.
Shannon, jest pan skończony.
Moja w tym głowa.
Nigdzie się pan przede mną nie ukryje.
W porządku, moralność zwyciężyła. Pani moralność oczywiście.
Już niedługo.
Dzień dobry paniom. Czeka nas dzisiaj cudowna podróż
przez jedne z najpiękniejszych terenów tej części Meksyku.
Pozwoliłem sobie przygotować dla was pamiątki z Los Feliz.
Kocham cię.
Upominek od pastora Lawrence'a Shannona.
Gdzie panna Fellowes?
Myśli pan, że ten numer z ostatniej nocy ujdzie panu na sucho?
- O co ci chodzi? - Kiedy zeszła rano
trzymała w ręku list
do niejakiego sędziego Fellowes'a w Teksasie.
Zażyczyła sobie pańskiego życiorysu od momentu, kiedy zaczął pan mówić.
- Skąd wiesz? - Prosiła żebym go wysłał. Stąd wiem.
Powiedziałem, że to nie należy do obowiązków kierowcy.
- Dobry z ciebie chłopak. - Nie na wiele się to zdało.
Panna Fellowes wysłała wiadomość osobiście.
Chyba naprawdę chce się panu dobrać do skóry.
Dzień dobry.
Ja poprowadzę.
Jesteśmy prawie na miejscu, Peebie. Koniec twoich trosk. Będziesz się mogła wykąpać.
"Ambos Mundos w Puerto Vallarta
to bardzo nowoczesny, klimatyzowany hotel położony
przy uroczym rynku i słynący z doskonałej kuchni i obsługi."
Shannon? To nasz hotel.
Niech pan się w tej chwili zatrzyma! Shannon!
Co pan chce zrobić? Pozabijać nas wszystkich?
- Oszalał pan? - To nie Ambos Mundos.
W programie jest napisane, że zatrzymamy się w hotelu Ambos Mundos, w sercu Puerto Vallarta.
Jesteśmy na miejscu. To Mismaloya, ogrody Zachodniego Wybrzeża.
Będziecie mi za to wdzięczne aż do śmierci.
W całym Meksyku nic nie może się z nimi równać.
Szef kuchni jest Chińczykiem. Specjalnie sprowadziłem go tutaj z Szanghaju.
Proszę zostawić bagaże. Obsługa wszystkim się zajmie.
Panie kierowco, proszę natychmiast zabrać nas do Puerto Vallarta.
Czekam na bardzo ważny telegram.
- Nie mogę was nigdzie zawieźć. - Dlaczegóż to?
Bo pastor zabrał rozdzielacz.
Shannon.
Nie ujdzie to panu płazem!
Fred?
Shannon.
Co ty tu robisz po sezonie?
Czy któryś z twoich chłopców może przynieść moją walizkę?
Pepe.
Fred, gdzie jesteś?
Fred cię nie słyszy, skarbie.
Poszedł na ryby?
Znowu zacząłeś?
- Zacząłem co? - Pić.
Nie jestem pijany.
- To co się z tobą dzieje? - Mam gorączkę.
- Gdzie Fred? - Nie żyje.
- Fred nie żyje? - To właśnie powiedziałam.
Jak? Kiedy?
Niecały miesiąc temu.
Umarł w swoich butach wędkarskich. Walczył z marlinem, lecz tym razem to marlin zwyciężył.
Liczyłem, że Fred mnie z tego wyciągnie, że mi pomoże.
Był moją ostatnią deską ratunku. Wszystko na niego postawiłem.
Rozklejasz się.
Dają mi się mocno we znaki.
Trzymałem się, pragnąłem dotrzeć na tę werandę z widokiem na
na las tropikalny i cichą plażę. To mi pomagało przetrwać.
Połóż się w hamaku a ja ci przygotuję dobrego drinka.
Nie. jak zacznę pić nigdy nie przestanę.
Pastorze! Panie chcą wrócić do miasta.
Powiedz im, że nie mogą tam wrócić.
Myślałem, że Fred je okiełzna.
Był rybakiem, kiedyś przyjmował cały autokar poławiaczy rekinów.
- Muszę przyciągnąć te kobiety na górę. - Nie.
W sierpniu hotel jest zamknięty. Zawsze tak było.
Przestańcie trąbić i spadajcie!
Maxine, musisz mi pomóc.
- Tobie naprawdę odbiło. - Ja nie mogę stracić tej posady.
W Blake's Tours jestem na okresie próbnym, bo w zeszłym miesiącu mi nie wyszło.
Chcieli mnie zwolnić.
Jeśli i one ze mnie zrezygnują, wywalą mnie na pewno. I co dalej?
Nie ma gorszej firmy od Blake's Tours.
Skoro to dla ciebie takie ważne...
mogą tu zostać.
Idzie twój pomocnik.
Ma na imię Hank.
- Musisz mi pomóc. - Nie ma sprawy.
- Dostanie gratis rum z mlekiem kokosowym. - Nie.
Najpierw niech rozładuje autokar.
Nie ujdzie to panu płazem. Niektóre z tych kobiet są w bardzo złym stanie.
Jeśli nie odda mi pan tego rozdzielacza pójdą do miasta na piechotę.
W tym upale padałyby jak muchy. Hank, potrzebna mi twoja pomoc.
To próba sił między dwoma mężczyznami, a gromadą mokrych kur.
Wiem co robię, Hank.
Pamiętaj o tym.
Dziś rano ta stara krowa wysłała telegram z Los Feliz.
Odpowiedź przyjdzie do ich hotelu w Puerto Vallarta, zgadza się?
Ale jeśli nas tam nie będzie to jej nie dostarczą.
To dlatego je tu przywiozłem. Pracuję bez chwili przerwy, Hank.
Teraz jednak potrzebuję czasu by na nowo wyrobić sobie pozycję
wśród tych starych. Tych dam z naszej grupy.
Jutro o tej porze będą jeść mi z ręki. Zapewniam cię.
Słowo pastora Lawrence'a Shannona.
A jakie zapewnienie dostanie to biedne dziecko, które pan zwodzi?
Zwodzę? Jeśli chcesz odnieść sukces w tym zawodzie.
nie możesz wyolbrzymiać faktów. Teraz zdecydowanie przesadzasz.
Wykorzystałem całą pomysłowość, do jakiej zdolny jest mężczyzna
by trzymać się z dala od tej cudownej jezebel.
Świetny sposób mówienia o niewinnej dziewczynie.
Tylko, że zeszłej nocy w swoim pokoju raczej nie starał się pan jej unikać.
Bardzo śmieszne.
Cokolwiek pana spotka i tak nie będzie to wystarczająca kara.
Właśnie wyjaśniłem wszystkim
- dlaczego wywiózł nas pan aż tutaj. - Hank...
Słyszałem co pan mówił, ale ona twierdzi co innego.
Podobno chciała lecieć do domu z Puerto Vallarta,
a pan nie mógł znieść myśli o rozstaniu z nią.
Fantastycznie.
Skarbie...
daj mu kartę dań, niech pokaże paniom.
Daj mu jedną z tych swoich wspaniałych kart.
Dziękuję. Proszę, Hank.
A teraz wróć do naszych pań i pokaż im to cudowne menu.
Opisz im widok ze wzgórza, imponujące położenie hotelu.
Mów cokolwiek byleby tu przyszły.
Wspaniały młody człowiek.
Uwiodłeś kurczaka, a stare kury skrzeczą?
To bardzo poważna sprawa. Dzieciak bardzo wszystko przeżywa.
- Świetnie. - Poza tym podróżuje pod skrzydłami,
niczym pod eskortą policyjną, grupy nauczycielek śpiewu.
Ciekawe ile czasu zajmie nam wygonienie nauczycielek Koledżu Żeńskiego Baptystów
z autokaru zaparkowanego na słońcu, podczas gdy w cieniu jest 40 stopni?
- Właśnie wysiadają. - Poważnie?
Zdaje się, że tę rundę wygrałem. Dobry, stary Hank.
Lepiej żeby dobry stary Hank zwiał stamtąd czym prędzej.
Spójrz na nią, szarżuje jak rozwścieczony słoń.
Maxine, musisz mi pomóc.
Ona nie tylko chce mnie wywalić z roboty, chce jeszcze oskarżyć mnie
o gwałt, o gwałt ustawowy.
Gwałt ustawowy? Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
Tak się nazywa, kiedy dziewczyna poniżej 20 lat uwodzi mężczyznę.
Dlaczego zawsze chcesz mieć młode?
Ja żadnej nie chcę, niezależnie od wieku.
To po co się z nimi zadajesz?
Każdy potrzebuje kontaktu z innymi ludźmi.
Shannon! Jest pan oszustem.
Panno Fellowes, zapraszam.
Niech pani więcej tego nie robi.
Jest południe. Sam środek upalnego, tropikalnego lata. Proszę nie szarżować
na wzgórze jakby przewodziła oddziałowi kawalerii atakującemu pozycje wroga.
Nie życzę sobie porad ani instrukcji. Chcę dostać rozdzielacz.
To jedna z tych czarujących dam, o których ci opowiadałem. Pani Faulk, panna Fellowes.
- Witam. - Czy ten człowiek zawarł z panią jakiś układ?
- Jaki układ? - Pani mu pomaga?
Słuchaj, skarbie, ja nikomu nie pomagam.
- Zwykle odprawiam ludzi z kwitkiem. - Macie tu telefon?
