Siedem, osiem, dziewięć...
Siedem, osiem, dziewięć.
Fran, dzwonię do doktora. Wszystko gra?
- Tak, ale się pospieszmy. - Bez nerwów.
- Halo? - Halo!
- Doktorze? - Kto dzwoni?
- Proszę chwilkę zaczekać. - Halo?
- Kto mówi? - Mark Garrison.
- Przepraszam, że budzę... - Ma bóle?
Tak. Chyba niedługo się zacznie.
Proszę ją przywieźć.
- Zaraz wyjeżdżamy. - Do zobaczenia.
Powiadomiłem doktora Pruitta.
Wystawię auto przed dom.
Dobrze, kochanie.
Dzień dobry! Ranny z pana...
ptaszek.
Spokojnie. Wsiadaj.
- Otworzę drzwi. - Nie trzeba.
A więc to już dziś, pani Garrison?
Niech się pani nie martwi.
Przywiozę więcej mleka, jeśli będzie trzeba.
- Chyba się nie denerwujesz? - Nie, ale chciałabym już tam być.
OGRANICZENIE PRĘDKOŚCI
Już niedaleko.
O rany. Po prostu świetnie.
- Nie możemy się zatrzymać. - Wiem.
Do szpitala!
To dopiero dbałość o obywateli.
Uwaga, jedzie naglący przypadek.
Z życiem, ludzie. Dawajcie nosze.
Coś podobnego.
Ostrożnie.
No dobrze, cwaniaczku...
Panie władzo, jestem niewymownie wdzięczna.
Zdążyliśmy tylko dzięki panu.
Stokrotne dzięki.
Doktorze Pruitt.
Wszystko będzie dobrze.
Bez obaw. Wezmę ją.
Pies?
Naturalnie. Nie domyślił się pan?
To pierwsze szczeniaki mojej żony...
Znaczy psa. A ja... Ona...
Coś podobnego.
Niech no chłopaki to usłyszą.
Pies!
Dziękuję za pomoc.
Żona się niepokoiła. Kobiety tak mają.
Jasna sprawa.
Nie wiem, po co od razu jechać do szpitala.
Kiedyś psy szczeniły się w domu, na swoim posłaniu albo w szafie.
Moja suczka oszczeniła się prosto na moje koszule.
- Doprawdy? - Owszem.
Coś takiego.
- Dzięki za pomoc. - Żaden kłopot.
Jeszcze chwileczkę.
Podsumujmy.
- Przekroczenie prędkości. - Zaraz!
- Przejazd przez linię ciągłą. - Jechałem obok.
- Niezatrzymanie przed znakiem. - Stanąłem!
Tylko pan zwolnił.
Jechał pan ponad 80 km/h przy szpitalu.
Jestem pewny, że nie więcej niż 65 km/h.
- Ach tak? - Tak.
Dobrze.
A więc 65 km/h przy ograniczeniu do 40 km/h.
Ma pan prawo jazdy?
- Zostało w domu? - Zgadza się.
No tak, sprawa była pilna.
Wstał pan skoro świt, założył byle co i nie sprawdził kieszeni.
Ciągle mi się to zdarza.
Jazda bez dokumentów.
To pańskie auto?
Oczywiście, że tak!
Jak się pan nazywa?
Mark Garrison.
- Adres? - North Bowling Green Drive 365.
- Służbowy? - Taki sam.
Pracuję z domu. Jestem artystą.
Numer silnika?
Numer silnika? Nie znam go na pamięć!
Uwierzę na słowo, że to pańskie auto.
Dziękuję.
Proszę podpisać.
O czymś pan zapomniał?
Zakaz parkowania?
Radzę przeparkować.
Cudownie, doktorze.
Mark! Przyjechaliśmy w samą porę. Danke właśnie się oszczeniła.
To wspaniale, skarbie.
Do widzenia!
Ależ był miły.
Policja na pewno ma fundusz pomocy.
Powinniśmy coś wpłacić.
Ależ wpłacę, kochanie. Wierz mi.
Pani Garrison? Są dwa kolejne. Chyba ostatnie.
Trzy szczeniaki! Biegnę zobaczyć.
Ja tylko przeparkuję.
- Kiedy je zabierzemy? - Jutro. Muszą odpocząć.
W porządku.
Doktorze?
Wszystkie szczeniaki to suczki?
Zgadza się.
Takie moje szczęście.
Gertruda.
Gertruda von Dankelein.
Marta von Dankelein.
Wołałaś mnie?
Nie. Wymyślam imiona dla szczeniaczków.
- Już? - Muszę wyrobić im dokumenty.
Bez nich nie wystąpią w żadnym konkursie.
A śmiałaś się z Jima, kiedy zapisał syna na studia dzień po urodzeniu.
Wenefryda von Dankelein.
Irma...
Matylda...
To był bardzo długi dzień, skarbie.
Hildegarda, Dagmara, Ermitruda.
- Dobranoc. - Co? Ach, dobranoc.
Mark? Co sądzisz o tych imionach?
Frida, Esmeralda, Ludmiła?
Fran...
Dafne, Dora, Diana?
Frances.
No dobrze...
Izolda, Alberta, Brunhilda?
Heidi...
Klotylda...
Wilhelmina?
Proszę nie pytać. Chcę dziś się wyspać.
Ach tak. Już rozumiem.
- Szczeniaczki gotowe? - Jeszcze chwilę.
- Muszę tylko coś zrobić. - Nie ma pośpiechu.
Klotylda. Dobry Boże.
Spokojnie.
Dobrze, mała.
- To dog niemiecki? - Zgadza się.
Spokojnie, maluszku.
No już, cichutko.
Spokojnie, trzymam cię.
Oto prawdziwy pies.
Jest piękna.
Księżna to najlepszy dog, jakiego miałem.
To pański pies?
Owszem.
Przyznam się panu do czegoś.
Wiele bym dał, żeby mieć takiego psa.
Spokojnie, nie ekscytuj się.
Już kończę.
Tylko spokojnie.
Już dobrze, mały.
Śmiało.
- Co mu dolega? - Na razie nic.
Chyba nie jest głodny.
Jest, tylko nie lubi mleka z proszku.
No już.
- A gdyby odłożyć go do matki? - To nie pomoże.
- Dlaczego? - Psiaków jest za dużo, a mleka za mało.
Księżna go odrzuciła.
Odrzuciła? Własne szczenię?
