Έλα. Γρήγορα!
Λουί Αλφόνς Ντονατιέν ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ;
Αφιππεύσατε, κύριε.
Αφιππεύσατε, κύριε, ή θα πυροβολήσουμε!
Πυρ!
Εσύ.
Άνθρωπε.
Σταμάτα όταν σου μιλάω.
A, Λουί.
Εδώ είσαι.
Ωραία.
Θείε;
Εδώ είμαι, ανιψιέ.
Δραπέτης πάλι, ε;
Ναι, έτσι ελπίζω.
Έξυπνο παλικάρι!
Τι κάνεις εδώ, θείε;
Σε περίμενα, ανιψιέ.
Εμένα; Μα, δεν ήταν δυνατόν να ξέρεις ότι ερχόμουνα απόψε.
Το ήλπιζα.
Ποιος ήταν αυτός ο γέρος που είδα στο διάδρομο λίγο νωρίτερα;
Ένας υπηρέτης.
Δεν θυμάμαι να τον έχω ξαναδεί πριν.
Ξέρεις πώς…
...οι υπηρέτες έρχονται και πάνε.
Θα τον απολύσω.
Κάν’ το αυτό, ανιψιέ.
Αλλά για την ώρα, είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε.
Να αρχίσουμε τι;
Ένα έργο! Διασκέδαση!
Παιχνίδι! Ευχαρίστηση!
Το οποίο τόσο μοναδικά απολαμβάνεις.
Αμφιβάλω αν θα υπάρξει χρόνος για τέτοια, θείε.
Φυσικά έχεις χρόνο.
Πότε δεν είχες χρόνο για διασκέδαση;
Ίσως μόνο για λιγάκι, θείε.
Ξέρουμε την αδυναμία σου, ε ανιψιέ;
Δεν θα είμαι καλό ακροατήριο για το έργο σου, θείε.
Το ακροατήριο που χρειαζόμαστε, ανιψιέ.
Σκηνικό: Το Κτήμα Montreuil, έξω απ’ το Παρίσι.
Πρόσωπα: Ο Κόμης και η Κόμισσα Ντε Σαντ…
...οι λατρεμένοι σου γονείς.
Και ο Κύριος και η Μαντάμ De Montreuil...
...τα καλοκάγαθα μελλοντικά πεθερικά σου.
Περίσταση: Ο διακανονισμός ενός προικοσύμφωνου...
...μεταξύ του Μαρκησίου Ντε Σαντ...
...και της κόρης τους Λαίδης Ρενέ de Montreuil.
"Αλλά πρώτα πρέπει να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους!"
- "Σιωπή!" - "Αγαπητή μου."
- "Δεν θα παζαρέψουμε." - "Όχι, δεν θα παζαρέψουμε."
"Δεν παζαρεύουμε ποτέ!"
"Θα φιλοξενήσουμε το νεαρό ζευγάρι για τα πρώτα τρία χρόνια της…"
- "Επτά χρόνια!" - "Τέσσερα."
- "Έξι." - "Πέντε χρόνια."
- "Πέντε χρόνια."
"Και ένα επίδομα διαβίωσης."
"Ας πούμε 1.000 τον χρόνο."
- "5.000." - "2..."
"3.000 κορώνες."
- "Λίρες." - "Λίρες;"
"Πολύ καλά, λοιπόν.
"3.000 λίρες."
"Όσον αφορά εμάς, λοιπόν, θα στολίσουμε την νύφη…
"...και τον γαμπρό και τους συνοδούς τους και θα παρέξουμε δύο…
"Ας πούμε μια τέθριππη άμαξα...
"...θα πρέπει να αποθηκεύσω την υπόλοιπη περιουσία σας...
"...διότι έτσι επιτρέπω την σύζευξη της οικογένειάς μας με τις τύχες των Montreuil."
"Αλλά πρώτα πρέπει να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους!"
"Δεν είναι, πράγματι αλήθεια, ότι ο γιός σας ο Μαρκήσιος είναι ανύπαντρος εξαιτίας…
- "...της ανήθικης φήμ…" - "Ποτέ!"
"Ανήθικης φήμης του! Είναι γνωστό στους πάντες..."
- "Σιωπή!" - "Αγάπη μου."
"Είμαστε πρόθυμοι να παραβλέψουμε του μελλοντικού γαμπρού μας...
"...τα νεανικά μικροπταίσματα."
Μισό λεπτό.
"Θα παραβλέψω οτιδήποτε για να έχει η οικογένειά μου τέτοια βασιλική διασύνδεση."
- "Εμείς, απ’ την άλλη…" - Σταματήστε!
"...θα προσθέσουμε στο προικοσύμφωνο τα κοσμήματα…
"...της γυναίκας μου."
- "Ποτέ!" - "Ναι, αγαπητή μου."
"Όχι, ποτέ! Όχι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό!"
Είναι γελοίο!
"Αγαπητή μου!"
Σταματήστε!
Είπα, "Σταματήστε!"
Είναι γελοίο!
Οι πραγματικές διαπραγματεύσεις δεν έμοιαζαν καθόλου μ’ αυτή την φάρσα.
- Είναι έτοιμοι να σας δεχθούν σύντομα, κύριε. - Τι;
Η Μαντάμ de Montreuil είπε ότι θα σας δουν σύντομα, κύριε.
Αν θα μπορούσατε να περιμένετε.
"Κάθομαι και περιμένω εδώ
"Μέρα-νύχτα
"Πού να είναι αυτός, θα έλθει ποτέ;
"Αναστενάζω στην ηλιαχτίδα
"Και στο φεγγαρόφως
"Πού να είναι αυτός, θα έλθει ποτέ;
"Έχω περιμένει τόσο, αλήθεια
"Η αληθινή μου αγάπη να έλθει
"Πού να είναι αυτός, θα έλθει ποτέ;
"Περιμένοντας, μια μέρα
"Σίγουρα θα έλθει
"Πού να είναι αυτός, θα έλθει ποτέ;"
Δεσποινίς.
Α, γιέ μου.
Ωραία. Έφθασες πάνω στην ώρα.
Κύριε, είμαστε έτοιμοι να υπογράψουμε το συμβόλαιο.
Δεν έχεις γνωρίσει τον κύριο Μαρέ τον διευθυντή της αστυνομίας.
Ο οποίος ευγενικά προσφέρθηκε ως μάρτυρας των υπογραφών.
- Κύριε. - Κύριέ μου.
Λοιπόν, είμαι έτοιμος.