- Pewnie. - Chcę zadzwonić do Teksasu.
- Oczywiście na koszt rozmówcy. - Jest w gabinecie.
Od kiedy masz tu telefon?
Fred w końcu uprosił aby pociągnęli tu linię.
Leć tam i posłuchaj z kim rozmawia.
Nie pozwól żeby zadzwoniła do Blake's Tours. Będzie probowała się mnie pozbyć.
Jesteśmy już prawie na miejscu, Peebie. Jeszcze kawałeczek.
Panno Peebles, jestem zachwycony.
Wiedziałem, że zdrowy rozsądek zwycięży.
Będzie pani oczarowana pięknem Mismaloya. Proszę tylko spojrzeć.
Nie przyszłyśmy tu z własnego wyboru, lecz z konieczności.
- Panna Peebles jest chora. Musi skorzystać z... - Łazienki.
Łazienka. Hank, wyjmij bagaże z autokaru.
Czujcie się jak u siebie, panie. Wszystkie bungalowy są do waszej dyspozycji.
Proszę, wygodnie i zacisznie.
- Peebie, - Nic nie mogłyśmy poradzić, Judith.
To tylko chwilowa niedyspozycja. Pani Faulk osobiście się nią zajęła.
Tu jest doskonała obsługa.
Pani Charlotte, panna Goodall, możecie wziąć ten pokój.
Ja chcę mieć własny pokój.
Zgadzam się, może mieć własny pokój.
Ja już nie odpowiadam za jej zachowanie. Jest wolna.
Do czasu aż wrócimy do cywilizacji.
Hank.
Ja wezmę torby panny Fellowes.
Dziękuję.
Tędy, proszę.
I co, dodzwoniła się pani?
Linie były zajęte, mają do mnie oddzwonić.
Proszę poświęcić mi chwilę.
Co się stało?
Chodzi o to, że
jak wszystko w jakimś momencie
życie wali mi się na głowę.
Co to ma wspólnego z nami?
Właśnie wyznałem pani, że stoję na rozstajach.
Proszę mi nie wmawiać, że ktoś mógłby postawić
prywatne żale ponad smutny fakt,
ponad człowieka, który znalazł się u kresu sił i musi spróbować jakoś ułożyć sobie życie.
Niech pan posłucha. Dziewczęta cały rok zaharowywały się
w szkole żeby zarobić na wycieczkę do Meksyku a ta wycieczka to żart.
Fantastycznie.
Cztery dni telepaliśmy się tym autokarem
po bocznych drogach.
Wytrząsało nas tylko po to by pan mógł zarobić swoją dolę.
Cała grupa cierpi na czerwonkę.
O to nie może mnie pani obwiniać. Przekazałem wam instrukcje
co można jeść i pić, a czego nie.
Nabawiłyśmy się czerwonki z powodu tego gdzie jadłyśmy a nie co jadłyśmy.
To nie czerwonka, nawet nie ameba. To jedynie...
Zemsta Montezumy.
Tak to nazywamy: zemsta wodza Azteków.
Ach tak? Ja też chcę mieć prawo zemsty.
Obawiam się skarbie, że nawet Fred by jej nie uspokoił.
Idź się połóż.
Co chcesz zrobić?
Goliła cię kiedyś kobieta?
Sam się mogę ogolić.
Mając dreszcze? Jak dawno cię dopadły?
Choroba rozwijała się od początku wycieczki. To jeden wielki koszmar.
A jego kulminacją jest ta wiedźma, która grozi, że będzie nękać mnie aż do śmierci.
Spanikowałem.
Zacząłem się naprawdę bać.
Więc to tylko panika?
Jakbyś mówiła o trądzie.
Ja się naprawdę boję.
Do kogo dzwoniła ta baba?
- Do jakiegoś sędziego w Corpus Christi. - Wiedziałem.
- Dokąd idziesz? - Wyrwać kable telefonu.
Wykluczone!
Założenie tego telefonu kosztowało mnie 1200 peso.
A teraz połóż się żebym mogła doprowadzić cię do porządku.
Odwołam tę rozmowę.
Widzę, że znowu nosisz złoty krzyż.
Czyżbyś znowu myślał o powrocie do kościoła?
Wczoraj napisałem list kapitulacyjny do biskupa.
Przestań się oszukiwać.
Wcale nie chcesz tam wracać.
Inaczej tak panicznie nie bałbyś się utraty tej katorżniczej pracy.
Ludzie nie przychodzą do kościoła żeby wysłuchiwać ateistycznych kazań.
Do diabła. Nigdy nie głosiłem ateistycznych kazań.
Już dobrze. Spokojnie.
Jaki nosisz rozmiar butów?
Nie rozumiem pytania.
Masz potwornie zniszczone buty.
A o ile dobrze pamiętam zawsze podróżujesz tylko z jedną parą.
Po Fredzie została mi para porządnych pantofli
a zdaje się że stopę masz podobnej wielkości.
Uwielbiałem Freda, Maxine. Ale nie chcę chodzić w jego butach.
Mogłeś trafić gorzej, skarbie.
Z której strony jest morze?
Tam, drzewa je zasłaniają.
Czuję jego zapach.
To kolebka wszelkiego życia.
Ci dwoje to też od ciebie?
Wyglądają jak dewianci.
Życie zaczęło się w wodzie.
Dzień dobry.
Witam.
Czy pomagała pani kiedyś człowiekowi,
który nie może chodzić wejść na wzgórze przez las tropikalny?
Nie. Nie zaryzykowałabym z nim nawet drogi w dół.
Mogę coś dla was zrobić?
Teraz kiedy już nam się udało nie żałuję wysiłku.
Widok jak z obrazka!
W mieście powiedziano mi, że to idealne miejsce dla malarzy.
I nie ma w tym przesady.
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Szukam kierownika hotelu.
To ja.
Pani jest tu kierowniczką? Nazywam się Hannah Jelkes.
- Pani...? - Faulk. Maxine Faulk.
Chcecie wynająć pokój?
Tak. Ale nie mamy rezerwacji.
Właściwie w sierpniu hotel jest zamknięty, przyjmujemy tylko wyjątkowych gości.
Spójrz na nich, czyż nie są wyjątkowi?
Ten staruszek powinien leżeć w szpitalu.
On tylko skręcił sobie rano nogę.
Chodź, dziadku. Tylko dwa kroki. Jeden... drugi...
Powiedz tej pani, że moja słabość jest przejściowa.
Niedługo zacznę się czołgać, potem chodzić
aż wreszcie będę skakał jak górska kozica.
Powiedziałam jej to, dziadku.
I powiedz jej, że zdaję sobie sprawę, że niektóre hotele nie akceptują psów, kotów czy małp.
A innym nie zależy też na 90 letnich niemowlętach.
Zapewnij ją
że jeśli wybaczy mi moją haniebną długowieczność
i chwilowe niedołęstwo
podaruję jej ostatni podpisany egzemplarz mojego pierwszego tomiku wierszy.
Opublikowany... Kiedy?
W dniu kiedy zabito prezydenta Williama McKinleya.
Mój dziadek jest poetą. Nazywa się Jonathan Coffin.
Ma dopiero 97 lat.
5 października skończy...
- dopiero 98 lat. - Starszy ludzie są niesamowici.
Telefon! Odwołałaś rozmowę?
Kiedy niby miałam to zrobić?
Za dużo mówię?
Znowu za dużo mówię?
Tego się obawiam.
Nie przyjmie nas.
W oczach miała wielkimi niebieskimi literami napisane "nie".
Na waszym miejscu bym się tym nie martwił. Na pewno was przyjmie.
Dzwonił sędzia Truman Fellowes.
Pewnie jej brat. No bo nie mąż.
Nieważne, powiedziałam, że już opuściła hotel i odwołała rozmowę.
Maxine, jesteś wielka.
Możemy dostać pokój?
Kiedy tylko chcecie.
Ale jeśli macie ochotę się tu zatrzymać
muszę pobrać od was z góry 6 dolarów.
Sześć dolarów.
Po trzy za osobę. Po sezonie działamy
według zmodyfikowanego amerykańskiego planu.
Rozumiem.
My też zazwyczaj działamy według własnego planu.
Działamy.
To nasza wizytówka.
Pewnie pani o nas słyszała.
Sporo pisano na nasz temat.
Dziadek jest najstarszym żyjącym i ciągle aktywnym poetą.
Recytuje swoje wiersze.
A ja maluję portrety akwarelami.
Jeździmy razem a za podróż płacimy tym, co zarobimy
po drodze na spotkaniach poetyckich
i ze sprzedaży moich prac.
Zwykle przechadzam się między stolikami w czasie lunchu albo kolacji.
Ubrana w swój kitel
malowniczo poplamiony farbami.
Nie naciskam na ludzi. Po prostu pokazuję im swoje prace,
uśmiecham się do nich słodko i, jeśli o to poproszą
siadam i maluję jakiś portret.
A dziadek?
Przedstawiam go jako najstarszego na świecie poetę.
Jak ktoś poprosi recytuje, któryś ze swoich wierszy.
Oczywiście wszystkie powstały wiele lat temu
ale wie pani, że ostatnio zaczął tworzyć coś nowego?
Po raz pierwszy od 20 lat pisze nowy wiersz.
Jeszcze nie skończył?
Ciągle szuka natchnienia lecz jego zdolność koncentracji bardzo osłabła.