Tak się zdarza.
Natura bywa kapryśna.
A państwa suczka, Danke, ma z kolei za dużo pokarmu.
Dałaby radę wykarmić swój miot i jeszcze...
A może...
- Nie. Wykluczone, doktorze. - Tylko by go dokarmiła.
To nie wchodzi w grę.
Proszę nie myśleć, że chcę sprzedać szczeniaka.
Chcę tylko, żeby przeżył.
Nie ma mowy, doktorze.
Pewnie ma pan rację.
Pałac jamników to nie miejsce dla doga niemieckiego.
Proszę go pokarmić.
- Ale... - Przyniosę szczeniaki.
No dobrze.
Po kropelce.
Rozumiem.
Spokojnie, mały.
Powolutku. Pokaż pyszczek.
Spróbuj troszkę.
Śmiało, no już.
Jedna kropla...
Nie mogłam się doczekać!
- Czekaj, Fran. - Ach, Danke!
Miło być w domu, co?
- Muszę ci coś powiedzieć. - Moje trzy maleństwa.
Danke!
- Tu jest czwarty szczeniak! - Zgadza się.
I doktor nic nie powiedział?
- Skarbie, ten pies... - Jaka pocieszna.
To on. Jak to pocieszny?
Wygląda inaczej.
To pewnie dlatego, że urodził się później.
Tu jest dla nich za zimno. Zanieś je do domu.
Podgrzeję mleko.
Fran, muszę ci...
Od teraz będziesz musiał być milszy dla Danke.
- Dlaczego? - Urodziła synka.
Zawsze o tym marzyłeś, prawda?
Owszem.
Marzyłem.
Chodźcie, ferajna. Kolacja gotowa.
JAMNIKI: WYHODUJ CZEMPIONA
Włóczykij?
Książę?
Macho? Do nogi, Macho!
- Jak się mają? - Dobrze.
To świetnie.
Mark... Czy temu szczeniakowi nic nie dolega?
- Któremu? - Samcowi.
Coś jest z nim nie tak.
Co dokładnie?
Ma nieproporcjonalne łapy i głowę.
Jest ewidentnie brzydki.
Tego bym nie powiedział.
Pewnie wypięknieje, kiedy podrośnie.
O tak.
Na pewno się zmieni.
Jakie wybrać?
To znaczy?
Jakie imię. Musi jakieś mieć.
Sam zdecyduj. Mnie skończyły się pomysły.
Dobrze. Co powiesz na...
Tylko nie żaden Włóczykij ani Książę.
W tym psie płynie krew czempionów.
Jego imię powinno być... godne.
A Brutus?
Brutus?
To godne i szlachetne imię. Brutus.
Pobrzmiewa w nim siła i solidność.
No wiesz...
Brutus.
Wiesz co? Podoba mi się.
To twoja decyzja, ale nie wiem, czy to imię pasuje do jamnika.
Może i masz rację.
Ale pasuje do czempiona.
DOG NIEMIECKI, OPIS RASY
- Halo? - Dzień dobry, Mark.
- Pan doktor! - Jak jamniki?
Doskonale.
- A dog? - Też.
Ma się świetnie i ładnie je.
- Nie rozmyśliłem się. - A pańska żona?
Jeszcze jej nie powiedziałem.
W końcu zauważy.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Pewnie zdążył już urosnąć.
Mam czas. Wciąż jeszcze siedzą w koszu.
Daję czas żonie, żeby go polubiła.
Mark!
Wstępne szkice? Właśnie powstają.
Będą gotowe pod koniec tygodnia.
Do zobaczenia.
Przeszkadzam?
Ależ skąd. To nic ważnego.
Harry Dayton z niecierpliwością czeka na okładkę swojego magazynu.
To ta?
To jedna z koncepcji.
Jamniki?
Urocze.
Co to za wielki kształt, w który się wpatrują?
To...
Jeszcze się waham. Na pewno jakieś większe zwierzę.
- No wiesz, dla kontrastu. - Doskonały pomysł.
Dog niemiecki świetnie by tu pasował.
Tak myślisz?
Danke i jej szczeniaki powinny ci zapozować.
Są za małe do takiej roli.
Nie zauważyłeś, jak szybko rosną.
Dziewczęta!
No proszę, wyszły z koszyka!
Brutus też.
Spójrz, jaki piękny.
On naprawdę szybko...
rośnie.
Jak grzyby po deszczu.
Albo jak dog niemiecki.
Bez nerwów, kochanie.
Pozwól mi, Fran. Wszystko wyjaśnię.
Tak jak przez ostatnie tygodnie?
„Z Brutusem wszystko gra. Po prostu później się urodził”.
To twoje słowa.
Więc dalej twierdzisz, że to jamnik?
Nigdy nie twierdziłem, że to jamnik.
No pewnie. Wykorzystałeś sytuację. Utrzymywałeś mnie w błędzie.
Że też potrafisz być tak chytry i podstępny!
Daj spokój.
Tak! Mogłeś powiedzieć mi prawdę, jak mężczyzna,
ale ty wolałeś go tu przemycić.
Jesteś podstępny i tyle!
Przyznaję, ukartowałem to.
Nigdy przez myśli mi nie przeszło, że możesz być taki...
podstępny!
Pozwól mi wyjaśnić.
- Nie wierzę. - Nie zacząłem!
Nie uwierzę w żadne twoje słowo.
- Przepraszam. - Na miłość boską!
Naprawię to.
Fran.
Gdybym...
Chodź do mnie.
Gdybym nie przygarnął tego szczeniaczka,
umarłby z głodu.
- Umarłby? - Tak.
Miot był duży i zabrakło mleka.
Jego własna matka go odepchnęła.
- Nie! - Tak było.
Biedny Brutus.
Po porodzie Danke miała aż nadto pokarmu,
więc doktor spytał mnie, czy nie mogłaby go karmić.
Nie miałem serca, żeby mu odmówić.
Nie mógłbym. Jestem pewien, że ty też nie.
A gdzież tam!
Biedny Brutusie, przepraszam za swoje okropne słowa.
A więc postąpiłem właściwie?
Uważasz, że jestem bez serca?
Wybacz, kochanie. Wiem, że tak nie jest.
Zatrzymamy go?
Absolutnie nie. Już podrósł.
Doktor na pewno sobie poradzi, tak, słodziutki?
Chodź, Danke.
Dziewczęta!