Και εμείς είμαστε έτοιμοι κύριε.
Τι συμβαίνει, γιέ μου;
Πού είναι αυτή;
Με συγχωρείτε;
Η κόρη σας, εκείνη που σκοπεύω να παντρευτώ.
Αυτή είναι.
Μα, αυτή δεν είναι...
Δεν έχετε άλλη κόρη;
Μαντάμ, δεν έχετε άλλη κόρη;
Η κόρη μου Ανν, δεν εμπλέκεται.
Δεν καταλαβαίνετε. Αυτή δεν είναι εκείνη.
Κύριε, το συμβόλαιο υπογράφηκε μεταξύ εσάς και της Λαίδης Ρενέ…
...που σας αγαπά πολύ.
- Πρέπει να σκιστεί και να ξαναγίνει. - Εξωφρενικό!
Είσαι τρελός;
Κύριε, ο γιος σας έχει υπογράψει ένα δεσμευτικό συμβόλαιο.
Όχι, μαντάμ, δεν είναι.
Σε προειδοποιώ, γιε μου, δεν έχεις άλλη επιλογή.
Πρέπει να κάνεις αυτό που σου λέμε, γιε μου.
Μάνταμ, είναι αδύνατον...
Όχι!
"Αγαπητέ μου γιε…
"…σε εκλιπαρώ να αναθεωρήσεις και να επιστρέψεις αμέσως με την άμαξα...
"...που έχω μισθώσει για το ταξίδι σου επιστροφής.
"Έχω ζητήσει απ’ τον θείο σου τον Αββά, Να γράψει στην Μαντάμ de Montreuil...
"...δηλώνοντας ότι αναχώρησες για την Αβινιόν για να προετοιμάσεις ένα σπίτι για την μέλλουσα γυναίκα σου...
"...αλλά δυστυχώς, έχεις καθυστερήσει εκεί λόγω ασθενείας.
- "Έχω διαβεβαιώσει την Μαντάμ..." - Άσε το γράμμα!
"Έχω διαβεβαιώσει την Μαντάμ...
"...ότι είσαι στο κρεβάτι και πάσχεις από σοβαρό πυρετό."
Τι ωραίος πυρετός για να είσαι στο κρεβάτι.
Υπάρχει κι άλλο.
Πάντα υπάρχει κι άλλο.
"Δεν θεωρείς, γιέ μου, ότι ένα συμβόλαιο γάμου είναι ένα επίσημο…
"...και εκτελεστέο έγγραφο...
"...και η ποινή για την παραβίασή του είναι η φυλάκισή σου;
"Ένα αντίποινο που η αγαπητή Μαντάμ με διαβεβαιώνει, ότι θα χρησιμοποιήσει χωρίς δισταγμό.
"Σε ικετεύω να το ξανασκεφτείς και να επιστρέψεις αμέσως στην μνηστή σου...
"...που είναι πολύ ανυπόμονη για την επιστροφή σου."
Μήπως η σκέψη της ντροπαλής νυφούλας σου επισπεύδει την αναχώρησή σου, εραστή μου;
Βιάζομαι εξαιτίας της ποινής φυλάκισης, που η σκύλα η μάνα της…
...θα μου επέβαλε με πολύ ευχαρίστηση.
"Προσδοκώντας την συναίνεσή σου, παραμένω ο πολυαγαπημένος σου...
"...και αφοσιωμένος σου πατέρας."
- Αυτό το σκατό! - Τι είπες, Λουί;
Είπα "σκατό."
Σκατό, γλυκιά μου, Λώρα.
Ιδού η παρθένα που περιμένει για την θυσία της στον παγανιστή θεό.
Ρενέ.
- Κύριε, σύζυγέ μου. - Σωστά. Είμαι ο σύζυγός σου.
Ναι.
Πρέπει να με θεωρείς ως συνάνθρωπό σου. Δεν θα σε καταβροχθίσω.
Όχι.
Έχω έρθει για να σου δώσω απόλαυση…
...και όχι για να σε ξεσκίσω κομμάτι-κομμάτι.
Το ξέρω.
Τότε πάψε να τρέμεις.
Μπορείς να με κοιτάξεις.
Σου επιτρέπεται να ατενίσεις το πρόσωπο του τέρατος.
Ιδού!
Λοιπόν...
...ένα χαμόγελο.
Γοητευτικό.
Τώρα ένα φιλί.
Αν ήθελα να φιλήσω ένα άγαλμα, θα είχα επισκεφτεί ένα μουσείο.
Χαλάρωσε.
Θα εκτελέσω το καθήκον μου. Θα υποκύψω στα γαμιαία σου δικαιώματα.
Όχι.
Όχι, γλυκιά μου γυναίκα.
Περίμενε ένα λεπτό...
...άσε την θέρμη σου να πέσει…
...για να μην με συντρίψει.
Αρκετά!
Μην μου ξαναπείς ποτέ εμένα "Αρκετά".
Πλήρωσα για σένα.
Το κατάλαβες αυτό; Σε πλήρωσα.
Πλήρωσα για την ηδονή σου. Και θα την έχω.
Κάνε ό,τι σου λέω...
...όπως το θέλω...
...διαφορετικά θα σε τιμωρήσω.
Δηλαδή, αν τέτοια ηδονή μπορεί να θεωρηθεί τιμωρία.
- Αλλά πονάει. - Φυσικά πονάει.
Αλλά αυτό είναι που μου δίνει ηδονή.
Και αυτό...
...είναι το σημαντικό.
Στον εαυτό.
Η φύση μιλά στον εαυτό…
...μόνο.
Εσύ έχεις την δική σου φύση...
...και εγώ την δική μου.
Θα κάνεις αυτό που θέλω.
Πιάστε τον!
Έλα.
Μαρκήσιε Ντε Σαντ.
Σε συλλαμβάνω για υπερβολικές χυδαιότητες που διέπραξες μ’ αυτά τα αθώα κορίτσια.
Αθώα;
Αυτές οι πόρνες;
Αθώες;
Αγαπητέ μου Μαρέ, αρκεί μόνο να κοιτάξεις.
Πάρτε τον έξω.
Μπορείς να βγεις έξω αν το επιθυμείς.
Μα τι στο...
Ποιος μ’ έβαλε εδώ;
Εσύ ο ίδιος. Μπορείς να βγεις ό,τι ώρα θέλεις.
- Η επόμενη σκηνή αφορά το περιστατικό... - Όχι, δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτό.
