Alia reĝlando mortiĝis.
Ni iru, tio ĉi ankaŭ estos detruita
per la Maro de la Dekadenco.
Mil jaroj poste de la falo de la Industria Civilizacio,
la Maro de la Dekadenco,
toksikaj vaporaj eksudanta marĉo
kovris la teron je rustaj ruinoj
minacante la supervivon de la homaro.
NAŬSIKA DE LA VALO DE LA VENTO
Reĝinsekta spuro.
Ankoraŭ freŝa.
Reĝinsekta ŝelo.
Nekredebla.
Mi neniam vidis ŝelon tiel perfektan.
Bela sono.
Ĝi splitis mian ceramikan glavon.
La vilaĝistoj plezuriĝos.
Ili havos multon da materialo por laboriloj.
Kia oŝulo.
Ĉu mi povos kunporti ĝin?
Preta.
Fabla lumo.
Sporoj de palmo Muŝigo.
Belega.
Sed en tio ĉi mortarbaro miaj pulmoj putriĝos
en kvin minutoj sen mia masko.
Kio estas tio?
Kio povas esti?
Mia koro batas.
Tioj estas pafoj.
Insekto atakas iun.
Pardonu min!
Tien!
Densa spora nubo.
Ĉu Reĝinsekto?
Tio devus esti sia ŝelo.
Ne kuru tien.
Rigardu tien ĉi.
Ili respondis! Jam venas!
Kie estas?
Kia belega Reĝinsekto.
Iru kontraŭventen!
Dankon.
Reĝinsekto, reiru al via arbaro.
Tie ĉi ne estas via mondo.
Estu bona insekto.
Blindigita per la kolero.
Mi endos trankviligi ĝin.
La bengala fajroj paralizis ĝin.
Insektfajfilo.
Reĝinsekto, vekiĝu.
Reiru al la arbaro.
Ĝi vekiĝis!
La Reĝinsekto reiras al sia arbaro.
Ŝi regis la Reĝinsekton per bengala fajroj kaj insektfajfilo.
Mastro Jupa!
Naŭsika, mi preskaŭ ne rekonas vin.
Jam pasis unu kaj duon jaron.
Patro feliĉiĝos.
Mi endas danki vin.
Vi ŝanĝiĝis al bonega ventrajdulo.
Ne, paĉjo diras ke ankoraŭ ne.
Certe jes.
Mi tute forgesis pri ĝi.
Vulpo~sciuro. Mi neniam vidis iun antaŭ.
Fluginsekto kaptis ĝin,
mi mispensis de ĝi esti homido.
Mi rezultis uzante mian armon.
Tial la Reĝinsekto koleriĝis.
Ĝi svenigis kaj tiel la veneno ne tuŝis sin.
Pli bone se vi ne tuŝas ĝin.
Ankaŭ junaj ili estas sovaĝaj.
Venu. . .
Nu. . .
Vi ne timiĝas.
Ve? Ĝi ne timiĝas.
Ve?
Vi nur jintrankviliĝis.
Mastro Jupa, ĉu mi povas konservi ĝin?
Certe.
Dankon.
Kaj kaj Kuj.
Ŝi havas misteran povon.
Ĉu vi lacas?
Vi multe kuris!
Kiel fartas ĉiujn?
Kio okazas?
Mia paĉjo. . .
Ne flugos denove.
Ĉu Ĵil?
Ĉu ĉar la veneno de la arbaro?
Jes.
Estas la destino de tiuj kiuj loĝas apud la Maro de la Dekadenco.
Mi devus veni antaŭ.
Ne.
Dankon pro veni.
Mi volas montri ion.
Mia sekreta ĉambro!
Estas sekreto. Mi ne volas jintrankviligi ilin.
Mi iros dirante ke vi venis.
Venu rapide!
Mastro Jupa!
Ĉu vi povas kunporti tion je mi?
Jinfacilas flugi portante tion ĉi.
Ŝi bone legas la venton.
Ni iru, ne estas tiom jinproksima.
Mastro Jupa!
Bonvenon!
Kiel vi fartas?
La akvo kaj la vento estas klaraj kaj trankvilaj.
Mastro Jupa!
Saluton al ĉiuj. Vi bone fartas.
Estas la Mastro Jupa.
Ni mankis vin.
Princino! Li alvenis!
Atendu.
Mastro Jupa!
Onklo Mito! Energie laborante.
Ĉi nokte mi aŭskultos viajn rakontojn.
Bone. Eku.
Ĝi ŝajnas bonfuncii.
Jes.
Tio ĉi estas bonega.
Morgaŭ ni sendos homojn por alporti la reston.
~Ni iru, Toeto. ~Jes.
Mastro Jupa. . .
Tiu ĉi estas la filino de Toeto, kiu naskiĝis ĉi jare.
Bonvolu.
Estas belega knabino.
Rememoras al mi Naŭsikan kiel bebo.
Bonvolu baptopatri la knabinon.
Nomigu ŝin por ke bona vento favoru al ŝi.
Certe.
Mi donos bonan nomon.
Dankon.
Tiel ŝi kreskos tiom forte kiel la Princino.
Ŝi estas tiel forta kiel ŝajne.
Sed ni ne volas ŝin ludante apud la MAro de la Dekadenco.
Sed tie mi trovis la reĝinsektan ŝelon.
Vidu laŭ mi.
Mi estas la kastela responsulo.
Ŝi tro zorgigis min.
Permesu ŝin ludi tie se ŝi trovas reĝinsektajn ŝelojn.
Veras. Ankaŭ ŝi savis min, ĉu ne?
Ĉu vi estis savita per tiu ĉi knabino?
Tio ĉi valo estas bona.
Esti tie ĉi trankviligas mian spiriton.
Kiel via vojo?
Terura.