To wspaniały pies.
Oby trafił w dobre ręce.
Doktorze?
Wabi się Brutus.
Brutus.
Tak.
- Mark? - Tak?
- Przyniosłam coś na ząb. - Postaw gdzieś.
- Jak idzie? - Fatalnie.
Nie wymyśliłem nic dobrego.
Pracuję, nic więcej.
Minął miesiąc, a ty nadal się gniewasz?
Niby za co?
Za Brutusa.
- To niedorzeczne. - Widzisz? Złościsz się.
Nie jestem dzieckiem. Nie jestem zły i koniec.
Zapomniałaś śmietanki.
Wiesz, jaki się zrobiłeś?
Chłodny i zdystansowany. Nie rozmawiasz ze mną, nie uśmiechasz się.
- Aż tak źle? - Jeszcze gorzej.
Jestem okropny.
Przepraszam.
Nie chcę kłócić się o psa.
- W porządku? - Tak.
Żeby przypieczętować zgodę, zapraszam cię dziś do teatru i na kolację.
Wystroimy się!
Dziś wieczorem mam zajęcia.
- Jakie? - O pielęgnacji.
Żartujesz? Przecież jesteś piękna.
Pielęgnacji jamników.
Jamników?
Poświętujemy jutro.
Masz jutro urodziny, więc będzie okazja.
Znów jesteś zły, prawda?
Nie.
Żadnej złości. Uśmiecham się, widzisz?
Postanowione. Zatem jutro.
Ale teraz już zmykaj. Muszę coś zjeść i popracować.
Auto czeka przed domem.
A to co? Już kwadrans po 18.
Nie ma urodzin bez szampana.
To miłe, ale nie mamy czasu. Wymówią nam stolik!
Mamy mnóstwo czasu. Cały wieczór.
- Zostajemy w domu. - Słucham?
Pobędziemy tylko we dwoje.
A co z restauracją? I z biletami do filharmonii?
We dwoje będzie nam znacznie przyjemniej.
Przytulniej.
- Chyba masz rację. - Wiedziałam, że dasz się przekonać.
Twoje zdrowie.
Poza tym jak moglibyśmy świętować bez jamników?
Mark! Wszystko w porządku?
- Bez czego? - Bez Danke i dziewczynek.
Urodziny to wydarzenie rodzinne, a one są częścią rodziny.
To psy, kochanie.
- Wiesz, co mam na myśli. - Nie wiem.
- To moje urodziny, tak? - Tak.
- Jestem najważniejszy. - Tak.
Mogę robić, co zechcę.
- Zgadza się. - Świetnie.
A więc dziś żadnych jamników.
Ależ Mark, zaplanowałam nam wspaniały wieczór.
Nie psuj tego. Usiądź sobie wygodnie.
Odpręż się i napij szampana.
Zaraz wracam.
Chodź, mała.
Szybciutko.
No dalej.
Żwawo.
Pięknie.
Chodź, Danke.
Wstrzymujesz przyjęcie.
Sto lat
Niech żyje nam Mark
Niech żyje nam
Dziewczęta, ustawcie się.
Zdmuchniesz świeczkę?
Twoje życzenie się spełni.
Otwórz prezenty.
Ten jest od Wilhelminy.
Ach tak?
Co kryje się w pudełku po krawacie?
No proszę, krawat!
Sama go wybrała.
Moje ulubione kolory. Będzie pasować do wszystkiego.
- To prezent od Heidi. - Od Heidi...
Łyżka?
To fajka.
Rzeczywiście.
Najnowszy model.
No tak. Mogłaś powiedzieć Heidi, że nie palę od dwóch miesięcy.
Zapomniałam.
A to od Chloe.
Od Chloe.
Co my tu mamy?
Zawsze marzyłem o takim pudełku.
Otwórz.
Melodia się nie zgadza.
W sklepie grała „Nad pięknym modrym Dunajem”.
Cóż... jeszcze prezent od Danke.
Od Danke.
Podoba ci się?
Jeszcze nie wiem.
- Nie wiesz, co to jest? - A powinienem?
Danke z braku pomysłów poprosiła o odlanie jej ulubionej kości w brązie.
Może ci służyć za przycisk do papieru.
Kość odlana w brązie?
Nie sądzisz, że to urocze?
Fran...
Z mężem trzeba kiedyś zacząć się liczyć. To właśnie ta chwila.
Jeśli chcesz liczyć, policz do dziesięciu.
Powiem to tylko raz, Fran.
Mam dość tych chodzących parówek.
Dość!
Danke znosiłem. Danke to, tamto, Danke wygrała zwitek papieru...
Też mi psia Nagroda Nobla.
Ale przy szczeniakach nie zamierzam tego znosić.
Nie godzę się...
żeby te psy rządziły moim życiem!
Mam dość, Fran.
Trzymaj je z dala ode mnie albo skończą jako parówki.
Dziękuję za wspaniałe urodziny.
Chwileczkę!
Chwileczkę, Marku Garrisonie.
Jesteś najbardziej samolubnym, bezmyślnym, nietaktownym
i niewdzięcznym mężczyzną, jakiego znam!
Większej niedorzeczności nigdy nie słyszałem!
Zabierz to pudło z mojego łóżka. Chcę odpocząć.
To pudło to mój prezent urodzinowy dla ciebie.
Sam je sobie przesuń.
Wielkie dzięki za...
Co jest?
Brutus!
Piesku.
Ale masz łapy! Urosłeś.
Dobry...
O rany.
Ja...
Nie wiem, jak ze mną wytrzymujesz.
Jestem ślepy.
I samolubny!
- To prawda. - Okropny!
Podły.
I wiem, że potem pożałuję.
Chodź, Danke. Przymierzysz sweterek.
Brutus, tak nie wolno!
Wracaj na swoje miejsce. No już.
Danke, chodź.
Chodź do mnie.
Moja kochana. Dostaniesz ubranko.
Sprawdźmy, czy pasuje.
Będziesz ozdobą dzielnicy.
Fran?
- Potrzymaj dziecko do odbicia. - Co?
Potrzebuję tego do rysunku. Ręce tak czy tak?
- Nie wiem... - Weź Danke i mi pokaż.
- Przestań. - Tylko na chwilę. Wstań.
- Pogłaszcz ją. - Tak się to robi.
Na zdrowie.
Świetnie...
Zapozuj mi.
- O nie... - Tylko na chwilę.