Teraz dziadek w ogóle się nie koncentruje.
Ćwiczy oczko.
Dziadku.
Czas spać, dziadku.
- Zaczekajcie. - Proszę.
Byliśmy już w każdym hotelu w Puerto Vallarta.
Nie przyjęli nas.
Chyba muszę zdać się na pani łaskę.
Możecie tu przenocować. Jedną noc.
- Dziękuję. - Gdzie wasze bagaże?
Nie macie?
Schowałam go wśród palm u podnóża góry razem z wózkiem inwalidzkim dziadka.
Pepe.
Gonią iguanę.
Co z nią zrobią?
Zwiążą, podkarmią i zjedzą.
Pepe.
Możecie z dziadkiem zająć bungalow dziewiąty.
Jak dziadek będzie przychodził na posiłki? Daj im apartament.
Shannon, przecież to ekskluzywne pokoje.
Wiem, szczodrość to podstawa twojej natury.
Chodź, dziadku. Idziemy.
Czy ktoś prosił o recytację?
Nie, Nonno, idziemy do pokoju.
Strasznie się boję czy w czasie tej wędrówki przez góry
dziadek nie miał wylewu.
To normalne w tym wieku. Ale to nie są typowe wylewy.
Objawy tak szybko znikają, że starszy ludzie czasem nie zdają sobie sprawy, że je mieli.
Odpocznij trochę.
Gałązka oliwna w spokoju wciąż trwa
Choć w niebo wkrada się już jasność dnia
Nie wzbiera w niej krzyk, nie kusi modlitwa
Niepokój bezpieczny jest przed zdrady brzytwą
Zostawię tu dziadka a sama zajmę ten pokój.
Zdaje się, że tam dach przecieka, ale dopóki nie zacznie padać
nie zauważy pani niczego. Potem będzie za późno, pozostanie jedynie wypłynąć z pokoju.
- Ależ, panie...? - Shannon, pastor T. Lawrence.
Kiedy zacznie padać znajdę jakieś suche miejsce.
Ile razy...?
Ile razy odbyła pani tę podróż dookoła świata?
Prawie tyle samo ile razy świat okrążył słońce.
A czuję się tak, jakbym całą drogę przeszła pieszo.
Dziękuję.
Centrala.
Mówi pan po angielsku?
- Tak, proszę pani. W czym mogę pomóc? - Mówi Fellowes z Mismaloya.
- Tak, proszę pani. - Co się stało z moją rozmową z Teksasem.
- Jakim miastem? - Corpus Christi.
- Myślałem, że wyjechała pani z hotelu. - Jak mogłabym
wyjechać. On ma rozdzielacz.
Proszę jeszcze raz mnie połączyć.
Zaczekam nawet gdyby miało to trwać całe popołudnie.
Dobrze, proszę pani.
Uwodziciel.
- Co takiego? - Uwodziciel.
- O co znowu chodzi? - Larry, dlaczego mi nie powiedziałeś?
Czego ci nie powiedziałem?
- Wszystko się wydało. - Cała pańska haniebna przeszłość.
Udaje osobę duchowną.
Do licha, jestem pastorem. Kto temu zaprzecza...
Skarbie, pokaż im swój złoty krzyż. To potwierdzi twoje słowa.
Myślał pan, że mnie przechytrzy. Pańska przyjaciółeczka odwołała moją rozmowę.
Proszę pani, jeśli przyjaciółeczka znaczy to co myślę
to radzę liczyć się ze słowami.
Mój brat skontaktował się z Blake's Tours.
Zapewniono go, że zostaną podjęte odpowiednie kroki, drastyczne kroki.
Co chce pani przez to powiedzieć?
- Mój kontrakt zapewnia mi... - Pański kontrakt nie jest nic wart.
Mój brat jest sędzią.
Poinformował już pańskiego pracodawcę żeby nie zatrudniał osób,
które robią karierę uwodząc dziewczęta.
"Uwodząc!" Dałaś jej do zrozumienia...
Larry, jak możesz tak myśleć?
Powiedziałam karierę. Z Pleasant Valley w Virginii
aż do tego okropnego hotelu, do którego nas pan wczoraj wpakował.
Ale to już koniec.
Pańska kariera jest skończona, wykluczono pana z kościoła.
To kłamstwo.
Nigdy nie zostałem wyrzucony z kościoła. Jedynie pozbawiono mnie mojej parafii.
Mógłbym oskarżyć panią o zniesławienie.
I zrobię to. Biorę te panie na świadków.
Powtarzanie takich historyjek doprowadzi panią...
Pokażę pani. Wszystkim wam pokażę.
Nie macie prawa mówić, że zostałem wykluczony.
Pokażę wam. Pokażę.
Jeśli nie zamierza pani pożreć jego, to ja przygotuję coś do jedzenia.
Co to ma być?
Zupa.
Przypalona!
Chang...
Ostrzegałam cię.
Nie zgadzam się na to, nawet jeśli masz wakacje.
Pamiętasz jak nafaszerowałeś nimi enchilady?
Co chcesz zrobić z tym psem morskim?
Ja nic nie robić. Ja mieć wakacje.
Pedro usmażyć dużo chili, bardzo ostre.
- Dlaczego nie ugotuje ich pani na parze? - Gościom nie wolno wchodzić do kuchni.
Nie mogę pomóc?
Proszę mi pozwolić.
Urodziłam się i wychowałam w porcie Nantucket.
Przyrządzałam już każdą rybę morską.
Z wyjątkiem wielorybów, ale to ssaki.
Wiem do czego pani zmierza.
Chce mi pani pomagać żebym pozwoliła wam mieszkać tu za darmo.
Nie dlatego to robię. Po prostu lubię pomagać w kuchni.
Poproszę nóż.
Maczetę.
Zauważyłam pewne
animozje do pana Shannona ze strony
kobiet w grupie, a zwłaszcza
pani Fellowes. Wydaje mi się, że kojąca strawa w żołądku
mogłaby ukoić również jej ducha.
Jest pani wspaniałą, pełną energii kobietą.
Ale pewnie całkowicie spłukaną, co?
To prawda, nie mamy ani grosza.
Mówi to pani tak, jakby była z tego dumna.
Nie jestem dumna, ale też nie wstydzę się tego.
Takie rzeczy się zdarzają.
Wie pani co to oznacza?
Nie mam pojęcia.
To po chińsku: "bez nerwów".
Nasz kucharz, Chińczyk, tak mawiał.
A Fred też to powtarzał.
W tych trzech słowach skupia się cała mądrość wschodu.
- Fred? - Mój mąż.
Świętej pamięci...
Kiedy go pani straciła?
Trzy... prawie cztery tygodnie temu.
Chyba jeszcze do mnie nie dotarło, że odszedł na dobre.
Mam wrażenie, że poszedł na ryby. Nieustannie łowił ryby.
Rzadko się odzywał, no chyba, że się upił, wtedy śpiewał.
Leżał w tym hamaku, pił i śpiewał całą noc.
A żaden z gości się nie skarżył.
Jakby ktoś spróbował, pokazałabym im drogę w dół.
Nie wątpię.
Kochałam starego Freda.
Nikt by się tego nie domyślił po moim zachowaniu, ale Fred wiedział.
Był ode mnie 28 lat starszy.
Nie spaliśmy ze sobą już nie pamiętam od kiedy.
Fred mawiał, że pewnie jest impotentem,
ale gdyby ktoś mnie spytał, powiedziałabym, że po prostu stracił zainteresowanie.
A jakie miał inne zainteresowania?
Tylko ryby.
Łowił je i wrzucał z powrotem do wody.
No, chyba, że któraś połknęła haczyk. Wtedy jedliśmy ją na kolację.
Fred żył i pozwalał żyć.
Czy Fred zainteresował się kiedy zatrudniłam tych chłopców?
Czy był wściekły kiedy zaczęłam pływać z nimi w nocy? Nie.
Po prostu wychodził na całą noc na ryby.
To musiał być niezwykły człowiek.
To prawda.
Jeśli ktoś miał kłopot, a te miewają wszyscy, przychodził zwierzyć się Fredowi.
A on mógł słuchać bez końca. Był lepszy od najlepszego psychiatry.
Bo jeszcze zanim mu się powiedziało co nas gryzie on wszystko wiedział
To dlatego Shannon zawsze przyjeżdżał do Mismaloya kiedy go dopadała chandra.
Przyjechał tu kiedyś tuż po sezonie. tak ja teraz.
Chciałam mu pomóc się zrelaksować
ale Shannon nie zgodził się ze względu na przyjaźń z Fredem.
Już można gotować.
Taka właśnie byłam, cała ja.
Ale nie mogłam mu powiedzieć, że Fred o to nie dbał.
To by było nie w porządku.
Pani też jest niezwykłą kobietą.
Niech pani nie próbuje mnie podejść.
Wiem jaka jestem.
Nadal odczuwam biologiczne potrzeby.
Chłopcy?
Tak.
Ale nawet ja znam różnicę między miłością do kogoś
a pójściem z kimś do łóżka.
Nelly była damą
Lecz zmarła zeszłej nocy
Bicie w dzwon dla biednej Nell
Mojej dziewiczej narzeczonej
Nie wchodź do tego pokoju. Nie przekraczaj mojego progu.
Nie komplikuj mi życia. Mam gorączkę. Nie komplikuj mi gorączki.
Larry, uważaj, chodzisz po rozbitym szkle.