La Maro de la Dekadenco forkonsumis du landojn pli sude.
Ĝi disvastigas ĉiam.
Milito kaj jinsato estas ĉie.
Nur jinbonaj aŭguroj.
Kial ili ne povas loĝi kiel ni en tio ĉi valo?
La maraj ventoj protektas nian valon.
La Maro de la Dekadenco ne atingas nin tie ĉi.
Kion vi diras, Jupa?
Ĉu estas tempo por via lokado en tio ĉi valo?
Jen mia sanstato.
Ĉiuj feliĉiĝus.
Ne ĝenu vin.
Jupa estas homo destinita al daŭrado de sia serĉo.
Ĉu destinita?
Praavinjo, kion li serĉas?
Ve, ĉu vi ne scias, Naŭsika?
Rigardu, la tapiŝoj en la muro.
Mi ne povas vidi.
Sed jindekstre:
''Tiu en blua vestaĵo jinsuprenirante sur ora kampo,
denove forĝos la perditan ligilon kun la tero''.
''Kaj gvidos ĉiujn, fine, al pureca tero''.
Mastro Jupa, ĉiam mi pensis de ĝi nur esti legendo.
Ne venu al mi kun babilaĵojn, Praavinjo.
Estas la samo.
Mi nur volas solvi la misterojn de la Maro de la Dekadenco.
Ĉu la homaro estas destinita por esti konsumita kaj detruita. . .
per la Maro de la Dekadenco?
Tion mi volas scii.
Se mi povus helpi la Mastron Jupan.
Princino!
Kio okazas, Mito?
Stranga aromo estas en la aero.
Preskaŭ mateniĝas. Mi tuj eliros.
Kiel ĉio?
Bona tempesto, sed io okazas.
Tie!
Rigardu!
Estas avio.
Kial estus avio en landlima zono?
Kio okazas?
Mastro Jupa! Estas avio.
~Ĉu avio? ~Ĝi revenas!
Grandega!
Estas Grandega ŝipo el Torumekja!
Strange flugas.
Ĝi pruvas emerĝe surteriĝi.
Gol, helpu min!
Princino, vi ne devas.
Mi direktos ilin al marbordo!
Ili turniĝis!
Iru!
Teto!
Kia respektmanka!
Ili endus unue surteri kaj mortigi insektojn.
Reiru! Vi frakasos!
Reiru!
~Ĝi frakasis. ~La Princino!
~La krutaj. ~Ni iru!
Ĉiuj iru helpante!
Ankaŭ la knaboj!
Estas tiu knabino, ŝi vivas.
Kie mi estas?
En la Valo de la Vento, savu viajn fortojn.
Mia nomo estas. . .
Rastel, el Peĝite.
La kargo. . .
Bruligu ĝin.
Ĉu la kargo?
Bonvolu. . . Bruligu ĝin.
La kargo. Mi komprenas.
Ne zorgu vin. Ĝi jam estas briligita.
Dankon al Dio.
Princino!
Tiu ĉi sinjorino. . .
Estas la Princino de Peĝite.
Insekto! Uŝijabo ankoraŭ viva!
Aĥ! Ĝi vokas aliajn insektojn!
Ne povas flugi.
Alportu viajn armojn!
Ne, se vi pafas, ĝi vokos aliajn.
Mi mortigos ĝin nun.
Vi ne povas mortigi Uŝijabon per armo.
Tiam?
Haltu!
~Mito, alportu mian glisilon. ~Bone.
Princino!
Reiru al la arbaro.
Vi estas forta, vi povas flugi.
Bonulo.
~Princino. ~Dankon.
Dankon al Dio.
Kiu scias kion ni suferus se ni mortigus unu el ili?
Ĉu Reĝinsekto?
Mi trovis! Tie ĉi!
Tie ĉi.
Sporoj estis en la ŝipo.
Ĝi ankoraŭ ne dissendis toksinojn.
Ni preskaŭ finos.
Jes. Eĉ se nur unu restus, estus katastrofo.
Kio estas tiu aĵo?
La fajro ne bruligis ĝin.
Ni lasu la misteron por poste.
Iru brulante la sporojn.
Ni iru.
Ni atentendas.
Kial ĝi alportis tiom da problemoj?
Mito. . .
Rigardu tien ĉi.
Ĝi moviĝas.
Kiel viva.
Mastro Jupa, kio estas tio ĉi?
Vojante, mi aŭskultis sinistran rumoron.
Ke jinnovmonda monstro kiu restis dormita
sub Peĝite, eliris.
Ĉu monstro el la antikva mondo?
Gigantaj militistoj.
Gigantaj militistoj!
Oni diras ke ili estis detruitaj dum la 7 Tagoj de Fajro.
Tio ĉi aĵo?
Oni diris ke ĉiuj la militistoj estis ŝtonitaj.
Sed unu restis dormita sub la tero dum mil jaroj.
Iel, la aĵo ŝajnas preskaŭ home.
Torumekja estas granda militista ŝtato en la jinproksima okcidento.
Kaj, pri tiuj ĉi mortitaj kaptitoj el Peĝite. . .
Zorgigas min.
Bonvolu, daŭru kun la resto.
Kio povus esti?
Torumekja ŝipo.
Ĉiuj, al la kastelo!
Ĉiuj! Al la kastelo!
Ĉiuj, iru al la kastelo!
Al la kastelo!
Patro!
Kaŝu vin, Praavinjo.
Mi restos tie ĉi.
Princino!
Kia senhonto.
Naŭsika!
Vi! Ne moviĝu!
Se vi moviĝas, tio ĉi tranĉilo, farita el la ŝelo de Reĝinsekto
boros eĉ vian ceramikan armaĵon.
Tiu viro. . . Estas la Mastro Jupa.
Mi demandas al la armeo de Torumekja.