Obiecuję, że się uwinę.
Brutus! Zobacz, co on narobił.
Skąd masz pewność, że to on?
Te aniołki tego nie zrobiły.
Tylko spójrz. Widać, że są niewinne.
Jeden pies tak nie nabałagani.
Chyba że on.
Poza tym to nic takiego. Trochę włóczki i tyle.
Spokojnie, wszystko posprzątam.
O ile znajdę początek.
Mark!
Uważaj!
Nie ruszaj się.
To nic takiego?
Raz, dwa, trzy... uśmiech!
Pięknie wyszło.
Nie ruszaj się.
Brutus, spokój.
Gotowe? Raz, dwa...
Co się stało?
Uwaga.
Robię zdjęcie.
Danke, popraw się.
No dobrze.
Chloe, siad.
Zostań w kadrze.
Uśmiech.
Dobry pies.
Zasłużyłeś na przerwę. Czekaj.
Leć.
Powoli!
Brutus!
Zobacz, co narobił.
Chciał się z nimi pobawić.
Jak zawsze. Nie daje im spokoju.
Oj tak.
- Uważa się za ich brata? - Oby nie.
- Otworzysz? Chcę tu dokończyć. - Oczywiście.
Chodźcie, dziewczęta.
Szybciutko.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Garrison.
Pamięta mnie pan?
A, no tak.
Mandat na 110 $.
Nieźle pan wtedy zaszalał, to fakt.
Na to wygląda.
- Wie pan co? - Co?
Po dziś dzień żaden z moich kolegów nie wypisał dłuższego mandatu.
- Czyżby? - To rekord.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Mogę coś dla pana zrobić, funkcjonariuszu...
- Carmody. - Właśnie.
- Teraz już „sierżancie”. - Ach tak.
- Nie patroluję już dróg. - Nie?
Mam przydział specjalny.
Czy w okolicy działo się ostatnio coś podejrzanego?
- Jakieś hałasy w nocy? - Nie, dlaczego?
Zgłoszono ostatnio wiele kradzieży.
Zdaje się, że to robota jednego człowieka. Nazywamy go Kocim Złodziejem.
Powinien pan zapytać, kto, u licha, kradnie koty?
- Tak? - Każdy o to pyta.
Widać mam wypaczone poczucie humoru.
Ten złodziej zakrada się jak kot, kradnie pierwszą rzecz z brzegu i ucieka.
Proszę być czujnym.
Na pewno będę. Dziękuję za troskę funk... sierżancie.
Miło się gawędziło.
Mnie również było miło.
Proszę pozdrowić żonę.
Naturalnie.
I resztę rodziny.
Resztę rodziny...
Chloe, nie wstydź się. Pokaż się. Pięknie.
Patrzcie na mnie.
Nie ruszaj się, Brutus, bo je rozproszysz.
Kto to był?
Policja.
Szukają Kociego Złodzieja.
Wolne żarty. Kto chciałby kraść koty?
Znasz tego policjanta.
To ten, który eskortował nas do szpitala na motorze.
Ach, ten uprzejmy. Finnegan.
Nie, Carmody. Został sierżantem.
Dostał awans moim kosztem.
Kiedy wspominam tamten poranek...
Brutus, nie!
No nie.
A to za co?
Kwadrans je ustawiałam, a on wszystko zepsuł.
To tylko stara taczka.
Więc dasz radę posprzątać.
Danke, idziemy zrobić obiad. Chodź, piesku.
Moja mała.
Hej, Fran. Spójrz.
Nauczył się aportować!
Po prostu cudownie.
Dobry piesek. Oddaj.
Puść.
Brutus, zostaw.
Puść to koło.
Puszczaj, Brutus.
Puść!
Jeszcze musisz dopracować to aportowanie.
- Co się stało? - Nic. Schłodziłem się w oczku.
Pójdę się przebrać.
Robisz się równie niezdarny jak Brutus.
Mark!
Cóż...
Zadowolony?
Pytam się, Mark.
Czy to też wina jamników?
Zawsze one są winne.
To nic, że nie ma ich w pobliżu.
I tak z pewnością to one zawiniły, jak zawsze.
A nasz biedny, prześladowany Brutus jest bez winy.
A fakt, że cały jest pokryty farbą i ma szkice pod łapami,
to zbieg okoliczności i niczego nie dowodzi.
Ucisz się, Fran.
Przepraszam cię. Ja...
Bardzo mi przykro.
W porządku, Mark.
Zrzucę twój brak manier na karb przytłaczającej sytuacji.
Nie musisz przepraszać.
Ale powiedz tak do mnie jeszcze raz, Marku Garrisonie,
a ja ani dziewczynki więcej się do ciebie nie odezwiemy.
O rany.
O... rany.
Czyszczenie podłogi w pracowni to 20 $.
Wymiana dwóch okien to 23 $.
Plus 12 $ za naprawę sztalugi.
Ile za miesiąc zniweczonej pracy?
To moja praca i moja pracownia.
W porządku.
Tydzień temu zapłaciłam 18 $ za naprawę moich pokrowców na kanapę
i kolejne 92 $ za wymianę wazy mojej mamy.
Fran, w głębi psiego serca Brutus wciąż jest szczeniakiem.
Wiem i właśnie to mnie martwi.
On dopiero się rozkręca.
Ten pies tylko sieje spustoszenie. Musi stąd zniknąć.
Wcale nie. Ucisz się!
To było do psa, do Brutusa.
Posłuchaj.
Brutus, bądź cicho!
Słyszysz, Brutus? Cisza.
Szkoda zachodu, Mark.
Jest równie uparty jak ty.
Cóż... Będzie spał w garażu.
Gdzie latarka?
Chodźcie.
Chodźcie do mnie! O tak.
Moje dziewczęta.
Rozłóżcie się w nogach. Czas spać.
No już, na miejsce.
Tylko bez dokazywania. Leżcie grzecznie.
Spokój, dziewczęta. Tak nie robimy.
Uspokój się.
Brutus, nie!
Chryste.
Chodź tu, Brutus. No chodź!
Jesteś cała?
Nowe łóżko, 200 $.
Dobrze. Poddaję się.
Jutro wraca do doktora.
Idziemy, Brutus.
Powoli. Nie ciągnij mnie.
Dlaczego zawsze musisz coś nawywijać?
Kładź się w środku.
Dotlenisz się.