- Nieważne. - Stań spokojnie.
Skaleczyłeś się w nogę, robisz plamy na podłodze.
- Ktoś widział jak tu wchodziłaś? - Tylko iguana.
- Twój anioł stróż dostanie szału. - Trudno.
Nienawidzę jej. Tak jak nienawidzę tej małej zdziry, która zniszczyła cię w Virginii.
A ty mnie niszczysz w Meksyku. Podnieś się, to nieprzyzwoite.
Usiądź tam. Chcę ci coś wyjaśnić. Posłuchaj uważnie.
Każdy mężczyzna przechowuje coś w swoim banku równowagi emocjonalnej.
Mój bank splajtował. Nic w nim już nie ma.
Nie mogę nawet zrealizować żadnego czeku. Nie mam już czego podejmować.
Boże, masz krew na...
Przykro mi ale muszę ci powiedzieć, że jesteś naprawdę
bardzo niebezpieczna, taka młoda i urocza.
I właśnie przez to, że jesteś taka młoda i urocza jesteś niebezpieczna.
To ci daje tę druzgoczącą przewagę nad zdruzgotanym człowiekiem.
Nie wrócimy do domu.
Zostaniemy tutaj razem.
Będziemy zbierać to, co morze wyrzuci na brzeg jak Fletcher Christian i ta Indianka.
Będziemy cieszyć się słońcem. Ty się ze mną ożenisz.
Boże, nie.
Nie ma nic gorszego dla dziewczyny w tak niepewnej sytuacji
niż związać się z mężczyzną w niepewnej sytuacji.
Ponieważ dwoje ludzi w niepewnej sytuacji
są jak dwa wrogie kraje w niepewnej sytuacji.
Destrukcyjna siła mogłaby zniszczyć cały świat.
Znowu wchodzisz na szkło.
Przeszedłbym po siarce przez piekło
bylebyś opuściła mój pokój. Czy możesz więc stąd wyjść.
Nie wierzę, że mnie nie kochasz.
Ja nikogo nie kocham.
Wiem, że to praktycznie niemożliwe zdać sobie sprawę, że nie jest się kochanym
kiedy się kogoś kocha i kiedy się sądzi, że ten ktoś też kocha.
Gdybyś mnie nie kochał nie chodził byś boso po potłuczonym szkle.
Chodzę po nim boso ponieważ nie chcesz dać mi spokoju.
Więc ja też tak zrobię. Będę chodzić po szkle i wykrwawię się razem z tobą.
Nie. Znikniesz z mojego pokoju i z mojego życia.
Zostaw mnie!
Nie zbliżaj się więcej do mnie, jasne?
Postaw mnie. Nienawidzę cię!
Zniszczyłeś mi życie.
Zabiłeś mnie!
Postaw mnie!
Co to było?
Piekło na ziemi.
Krew panu leci.
W pokoju jest pełno potłuczonego szkła.
Niech pan usiądzie. Przyniosę płyn odkażający i gazę.
Fantastycznie. Wprost fantastycznie.
"Fantastycznie" to chyba pana ulubione słowo.
Żyjemy w dwóch światach, proszę pani.
Tylko dwóch?
W świecie fantazji i w świecie realnym.
Tylko, który z nich jest prawdziwy?
Powiedziałabym, że oba.
Ale kiedy ktoś żyje w świecie fantazji
tak jak ja, kiedyś musi zacząć działać w świecie realnym
i wtedy zaczyna się opętanie.
Ja właśnie jestem opętany.
Tu też kronik bledną zgłoski złote
Poznać im przyszło gnicia i mgły istotę
Zaraz sprzątnę szkło w pana pokoju.
Proszę sobie nie zawracać głowy. Ale jeśli
pani taka miła, czy może mi pani podać buty?
Zamierza pan odprawić tu dzisiaj nabożeństwo?
Nie, zamierzam...
nic nie robić.
Może mi pani podać jeszcze ten rozdzielacz?
To?
Tak.
Jeśli nie zamierza pan odprawić nabożeństwa, po co ubiera się pan w ten niewygodny strój?
Ponieważ zarzucono mi, że zostałem wykluczony z kościoła. To oszczerstwo.
Udowodnię tym damulkom, że nadal jestem pełnoprawnym kapłanem.
Obawiam się, że to na nic.
Kołnierzyk jest tak postrzępiony, że nie utrzyma koloratki.
Niech to szlag!
O, Boże! Przewrócił się.
Już w porządku, dziadku.
Chciałbym mieć taki równy puls jak on.
Zakręciło ci się w głowie?
Nie.
Pracowałem nad nowym wierszem i...
Gdzie moja laska?
Proszę.
Zabijałem czas laską i nagle mi się ześlizgnęła.
Niech pan odpocznie.
Właśnie.
Odpocznę trochę.
Nic mu nie będzie. Możemy porozmawiać na zewnątrz.
Dlaczego pani tak oddycha?
Jedni ratują się drinkiem,
inni łykają tabletki.
A ja biorę kilka głębokich wdechów.
Proszę się nie bać.
Był niesamowity
zanim zaczęły się te małe, jakby to powiedzieć, wpadki.
Potem starałam się
namówić go do powrotu do Nantucket, ale powiedział: "Nie. Do Meksyku."
Więc przyjechaliśmy.
Dopiero kiedy dotarliśmy nad morze zgodził się odpocząć.
"Kolebka życia." Tak je nazywa.
Oto my.
Para strachów na wróble kołysana wiatrem na wzgórzu
ponad kolebką życia.
Pokłonił się ziemi, by w następnej chwili...
Hannah? Hannah?
- Tak, dziadku? - Jestem pewien, że tu skończę.
Też mi się tak wydaje, dziadku.
Nigdy w życiu nie byłem taki pewien.
Ja również.
Oczywiście, że skończysz ten wiersz. Przecież jest już prawie gotowy.
Będę przed domem gdybyś chciał żebym coś zapisała.
Pewnie teraz trochę się zdrzemnie.
Czy może mnie pani poczęstować papierosem?
Nie powinna ich pani palić.
Końcówki papierosów są zrobione z... wyjęte z rynsztoków.
Proszę wziąć mojego. Angielski, importowany.
W szczelnym, blaszanym pudełku. To jedyny luksus na jaki sobie pozwalam w życiu.
Dziękuję, spróbuję skoro moje pan wyrzucił.
Coś pani powiem.
Jest pani damą, prawdziwą damą. Wspaniałą.
Czym sobie zasłużyłam na takie komplementy?
Wyjęła pani papierosy, zauważyła, że zostały tylko dwa.
Nie może sobie pani pozwolić na kupno kolejnej paczki, nawet takiej taniej marki,
więc odkłada je pani na później?
Szczery aż do bólu.
Ale kiedy poprosiłem żeby mnie pani poczęstowała uczyniła to pani bez wahania.
Wyolbrzymia pan sprawę.
Nie.
Używam małych słów, by opisać wielką rzecz.
Od jak dawna nie pracuje pan w kościele?
Jaki to ma związek z ceną ryżu w Chinach?
- Żaden. - A z
ceną kawy w Brazylii?
Cofam pytanie, przepraszam.
W takim razie chętnie odpowiem.
Przestałem pracować w kościele rok po święceniach.
Niezłe wakacje.
Przez ten rok prowadziłem parafię. A potem...
ale nie wykluczona mnie z kościoła.
Zamknięto mi drzwi przed nosem.
Rysuje mnie pani?
Tak.
Dlaczego pana zwolnili?
Za cudzołóstwo i zachowanie niegodne kapłana.
Jakie były okoliczności pierwszego przestępstwa?
Cudzołóstwa?
Pewna młoda nauczycielka w szkółce niedzielnej poprosiła, żebym spotkał się z nią na osobności
w gabinecie
i bardzo gwałtownie wyznała mi swoje uczucia.
Wyznała panu miłość?
Proszę się ze mnie nie śmiać.
Nie śmieję się.
Byłem wtedy największym zarozumialcem jakiego można sobie wyobrazić.
Powiedziałem do dziewczyny: "Uklęknijmy i módlmy się."
Uklękliśmy
i nieoczekiwanie znaleźliśmy się
w pozycji półleżącej.
Następnego dnia pocięła się brzytwą ojca.
- Umarła? - Nie.
Uratowali ją.
Ale wybuchł skandal.
Wyobrażam sobie te komentarze.
Właśnie.
Następnej niedzieli zobaczyłem twarze zadowolone z siebie, oskarżające, pełne dezaprobaty.
I nagle poczułem chęć żeby wstrząsnąć tymi ludźmi.
No i pogoniłem ich z kościoła.
Co się stało potem?
Zamknęli mnie w małym zacisznym azylu
żebym doszedł do siebie po załamaniu nerwowym, tak to nazwali.
Później przyjechałem tutaj.
"Wycieczki do boskiego świata prowadzone przez boskiego sługę."
Że zacytuję reklamówki.
Ale oprócz tego
Shannon zbiera dowody.
- Na co? - Nieludzkie podejście człowieka do Boga.
- To znaczy? - Ból jaki mu zadaliśmy.
Zatruliśmy jego atmosferę.
Posłaliśmy na rzeź jego dziko żyjące stworzenia.
Zatruliśmy rzeki.
Zniszczyliśmy nawet najwspanialsze dzieło Boga - człowieka.
Wypraliśmy mu mózg i stworzyliśmy dzieło własne, nie boże.