Hieraŭ nokte, la popolo de ĉi valo laboregis
por savi ŝipon.
Ĵus nun, ili enterigis unu el la mortaj.
Ĉu tiel vi traktas nian jinfortan ŝtaton?
Se vi volas komenci militon, vi endas havi kaŭzojn.
Vi devus unue sendi mesaĝiston por komuniki ilin.
Naŭsika.
Trankviliĝu, Naŭsika.
Se ni luktas nun, ili mortigos la vilaĝistojn.
Ni endas daŭri vive kaj esperi nian okazon.
Vi. . .
Aĉulino!
Haltu, Kurotova.
Sed. . .
Jen la jinordon. Mortigu ĉiujn.
Via estas admonaĉo.
Ĉu ne estas Jupa Miralda, la plej bona spadistaĉo el la regiono?
Ni ne venis por mortigi, ni deziras paroli.
Sed mi petas al vi enigi la glavon.
Estas la Princino!
Aŭskultu!
Sia alteco Kuŝana,
Komandanto de la Divizio de la Torumekja.
La Landlimaj Fortoj parolos.
Ni venis por unuigi la landlimajn naciojn. . .
kaj krei pacon en tio ĉi regiono.
Vi vivas rande de estingiĝo apud la Maro de la Dekadenco.
Akceptu nian mandaton kaj unuigu al nia volo.
Ni bruligos la Maron de la Dekadenco
kaj revivos la teron!
Ĉu bruligi la Maron de la Dekadenco?
Ĉu ebla?
Ni revivis lertojn kaj miraklajn povojn. . .
kiuj permesis la homaro regi la teron.
Al tiuj kiuj submetiĝos,
mi promesas vivon sen toksinoj nek insektoj el la marĉo.
Atendu!
Vi ne endas vundi la Maron de la Dekadenco.
Kion vi diras, Praavinjo?
Jinproksimigu ŝin!
Permesu al ŝi paroli.
Dum la mil jaroj aĝata de la Maro de la Dekadenco,
la homoj pruvis multfoje bruligi ĝin.
Ĉiam, aroj da koleremaj Reĝinsektoj
forprenis la teron kiel martremo.
Detruante naciojn, forkonsumante urbojn.
La kolereco de la Reĝinsektoj neniam pasis
ĝis ili mortiĝis je la jinsato.
Poste, la sporoj
enradikiĝis en la putra karno de la Reĝinsektoj,
kaj entombigis nian vastan landon en la Maro de la Dekadenco.
Vi ne devas tuŝi la Maron de la Dekadenco.
Sufiĉe!
Mi ne permesos vin daŭri delirante.
Ĉu vere, kion vi faros?
Ĉu mortigi min?
Vi!
Venu, mortigu min!
Mi estas jinjuna kaj blinda. Facilas!
Same kiel vi mortigis Ĵil.
Ĉu Ĵil?
Kia kruela, li estis sendefenda.
Murdistoj!
Silentu ilin!
Ne estas favorkoreco por la senprudenteco.
Ĉiuj, atendu!
Bonvolu, aŭskulti min.
Mi ne volas pli mortojn.
Bonvolu.
Princino.
Bonvolu komprenu ĝin ankaŭ, Praavinjo.
Ni devas submetiĝi al tiu ĉi popolo.
Rapide.
Estas bela valo, ĉu ne?
Mi kontraŭstaras al tio ĉi.
Niaj ordonoj estas reiri kunportante la gigantan militiston.
La ordono ne estas farata.
Nia plej granda ŝipo ne subtenis la pezon kaj frakasis.
Sed. . .
Vi ne seriozas pri komenci nacion tie ĉi, ĉu jes?
Kaj kio se mi volas?
Ĉu vi esperas min transdoni la monstron
al tiuj stultuloj por ke ĝi esti sia ludilo?
Mi komprenas.
Mi ne estas pli ol simpla soldato.
Decido kiel tiu transas mian pozicion.
Vi estas distaŭzita.
Dum mia ĉeesto en Peĝite
via prioritato estas revivi la gigantan militiston.
Jes.
Ĉu la ŝipo flugas?
Jes, estas militakiro.
Ne miskomprenu, mi ne petas.
Sed kunporti la Princinon al Peĝite. . .
Kaj kvin garantiuloj, la ŝipo kaj manĝaĵo?
Vi povas elekti la garantiulojn.
Pretigu ĉion por la mateno.
Mi dankas vian oferon por esti garantiulo.
Ni bonfartas, sed jen. . .
Ili kunportas ĉion.
Mi eskapos, revenos sekrete
kaj atingos oportunecon.
Ni ĉiel haltendos la revivadon de la monstro.
Konsente.
Naŭsika.
Teto, kie estas via mastrino?
Naŭsika.
Kio estas tio ĉi?
Tioj ĉi kreskaĵoj estas el la Maro de la Dekadenco.
Mi kreskigis ilin el sporoj mi rikoltis.
Ne zorgiĝu, ili ne estas toksikaj.
Ĉu ne toksikaj?
Certe ke la aero tie ĉi estas pura.
Kiel, kun tio ĉi kreskaĵo kreskante tie ĉi?
La akvo de tie ĉi oni levigas de 500 metroj sub la tero. . .
per la muelejego de la kastelo.
La sablo ankaŭ estas el la fundo.
Per akvo kaj tero puraj. . .
la kreskaĵoj de la Maro de la Dekadenco ne estas venenaj.
La tero estas la poluita.
Eĉ la tero de ĉi valo estas poluita.
Kial?
Kiu povus fari tion ĉi al la mondo?
Ĉu vi sola jinkovris tion ĉi?
Jes.
Mi serĉis kuracilon por mia patro kaj aliaj.
Sed, frue mi fermos tion ĉi lokon.