Tylko cicho.
Cicho!
Ani szczeknij, Brutus.
Po prostu pięknie.
Jaki poranek, taki wieczór.
Spokojnie, piesku. Nie szczekaj.
Miły piesek.
Pomyliłeś się.
Jestem policjantem.
Tylko spokojnie. Już dobrze.
Piesku?
Pieseczku?
Dobry piesek.
Poszedł stąd!
Mark, odpuść już.
Panie Garrison!
Uciekaj!
Panie Garrison!
Proszę pana!
Pobudka!
To ja, sierżant Carmody!
Idź sobie!
No już!
Panie Garrison!
Wzywam sierżanta Carmody'ego z radiowozu 23.
Kod 15.
Wezwanie na Bowling Green Drive. Pies ujada.
Powtarzam. Wezwanie na Bowling Green Drive.
Pies ujada. Koniec komunikatu.
Choć raz mogliby przywieźć gazetę na czas.
- Brutus! - Panie Garr...
Panie Garrison!
Proszę pana!
Na drzewie!
Pan sierżant!
Co pan tam robi?
Pies mnie pogonił.
Spokój.
Co takiego?
- Nie mogłem zejść. - Nie rozumiem.
Nie mogę mówić.
Siedział pan tam całą noc?
Owszem.
A po co?
Pański pies mnie tu pogonił.
Brutus pana pogonił?
Coś takiego.
Proszę go zabrać, to zejdę.
Myślę, że pomylił pana z Kocim Złodziejem.
- Fran! - Nie!
Proszę mnie...
Zaraz, sierżancie. Muszę coś udowodnić żonie. Fran!
Co się stało?
Podejdź, coś ci pokażę.
Niech mi pan pozwoli zejść.
Pamiętasz pana sierżanta? Eskortował nas do szpitala.
Proszę przemówić mężowi do rozsądku.
Bardzo proszę.
Ale o co chodzi?
Widzisz, co zrobił Brutus? Pogonił sierżanta aż na drzewo. Świetnie!
Świetnie? To funkcjonariusz policji.
A Brutus skąd miał wiedzieć? Jestem z niego dumny.
Równie dobrze mógł pogonić włamywacza.
Bronił nas i naszego dobytku.
W porządku, Mark, ale...
Nie rozumiesz, jaki jest cenny?
Z nim w domu żaden złodziej nam nie straszny.
Udowodniłeś swoje racje. Omówimy to później.
A teraz pozwól już panu policjantowi zejść z drzewa.
Naturalnie.
Chciałem, żebyś to zobaczyła.
Zapraszam na dół.
Pies. Jeszcze pies.
Dobry piesek, dobry Brutus. Wracaj do domu.
No już, leć!
Już jest bezpiecznie.
Pomogę.
Obejdzie się.
- Chociaż otworzę drzwi. - Nie trzeba, panie Garrison.
- Śniadanko? - Podziękuję.
- Kawę? - Nie.
- Aspirynę? Szklankę wody? - Chcę tylko stąd odjechać.
Oczywiście.
Zapraszamy częściej.
Dziękuję.
Szerokiej drogi.
Mówi sierżant Carmody...
Tu sierżant...
Sierżant Carmody z wozu...
O nie!
PRZYJĘCIA TOYAMY
Pan Toyama.
Dzień dobry, pani Garrison.
Nie spodziewałam się pana tak wcześnie.
Czeka nas sporo pracy.
Jest ze mną Kenji. Świeżo importowany, pierwszy wśród moich bratanków.
Mogą panowie zacząć za domem? Nie skończyliśmy jeszcze śniadania.
Jak sobie pani życzy.
Psy?
Są bardzo przyjazne.
Nie będą przeszkadzać.
Dziewczęta, cichutko.
- Kto to był? - Toyama.
- Tak wcześnie? - Czeka ich sporo pracy.
Musi przygotować dekoracje, jedzenie i stoły najpóźniej do 18.
Ile będzie nas kosztowała ta orientalna feta?
Pół roku nikogo u nas nie było. Mamy co nadrabiać.
Umówiłam się do fryzjera,
odebrałam sukienkę z pralni...
Nie chcesz przyznać, że zapłacimy krocie?
Nieprawda. Wykupiłam pakiet w rozsądnej cenie.
Kupiłam ręczniki dla gości...
Nie porozmawiałam z mężem z samego rana.
Przeciwnie. Powiedziałaś: „Śniadanie zrób sam”.
O Brutusie.
Musisz się go pozbyć.
Fran, nie wracajmy do tego tematu.
Brutus to mój pies i...
Tylko na dzisiaj, żeby nie przeszkadzał.
Niełatwo zorganizować przyjęcie na 60 osób,
i bez tego tarana na czterech łapach.
Tarana?
A twój zespół małych niszczycieli?
Jak możesz porównywać moje słodkie aniołki z tą niezdarną kolubryną?
Dobrze, Fran.
Zabiorę go...
na spacer, w porządku?
Ani się waż. Będziesz mi potrzebny. Uwiąż go gdzieś.
Potrzebny do czego? Toyama wszystkim się zajmie.
W ostatniej chwili zawsze coś się sypie. Bądź pod ręką na wszelki wypadek.
Na wypadek czego?
Rew! Rew!
Na przykład tego.
Rew!
- Rew? - Mark, spójrz!
Brutus!
Chodź tu, piesku.
Panie Toyama, wszystko w porządku?
Zabierzcie rwa!
To nie jest lew, tylko pies.
To ma być pies?
Panie Toyama!
Będzie pan tak leżał?
Bezruch oszuka dziką bestię.
Mark, zabierz tego psa i gdzieś go uwiąż.
Przecież nikogo by nie skrzywdził.
Uważaj na rwa!
Jak idzie, panie Toyama?
Nikt nie je kombu.
Kombu?
Faszerowanych wodorostów.
Ach tak... Jestem pewna, że ostatecznie każdy się skusi.
Dobry wieczór, pani Garrison.
Doktorze Pruitt.
Wreszcie mogę się przywitać z gospodynią. Dziękuję za zaproszenie.
Nie mogło pana zabraknąć!
Cieszy mnie to.
- Jak psy? - Doskonale.
Zwłaszcza Chloe. Ma zadatki na czempionkę.
Jest wśród nas ekspert.
Więc mówię: „Szanowna pani, oceniam psy, nie panią”.
Mel Chadwick?