Opakowany, upchnięty, zapuszkowany.
Za bardzo się wiercę?
Nie, wcale.
Co by pan zrobił gdyby...?
Gdyby co?
Gdyby pani Fellowes udało się...
Wyrzucić mnie z pracy?
Właśnie, co wtedy?
Albo wrócę do kościoła, albo...
Będę długo płynął
- w tamtą stronę. - A co tam jest?
Chiny.
- Czy to gong na lunch? - Jedzenie będzie gotowe za pół godziny.
Jak się pani czuje? Już lepiej?
- Dziękuję, chyba ta. - Może drinka?
Na pewno nie zaszkodzi.
Wygląda pani koszmarnie. Napije się pani?
Dziękuję, posiedzimy tu i zaczekamy na lunch.
Wiem, że ma pani powody się skarżyć.
Ale może odpręży się pani trochę przy rumie z mlekiem kokosowym?
Proszę go zachować dla swojego przyjaciela, pana Shannona. Ja nie pijam takich trunków.
W takim razie może coś mocniejszego?
Zwykle nie podaję tego gościom,
ale pani powinna dostać coś specjalnego.
Mogę obejrzeć?
To tylko szkic.
Niezbyt udany.
Mam aż takie dzikie oczy?
Tak.
To z powodu gorączki.
- A wy co tu robicie? - To znaczy?
Właśnie wam przeszkodziłam. Czy troje to już tłum?
Ależ skąd.
Co tam chowacie? Pokażcie.
Po co go pani rysuje? Jest bardziej spłukany od pani.
Może pani będzie chciała zatrzymać ten rysunek.
Dziękuję. Bardzo dziękuję kochanie, ale jeden mi wystarczy.
- Ktoś się czegoś napije? - Ja dziękuję, nie.
Pij spokojnie i tak już mi wisisz za pokoje i jedzenie.
- Odrobina whiskey nie zrobi różnicy. - Daj mi spokój.
A ty idź do diabła!
Przestańcie w tej chwili! Przecież to dziecinada. Tak się nie godzi!
Tak się nie godzi!
- Musi pani zrozumieć... - Rozumiem, że jest pani spłukana
więc wysługuje się tym staruszkiem
żeby dostać się do miejsc, na które pani nie stać.
Pokazuje go pani wszystkim jak chiński żebrak
ciągnący za sobą kalekie dzieci żeby zrobić wrażenie na turystach.
Pójdę do miasta.
Wystawię sztalugi na rynku,
wymieszam farby i będę malować turystów.
Nie jestem słabą kobietą.
To tylko teraz sprawiam takie wrażenie.
- Ja też nie jestem słaba, kochanie. - Oczywiście.
- Pani siła mnie inspiruje. - Nie wątpię.
Jak chce się pani dostać do miasta bez pieniędzy na taksówkę?
Piechotą.
Ja jestem z Nantucket. Wyspiarze to dokonali piechurzy.
Zbiorę nasze rzeczy.
Posadzę dziadka na wózek, zwiozę go ze wzgórza
i będę pchać do miasta.
Na pewno woli to od siedzenia tam gdzie go nie chcą.
Ja zresztą też.
Spokojnie, kochanie.
- Jestem absolutnie spokojna. - A ja nie.
I w tym cały problem. Shannon to kolejny problem.
- Dostrzegłam te wibracje między wami. - Proszę pani,
jestem starą panną z Nowej Anglii, dobiegam 40.
Jak my wszyscy.
Ja jestem dobra w wychwytywaniu takich wibracji.
Między wami one były, wzajemne wibracje od chwili kiedy tu pani przyjechała.
Może mi pani wierzyć. Wystarczy drobiazg żeby zaczął się zbierać do odlotu.
Niech mnie pani nie pyta dlaczego. Proszę na niego spojrzeć.
Spłukany, przerażony, praktycznie już bez pracy
To tylko okoliczności
a nie on sam.
Niech pani zapomni co przed chwilą powiedziałam.
Jestem zła na Shannona, nie na panią.
A wciąż owoc dojrzały i gałązka trwa
- Gdy w niebo wkrada się już jasność dnia - Przygotuję dziadkowi drinka.
Starym ludziom dobrze to robi.
To miło z pani strony.
Zrobię mu Manhattan z dwiema wisienkami.
Żeby przeżył lunch.
A tej co znowu?
Charlotte! Dziewczęta!
Co się stało?
Charlotte. Widziałyście ją?
Zniknęła.
Charlotte!
Proszę się uspokoić
i powiedzieć mi co się stało.
Nie przyszła na lunch, kiedy biła pani w gong. Zajrzałam do jej pokoju i był pusty.
U mnie też jej nie ma. Nie wiem co się mogło stać. Wołałam ale nie odpowiada.
Poszukajmy jej.
Charlotte.
- Jeszcze. - Więcej nie dostaniesz.
Powiedziałem, dosyć!
- Seńorita, wracaj do domu. - Ja nie mam domu.
Wracaj do domu.
Zabierz swoje pieniądze. Jestem bogaty.
Nie potrzebuję ich. Nie chcę żebyś tańczyła do mojej muzyki.
- Puść płytę. - Koniec grania.
Seńorita, nie chcemy żeby nasi synowie widzieli, jak potrafią się zachowywać młode kobiety.
Ja tam nie wrócę. Zostaw mnie!
Uderz, Hank! Zabij ich!
Przyłóż im!
Uderz ich jeszcze.
Hank, ocaliłeś mnie. Jesteś taki dzielny.
Mój bohaterze, zabierz mnie do domu.
Powiem tatusiowi, że to ty mnie uratowałeś.
Tatuś mnie kocha i zrobi wszystko żeby ci się odwdzięczyć.
Może któraś z pań chciałaby obejrzeć
próbki moich prac?
Ten obraz nosi tytuł:
Światło dnia przypominające o świetle księżyca.
A to królowa, kiedy jeszcze była księżną Elżbietą, w czasie kurtuazyjnej
podróży do Afryki. Ten portret zrobiłam w niecałe 5 minut.
Oczywiście nie mogłam podejść blisko.
- Musiałam korzystać z lornetki. - Nie, dziękuję.
Miłość to pieśni dawno zasłyszane Grał je skrzypek wiecznie pijany
Co się na wyboistym chodniku potykał
- Nie teraz, Nonno. - Lecz gdy mu w sercu zagrała muzyka
Nonno, przestań, proszę.
Wydaje mu się, że ktoś chciał aby zaczął recytować swoje wiersze.
Nie przejmuj się, skarbie.
W tym gronie dziadek jest duszą towarzystwa.
Dziadku, skarbie.
Skończ drinka.
Nie ważne co inni mówią,
ryba jest wyśmienita.
Wezmę sobie dokładkę.
Jasne, po co mają leżeć na półmisku.
Co on powiedział?
Powiedział: Wielki bohater bo walczy
z martwą rybą.
Bardzo śmieszne.
Tatuś zawsze powtarza, że jedyna różnica między szczęściarzem a nieudacznikiem
polega na tym, że szczęściarz umie dostrzec okazję i z niej skorzystać a nieudacznik nie.
Nie martw się, ja umiem korzystać z okazji.
Jak opowiem wszystko tatusiowi będzie z ciebie bardzo dumny.
Hanno, ile ci dali?
Dziadku, proszę, przestań krzyczeć.
Potraktowali cię srebrem czy papierem?
Przestań krzyczeć, jemy lunch.
Czas coś zjeść, dziadku.
Ile ci zapłacili?
Nie chce przestać krzyczeć.
Dziadku, pięć dolarów.
Wkładam ci do kieszeni.
Nie możemy przyjmować napiwków.
Przecież to tylko peso.
Nieźle się tu obłowimy.
A żebyś wiedział, dziadku.
Jeśli jest tu jakaś sala bankietowa, tam powinniśmy zacząć.
Kujmy żelazo póki gorące.
Halo.
Słucham.
Przy telefonie.
W czym mogę pomóc?
Kto?
Shannon.
Telefon, El Paso.
Oto chwila, na którą pani czekała, panno Fellowes.
To na pewno mój szanowany, choć nie przez mnie, pracodawca.
Teraz pokażę wam jak prawy człowiek przyczynia się do szczęśliwego
zakończenia sytuacji niemal bez wyjścia.
Pastor T. Lawrence Shannon przy telefonie.
Witam, jak się pan miewa? Miło, że pan dzwoni.
Szkoda, że nie ma pana z nami. O tej porze roku powietrze jest jak...
- młode wino. - Shannon, piłeś coś?
Jak pan może o to pytać. Przecież mnie pan zna.
Dzwonił do mnie sędzia Fellowes z Corpus Christi.
Nic mnie nie obchodzi co mówi jakiś tam sędzia w Corpus Christi.
Obaj wiemy, że jestem wyświęconym kapłanem.
- Shannon, zwalniam cię. - Chwileczkę, ty grube, wielkie zero.
Coś ci powiem.
Pilot wycieczki jest jak kapitan na statku.
Kiedy już autokar ruszy w trasę, pilot jest jedynym dowódcą.
A zapewniam,
Shannon ma pod sobą porządny autokar.
Przeprowadziłem go przez śmiertelne ławice
i wszystkie niebezpieczeństwa czające się w głębinach.
Oczywiście w przenośni. I nadal będę nim dowodził.
W kieszeni mam symbol przywództwa.