- Πρέπει να βρω... - Να βρεις τι;
Δεν ξέρω.
Αλλά δεν μπορώ να μείνω εδώ με σένα.
Και πού πηγαίνεις, κύριε;
Να δω την Ανν.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν πρέπει να κάνεις.
Φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε τι πρέπει να κάνω και τι όχι, Μαντάμ.
Ήλπιζα ότι δεν θα παρέμενες πικραμένος, κύριε.
Εσείς;
Κάνεις λάθος να κατηγορείς εμένα για την ασχήμια που υπέφερες...
...στη φυλακή Βενσέν, κύριε.
Πού πηγαίνει η Ανν;
Δεν νομίζω ότι εκτιμάς το γεγονός ότι εγώ μερίμνησα για την αποφυλάκισή σου.
Παίζεις διπλό παιγνίδι, Μαντάμ.
Παρ’ όλα αυτά, συμφώνησες με τους όρους της αποφυλάκισής σου…
...χωρίς τροποποιήσεις.
Την στέλνεις μακριά.
Συμφώνησες να απέχεις απ’ το Παρίσι και να παραμείνεις εδώ μόνιμα με την σύζυγό σου.
Σίγουρα, όχι και τόσο ασυνήθιστη αξίωση από έναν σύζυγό.
- Γιατί στέλνεις την Ανν μακριά; - Η κόρη μου πάει στο μοναστήρι της.
- Στο μοναστήρι της; - Είναι κανονικοποιημένη...
...και μια τρίμηνη παραμονή της είναι κάθε χρόνο αναγκαία…
...για αυτήν την θέση της.
Αλλά, Μαντάμ, εγώ...
Μην στεναχωριέσαι. Δεν σκοπεύουμε να την εγκλείσουμε.
Νύμφη του Χριστού δεν θα γίνει, αλλά εν ευθέτω χρόνω θα παντρευτεί.
Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να αλλαχθούν ούτε από σένα ούτε από κάποιον άλλον.
Ούτε απ’ τον Θεό, αν το θελήσεις.
Μην βλασφημείς, κύριε.
Αν προσπαθήσεις να την σταματήσεις, όλοι θα υποφέρουμε με τον έναν…
...ή τον άλλο τρόπο.
Αλλά εσείς, κύριε, θα υποστείτε την άμεση τιμωρία.
Εφόσον σας αγαπώ σαν γιό μου, κύριε, δεν μπορώ να επιτρέψω να σας συμβεί αυτό.
Την στέλνω μακριά, κύριε, για το καλό σας.
Τα αντιλαμβάνεστε αυτό;
Το κατανοώ, Μαντάμ.
Χαίρομαι που το κατανοείς.
"Περπατούσαν την λεωφόρο κρατώντας χεράκι-χεράκι
"Τι ωραία σκηνή
"Οι εραστές αναστενάζουν και ονειροπολούν
"Είναι ένας περίπατος εραστών
"Οι δρόμοι με λουλούδια στολισμένοι
"Σε πρασινισμένα ράφια
"Οι εραστές πολύ σύντομα θα φύγουν
"Σύντομα θα φύγουν
"Οι εραστές πολύ σύντομα θα φύγουν"
- Ευαρεστήθητι, κύριε. - Παρακαλώ, συνεχίστε.
Εγώ παρείσδυσα.
Όχι. Από εδώ η Δεσποινίς Κολέτ.
Η μαμά και εγώ πρόκειται να επιχορηγήσουμε το ντεμπούτο της στη Αυλή αυτή την σεζόν.
Και αυτός είναι ο καθηγητής ωδικής Σινιόρ Αμαλέτι.
- Εξοχότατε. - Μαέστρο.
Ο γαμπρός μου δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις φιλοδοξίες μιας αοιδού…
...σας διαβεβαιώ, δεσποινίς.
Πάντα παραπονιέστε ότι δεν σας μένει χρόνος για τα ορνιθοσκαλίσματά σας.
Λοιπόν, πιο καλή ώρα δεν υπάρχει. Πηγαίνετε λοιπόν, κύριε.
Παρακαλώ συνέχισε, παιδί μου. Είναι μαγευτικό.
"Η μοναχική λεωφόρος
"Όχι πολύ παλαιότερα, υπέροχη σκηνή
"Των εραστών το τραγούδι τραγουδούσαν Τρα λα λα λα λα
"Κάποτε των εραστών ο περίπατος"
Κύριε;
Κύριε, μπορώ να σας μιλήσω για ένα λεπτό;
Έρχομαι, Μαντάμ.
Μήπως άκουσα φωνές;
Φωνές, Μαντάμ; Ίσως μ’ ακούσατε να μιλάω στον ύπνο μου.
Σας ξύπνησα;
Όχι.
Κοιμάμαι μόνο λίγο.
Ειλικρινά λυπάμαι που τ’ ακούω, κύριε. Ίσως το κρεβάτι δεν είναι πολύ άνετο;
Μόνο και μοναχικό είναι στην απουσία της γλυκιάς μου γυναίκας.
Επιπλέον, φοβάμαι ότι ο ύπνος πάντα θα είναι…
...μια άπιαστη πεταλούδα, που αιχμαλωτίζεται μόνο από ανθρώπους με άνετη συνείδηση.
Σε πειράζει να σου μιλήσω σαν γονέας;
Μαντάμ.
Θα ήμουν ο γιός σας, αν θα με θέλετε.
Έχεις συμπεριφερθεί τόσο καλά τους τελευταίους μήνες. Νομίζω ότι θα ήμουν βάναυση…
...να σε κρατάω εδώ περισσότερο, ειδικά με την σεζόν να ξεκινά.
Μαντάμ, σας λατρεύω.
Δεσποινίς;
Χίλια συγνώμη, δεσποινίς.
Τι Λουί; Δεν γνωρίζεις την La Beauvoisin;
Είναι σκανδαλώδες, αγάπη μου.
Πες μου γρήγορα, πώς μπορεί να γεφυρωθεί η άβυσσος της άγνοιάς μου;
Τιμή μου, το διεκδικώ;
Αν ποτέ η μοίρα κανόνισε μια γνωριμία μεταξύ...
...πρέπει να πω, της πιο θαυμάσιας ηθοποιού μας στο Παρίσι...
...Δεσποινίδας La Beauvoisin...
...και της Εξοχότητάς του, του Μαρκησίου Ντε Σαντ.
Ο Μαρκήσιος; Φυσικά, ξέρω.
Υπηρέτης σας, δεσποινίς.
Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι το αντίθετο.
- Να μαντέψω το μέλλον σας; - Ολόκληρο το μέλλον μου;
Μόνο το άμεσο μέλλον σας. Η αιωνιότητα είναι για τους κληρικούς.
Θα έρθεις στο κάστρο La Coste μαζί μου, και θα γίνεις μετρέσα μου.
Φυσικά, για ποιον άλλο λόγο θα με έπαιρνες στο La Coste;
Υπάρχουν άλλοι λόγοι. Θα χτίσω ένα θέατρο στο La Coste.
Εκεί θα ανεβάσω μια ατελείωτη σειρά από έργα, διασκεδάσεις, ψυχαγωγίες.
Δεν μπορεί ένας άνδρας να φιλήσει την γυναίκα του δημοσίως;
Είναι ο νόμος της πολιτείας, που διατάζει ένα πράγμα, υπέρτερος του νόμου της φαντασίας…
...που διατάζει κάτι άλλο;
Εγώ θεωρώ όχι.
Άνδρες και γυναίκες...
Γιατί ξέρουμε ότι δεν είστε κύριοι και κυρίες!
Ας συμφωνήσουμε, δεν υπάρχει ούτε μία πραγματικότητα…
...ούτε σε τούτη την σκηνή, ούτε σε τούτον τον κόσμο.
Όλα είναι στο μυαλό.
Η φαντασία είναι η μόνο αλήθεια…
"...διότι δεν μπορεί να αντικρουστεί παρά μόνο από άλλες φαντασίες."
Αυτό το θέατρο θα παρουσιάσει τον περιστρεφόμενο κόσμο στην ουσία.
Ο Σαίξπηρ ονόμασε τον κόσμο σκηνή.
Λοιπόν, η σκηνή μας…
...θα γίνει ο κόσμος μας.
- Απόψε λοιπόν... - Προς τιμήν του θείου μου...
Του αξιοσέβαστου Αββά Ντε Σαντ.
...θα παρουσιάσουμε ένα μικρό τεμάχιο…
...μιας μεγάλης τραγοκωμωδίας που λέγεται:
Τα παιδικά χρόνια...
...του καημένου μικρού Λουί Αλφόνς.
- Το Σκηνικό: - Οι στάβλοι ιππασίας στο Σατό Maubel.
Η ιδιωτική περιουσία της αξιοσέβαστης προσωπικότητας, του Αββά Ντε Σαντ.
Η Περίσταση:
Αμέσως μετά από έναν ζωηρό καλπασμό μέσα απ’ το δάσος του Maubel...
...με συνοδεία δύο κυριών...
...της σπιτονοικοκυράς του και της ανιψιάς της.
Τα Πρόσωπα:
Η Μαντάμ Grandcourt...
...η σπιτονοικοκυρά και η ανιψιά της...
...Δεσποινίς Cerise-lntactus.
Και ο καημένος ο μικρός Λουί Αλφόνς αυτοπροσώπως.
Και τελευταίος, αλλά φυσικά, όχι ελάχιστος…
...ο Αββάς Ντε Σαν, αυτοπροσώπως.
"Λοιπόν, να ένας επιβήτορας για να ιππεύσεις, ανιψιά."
"Ή το ανάποδο."
"Και ένα ωραίο ζευγάρι καπούλια όπου θα βρεις οπουδήποτε."
"Τα ωραιότερα καπούλια.
"Τα καλύτερα για σένα, αγαπητέ Αιδεσιμότατε."
"Ντροπαλή μικρή αλεπουδίτσα, ε;
"Δώσε της λίγο κρασί για να την κάνει να χαλαρώσει τις αναστολές της."
"Δεν είναι της προτίμησής μου, κύριε."
"Γιατί λοιπόν, κορίτσι, κάθισε...
"...και πιες το μονορούφι."
"Θεία, τι συμβαίνει;"
"Πίνεις κρασί, κορίτσι μου."
"Να γιατί μ’ αρέσει τόσο πολύ, θεία."
"Πιες, παιδί μου, πιες. Μην δυσαρεστήσεις τον Αββά."
"Ο μικρός κατεργάρης, μας κατασκοπεύει, ε;"
Σταμάτα!
Έλα εδώ.
Μας κατασκόπευες, ε;
Είσαι πολύ άτακτο παιδί. Θα σου δώσω έναν ξυλοδαρμό.
- Αν με δείρεις θα το πω. - Τι θα πεις;
Θα πω τι έκανες.
Αυτό θα ήταν ανόητο. Κανείς δεν θα σε πιστέψει.
- Θα σε πουν πονηρόμυαλο. - Εσύ είσαι κακός.
Βάλε καλά στο μυαλό σου, αγόρι. Δεν έχει σημασία τι κάνει κάποιος…
...εφόσον παρουσιάζεται με προσωπείο της αρετής στον κόσμο.
Αυτό είναι υποκρισία.
Και πού έμαθες αυτήν την αυθάδη λέξη;
Την έμαθα. Και είναι αλήθεια.
Τι έξυπνος τύπος έχεις γίνει.
Μην τον αφήσετε.
- Κρατήστε τον. - Μην τον αφήσετε να με πονέσει.
Έλα εδώ, κοπελιά μου. Καλό κορίτσι.
Ξεγύμνωσε τον ένοχο.
- Τιμώρησέ τον. - Κάν’ το, ανιψιά. Κάν’ το.
Ή θα τις φας εσύ.
Ξανά.
"Ο Λουί είναι καλό αγόρι…
"...τώρα."
Θείε. Λοιπόν, πώς σ’ άρεσε το μικρό μας έργο;
Μπράβο, Λουί.
Ένας θρίαμβος, το καλύτερό σου…
...τα χειροκροτήματα του οποίου θα αντηχούν σ’ ολόκληρη την Γαλλία.
Ευχαριστώ, θείε.
Αλλά η φήμη έχει το τίμημά της.
Και δίχως αμφιβολία, η πεθερά σου θα επιμείνει.
Πολύ φοβάμαι ότι θα επιστρέψεις στην φυλακή, Λουί.
Αλλά αυτό είναι για αύριο...
...και εμείς ζούμε για την στιγμή, ε, Λουί;
Τι πειράζει αν γυναίκα σου είναι έξι μηνών έγκυος…
...αν βυθίζεσαι όλο και περισσότερο στα χρέη;
Εσύ το διασκεδάζεις.
Σου έχω ετοιμάσει κάτι τι…
...ένα σπέσιαλ κέρασμα.