Zna się na jamnikach.
Nie wiedziała pani?
Wiem, że za miesiąc będzie sędzią w psim konkursie.
Zgłosiła już pani Chloe, jak mniemam?
Chyba nie sądzi pan, że zamierzam przypodobać się sędziemu?
Skąd. Przez myśl mi to nie przeszło.
A mnie tak. Intrygantka ze mnie.
Gdzież tam.
Niech pokaże mu pani Chloe.
To nie wypada.
- Ale zrobi to pani. - Oczywiście.
- Wybaczy pan? - Naturalnie.
Powodzenia.
No proszę.
- Kombu? - Kombu?
Nie sądzę, że...
Chodź, Chloe.
Reszta zostaje.
To twoja chwila, Chloe. Ruszaj.
Niewielu z nas potrafi dostrzec...
- Przepraszam. - ...jakość.
Chloe, moja kochana.
Miało nie być psów.
To był wypadek. Musiała się wymknąć.
Dostaw te krzesła tam i jeszcze dwa do stołu z przystawkami.
Ależ ona piękna.
No proszę. Kogo my tu mamy?
To pani pies?
Tak. Wabi się Chloe.
Wygląda wspaniale.
Czy mogę?
Oczywiście.
Lepiej usiądź, Harry. Wspomnij sylwestra.
Nie pozwolicie mi zapomnieć.
Ładny grzbiet.
Tak samo układ uszu i cała głowa.
Wystartuje w konkursie?
Jeśli uważa pan, że się nadaje.
Trzeba zaryzykować. Najbliższa okazja już za miesiąc.
Chloe!
Proszę dać jej nieco swobody. Jamniki lubią przebywać w towarzystwie.
Ale nie każdy lubi towarzystwo jamników.
Nonsens.
Też tak uważam, panie Toyama.
- To nie miejsce dla psa. - Racja. Słyszałaś, Chloe?
No już, zmykaj.
Serwus, Mark.
Witam, doktorze.
Marzenie pańskiej żony się spełni.
Prawdziwa czempionka.
A czasem prawdziwe utrapienie.
Sio, Chloe.
Wiem, że pan ma inne upodobania.
- Jak tam Brutus? - Świetnie.
- Chce pan go zobaczyć? - Chętnie.
Jemu też coś się należy.
- Chodźmy. - Dobrze.
Przyznaję, jest piękny.
Od początku się wyróżniał.
Proszę, piesku.
- To mój najlepszy dog. - Tak?
Żona zaakceptowała jego obecność?
Jakoś przywykła.
Ale woli jamniki.
Szczególnie tę małą Chloe.
Żona jest uparta. Jej pies musi wygrać konkurs.
A pan?
Nie myślał pan o wystartowaniu w konkursie?
Z Brutusem?
To piękny pies.
I tym właśnie pozostanie. Zwykłym psem.
Nie chcę mieć rozpuszczonego pieska z wystawy.
Chloe?
- Co tu robisz, Mark? - Doktor odwiedza Brutusa.
Chloe wciąż na wolności? Miała wrócić do kojca.
Nikomu nie zawadza.
Pewnie obserwuje przyjęcie z ukrycia.
Powinniśmy wrócić do gości.
Chodźmy.
Do zobaczenia.
Na razie, Brutus.
- Przepraszam. - Mark?
- Tak? - Dokąd to?
Sprawdzę, co z Brutusem.
Na pewno nic takiego.
Jest bezpieczny.
Zajmij się gośćmi, proszę.
Panie Chadwick, przedstawiam mojego męża.
- Witam. - Ojciec Chloe!
Miło poznać, panie Garrison.
Zjedz coś, Harry.
Jedz i jedz. Jakoś nikt nie radzi, żebym się napił.
Co za słodki gagatek.
Mavis! Mavis, podejdź. Coś ci pokażę.
Absolutnie uroczy widok.
W środku siedzi piesek i zajada kość.
- Harry... - Sama zobacz.
Zajrzyj do środka.
Co się dzieje?
Rew!
Rew?
- Jaki rew? - Przecież jest uwiązany.
Rew!
- Rew! - Gdzie jest?
Brutus!
Brutus, do nogi!
Brutus!
Mark!
Nie stój jak kołek. Zrób coś!
Zatrzymaj go!
Brutus! Spokój! Do nogi!
Brutus!
Panowie wybaczą.
Brutus!
Przepraszam.
Stój!
- Brutus, nie! - Złap go!
Co za zwierz.
Nie potrafi pan zapanować nad własnym psem, Garrison?
Brutus, stój!
Zatrzymaj się!
Brutus, do mnie!
Robię, co mogę!
Brutus! Spokojnie, piesku.
Panie Chadwick!
Proszę chwycić moją dłoń.
Fran!
Jesteś cała?
Pomogę ci.
- Mark! - Tak mi przykro, Fran.
Ja...
- Mark! - Przepraszam.
- Mark! - Tak?
Mark!
Mogłeś się powstrzymać.
Oj, Brutus.
Daj już spokój.
Siad!
Dość wygłupów.
Was też się to tyczy.
Kto to?
Gdzie?
Kto dzwonił?
Toyama.
Kiedy posprząta?
Nigdy.
Ani on, ani Kenji.
Cała społeczność japońska będzie omijać nasz dom szerokim łukiem.
A kiedy zabierze swoje śmieci?
Teraz to nasze śmieci.
Co?
Aż 325 $. Tyle kosztują pobite lampiony,
zepsute hibachi i zniszczone pagody.
A zapłacimy jeszcze za zniszczoną odzież, leki i strzaskane nerwy
byłych przyjaciół i sąsiadów.
Telefon dzwoni na okrągło.
Chadwickowi grozi zapalenie płuc, Jane Felton miała załamanie nerwowe,
a aptekę dosłownie ogołocono.
Wystarczy!
Mark!
Wiedz, że dziś rano zadzwoniłam do doktora Pruitta.
Po co?
Uprzedziłam go, że zwrócisz mu Brutusa dziś po południu.
Zwrócę Brutusa?
Już postanowiłam. To diabeł wcielony. Musi zniknąć.
Albo co?
To, co wydarzyło się wczoraj, nie było jego winą.
Akurat!
Brutus to dobry, inteligentny pies!
Cicho, gamoniu!
Przedyskutujmy sprawę na spokojnie.
Cześć, Brutus.
Ranny z ciebie ptaszek.