Nie zwalnia się człowieka, który ma rozdzielacz.
Shannon może puścić z torbami Blake's Tours,
ale Blake's Tours już nie może nic zrobić Shannonowi.
- I ta wycieczka zakończy się w zgodzie i jedności. - Zwalniam cię!
Shannon i tak będzie zwycięzcą.
Jesteś ze mnie dumny, Hank? Czy jako członek mojej grupy
nie jesteś ze mnie dumny?
Wiesz, podbite oko dodaje ci charakteru.
Odpocznij trochę, pawianie.
Mam! Mam!
Teraz pokaże ci jak bardzo cię nienawidzę.
Nienawidzę cię.
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi. Okazuje się, że jesteś moim wrogiem.
Już po tobie. Dostaniesz za swoje.
Uspokój się, skarbie. Zabawa skończona.
W porządku, zbierać się. Pakujcie rzeczy.
Za chwilę rozwalimy ten kurnik.
- Kurnik? - Chodź, kochanie. Pomogę ci się spakować.
W Puerto Vallarta nadal czekają na nas pokoje. Zawiozę was tam w 20 minut.
Od tej pory ta wycieczka będzie prowadzona wzorowo.
Wzorowo? Po raz pierwszy w życiu te kobiety, przynajmniej niektóre,
większość, jeśli nie wszystkie zetknęły się
z mężczyzną z krwi i kości.
Którego nie spotkałyby w innych okolicznościach.
Syn pastora i wnuk dwóch biskupów.
Obie rodziny miały przodków w służbie kościoła.
- Jak się miewa dziadek? - Śpi.
W tym hałasie?
Czy pan Shannon sobie poradzi?
Nie wiem, skarbie.
Takie załamania ma regularnie. Można by ułożyć według nich kalendarz.
Jakieś dwa rocznie.
Fred mawiał, że te kryzysy mają coś wspólnego z księżycem.
Bardzo żałuję, że nie ma tu Freda.
O mój Boże!
- Co się stało? - Lepiej niech pani nie patrzy.
Shannon uciekł.
Shannon, ty draniu! Ty podły draniu!
Widzieliście co on zrobił?
Moje panie, tylko spokojnie. Proszę za mną.
Zejdziemy do autokaru.
Weź moją torbę.
Shannon.
Skarbie, zemściłeś się za wszystkie czasy na walizce panny Fellowes.
Może weźmie pani swoją miotłę i odleci stąd?
Nie mówię do pani. Mówię do niego.
Dopilnuję żeby znalazł się pan na czarnej liście w każdym biurze podróży w Ameryce.
A co z Afryką, Tasmanią, Bechuaną czy Tonmawrem?
Proszę go zostawić.
Jak tylko wrócę do domu załatwię panu nakaz aresztowania
za molestowanie nieletniej, porwanie, rozmyślne zniszczenie cudzej własności
i nieprzyzwoite zachowanie.
Czego pani uczy?
- Śpiewu, jeśli to ma cos do rzeczy. - Moją specjalnością jest geografia.
Wiedziała pani, że równiny Teksasu
a mało nie zostały zalane wodą?
Maxine.
Let's level a while, butch, old gal.
Wie pani co tak naprawdę panią boli? Najbardziej boli panią to,
że ta mała woli mężczyzn a nie...
Maxine!
O czym ona mówi?
Lepiej niech pani idzie. Zabawa skończona.
W tej chwili nie mogę już pani chronić.
Sama mnie pani z tego obowiązku zwolniła.
Proszę odejść.
Dlaczego kazałeś mi się zamknąć? Najwyższy czas żeby ktoś wygarnął tej damulce.
Panna Fellowes to osoba o wysokim morale.
Jeśli kiedykolwiek pozna prawdę osobie, to ta prawda ją zniszczy.
Niszczenie ciebie poszło jej znakomicie.
Maxine.
Nie odbieraj mi radości z moich małych osiągnięć.
Rachunek! Nie zapłaciły rachunku!
Proszę zająć miejsca. Zaraz stąd wyjedziemy.
Sama nie wiem. Nie mam ochoty wyjeżdżać z tego uroczego miejsca.
Peebie.
- Charlotte, ty następna. - Proszę wsiąść.
Charlotte usiądzie koło mnie.
Chwileczkę!
- Co znowu? - 300 peso. Rachunek.
- Razem 24 dolary. - A moja walizka?
Za to nie może pani winić mnie.
Winię za to pani przyjaciela, który nas tu ściągnął. Proszę od niego odebrać pieniądze.
Podczas całej wycieczki narzekała pani na jedzenie.
Sądzi pani, że w Meksykańskim więzieniu karmią lepiej?
Jeden, dwa, trzy.
I uważajcie na pchły w Ambos Mundos.
Musicie posmarować się naftą.
Dyrektor trzyma jej dużo w holu.
Drogie panie, oto doktor Shannon.
Mój potwór triumfuje.
Wygrał tę rundę.
Udowodnił, że dla Shannona nie ma miejsca
w realnym świecie.
Ostatnia wątła nić jaka go wiązała z tym miejscem
pękła.
Teraz, Panie
pozwól słudze swemu
odejść w pokoju.
Niech pan przestanie. Pokaleczy się pan jeszcze bardziej.
Pomogę panu.
- Proszę to zdjąć. - Muszę rozerwać łańcuch.
Nie, nie. Chwileczkę.
Już mam.
Dziękuję.
Proszę go zatrzymać.
Dokąd pan idzie?
Mam przed sobą długą drogę wpław. Do Chin.
Niech go pani zatrzyma.
Pani Faulk.
Niech go pani zatrzyma.
Proszę, zatrzymajcie go!
Możecie mu przyłożyć jeśli będzie trzeba.
Skarbie.
Jesteś opętany przez ojca wszystkich złych duchów.
Potwora wśród potworów.
- Pozwól mi odejść. - Uspokój się.
Oboje dobrze wiemy, że się zgrywasz. Problem w tym,
że rekiny tego nie wiedzą.
Puść mnie.
Skarbie, tak się dziś przez ciebie nadenerwowałam, że pewnie umrę przed czasem, ale dość tego.
Czy zgodzi się pani żebym przygotowała herbatę?
Uważa pani, że to odpowiedni moment?
To nie jest zwyczajna herbata. Parzę ją z maku. Działa uspokajająco.
Puśćcie mnie!
- Herbata, doskonałe rozwiązanie. - Proszę mi wierzyć.
Mam doświadczenie z ludźmi w takim stanie.
Wiem jak z nimi rozmawiać.
Rozwiążcie mnie!
Z maku przyrządza się łagodny, uwodzicielski napój,
który pomaga przetrwać ciężkie noce.
Chyba wszystkim nam by dobrze zrobił.
Bo dla wszystkich:
dla pana, dla mnie, dla mojego dziadka
to będzie ciężka noc.
Nie wzbiera w niej krzyk Nie kusi modlitwa
- Niepokój bezpieczny jest przed zdrady brzytwą - Rozwiążcie mnie.
- Jeszcze nie teraz. - Zaczynam panikować.
- Wiem. - Można umrzeć z przerażenia.
Ale nie wtedy, gdy ktoś to lubi tak bardzo jak pan.
Co miała znaczyć ta obraźliwa uwaga?
Myśli pani, że lubię leżeć związany w hamaku, spętany jak wieprz w rzeźni?
Kto by nie chciał odpokutować za grzechy,
zwłaszcza gdyby udało się tego dokonać leżąc w hamaku,
a nie wisząc na krzyżu?
Na zielonym wzgórzu
zamiast na Golgocie, miejscu zwanym czaszką.
Czyż nie jest to stosunkowo wygodny,
niemal rozpustny sposób ukrzyżowania za grzechy świata?
- Dlaczego zwróciła się pani przeciwko mnie? - Nie odwróciłam się przeciwko panu.
Myślałem, że jest pani bezpłciowa, lecz nagle zmieniła się pani w kobietę.
A wie pani dlaczego?
Bo to pani a nie ja czerpie przyjemność z mojego zniewolenia.
Każda kobieta, czy się do tego przyznaje czy nie
chce ujrzeć mężczyznę związanego.
Czuje się spełniona, kiedy
może zniewolić chociaż jednego,
albo tylu ilu zdoła.
Chciałabym pana rozwiązać, ale nie mogę.
Wierzy pani w sens krępowania ludzi?
Tylko wtedy, gdy chcą wpław dotrzeć do Chin.
Dotrzeć wpław do Chin...
Shannon!
Przestań.
Przestań,
bo zadzwonię po doktora Lopeza.
Bo zamknę cię w Casa de Locos.
A tam w celach jest tylko
słoma na podłodze i wiadro w kącie!
- Proszę to wypić. - Rozwiążcie mnie!
W Casa de Locos będziesz mógł sobie krzyczeć do woli.
Tam wszyscy tak robią. Całe dnie i noce.
Mam swoje niezbywalne obywatelskie prawa. Sprowadźcie tu konsula. Domagam się rozmowy z konsulem!
Proszę, niech pan napije się naparu z maku.
Jak mam to robić kiedy wdowa Faulk siedzi na mnie?
Daj mi ten napar. Ja go związałam to i ja go napoję.
Pij!
Gorące.
Dziękuję, Maxine. Tylko tego mi brakowało.
Poparzyć sobie usta.
Teraz jeszcze wbij mi drzazgi bambusowe pod paznokcie
- i odetnij mi powieki. - Ja się nim zajmę.