- Εκεί μέσα; - Εκεί μέσα.
Κάτι που σίγουρα θα σου σκίσει τα εσώψυχα.
Είναι κάποιος εδώ;
Είναι κανείς εδώ;
Ένας φίλος που θρηνεί. Θρήνησε μαζί μου, Λουί.
Δεν μπορώ.
Δεν αγαπούσες τον πατέρα σου;
Τι υπήρχε για ν’ αγαπήσω;
Επέτρεψε στην μητέρα μου να μ’ αποχωριστεί όταν ήμουν παιδί.
Και τον περίμενα.
Δεν μπορούσα να παραμείνω σ’ ένα μέρος για περισσότερο από…
...λίγους μήνες.
Με την εξαίρεση πέντε χρόνων μια φορά.
Με τον θείο μου.
Εκείνα τα πέντε χρόνια...
Κατηγορείς τον πατέρα σου γι’ αυτό;
Ναι.
Είσαι άδικος λοιπόν, Λουί.
Ποιος είσαι;
Όχι.
Δεν μπορώ ν’ αποσύρω τις κατηγορίες μου.
Όχι αν μου προσφέρεις 1.000 κορώνες.
Αυτό είναι μεγάλο χρηματικό ποσόν δεσποινίς.
Είμαι σοβαρά τραυματισμένη.
Να πούμε 1.000 λίρες, δεσποινίς;
Αν υποθέσουμε ότι πας στο δικαστήριο και κερδίζεις την δίκη.
Και ξέρεις πώς είναι τα δικαστήρια σήμερα…
...με μία κοινή θνητή ενάντια σε κάποιον…
...με ευγενική καταγωγή.
Με την δική του φήμη;
Έχει εμπλακεί σε πολλά σκάνδαλα από μόνος του χωρίς εμένα.
Θα κερδίσω στα σίγουρα.
Να πούμε 1.250 λίρες;
Και μόνο επειδή συμμερίζομαι εσένα, Ρόουζ, και όχι αυτόν.
Λοιπόν...
Σκέψου το, Ρόουζ.
Μ’ έχει κακομεταχειριστεί!
1.500 λίρες, κορίτσι μου, ή τίποτε.
Ο άνδρας μου είναι πρόεδρος των δικαστηρίων του Παρισιού.
Μπορεί να φυλακιστείς ως πόρνη.
Σου προτείνω να αποδεχθείς την προσφορά μου.
Εντάξει. Θα πάρω τις 1.500 λίρες λοιπόν.
Συνόδευσε την μαντάμ Κέλερ στην άμαξά της, παρακαλώ.
Σοφή απόφαση, Ρόουζ.
Πότε θα επιστρέψεις στο La Coste με την γυναίκα σου;
Κάναμε μια συμφωνία.
Και αυτή την φορά θα την τηρήσεις.
Φρανσουά...
...φέρε μου κρασί. Ο λαιμός μου στέγνωσε απ’ τα πολλά ακούσματα.
Φρανσουά, καθόλου κρασί για τον κύριο. Δεν θα πιει ποτέ κρασί, εκτός αν το εγκρίνω εγώ.
Μάλιστα, κυρία.
Αυτό δεν ήταν απαραίτητο, Μαντάμ, να με ντροπιάσεις μπροστά σ’ έναν υπηρέτη.
Εσύ μας ντροπιάζεις όλους μας στα μάτια όλου του κόσμου.
Και η τιμή σου δεν είναι καλύτερη απ’ την ηθική σου.
Φεύγεις σήμερα για το La Coste...
...με την γυναίκα σου και θα μείνεις εκεί μόνιμα.
Αυτό θα το κάνεις επειδή το λέω εγώ…
...διότι στην οικονομική περίσταση που βρίσκεσαι δεν έχεις άλλη επιλογή!
Ή το κάνεις αυτό ή θ’ αφήσω τα σκυλιά να σε φάνε!
Ανν!
Λουί;
Τι μου κάνεις;
Εγώ, ανιψιέ;
Γιατί δεν μπορώ να την φθάσω;
Γιατί πρέπει να την φθάσεις;
Γιατί πρέπει.
Είναι μια στιγμή...
...και αυτή είναι μέρος της.
Η δική σου "στιγμή της πραγματικότητας" πάλι.
Θέλω να είμαι μαζί της.
Τότε μέτρα μέχρι το οκτώ. Το οκτώ είναι μαγικός αριθμός.
Το οκτώ είναι η απάντησή σου.
Πρέπει ν’ αποδεχθείς τις οδηγίες μου.
Διαφορετικά δεν έχεις άλλη ελπίδα.
Ένα...
...δύο...
...τρία...
...τέσσερα...
...πέντε...
...έξι...
...επτά...
...οκτώ.
Βάλε αυτές τις καρέκλες σε κάθε πλευρά της πόρτας.
Πάρε αυτό το τραπέζι πίσω.
Κύριε;
Είπα ότι δεν θέλω κανέναν εδώ όσο κάνω πρόβα.
Ανν.
Λυπάμαι που ήρθα απροσκάλεστη.
Θα φύγω.
Όχι.
Δεν θα κάνεις τέτοιο πράγμα.
Εδώ και καιρό ήθελα να δω το θέατρό σου. Γράφεις τόσο συχνά για αυτό.
Ναι, φυσικά.
Είναι τόσο υπέροχο όσο το περιέγραφες στα ωραία σου γράμματα.
Έλα.
Έλα πάνω στη σκηνή.
Λοιπόν… σ’ αρέσει;
Είναι υπέροχο.
Υποτίθεται ότι είναι μια αίθουσα χορού;
Ναι, είναι μια αίθουσα χορού για ένα έργο που έχω γράψει.
Δουλεύω σ’ αυτό μέρα-νύχτα.
Καημένε Λουί. Πρέπει να σ’ αφήσω να εργαστείς.
Όχι, παρακαλώ. Εκτιμώ το ενδιαφέρον σου για μένα.
Η δουλειά μου δεν είναι τόσο σπουδαία.
Μα, πρέπει να είναι.
Δεν υπάρχουν πολλοί που θα συμφωνούσαν μαζί σου.
Πες μου...
...γιατί είσαι η μόνη που ποτέ δεν με ρώτησες γιατί κάνω τα πράγματα που κάνω;
Δεν σε φοβίζω;
Το ξέρεις πως δεν με φοβίζεις.
Ίσως αν κάποιος…
...σου έδινε αγάπη…
- Πρέπει να φύγω τώρα. - Όχι, περίμενε.