Ten bałagan to twoja sprawka?
Powinieneś się wstydzić.
Nie jedz ze śmietników, bo ci zaszkodzi.
Przyjęcie chyba się udało.
Czego tam szukasz? Zgubiłeś kość?
No już, złaź. Nie ma tam nic dla ciebie.
Zuch pies.
Przykro mi. Przepadło.
Daj spokój. Nie czas na takie zabawy.
Co cię ugryzło?
To ja, Eddie!
Chwila...
Co z tobą? Jesteś chory?
Przestań.
Panie Garrison!
Uspokój się.
Panie Garrison!
- Co się stało? - Pies ujada jak najęty.
- Spokój! Mark! - Proszę mi pomóc.
- Wyrzucałem... - Co jest?
- Brutus zaatakował Eddiego. - Że co?
- Brutus! - Zrób coś!
Co się z tobą dzieje?
- O co chodzi? - Mark?
Mili z państwa ludzie, ale tego już za wiele.
- Mam dość. - Wybacz, Eddie.
Na pewno jest jakiś powód.
- Brutus, spokój! - Mark, słyszałeś?
Co tam jest?
- Gdzie Chloe? Eddie, widziałeś ją? - Nie.
Chloe?
- Chyba że... - Weź Brutusa.
- Trzymaj. - Ostrożnie.
Uważaj, Mark.
Chloe tam jest?
Jeszcze nie wiem.
- Znalazła się! - Biedna Chloe.
Jest cała.
- Nic jej nie jest. - Moja psina.
Kochane biedactwo.
Tak sobie myślę, że to dlatego Brutus tak ujadał.
- Wiedział, że mała tam jest. - Na to wygląda.
Biedy Brutus.
Zapominalski pan pewnie nie dał ci śniadania.
Chodź, dostaniesz kilka jajek.
O rany.
Przepraszam.
Zróbmy przerwę.
Chodźcie, dziewczęta. Do mnie!
Szybciutko.
Moja piękna Chloe.
Co tam, piesku? Też chcesz trafić na płótno?
O to chodzi?
Nie pchaj się na mnie, ty wielki...
Domaga się pieszczot.
Chodź, Brutus.
Do mnie.
Brutus musi zrozumieć, że nie jest małym pupilkiem.
Nie zaznamy spokoju, dopóki nie pojmie, że nie jest jamnikiem.
Raczej nie myśli, że jest...
Możesz mieć rację.
Zmykajcie, dziewczęta.
Sio.
- Co to? - Książka o psach.
Pokażę Brutusowi, kim jest.
Mark!
To nasza wina. Nie uświadomiliśmy go.
Skup się, Brutus, to ważne.
Brutus, popatrz tutaj.
Widzisz? To jamnik.
Popatrz tam. To też są jamniki.
Ty nie jesteś jak one.
Nie, nie, nie.
- Jamniki? Fuj! - No wiesz co? Zagalopowałeś się.
Zaufaj mi.
Skup się, Brutus.
A teraz...
Oto twoja rasa.
Dog niemiecki.
Jamniki? Nie. Dogi niemieckie? Tak.
Jesteś dogiem niemieckim.
Spójrz.
Widzisz? Wystarczyło mu pokazać.
Coś takiego.
Wystarczyło, że raz spojrzał do książki.
- To widać, że... - Mark?
Wciąż uważa się za jamnika.
„Jamniki? Fuj! Dogi niemieckie? Tak”.
Biedny Mark.
Przy nodze!
Nie ciągnij.
„Przy nodze” znaczy, że masz iść przy nodze.
Przy nodze.
No proszę.
Kto kogo prowadzi?
Dzień dobry!
Do nogi, Brutus.
Co dolega Chloe?
- Ma wysypkę. - Wysypkę...
Żona podejrzewała szkarlatynę, ale to niegroźne podrażnienie skóry.
Martwi się konkursem, a musi wytrzymać jeszcze sześć dni.
Obym ja wytrzymał.
Dobra, Brutus.
Zostań.
Posłuchał. Coś do picia?
Nie, dziękuję.
Brutus, pozwól, że cię obejrzę.
Wspaniały z ciebie okaz.
Dobrze pan o niego dba.
Ta tresura zapewnia sporo ruchu nam obu.
Piękne linie, elegancka budowa łba...
Tak go sobie wyobrażałem. Jest idealny na konkursy.
- Proszę nie żartować. - Mówię poważnie.
- Mogę go przygotować. - Nie.
Nauczę go komend i pozycji.
Wykluczone. Jeden psi konkursowicz to już aż nadto.
Ma tylko chodzić na smyczy i nie wyrwać mi ręki ze stawu.
Proszę się przyjrzeć, czy robię coś nie tak.
Brutus, przy nodze.
I jak?
Doktorze? Doktorze Pruitt?
Czy mogę wyprowadzić Chloe na spacer?
Naturalnie.
Czy ta wysypka może być objawem alergii? A jeśli coś ją tu uczula?
Zapewniam panią, że to nic poważnego.
Do nogi.
Siad. Dalej, Brutus. Siad.
Mark? Co ty wyprawiasz?
Tresuję go.
Siad.
No naprawdę!
Co to miało znaczyć?
Brutus jest po prostu...
No naprawdę...
Kiedy mówisz „naprawdę” takim tonem, zwykle naprawdę masz coś na myśli.
Nie bądź taki drażliwy.
Brutus to urocza niezdara. Nie spodziewaj się po nim cudów.
Tyle.
Chodź, Chloe.
Przy nodze!
Do zobaczenia.
Doktorze?
Umowa stoi. Proszę przygotować go do konkursu.
Hola, hola. Konkurs jest za sześć dni.
Sam pan stwierdził, że pies się nadaje.
Wiem, ale...
A może by wygrał?
To niemożliwe.
Wytresuje go pan?
- Oczywiście. - W porządku.
Jedna sprawa.
Proszę nie mówić mojej żonie.
Nikomu o tym nie powiem.
Nawet własnej matce.
Wyśpij się, Brutus.
Kontynuujemy.
Brutus, musisz zrozumieć... Zaczekaj.
Trzymamy smycz w jednej dłoni.
Proszę pamiętać, że to pan ma mieć władzę nad psem.
Oczywiście.
Spróbujmy. Powoli i spokojnie.
Brutus, przy nodze.
Proszę go trzymać!
- Mocno! - Powoli i spokojnie, co?