Dobrze, skarbie.
Przekazuję ci go.
Jest cały twój.
Maxine, jeśli mogę coś zasugerować.
Idź się wykąpać w świetle księżyca, ze swoimi chłopcami.
Nie pozwól by moja obecność ci w tym przeszkadzała, skoro nie przeszkadzała ci nawet obecność Freda.
Ty draniu!
Ty podły draniu!
To było okrutne.
Dziecinnie okrutne.
Nie mogę pozwolić by człowiek, którego szanuję zachowywał się jak wredny dzieciak.
A co takiego się pani we mnie podoba, panno Stojący Buddo?
Szanuję każdego, kto musiał
walczyć jak lew o swoją godność.
- Jaką godność. - Godność.
I tę
odrobinę boskości.
Szanuję i znacznie bardziej od ludzi, którzy
otrzymali ją przy narodzinach,
i którym żadne potworne katusze nigdy jej nie odebrały.
Tu też kroniki bledną zgłoski złote
Poznać im przyszło gnicia i mgły istotę
Niech go pan posłucha. Bez końca powtarza te słowa.
Wersy nowego wiersza.
Jak niewidomy wspinający się po schodach prowadzących do nikąd.
Nie powinna mu pani pomóc?
Zawoła kiedy będę mu potrzebna. Proszę to wypić.
Nie mam prawa o to pytać, ale
czemu tak daleko posunął się pan w obronie panny Fellowes,
której zupełnie pan nie szanuje,
a tym samym tak bardzo zranił Maxine, którą pan bardzo lubi?
Maxine jest niezniszczalna.
Naprawdę?
Może tylko sprawia takie pozory?
Maxine jest dokładnie taka jaka się wydaje.
Ja jestem podłym draniem. Do tego pijanym.
Kiedy pospieszył pan na ratunek pani Fellowes już był pan pijany.
Teraz jestem bardziej pijany.
Pijaństwo nie jest pana problemem.
A co nim jest?
To rzecz stara jak świat.
Pragnienie wiary w kogoś lub coś.
Praktycznie w kogokolwiek, lub cokolwiek.
- W pani głosie słychać zwątpienie. - Ja nie mam wątpliwości.
Nawet odkryłam coś w co mogę wierzyć.
Co?
Przełamywanie barier między ludźmi.
Niesienie pomocy drugiemu człowiekowi.
W noce takie jak ta.
Tylko jedna noc.
Noc. Rozmowa na werandzie,
kiedy ludzie opuszczą już swoje izolatki.
Nie chodzi pani o fizyczne opuszczenie pokojów?
- Nie. - Tak mi się wydawało.
Gdy na koniec pękł pnia mocny filar
Pokłonił się ziemi
By w następnej chwili
I to mi pani poleca?
To nazywa pani związkiem między dwojgiem ludzi? Jak pani i dziadek?
Tak, panie Shannon.
Z dziadkiem dajemy sobie wzajemnie dom.
Nie w sensie zwykłego domu.
nie mówię tu
o miejscu, budynku,
cegłach, drewnie, kamieniach.
W moim pojęciu
dom jest pojęciem istniejącym pomiędzy dwojgiem ludzi.
gdzie oboje mogą
się zagnieździć,
odpocząć, żyć.
Czy to co mówię ma dla pana jakiś sens?
Tak, ale...
Ale co?
Dajmy spokój. Jeszcze powiem coś co panią zrani.
Nie jestem aż taka wrażliwa.
Kiedy ptak buduje sobie gniazdko, gdzie będzie żył i odpoczywał
- nie robi tego w umierającym drzewie. - Nie jestem ptakiem.
Buduje gniazdo w miejscu, które wydaje mu się stosunkowo trwałe,
i w celu łączenia w pary i przedłużenia gatunku.
Powtarzam, nie jestem ptakiem. Jestem istotą ludzką.
A kiedy jedna z tych wyjątkowych istot
założy gniazdo w sercu drugiej
kwestie trwałości i przedłużania gatunku
nie są najważniejsze.
Liczy się tylko to,
że człowiek nie jest nigdy sam.
Cały czas zadaje mi pani pytania. Czy teraz ja mogę o coś zapytać?
Proszę. Dziś nie ma limitu pytań.
A jest limit odpowiedzi?
Nie między panem a mną.
W takim razie pytam.
Czy nigdy w życiu nie miała pani czegoś w rodzaju
życia miłosnego?
Może pan powtórzyć pytanie?
Czy nigdy w czasie swego życia albo podróży nie spotkała pani czegoś
co Pomylony Larry nazwałby życiem miłosnym?
Są gorsze rzeczy od czystości.
Owszem, szaleństwo albo śmierć.
Jeżeli nie chce pani odpowiadać na moje pytanie...
Nie, dlaczego? Odpowiem panu.
Miałam dwa takie doświadczenia.
Dwa.
Tak, dwa.
W wieku szesnastu lat.
Szesnastu?
Tak.
Kiedy miałam 16 lat
w każdą sobotę jeździłam do kina w Nantucket
na popołudniowy seans.
To się zdarzyło niedługo po tym jak moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym.
Czułam się bardzo samotna.
Któregoś dnia usiadł koło mnie
mężczyzna. Przycisnął nogę do moich kolan.
Odsunęłam się ale on znowu się do mnie przysunął, coraz bardziej się do mnie przyciskał.
Zerwałam się na równe nogi i zaczęłam krzyczeć.
Został aresztowany za molestowanie nieletniej.
Ciągle siedzi w więzieniu w Nantucket?
Nie, poprosiłam żeby go zwolnili.
Oglądałam wtedy film z Gretą Garbo.
Powiedziałam policji, że to film tak na mnie podziałał.
A drugi raz?
Drugie doświadczenie jest znacznie świeższe.
Zaledwie sprzed 4 lat. Byliśmy z Nonno w Hong Kongu.
Któregoś wieczoru
na dziedzińcu w hotelu Cliff
spotkaliśmy typowego australijskiego
handlowca w średnim wieku.
Wie pan, pulchniutki, łysy, ze śladami po pryszczach, taki aż nazbyt sympatyczny.
Narysowałam jego portret i aż wstyd jak bardzo mi to pochlebiło
że zapłacił znacznie więcej niż brałam normalnie.
Dziesięć dolarów malajskich.
A potem zaproponował mi przejażdżkę sampanem.
Był taki szczodry, że się zgodziłam.
Przyjęłam zaproszenie.
Dziadek położył się spać,
a ja popłynęłam sampanem
z australijskim sprzedawcą bielizny.
Zauważyłam, że robi się coraz bardziej...
Jaki?
Pobudzony.
Wreszcie pochylił się nade mną.
Siedzieliśmy na przeciwko siebie.
Zajrzał mi w oczy tak głęboko i namiętnie, i odezwał się:
"Czy zrobi pani coś dla mnie?"
"Co takiego?", spytałam.
"Jeśli się odwrócę,
jeśli nie będę patrzył,
czy zdejmie pani coś z siebie i da mi to do potrzymania?
I jak się pani zachowała?
Zrobiłam o co mnie prosił.
A on dotrzymał obietnicy.
Siedział odwrócony dopóki nie powiedziałam, że jestem gotowa,
i nie rzuciłam mu części swojej garderoby.
Co on z tym zrobił?
Nie wiem. Nie patrzyłam.
- I to nazywa pani... - Doświadczeniem miłosnym.
Tak, panie Shannon.
Ten smutny, wstrętny epizod nazywa pani...
Smutny, dla tego biedaka na pewno. Ale czemu wstrętny?
Więc nie czuła pani wstrętu?
Do niczego co ludzkie nie czuję odrazy.
Chyba, że jest to nieżyczliwość albo przemoc.
Mówiłam panu, że był bardzo delikatny,
skruszony, nieśmiały.
I naprawdę bardzo subtelny.
Zapewniam pana, że wszystko odbyło się raczej na poziomie fantazji.
Co pani robi?
Rozwiązuję pana.
Dlaczego teraz?
Wydaje mi się, że pańskie opętanie uległo egzorcyzmom. Przestał pan walczyć.
Tylko jeśli pogodzimy się z życiem będziemy mogli je przeżyć.
Kogo miała pani na myśli mówiąc Maxine, że już miała pani do czynienia z takimi przypadkami?
Siebie.
Pani?
Tak.
Kiedyś też byłam opętana.
Tylko, że ja inaczej to nazywałam.
Mówiłam, że dopadł mnie smutny diabeł.
- Dochodziło między nami do ostrej walki. - Kto wygrał?
Nie mogłam sobie pozwolić na przegraną.
Jak go pani pokonała?
Udowodniłam mu, że potrafię go przetrzymać.
- I sprawiłam, że to docenił. - W jaki sposób?
Cierpliwością.
Wytrzymałość jest czymś przed czym duchy i diabły czują respekt.
Podobnie jak przed wszystkimi sztuczkami,
których przerażeni ludzie używają do oszukania i pozbycia się strachu.
Jak na przykład kilka głębokich wdechów?
Rum z mlekiem kokosowym.
Albo chłopcy z plaży.
Wszystko co robimy by im umknąć
i iść dalej.
Dokąd?
Może do miejsc takich jak to.
Długie i trudne wycieczki
jakie urządzają sobie opętani i przerażeni
przez ciemne obszary własnego ja. Aż wreszcie
dostrzegają delikatne, szare światełko
i zaczynają wspinaczkę w jego stronę.