Mi haltis la akvon ĵus nun,
tiel ĉio velkiĝos rapide.
Naŭsika. . .
Mi timigas min mem.
Mi perdis la racion kaj mortigis je malamo. Mi ne sciis ke mi povus.
Mi ne volas mortigi iun pli.
Princino!
Ni rikolis tiojn ĉi ĉiknuksojn.
Ni volas vin preni ilin, Princino!
Ĉioj. . .
Multaj!
Eble jinfacile.
Dankon.
Mi dankas vin.
Ne justas, Princino.
Rapide! Ni iras.
Nu, ĉiuj.
Ne ploru pli.
Bone. Mi revenos baldaŭ.
Ĉu vere?
Ĉu mi jinveris antaŭ?
Ne.
Ĉu mi?
Ne.
Ĉu vere?
Jes.
Nun foru, danĝeras.
Jes.
Ni promesas!
Zorgu pri la Princino!
Zorgu pri la aliaj!
Ĉu ni jam estas en Peĝite?
Mia dorso doloriĝas.
''Mia, mia. . .''
Ve, la Princino certe elektis multon da laculoj.
He, ĉu vi ne kredas tion ĉi esti stranga?
Kial ili flugas tiel proksime?
Kiel ili timiĝas de atako.
Estas toksika sub la nuboj.
Ne moviĝu.
Militŝipo!
Jinamikatako!
La ŝipo 2 estis detruita.
Kiel mi diris!
Kia horora!
Estas ŝipo el Peĝite!
Ĉu Peĝite?
Aĥ, la ŝipo 3 ankaŭ estis detruita.
Kion ili faras en la korbeto?
Ni ne povas piloti!
Iliaj ŝipoj difektiĝis.
La jinantaŭa gardo estas atingita!
La trenadĉeno rompiĝis!
Teto, rapide!
Ne, ni falos!
Princino!
Haltiĝu! Ne mortigu pli!
Haltiĝu!
Princino!
Rapide, Mito!
Princino. . . ni estas kondamnitaj.
~Eble mi povas piloti ĝin. ~Ĉu vi frenezas?
Mito! Rapide!
Jes, mi iras!
Ŝaltu la motoron!
Ni eksplodigos la pordon per la kanono!
Bone.
Saltu!
Rapide!
Rapide, ene!
Mito, ĉu preta?
Jes!
Mi ekpafos! Motoro je ĉiopovo.
Bone!
Preta! Ekpafu!
Surmetu la maskojn!
Ni jinsupreniros sub la nuboj kaj rekaptos la ŝipon!
Ankoraŭ varma. Bonvolu ne mortiĝu, Teto!
Kia mondo tie sube.
Mi neniam vidis tiajn densajn toksinojn.
Viglu la dekstran flankon.
Proksima.
Ankoraŭ flugas!
Vere!
Vere estas tie!
Princino!
Ĉiuj! Daŭru!
Mi ĵetos ŝnuron al vi.
La hoko estas rompita.
La aeran rekapton ne eblas!
Mi ne volas surterigi kaj esti manĝata per tiuj insektoj.
Ni elsaltos al nia morto!
Trankviliĝu!
Forĵetu la ŝarĝon!
Ĉu ankaŭ la manĝaĵon?!
Faru laŭ mi diras!
Jinplenu la ŝarĝon!
Haltu la jinantaŭan motoron.
Kio?
La motoro tro laŭtas. Rapide!
Bone!
Princino! Kion vi faras. . .?
Princino, via masko!
Ŝi mortiĝos!
Surmetu la maskon!
Mi promesas, vi estos savitaj.
Konfidu de mi. Jinplenu la ŝarĝo!
Ni faros laŭ dirita!
Sed, bonvolu, resurmetu la maskon!
La Princino ridetas.
Ni bonestos.
Rapide!
~Ni falas! ~Ŝaltu la motoron!
Ni serĉos lokaĵon por surteri.
Ion metis en miaj pulmoj.
Princino!
Ĉu ĉiuj fartas bone?
Ne moviĝu!
Vi. . .
Dankon pro savi min.
Kial vi savis. . .?
Vi estas stultulino.
Ĉu vi pensis ke mi dankemplene surgenuigus?
Vi scias nenion pri la Maro de la Dekadenco.
Ne estas kiel la homa mondo.
Oni ne scias kion okazus per simpla ekpafo.
Momente antaŭ, dum la batalo,
ŝipoj falis ene de la arbaro.
La insektoj kolerigas.
Rigardu tien.
Ili estas la gardstarantoj de la arbaro.
Ili rapide kunigos aliajn insektojn.
Ni devas eskapi rapide.
Ĵetu al mi vian rezervan ŝnuron!
Bone!
~Mito, riparu la hokon! ~Bone!
Ne moviĝu! Mi ordonos!
Kio timigas vin?
Vi estas kiel perdita vulpsciureto.
Insolentulino.
Ne timiĝu.
Ni nur volas vin reiri hejmen.
Vi. . .
Ili jam alvenis!
Ne ĝenu ilin.
Tio ĉi estas reĝinsekta nesto!
Ili ĉirkaŭas nin.
Ili rigardas nin!
Reĝinsektoj!
Ni bedaŭras!
Ni bedaŭras ĝeni vian neston.
Sed bonvolu kompreni ke ni ne estas viaj jinamikoj.
Princino!
Ĉu ni vivas?
Atendu, Reĝinsektoj!
Kio okazas?
La oŝuloj de la Reĝinsektoj estas ruĝaj.
Princino.
Kion vi faros je la glisilo?
Kiam la akvo trankviliĝos,
tuj eliru kaj atendu aeren.
Se mi ne revenas en unu horo,
reiru al la valo.
Sed. . .
Princino!
Ŝi foriris.
Mi prenos tion ĉi.