Θέλω να φορέσεις αυτό.
Τι είναι;
Πάντα το είχα.
Τότε πρέπει να το πάρει η Ρενέ. Πρέπει να φύγω.
Πάμε να φύγουμε μαζί.
Λουί, δεν πρέπει να βρίσκομαι εδώ και δεν πρέπει να μιλάμε έτσι.
Εντάξει, συμφωνώ. Θα σταματήσω.
Θα σταματήσω. Αλλά σε παρακαλώ, μην φύγεις.
Πρέπει.
Όχι, περίμενε.
Κοίτα.
Είμαστε στην αίθουσα χορού...
...μόνοι.
Μπορεί να μην ξανασυμβεί.
Έλα.
Χόρεψε μαζί μου.
Αγάπα με.
Όχι μ’ αυτόν τον τρόπο, Λουί.
Εδώ.
Ναι.
Είναι μόνο στη φαντασία σου, όπως βλέπεις.
Ναι.
Άγγιξέ το.
Έτσι.
Βγες έξω.
Έλα.
Έλα. Ναι.
Λουί.
Πού είμαστε;
Με εμένα, αγάπη μου.
Ήμουν σ’ έναν εφιάλτη και με κάλεσες.
Θα 'πρεπε να σ’ είχα αφήσει να κοιμηθείς.
Είσαι πραγματικά μαζί μου.
"Πάμε στην Ιταλία," είπα, και δεν σάλεψες.
Απλά είπες, ναι.
Τρέλα.
Τρέλα, συμφωνώ.
- Και πολύ απαίσιο. - Όχι, υπέροχο.
Να φύγω μαζί σου; Απαίσιο.
Υποσχέσου μου κάτι. Δεν θα μ’ αφήσεις ποτέ.
Δεν θα σ’ αφήσω ποτέ.
Η κατοικία του Βαρόνου Ρόθτσιλντ, Εξοχότατε.
Πρέπει να τον δεις;
Χρειαζόμαστε χρήματα για το ταξίδι.
Όχι, σε παρακαλώ.
Δεν υπάρχει κίνδυνος. Θα είμαστε στην Ιταλία το χάραμα.
Αλτ!
Ξεκίνα!
Πυρ!
Τρέμεις, Λουί.
Τρέμω;
Γιατί;
Φόβος.
Γιατί τώρα;
Γιατί τώρα έχω κάτι να χάσω.
Βρήκα την σημασία μου.
Και δεν ξέρω…
Τι;
...αν μπορώ να την κρατήσω.
Κι όμως...
Μιλάς με γρίφους, αγάπη. Κι όμως τι;
Κι όμως, απ’ την άλλη μεριά…
...δεν μπορούν ποτέ να μου το πάρουν.
Αν βγεις έξω απ’ αυτήν την πόρτα, δεν θα υπάρξει ούτε ένας φίλος…
...να σου δώσει φαγητό για να μην πεθάνεις.
Δεν φοβάμαι τις απειλές σου. Δεν θα με υποτάξεις.
Το επαναλαμβάνεις σαν ποίημα που έμαθες…
...απ’ αυτόν τον άνδρα που διέλυσε τις ζωές όλων μας.
Δεν καταλαβαίνεις ότι προσπαθώ να σώσω τα τελευταία απομεινάρια…
...αυτοεκτίμησης για όλους μας;
Ο Λόρδος και η Λαίδη de Beaumont έκαναν μια γενναιόδωρη προσφορά.
Εξαγόρασες τον γιό τους σαν μνηστήρα μου και τους λες γενναιόδωρους;
Για δευτεροκλασάτα αγαθά, θα έλεγα, πολύ γενναιόδωρη.
Αν συμφωνήσω, θα ελευθερώσεις τον Λουί;
Ο μοναδικός όρος των de Beaumont ήταν να παραμείνει εκεί που είναι για πάντα.
Ναι, μόνο ένας όρος:
Να παραμείνει φυλακισμένος σε μια βρομερή φυλακή και να καταστραφεί η ζωή του.
Είναι παρωχημένη η συζήτηση τώρα.
Αυτό που θέλω τώρα είναι η σύμφωνη γνώμη σου.
Τι να κάνω, Λουί;
Πάντα μου ήσουν πολύ αγαπητή, καλή μου.
Παρά την διαφορά της ηλικίας μας, αισθάνομαι πολύ κοντά σου με κάθε τρόπο.
Αββά.
Γύρε το κεφάλι σου εδώ και διώξε την λίπη σου για τον δυστυχισμένο Λουί….
...στην απομακρυσμένη φυλακή του.
Κλάψε ελεύθερα και άσε τα δάκρυα να μουσκέψουν το πουκάμισό μου…
...και να σουβλίσουν το συμπονετικό μου στήθος.
Αββά.
Τι λες για αυτό, Λουί;
Την στιγμή που θα αναστενάζει στο κρεβάτι μαζί μου…
...θα είναι η δική σου "στιγμή πραγματικότητας" που αναζητάς;
Εσύ.
Τι κάνεις εδώ;
Δεν χρειάζομαι την απάντησή σου. Ξέρω γιατί έχεις έρθει.
Ήρθες από χαιρεκακία.
Ήρθες να με δεις αλυσοδεμένο…
...να ικετεύω για οίκτο.
Τι πάθη σού εγείρει ο εξευτελισμός μου, Μαντάμ;
Τι ανείπωτες εμπνεύσεις υπάρχουν στα στήθη και στην κοιλιά σου…
...να βλέπεις τον δύστυχο Λουί…
...συντετριμμένο...
...στο σιχαμερό μπουντρούμι του;
Απάντησέ μου!
Τι;
Κλαις;
Γιατί;
Για μένα;
Τώρα κλαις για μένα;
Γιατί;
Κλαις για σένα.
Αυτό είναι. Γιατί σ’ αποκάλυψα στον εαυτό σου.
Ναι. Βλέπεις στο εαυτό σου την διαφθορά που νόμισες ότι ήταν μόνο σε μένα…
...αλλά είναι σε όλους μας.
Και δακρυρροείς για να το δεις.
Όχι...
...δεν θρηνώ για σένα.
Τα ελαττώματά σου…
...σ’ έκαναν να αξίζεις κάθε τιμωρία που σου επιβλήθηκε.
Ούτε για τον εαυτό μου.
Η ισχύς μου…
...μπορεί ν’ αντέξει οτιδήποτε μου επέρχεται.