Pani nadal podąża w kierunku światełka?
Na końcu długiego, ciemnego tunelu, o którym myśleliśmy,
że nigdy się nie skończy. Dobrze jest dostrzec jakiekolwiek światło.
Światło, któremu tylko Bóg lub śmierć mogą położyć kres.
Potrzebowałam go zwłaszcza kiedy...
Kiedy byłam daleko od wiary w Boga.
Nadal ma pani wątpliwości czy on istnieje?
Nie takie jak kiedyś.
Ciągle walczy.
Tak. Nie zrobi ani kroku dalej niż pozwala jej na to długość sznurka.
Czy tak z ręką na sercu może mi pan powiedzieć, że iguana nie odczuwa bólu i strachu?
- Uważa pani, że też jest stworzeniem boskim? - Tak, jeśli chce pan to tak ująć.
Niech ją pan wypuści.
Dobrze.
Dziś pobawimy się w Boga, tak jak małe dzieci bawią się w dom gdy budują go z połamanych skrzynek i pudeł.
Uwolnimy tę cholerną jaszczurkę i pozwolimy jej uciec w krzaki
ponieważ Bóg sam tego nie zrobi.
Wiedziałam, że pan to zrobi.
Shannon, co ty wyprawiasz?
Właśnie uwolniłem jedno z boskich stworzeń.
Po co?
Żeby to jedno z boskich stworzeń mogło wyzwolić się od strachu.
By czmychnęło do domu bezpieczne i wolne. Odrobina łaski.
Hanno, gdzie jesteś!
Tutaj, dziadku.
Skończyłem! Szybko, bo zaraz zapomnę, papier i ołówek. Pospiesz się, proszę!
- Gotowa? - Tak, dziadku.
Gałązka oliwna w spokoju wciąż trwa
Choć w niebo wkrada się już jasność dnia
Nie wzbiera w niej krzyk, nie kusi modlitwa
Niepokój bezpieczny jest przed zdrady brzytwą
Gdy nagle noc okryje drzewo ciemnością
Zenit jego istnienia stanie się przeszłością
Na zawsze zamkniętą
Od momentu tego
Historia wkracza do kręgu następnego
Tu też kroniki bledną zgłoski złote
Poznać im przyszło gnicia i mgły istotę
Gdy na koniec pękł pnia mocny filar
Pokłonił się ziemi by w następnej chwili
Stosunki jakby
Niezbyt skrojone na miarę istot Których złoty żywot jest udziałem
Których ojczysta zieleń łukiem spina
W obliczu lubieżnej miłości ziemi
A wciąż owoc dojrzały i gałązka trwa
Choć w niebo wkrada się już jasność dnia
Nie wzbiera w niej krzyk, nie kusi modlitwa
Niepokój bezpieczny jest przed zdrady brzytwą
Odwagi
A czy nie mogłabyś także innego schronienia Mieć dla się w zanadrzu
Nie tylko w zrodzonym ze złota drzewie tym
Lecz również w przepełnionym trwogą sercu mym?
Zapisałaś, Hanno?
Tak, dziadku.
- Wszystko. - Każde słowo.
- Skończyłem? - Tak.
- Nareszcie skończyłem. - Nareszcie skończyłeś.
Dobry jest?
Piękny.
- Dobry? - Jest piękny, dziadku.
Tak się cieszę.
Dziękuję, że napisałeś tak wspaniały wiersz.
Warto było tyle czekać.
Prześpisz się teraz?
Przyniosę ci szal.
Chciałbym się pomodlić.
O, Boże.
Czy teraz można się tu zatrzymać?
Szal już niepotrzebny.
Bóg zabawił się w Boga i wyzwolił dziadka.
Odwago
A czy nie mogłabyś także
Innego schronienia mieć dla się w zanadrzu
Nie tylko w zrodzonym ze złota drzewie tym
Lecz również w przepełnionym trwogą sercu mym?
Co pani robi? Chyba nas pani nie opuszcza?
Nie ma powodu zwlekać. Wszytko zostało załatwione.
Dzięki dobroci pańskiej, pani Faulk,
doktora Lopeza i wszystkich ludzi w wiosce.
Już wiem dlaczego dziadek tak się upierał przy tej wycieczce.
Wiedział, że zbliża się jego koniec.
Chciał przyjechać gdzieś, gdzie mógłby spokojnie spocząć na zielonym wzgórzu,
z którego widać i słychać morze, "Kolebkę życia."
- Znów rusza pani w drogę? - Oczywiście.
- Dokąd? - Najpierw udam się do miasta
i spróbuję szczęścia na rynku.
Jakiego szczęścia?
Oczekuje pani, że staruszki sprzedające tacos rzucą się na pani rysunki jak na świeże bułeczki?
Będzie też trochę turystów. Dam im coś co zawsze dobrze się sprzedaje.
Nie działa pani w świecie realnym.
Zachowuję się jak realistka,
kiedy robię to, co muszę zrobić.
Nie może pani iść sama. Jakie to będzie dziwne po tylu latach.
Przekonam się kiedy tego doświadczę.
Tak się zastanawiałem...
Nad czym?
Tak się zastanawiałem...
Czy nie moglibyśmy podróżować razem?
Sądzi pan, że moglibyśmy?
A czemu nie, oboje jesteśmy samotni.
Jestem pewna, że niedługo przekonałby się pan jakie to niepraktyczne.
Myślę, że oboje czulibyśmy się potwornie niezręcznie.
Czy pani Faulk jest w domu?
- Chciałabym jej podziękować. - Jest.
I za chwilę wygłosi oświadczenie.
Usiądźcie.
Siadajcie.
Chcę wam złożyć propozycję, propozycję współpracy.
Muszę przyznać, że mi pani zaimponowała
Podobało mi się jak przyrządzała pani rybę i tak dalej.
Tak bardzo mi się to spodobało, że postanowiłam złożyć wam następującą propozycję.
Co to za propozycja?
Muszę się napić coli.
Piwo, piwo.
Oto moja propozycja: przejmiecie ten hotel.
Będziecie mieli zapewnione życie i niewielki dochód.
Ja zarabiam rocznie około 4000 na czysto.
Cztery tysiące dolarów.
Ale wcale bym się nie zdziwiła gdybyście zarabiali więcej.
Pod warunkiem, że Shannon nie przepije pani udziału w zyskach.
Układ jest prosty.
Pół na pół.
Zyski dzielimy równo po połowie.
Co wy na to?
Maxine, dobrze się czujesz?
Oczywiście, że tak. O co ci chodzi?
Dołączam cię do tego interesu tylko dlatego, że potrzebny nam mężczyzna.
Musi być facet. To jedno z podstawowych założeń administrowania hotelem.
Mężczyzna sprawia, że hotel zaczyna przyciągać kobiety.
Żony wędkarzy.
Moja propozycja jest uzależniona od obecności mężczyzny.
- Jeśli Shannon odejdzie nici z umowy. - Ale co z panią?
Ze mną? Ja mam dość tego miejsca.
Mam go po uszy.
Dokąd pojedziesz?
No cóż, na pewno nie wybiorę się na wycieczkę z Blake's Tours.
Jadę na północ.
Może do El Paso. Lubię El Paso.
Klimatyzowane sale koktajlowe.
Martini piętnaście do jednego i lustra, które nie przerażają kiedy na nas spojrzą.
Jestem młodą kobietą, atrakcyjną!
Nie martwcie się o wdowę Faulk. Będzie się świetnie bawić!
- Fantastycznie. - Właśnie.
Fantastycznie.
Budował pan swoje gniazdko nawet o tym nie wiedząc.
- Żegnam pana. - Do widzenia.
- Niech mi pani pozwoli przynajmniej odwieźć się do miasta. - Dziękuję, wolę iść pieszo.
Może pan jednak posłać mi bagaże.
Byłabym zapomniała.
Znalazłam to w kieszeni mojego fartucha, kiedy rano pakowałam rzeczy.
Proszę go zatrzymać.
Nie mogę tego przyjąć.
Proszę. Będzie pani miała na podróż powrotną do Stanów.
To prawdziwy ametyst
więc niech pani nie pozwoli żeby jakiś miejscowy lichwiarz dał pani za niego mniej niż 1800 peso.
Jego wartość wzrosła przez te wszystkie lata.
Doskonale.
W takim razie odeślę panu list zastawny żeby mógł go pan sobie wykupić.
- Co robisz, Maxine? - Pakuję się.
Wszystko tracisz, nawet Shannona!
Rum z mlekiem kokosowym. Gratis. Specjalność Costa Verde.
Nie chcę rumu. Gdybym miała ochotę sama bym sobie zrobiła.
Ona odeszła. Wiersz skończony.
Chcesz powiedzieć, że nie przyjmie mojej propozycji?
Ona nie.
Ale ja tak.
To znaczy...
Jeśli naprawdę potrzebny ci tu mężczyzna.
Jeszcze nie jest gorąco, zejdziemy na plażę?
Zejść mogę.
Nie jestem jednak pewien czy dam radę wejść tu z powrotem.
Ja ci pomogę, skarbie. Zawsze będę ci pomagać.
NOC IGUANY Wersja polska: Start International Polska
NOC IGUANY Tekst: Aneta Radowińska
NOC IGUANY Spisał: Videomaniak
Odwiedź www.NAPiSY.info