Bone, ĉiuj,
ni faros kiel la Princino diris.
Princino. . .
Aĥ!
Vi estas. . .
Ĝi nur pensas en mortigo!
Miaj fajroj kaj magioj ne helpos.
Flusablo!
Aĥ.
Jam pasis du horojn!
La insektoj pliigas.
Princino!
Naŭsika.
Venu.
Patro.
Patrino ankaŭ estas tie ĉi.
Ne.
Mi ne volas iri tien.
Jinproksimiĝu!
Nenio estas tie ĉi.
Mi diris ke nenio estas tie ĉi.
Ne eliru.
Estas larvo de Reĝinsekto.
Ŝi estas uzata per la insektoj.
Donu al mi, Naŭsika.
Ne.
Ĝi faris nenion jinbonan.
LA insektoj kaj la homoj ne povas loĝi en la sama mondo.
Bonvolu! Ne mortigu ĝin!
Bonvolu.
Teto
Kia mistera loko.
Saluton!
Mi fine trovis ĝin.
Kiel vi fartas?
Kie ni estas?
Antaŭ ol ĉio, permesu al mi danki vin.
Mi estas Asbel el Peĝite.
Dankon pro savi min.
Mi estas Naŭsika, de la Valo de la Vento.
Kie ni estas?
Ne strangas al mi ke vi estas surprizita.
Ni estas sub la Maro de la Dekadenco.
Ĉu sub la Maro de la Dekadenco?
Tie,
Ni falis tra tie, kun la sablo.
Ni ne havas niajn maskojn.
Certe. La aero tie ĉi estas pura.
Ankaŭ mi ne kredis ĝin.
Trovi tion ĉi lokaĵon sub la Maro de la Dekadenco.
Kio okazas?
Naŭsika, ne jinproksimiĝu tre multe.
Kia bela arbo.
Kvankam morta, akvo fluas ene de ĝi.
Sama al la sablo de la fosaĵo.
La arboj mortiĝas kaj fosiliiĝas, kaj poste detruiĝas en sablo.
Naŭsika.
Ĉu vi ploras?
Jes. Mi estas feliĉa.
Rastel estis mia ĝemela fratino.
Mi endis esti kune kun ŝi.
Mi devis diri ĝin al vi antaŭ.
Ne.
Mi bedaŭras.
Mi preskaŭ mortigis la personon kiu mildigis la doloron de mia fratino.
Ne.
Tiel. . .
Ĉu tiu aĵo nun estas en la Valo de la Vento?
tio ĉi nukso strange gustas.
Ilia nomo estas Ĉiko nukso. Tre nutraj.
Ili ne gustas tiel bone, sed mi povas manĝi multajn da ili.
Kial naskiĝis la Maro de la Dekadenco?
Vi pensas strangaĵojn.
La arboj de la Maro de la Dekadenco
naskiĝis por puriĝi tion kion la homaro poluis.
Ili sorbas la toksinoj en la tero,
kreskas puraj kristaloj, mortiĝas kaj ŝanĝiĝas al sablo.
Tiel fariĝis tio ĉi kaverno.
Kaj la insektoj gardas tion ĉi arbaron.
Se estas tiel, ni estas kondamnitaj.
Ni ne povas daŭri vivante
kun timigo de la toksinoj kaj la insektoj dum mil jaroj.
Almenaŭ ni povos trovi kiel
ne permesi ĝin kreski.
Sonas kiel tion kion Kuŝana diris.
Ne! Ni ne volas uzi la gigantajn militistojn.
Morgaŭ, kiam vi renkontiĝos kun ĉiuj vi komprenos ĝin.
Ni ekdormu.
Morgaŭ ni havas longan vojaĝon.
Ĉio bone.
~Ĉu ĉio bone? ~Jes, sinjoro!
La supran duonon preskaŭ stabiligis.
Vi estas belan monstron.
Ĝi faras soldaton rekonsideri siajn jinnovajn ambiciojn.
Ĝi ridetas!
Vi endus dormi sub la tero ĝis la fino de la tempoj.
Ĉefo!
La konvojo de ŝia Alteco estis atakita de peĝituloj.
Ciuj frakasis escepte de korveto.
La tuta trupo estis eksterminita!
Kio okazis al ŝia Alteco?
Ŝia ŝipo eksplodis en la aero.
Ĉefo!
Ĉu la vilaĝistoj jam scias?
Ne.
Bone! Mi tuj iros.
La resto, Daŭru!
Jes, sinjoro!
Ĉu tio ĉi estas sortbato por tio ĉi soldato,
aŭ simple artifiko?
Onklo Mito kaj la aliaj revenis.
Ili atendas vin en la Acida Lago, Mastro Jupa.
Ni hontiĝas de nia reveno sen ŝi.
Ne, mi feliĉas pro via saveco.
Ĉu vi liberigas min?
Se vi sinkigas la gigantulon en la profundeco de la Acida Lago
kaj reiras al via reĝejo.
Restas jinmultajn soldatojn en la valo.
Estus facile lukti nun,
sen sensencas pli mortigi.
Nek la fajro nek la acido jinutilos tiun aĵon.
Nur tempeto por ke ĝi ekmarŝos.
Ĉu vi ne komprenas. Ne estas reiro.
Miaj ordonoj por invadi Peĝite estis ĉar la timigo
ke alia lando konkerus ĝian forton.
Nun ke vi konas nian pozicion,
viaj najbaroj sendos fortajn armeojn.
Vi nur havas unu rimedon.
Revivi la gigantan militiston!
Neigu ĉia interveno, kaj vivu kun tio!
Jen!
Ĉu je insekto?
Tiu kiu edziĝos min rigardos pli jinbelajn aĵojn.
Mortigu la insektojn kaj restaŭri la homan mondon!