Θλίβομαι...
Για ποιον;
Για την Ρενέ που είναι αθώα.
Και που σ’ αγαπά, ο Θεός να την φυλάει.
Τα θα γινόταν...
...αν άλλαζα;
Δεν μπορείς ν’ αλλάξεις.
Και τις υποσχέσεις σου δεν τις τηρείς.
Σ’ έχει κυριέψει ο Διάβολος.
Όχι, Μαντάμ, αυτό είναι κάτι που δεν θα κατανοήσεις ποτέ.
Δεν είναι ο Διάβολος, Μαντάμ.
Είναι η φύση μας.
Το λες αυτό, το γράφεις...
...και δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
Βλέπεις όλους τους άλλους στο δικό σου είδωλο.
Προσπαθώ να σε κάνω να συνειδητοποιήσεις…
...ότι δεν μπορείς να βασανίζεις την αγνή της ψυχή…
...όπως βασανίζεις την κολασμένη σάρκα των πορνών.
Ακόμη δεν καταλαβαίνεις την τερατωδία που έχεις διαπράξει.
Έχεις εγκαταλείψει μια γυναίκα που σ’ αγαπάει…
...έχεις εγκαταλείψει τα παιδιά σου που σ’ αγαπάνε…
...και ποιαν...
Ποιαν διέφθειρες για να υπηρετήσει τα διαβολικά σχέδιά σου;
Την αδελφή της γυναίκας σου! Την σάρκα μου!
Την κόρη μου, Ανν!
Και ακόμη με ρωτάς γιατί κλαίω;
Σε ικετεύω...
...δώσε μου...
...μια...
...μια ευκαιρία.
Σου το λέω Λουί. Σ’ το λέω τώρα.
Ποτέ, ποτέ δεν θα ελευθερωθείς.
Θα μείνεις εδώ σ’ αυτήν την φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Κοίτα καλά αυτούς τους τοίχους που είσαι τώρα, Λουί.
Διότι εδώ είναι...
...το μέρος που θα πεθάνεις.
Μαντάμ, θα αλλάξω.
Θα αλλάξω!
Το ορκίζομαι!
Θα αλλάξω!
Θείε;
"Σιωπή!"
Σε παρακαλώ, θείε, όχι παιγνίδια. Όχι τώρα σε παρακαλώ.
"Επιμένω στη σιωπή!"
Παρακαλώ.
- Η Ανν είναι νεκρή. - "Συλλάβετε τον κρατούμενο."
Όχι! Όχι, καταραμένοι!
Βγάλτε αυτές τις μάσκες.
Η φάρσα τελείωσε!
"Μπορείτε να συνεχίσετε με την ποινική δίωξη."
"Θα αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας, κύριε…
"…ότι ο Λουί Αλφόνς Ντονατιέν, Μαρκήσιος Ντε Σαντ, αφαίρεσε εσκεμμένα...
"...την ζωή της κουνιάδας του, Λαίδης Ανν Προσπέρ Ντε Λονέ."
Την ζωή της;
"Πρώτος μάρτυρας."
"Επιθεωρητά Μαρέ, πια είναι η εκτίμησή σας για τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου;"
"Είναι διεφθαρμένος, είναι έκφυλος, είναι ένα κτήνος που πρέπει να θανατωθεί."
Μα δεν είχα καμία σχέση με τον θάνατό της.
Πέθανε από πανώλη.
Θεέ μου, τι μ’ ενδιαφέρει να συζητάω μαζί σου; Θείε, σε παρακαλώ, σταμάτα αυτά τα θεατρικά έργα.
"Έχω και άλλους μάρτυρες.
"Αυτές οι τρεις είναι θείες του κατηγορούμενου, οι καλές μου αδελφές…
"...αξιότιμες ηγουμένες, ενάρετες γυναίκες, που αφοσιώθηκαν…
"...να τον φροντίζουν ως παιδί. Θα μιλήσει κάποια από εσάς εκ μέρους του;
"Ο ανιψιός μου είναι διεφθαρμένος και αγνώμων."
Όχι!
"Ο ανιψιός μου είναι έκφυλος, ένα κτήνος."
Όχι!
"Όχι, ο ανιψιός μου είναι χειρότερος απ’ όλα τα κτήνη."
Αυτές δεν είναι οι θείες μου, είναι ηθοποιοί.
Αυτό είναι μια παρωδία.
Θείε, σταμάτα το.
"Μπορούμε λοιπόν, ν’ αφήσουμε ένα άγιο ζώο...
"...να τριγυρνάει ελεύθερο ανάμεσα σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους;
"Αυτός ο φονιάς ενός γλυκού, αθώου κοριτσιού..."
Πώς τολμάς να λες ότι της πήρα την ζωή, την πολύτιμη, πολύτιμη ζωή της.
"Την σκότωσες."
Είχαμε κάνει σχέδια...
...αλλά πέθανε απ’ την πανώλη.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
"Δώστε την ετυμηγορία σας."
"Κλείστε τον μέσα για πάντα!"
"Έχω εδώ μια συναλλαγματική απ’ τον βασιλιά...
"...που εξουσιοδοτεί να κλείσω τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ μέσα...
"...για πάντα...
"...και παντοτινά!"
"Κλείστε τον μέσα για πάντα!"
Όχι!
Ανν, πες τους!
"Είναι ο δολοφόνος μου."
"Αποκεφαλίστε τον!"
Τι βλέπεις;
Τι επιθυμείς να δω;
Ποια είναι η σημασία του οκτώ;
Το οκτώ είναι το σύμβολο του απείρου.
Ο ουροβόρος που καταπίνει την ουρά του.
Γιατί ρωτάς;
Μπορείς να μου πει τι είναι αυτό;
Ανήκε στην μητέρα σου.
Της το έκλεψες.
Μπορείς να το δεις αυτό;
Είναι πολύ καθαρό.
Ήσουν τεσσάρων χρονών.
Σε στείλανε μακριά να μείνεις με μια ανύπαντρη θεία.
Αυτό το πείρες αν και η μητέρα σου το αγαπούσε.
Ναι.
Αγαπούσε τα κοσμήματά της περισσότερο από εμένα.
Πουλήθηκα εγώ αντί για αυτά.
Τι θα απογίνει, τσιγγάνα;
Μια επανάσταση θα διαλύσει την Γαλλία…
....ένα όργιο αίματος.
Θα πουν ότι εσύ ήσουν ένας απ’ τους πρωταίτιους.