- Musi pan... - Utrzymać kontrolę.
- Dokładnie. - Za wszelką cenę.
Dacie radę.
Zostań.
Co pan sądzi?
Sam nie wiem.
Brak mu spójności.
Powinna bić z niego duma. Duma doga niemieckiego.
Czasem zachowuje się odpowiednio, a czasem jakby zapominał, kim jest.
To przez jamniki. Myśli, że jest jednym z nich.
A więc musimy go przekonać, że jest dogiem niemieckim.
- Dokładnie. - I to do jutra.
KONKURS PSÓW
- Proszę mocno go trzymać. - Dobrze.
Fran tu nie przyjdzie?
Nie. Zawody jamników odbywają się po drugiej stronie budynku.
Ach tak.
Spokojnie, piesku.
Nie kręć się, psia kość!
Nie denerwuj się. To takie same psy jak ty.
Sprawdźmy.
Bardziej gotowy nie będziesz, Brutus.
- Uwaga, doktorze! - Co?
- Kryć się! - Dlaczego?
Fran tu jest.
Co ona tu robi?
- Nie wiem. - To nie jej kategoria.
Dziękuję.
Mało brakowało.
- Nie zdoła pan jej wiecznie unikać. - Kiedy wygram, nie będę musiał.
Dogi niemieckie na wybieg.
Dogi na wybieg.
Cóż, nadeszła chwila prawdy.
No tak.
- Powodzenia. - Dzięki.
Chodź, piesku.
Są i dogi.
Piękne.
Jakaś ostatnia rada?
- Nie. Wszystko w rękach właściciela. - Tego się obawiałem.
Dzień dobry.
SĘDZIA
Mark?
Czołem.
Prowadzić psy.
Przy nodze.
Przepraszam.
Ładny pies.
Spójrz, słodziutka.
To dogi niemieckie.
Do góry!
Do góry go!
Wstawaj, ale już!
No dalej, piesku. Wstań.
Chwileczkę.
Przerwa.
Ten pies jest chory czy zmęczony?
Nie, nie. To lęk sceniczny.
- Lęk sceniczny? - Owszem.
No tak.
- Co z nim? - Nie wiem.
Pewnie znów uznał, że jest jamnikiem.
Proszę ustawić psy.
Głowa do góry.
Mark. Mark!
To nie ma sensu.
Mogę już wracać do domu.
Nie, trzeba wytrwać.
No proszę.
Doktorze?
I to się nazywa dog niemiecki.
Zawrzemy układ.
Co proszę?
Zostajecie, ale powie mi pan, jak to zrobił.
- Co zrobiłem? - Podmienił pan psy.
Podmienił? Nic z tych rzeczy.
Mam uwierzyć, że to ten sam pies?
Sam ledwo daję temu wiarę.
Spokojnie, idzie nieźle.
Jestem kłębkiem nerwów.
Co się stało z Brutusem?
Dostrzegł tę suczkę, również doga.
Będzie walczyć o tytuł najlepszego doga.
A więc zobaczył ją i...
Psy bywają jak ludzie.
Przy kobiecie każdy mężczyzna chce się popisać.
Rzeczywiście daje popis.
Dobrze, wystarczy.
Pan.
- I pan. - Co ja?
Poprowadzicie psy jednocześnie.
Tak jest.
Noga, Brutus.
Teraz trucht.
Co pan wyprawia?
Przepraszam, wyślizgnął mi się.
Wystarczy.
Już wystarczy.
Wcześniej dałem się nabrać.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Piękny pies.
Proszę tam zaczekać.
Bardzo dziękuję.
Wielkie dzięki.
Brawo! Wiedziałem, że dacie radę.
Dziękuję, doktorze. Udało się.
Brutus, jestem z ciebie dumny.
Proszę go potrzymać.
Zostawię go panu na chwilę.
Dlaczego?
Muszę pomachać tym Fran przed noskiem.
Nie może pan teraz wyjść.
Przecież wygrałem.
W kategorii samców.
Za chwilę Brutus będzie konkurował z suczką.
Mam już, czego chciałem.
- Proszę mnie zastąpić. - Ale trzeba... Mark!
Przytrzyma mi pan kapelusz?
Fran.
Mark, jednak przyszedłeś.
Oczywiście.
Nie przegapiłbym tego.
Przestań już.
- Co? - Sam widziałeś.
Zaledwie drugie miejsce. Po tylu poświęceniach!
Twoich również.
Przykro mi, Fran. Naprawdę.
To mnie jest przykro. Przepraszam.
Chodźmy do domu. Publiczne wyznania nie są w moim stylu.
Zgoda.
Wracajmy do domu.
- A to co? - Co?
Ukrywasz coś?
To... Znalazłem to gdzieś.
Niebieska wstęga! Niezwykle cenna. Nie możesz jej sobie wziąć.
Odłóż ją na miejsce.
- Fran... - Uwaga.
Zwycięzcy proszeni na wybieg.
Zwycięzcy.
Czy to możliwe...
- Chodź! - Mark!
Chodź ze mną.
Mark, co ty wyprawiasz?
Brutus?
Zaskoczona?
Wygrał z suczką.
Pnie się w górę!
- Nie powiedziałeś mi. - Wybacz, to było dziecinne.
Ale nie wygrałaś i nie miałem serca ci mówić.
Kocham cię, mój ty słodki nicponiu.
Bądź cicho i podziwiaj brata.
Szkoda, że Brutus nie wypadł lepiej w ostatniej kategorii.
Trzecie miejsce nie jest złe. Mamy pełen przekrój nagród.
- Jak to wygląda? - Pierwszorzędnie.
Gdzie druga niebieska wstęga?
Dałem ją doktorowi. Zasłużył.
Przykro mi, że ty się zawiodłaś.
Nie wygłupiaj się, Mark.
Dzień kończy się lepiej, niż się zaczął.
- Zawrzemy układ. - Jaki?
Koniec z konkursami psów.
Zgadzam się.
- Koniec ze wstęgami. - Dobrze.
Ja pracuję, ty dbasz o dom.
Będziemy wychowywać zwyczajne psy.
I nie tylko.
Brutus.
Nie przeszkadzaj.
Coś mu się śni.
Racja.
Założę się, że tamta suczka.
Myślisz, że dzięki niej wygrał?
Od kobiety może tyle zależeć?
Skarbie...
Od kobiety zależy wszystko.