Kial vi hezitas redonante la mondon al la homaro?
Mi kunportos tiun aĵon, kiel ni kunportis el Peĝite.
Ni neniam revivos la gigantan militiston.
Emerĝo!
La pasvorto.
Mi urĝas!
Vento!
Valo!
Bone.
Sporoj restas!
Kio?
Ili dissendas toksinoj.
La paniko ĉirkaŭas la valon!
Transdonu ilin!
Rapide, transdonu ilin!
Transdonu ilin!
Se ni ne plenrapidas,
la tuta valo estos forkonsumita!
Redonu la hakilojn kaj la flamĵetilojn!
Tiuj iloj povus esti uzataj kiel armoj.
Redonu ilin estus. . .
Ni ne havas rimedon.
Redonu ĉion, escepte la armojn.
~Jes, sinjoro! ~La korveto elteriĝas.
Ĝi ne falos ĉi foje.
Kunigu la resto de la trupoj de Peĝite.
Alportu ilin al ĉi valo.
Jes sinjoro!
Nu, tio ĉi ekjinordas.
Rapide!
Bonvolu trovi la Princinon.
Priatentu la valon.
Zorgu ĝis nia reveno.
Jes.
Ni reiru al la valo.
Ĉio jinbonas. La sporoj jam etendiĝis ĝis tie ĉi.
Ankaŭ ĉi flanke.
Rapide!
Kion vi faras!
Tie ĉi, ankaŭ.
Praavinjo.
Ne estas alia rimedo ol bruligi ĝin.
La arbaro estas perdita.
Se ni hezitas, la Maro de la Dekadenco
forkonsumos la valon.
Ĉu nenion ni povas fari?
Ĉi arbaro protektis la rezervejon dum 300 jaroj.
Damne.
Se nur ili ne estus veninta.
Ŝajnas kiel tio ĉi ne finos tiel ĉi.
Ni iru.
Ĉu vi kredas?
Al mi ŝajnas same al ĉiam.
Ne estas insektoj.
Mi demandas min kial mia kora batas tiel forte.
Ni preskaŭ alvenas.
Mia popolo estas preter tiuj montoj.
Peĝite ŝajnas strange.
Kio estas tiu nebuleto?
Asbel, surmetu vian maskon.
Ĉu insektoj? Ĉu mortitaj?
Ni iru al Peĝite!
Atentu!
La trupoj de Torumekja povus esti tie ĉi.
Reĝinsekto.
Atakis la Grandan Kupolon.
Estas la fino de Peĝite.
Ili eksterminis la torumekjuloj, tio ĉi. . .
Ĉu eksterminis?
Kion vi diras per tio, Asbel?
Estas brigantino.
Miaj amikaj ŝipo! Ĝi surteras. Ni iru!
Asbel! Vi vivas!
Kio okazis?
Ni ne povas rekonstrui tion ĉi!
Vi jam rigardis la urbon.
Ĉio bone. Se la Maro de la Dekadenco
forkonsumas ĝin, ni bruligos ĝin.
Sed la giganta militisto ne estas tie ĉi.
Mi scias.
Estas en la Valo de la Vento.
Kiel vi scias. . .?
Ankaŭ ni ne perdis la tempon.
Ni jam komencis la duan fazon.
Ni ebenigos la torumekjuloj ĉe la Valo ĉi nokte.
Kio?
Ĉu detrui? Kion vi faros?
Asbel, kiu estas tiu ĉi ino?
Naŭsika de la Valo de la Vento.
Ŝi savis min.
Ĉu el la Valo de la Vento?
Diru al mi, kio okazos?
Vi certe scias, Asbel.
Diru al mi.
Vi kaŭzas atakon el la insektoj.
Ĉu vi ankaŭ kaŭzis la atakon al Peĝite?
Kiom kruela. . .
Ni devas realporti la gigantan militiston
antaŭ ili revivos ĝin.
Ni faros ĝin por savi la mondon.
Ĉu vi mortigos la popolon de la valo daŭre?
Haltu ĝin! Haltigu ĝin tuj! Bonvolu.
Tro jinfruas.
Neniu povas haltigi ilin kiam ili ekigis.
La torumekjuloj mortigis preskaŭ ĉiujn de ni.
Ne estas alimaniero.
Retenu ŝin!
Delasu min!
Lasu min iri!
Mi scias ke jinfacilas nun,
sed la giganta militisto purigos la Maron de la Dekadencon
kaj ni rekonstruos la mondon.
Jinverulo. Vi samas al la torumekjuloj!
Ne, ili volas uzi ĝin por detrui.
Ĉu vi ankaŭ trinkas akvon de la fonto?
Ĉu vi scias kio purigas la akvon?
La arboj de la Maro de la Dekadenco
purigas ĉiujn lagojn kaj riverojn poluitajn per la homaro.
Kaj ĉu vi volas detrui tion?
Kial vi elfosis tiun gigantan militiston?
Kiun rimedon ni havas?
Ĉu faru laŭ la deziron de la torumekjuloj?
Neniam, neniam!
Asbel, diru al ili kial kreiĝis la Maro de la Dekadenco.
Rakontu al ili kiel la insektoj protektas la mondon!
Asbel, bonvolu.
Kion vi faras?
Ne moviĝu!
Delasu ŝin!
Trankviliĝu, Asbel.
Serioze!
Delasu ŝin!
Naŭsika, iru avertante ilin!
Asbel!
Delasu min!
Stultuloj.
Oni ne povas haltigi lukton kiam ĝi komencas.
Ni estis atentigitaj pri zorgo.
Trankvile!
Iru por savi la soldatoj per tankoj!
Ĉefo!
La lasta falis.
Ĉu ili venas tien ĉi?
Mi ne scias.
La vilaĝistoj kuniĝas.