Τι θα μου συμβεί, τσιγγάνα;
Θα σε κλείσουν σε άσυλο.
Θα γνωρίσεις πόνο και βασανιστήρια.
Για πόσο καιρό;
Είκοσι οκτώ χρόνια...
...ανιψιέ.
Εσύ, πάντα εσύ.
Διαφθορέα της νιότης μου.
Πρωτουργέ των αμαρτιών μου.
Ανοησίες, ανιψιέ.
Είμαι μια δύναμη της φύσης;
Δεν ξέρω θείε, ίσως να είσαι.
Εσύ ο ίδιος το διακήρυξες:
"Ο άνθρωπος δεν παρασύρετε απ’ το κακό.
"Είναι κακός...
"...κακός εκ φύσεως."
Με καταδίκασες για διαφθορά αυτού που είναι ήδη διεφθαρμένο.
Ήσουν ο δάσκαλός μου.
Σε δίδαξα ψεύδη;
Σε ένα πράγμα, ναι.
Και αυτό είναι;
Ότι η απόλαυση κάποιου μπορεί να αποκτηθεί με βία.
Με λυπεί, ανιψιέ, αλλά είμαι ένας άγιος.
Δεν έχεις την ικανότητα για απόλαυση.
Σε φοβίζει.
Μετά την παραφορά, η ψυχή σου αρχίζει να κλαψουρίζει.
Φοβάσαι την εκδίκηση του Θεού στην μέλλουσα ζωή και ζητάς την ευσπλαχνία Του με μια μεγάλη επίδειξη…
...πόνου εδώ πάνω στη γη.
Αν είμαι κακός, εσύ με αποπλάνησες.
Μυήθηκες μάλλον παρά αποπλανήθηκες.
Όχι, ανιψιέ, υπήρξε μόνο μια περίπτωση…
...στην οποία χρειάστηκε να βάλω παγίδες.
Δαίμονα! Μπάσταρδε!
Ψεύτη! Αυτή ποτέ δεν σου δόθηκε.
Τι κι αν είχε; Μπορώ να παραθέσω έναν διαπρεπή συγγραφέα;
"Έρωτας: Μια διάθεση των οργάνων τίποτε περισσότερο, μια όρεξη."
Μαρκήσιος Ντε Σαντ.
Μου τα έκλεψες όλα...
...ακόμη και την ελπίδα για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει.
Με εκείνην...
...θα μπορούσα...
Θα μπορούσα να...
Τι θα μπορούσες;
Να ήμουν διαφορετικός.
Ρενέ.
Σύζυγέ μου.
Λυπάμαι για τον πόνο που σου προξένησα.
Ίσως μια μέρα να είσαι σε θέση να με καταλάβεις.
Τι ζωή θα είχα περάσει χωρίς εσένα;
Ήμουν ένα άσχημο, χαζό κορίτσι και…
...και όχι σπουδαία γυναίκα.
Υπήρξαν λίγες στιγμές…
...λίγες...
Έχεις υποφέρει.
Τουλάχιστον μπορούσα να μοιραστώ την τύχη σου ως γυναίκα σου.
Αυτό δεν μπορεί να μου το πάρει κανείς.
Θα πάμε στο Παρίσι και θα ανακτήσεις την υγεία σου.
Δεν μπορούμε. Η μητέρα μου απλά θα σε ξανάκλεινε στο άσυλο.
Ίσως να μην το κάνει.
Κάνει τόσο κρύο εδώ.
Αν μπορούσαμε μόνο να πάμε σ’ ένα ζεστό μέρος για τον χειμώνα.
Ναι.
Ένα ζεστό μέρος.
Θέλεις να πεις ότι είχες επιλογή;
Τότε το καλό και το κακό όντως υπάρχουν.
Και επέλεξες το κακό.
Κακόμοιρε Λουί.
Γιατί λοιπόν...
...δεν έχω απαντήσεις.
Καμιά.
Δεν βρίσκω κανένα νόημα στη ζωή μου.
Δεν μπορώ να βρω την στιγμή της δικής μου πραγματικότητας διότι δεν υπάρχει.
Πουθενά. Ούτε στη σκηνή, ούτε στον κόσμο.
Δεν υπάρχει πραγματικότητα.
Είναι όλα στο μυαλό.
Και δεν υπάρχει τίποτε.
Τι θα κάψουμε όταν όλα τα έπιπλα θα έχουν τελειώσει;
Ο ένας τον άλλον.
Συνέχισε! Τα πας πολύ καλά.
Πολύ καλά!
Κάψ’ τα.
Το φως της ζωής μου έχει σβήσει.
Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Όχι, νομίζω ότι δεν ξέρεις.
Λοιπόν, δεν πειράζει.
Μπράβο!
Έλα!
Ας ανεβάσουμε ένα έργο.
Κάντε ό,τι θέλετε!
Αν δεν είμαι υποχρεωμένος, τότε γιατί πρέπει να κάνω ό,τι μου υπαγορεύει η επιθυμία.
Ρενέ!
Συγχώρεσέ με.
Μαρκήσιε.
Δεν έχω την δικαιοδοσία να συγχωρώ.
Όχι.
Ούτε και εγώ να το ζητήσω.
Ονειρευόσουνα πάλι;
Περισσότερο απ’ αυτό. Πολύ, πολύ περισσότερο.
Προσπαθούσα να αποδράσω.
Τουλάχιστον, ο νεαρός Μαρκήσιος προσπαθούσε.
Ο νεαρός Μαρκήσιος;
Όντως.
Δεν πρέπει να κρίνεις απ’ αυτό.
Μέσα υπάρχει ένας υγιής νεαρός…
...που προσπαθεί να αποδράσει απ’ την φυλακή του...
...αυτό το πλαδαρό νωθρό πράγμα που έχει εγκλωβιστεί.
Πρέπει να λευτερωθεί...
...γιατί η ελευθερία είναι η ζωή του.
Τον ακολουθούσα…
...όσο ξαναζούσε αυτή την ζωή…
...αναζητώντας μια ξεχωριστή στιγμή πραγματικότητας.
Και την βρήκε;
Δεν είμαι σίγουρος.
Ούτε και αυτός είναι.
Νομίζω ότι θα ξαναπάει…
...να αναζητήσει άλλη μια φορά.
Ίσως την βρει τότε.
Την πραγματικότητα...
...ό,τι κι αν είναι αυτό.
Το οκτώ είναι το σύμβολο του απείρου, του ουροβόρου που καταπίνει την ουρά του.