Kial ili freneziĝas je unu aŭ du arbaroj?
Tio ĉi estas kiel Peĝite, alia ĥaoso.
Jen tio ĉi!
Ili ŝtelas la tankon.
Rapide, movigu ĝin!
Ne rapidigu min.
Ili jam venas!
Antaŭen!
Nu, nu, rapide.
Jam iras.
Jam moviĝas!
Kien ni iras?
Iru antaŭen! Antaŭen!
Mi scias!
Ĥa! Sendu ĉiujn tankoj!
Ŝi supervivis.
Nur efemera sonĝo.
Via Alteco!
Dum ni retenas ilin tie ĉi,
alportu ĉiujn por kaŝi apud la Acida Lago!
Komprenita.
Ni daŭros ĝis la Princino revenos kun la ŝipo!
Ĉiuj, rapide.
Rapidu.
Vi ne devas esti tiom jinrapida. Kial vi ne ankaŭ helpas?
Mia dorso doloras.
Ili jam venas! La tankoj proksimiĝas!
Rapide!
Mi scias.
~Ĉu vi certas? ~Estas brigantino el Peĝite.
Jinantaŭ la nuboj.
Bone!
Zorgu.
Ŝi ĵus violentestis.
Rapide.
Fraŭlino Naŭsika, vi povas liberiri.
Iru kaj avertu la Valon.
Vi ĝustatempos se vi uzas vian glisilon.
Ĉio pretas.
Asbel rakontis ĉion al ni.
Mi anstataŭos vin.
Rapide.
Kiu estas vi?
Mi estas la patrino de Rastel.
Patrino. . .
Mi bedaŭras.
Ni tute jintrafis.
Rapide.
Kaj la virino?
Ŝi bonestos, ne zorgu.
Zorgu.
Ni traktis vin tre jinbone.
Naŭsika, tra tie ĉi! Rapide!
Bone.
Rapide.
Dankon!
Mi bedaŭras multe jinfrui.
Ĉu vi povas flugi el tie ĉi?
Mi provos.
Korbeto!
Kaŝu vin! Rapide, ene de la nuboj!
Haltu!
Stultuloj!
Nur estas vento kaj fulmoj.
Ne eblas! Mi perdis la regadon!
La ŝipo detruiĝas!
Elekto ne ekzistas!
Ni forlasos la nuboj kaj luktos.
Ili atendas nin.
Aĥ. . . Kion ili provas fari?
Ili igas nin eniri al la nuboj por kolizii nin.
Ili jam venas!
Estas via lasta okazo por lasi nin.
Mi ne povas! Mi restas tie ĉi!
Mi ne povas forlasi la tiujn popolojn kaj la knabinon kiu anstataŭis min!
Nur vi povas savi vian popolon.
Bonvolu, foru!
Foru je ni!
Ni prenos la ŝipon.
Ne prenu kaptitulojn. Mortigu ĉiujn.
Iru, Naŭsika. Foriru!
Asbel!
Princino!
Mito!
Mito! Mastro Jupa!
Princino!
Rapide!
Ĉiuj. . .
Mi entendos la savhokon!
Mastro Jupa! La ruĝa levilo dekstren!
Tio ĉi estas la lasta loko restante.
Rapide!
La pordo ne eltenos.
Permesu ilin eniri.
Ni montros al ili la fieron de Peĝite!
Kio estas tio?
Ĉu birdo?
Ŝipo el la Valo de la Vento!
Kio?
Aĉulo!
Estas Jupa! Mortigu lin kaj vi estos fama!
Kapitulaciĝu. La korveto ne revenos.
Jinmildulo.
Princino, vi frenezas! La motoro eksplodos!
Se mi alvenas al la Valo.
Akcelu al 300.
Dio mia. . . Dio de la Vento. . .
Protektu mian popolon.
Ili ne moviĝos.
Ili esperas ŝian revenon.
Ĉu reveno?
Ili esperas ke tiu virino revenos kun la ŝipo.
La ŝipo estas lado.
Tio ĉi estas nia oportuneco.
Ĉu vi scias kiu estas tiu ŝipo?
Ĝi estis konstruita antaŭ la Sep Tagoj de Fajro.
Supozeble, iris ĝis la steloj.
Tre fortas por niaj armoj,
sed ni povas enterigi ĝin. . .
Ankaŭ mi volas atendi.
Por vidi se ŝi povas reveni el la plej profundo
de la Maro de la Dekadenco.
Mi volas oportuneco por babili kun ŝi.
Ĉu vi jam decidis?
Se vi helpas nin en la atako, mi liberigos vin.
Ĉu vi volas pereiĝi kiel Peĝite?
Vi estas Princino ankaŭ.
Sed tre jinsame al nia Princino.
Jen tio ĉi magdo.
Sama jinsaneco kiel la Reĝo Ĵil havis.
En duon jaro estos same al ŝtono.
Sed nia Princino diras ke ŝi ŝatas tion ĉi magdon.
Ŝi diris ke estis belaj magdoj de laborantulo.
Ĉu vi volas vivi kun la Maro de la Dekadenco
eĉ se la toksinoj ruinigas vin?
Vi uzas fajron, ankaŭ ni.
Tro da fajro naskigas nenion.
La fajro turnas al cindroj arbaron en unu tago.
Kaj la akvo kaj vento subtenas arbaron 100 jaroj.
Ni preferas akvon kaj venton.
Kiam la Princino rigardos la arbaron, ŝi jinfeliĉiĝos.
Ĉefo, ordonoj?
~Fermu vian buŝon. ~Jes, sinjoro.
Mi ne scias kiel, sed subite ŝi pli beliĝis.
Kurotova! Liberigu tiujn personojn!
Jes, sinjorino.
Ĉu tiam ni atendos?
Nutru la trupojn!
Ni ekatakos unu hore de nun!
Manĝaĵo, ĉu?
Fine vera manĝaĵo.
Iu venas!
Estas Gol kaj la aliaj!
Kio okazas?
La vento ne estas.
Ĉu ne estas?
Vi trafas, la vento haltiĝis.
Praavinjo, kio okazas?
Praavinjo?
Iu. . . Alportu min eksteren!
Estas la unua fojo ke la vento haltiĝas.
Praavinjo, miaj oreloj doloras.
La atmosfero. . .
La atmosfero pleniĝas je jinamo.
Ĝi proksimiĝas.
Ni pasis la Maron de la Dekadencon!
Tri minutojn por la Acida Lago!
Reduktu la motorojn!
Ni jinsupreniros sub la nuboj.
Kio estas tiuj lumoj?
Reĝinsektoj!
La Maro de la Dekadenco etendas.
Ĝi direktas al la Valo de la Vento!
Kiel ili ĝenis la Reĝinsektojn?
Iu vokas la reĝinsektaron.
Mito! Flugu al tiu stelo!
Jes.
Tie. Mito, fajro!
Pretigu!
Ekpafu!
Kio estas tio?
Kia kruela.
Ili uzas tiun idon kiel arlogo.
Ĥa! Mi mortigos ilin pafe!
Ne!
Ne ekpafu! Mito, bonvolu!
Kial! Kial mi ne povas ekpafi ilin?
Se ni mortigas la Reĝinsekidon, ni ne povos haltigi la estampidon!
Tiam, kion ni povas fari? La Valo estos detruita!
Trankviliĝu, Mito!
Ni redonos la idon al la reĝinsektaro.
Mi klopodos.
Princino, kion vi faras?
Mito, avertu ĉiujn!
Princino. . .
Se ŝi ne eĉ havas armon!
Ne estas niaj fajroj!
~Kie? ~Proksimume 20 leŭgoj.
Mi pensas ke ili estas en la alia flanko de la lago.
Ĉu vi kredas ke estas la ŝipo?
Tre eble.
Estas helppeta signalo.
Definite estas la ŝipo.
Jam pasis unu horon.
Ĉu vi ne pli atendos?
La verŝo de sango estas neevitebla.
Armitaj trupoj, antaŭen!
Ĉu vi ne rajdos enen?
Tie ĉi mi bonestas.
La ŝipo!
Ekpafu!
Haltiĝu!
Haltu. Sufiĉe!
Princino. . .
Atendu ordonojn tie ĉi!
Haltigu vian atakon!
Via Alteco!
Kion okazis al la knabinon?
Kie estas la Princino?
Ŝi ne rajdas jinantaŭen.
La Reĝinsektoj!
Reĝinsektaro venas tien ĉi!
Kio?
Ĉu Reĝinsektoj?
La Princino restis jinantaŭ sole por haltigi la estampidon.
Mankas tempon por lukti!
Ĉiuj, forkuru al altaj lokoj!
Rapide!
Praavinjo, mi povas vidi ruĝajn lumojn.
Ŝajnas kiel ili kreskas rapide.
Ili venas tien ĉi!
Prenu forte.
Neniu povas haltigi ilin nun.
Ne timiĝu!
Ĉio ankoraŭ bonestas!
Se mi mortiĝos, mi mortiĝos en tio ĉi valo.
Ne, vi ne devas venkiĝi,
ne dum la Princino daŭras.
Ĉu komprenita?
Haviĝu ĉion da tempo kiel eble.
Mi revenos frue.
Via Alteco! Vi ne pensas. . .
Tro fruas.
Se nun ne, kiam?
Ni iru!
Ne ekpafu! Aŭskultu al mi!
Aĥ. . . Estas kiel birdo!
Tiu persono ne estas jinamiko.
Ŝi kriis ion.
Ĉiu kiu interferas estas jinamiko.
Se ni ne faligas la logon en la valo frue,
ni endanĝeriĝos.
Ĝi proksimiĝas. Atendu ĝis tre proksima por ekpafi.
Nun! Ekpafu!
Ne!
Tiu ĉi estas Rastel. . .
Moviĝu!
Ne kolerigu. Ne timiĝu.
Mi ne vundos vin.
Mi bedaŭras.
Mi tre bedaŭras.
Mi ne povas perdonpeti, ĉu jes?
Estis tro kruela, ĉu ne?
Vi ne devas moviĝi!
Vi mortiĝos sensangigita!
Estu bona insekto kaj restu senmove.
Ili trovis nin.
Ili venas tien ĉi!
Se vi iras kun vundo kiel tiu ĉi. . . !
La akvo de la lago ne bonas, mi diras al vi!
Vi. . .
Bona insekto.
Mi fartas bone.
Ili venos je vi baldaŭ.
Ili ĉirkaŭiras.
Ili ne venas tien ĉi!
Reĝinsektoj! Ne!
La Valo estas tien!
Ili perdiĝas en sia kolero.
Se mi ne povas trankviligi ilin, la valo estos. . . !
Stultuloj!
Ili mem ĝenas la Reĝinsektojn!
Ni estas savitaj.
Ni surteru tuj.
La motoro, pruvu ĝin.
Haltu!
Ni povas klarigi al vi!
Alportu nin.
Mi redonos la idon al la aro!
Ne.
La aro ne haltiĝos.
Vi endos lasi nin antaŭ la aro.
Alportu nin!
Sed. . . Vi mortiĝos, ankaŭ!
Praavinjo, ĉu ni ĉiuj mortiĝos?
Se estas nia destino, ni endas akcepti ĝin.
Ili ne eĉ hezitas.
~Ĉu ni retretas, sinjoro. ~Stultulo.
Ne estas kien iri.
Nu!
Ne forkuru!
Atendu! Nu!
Restu je via loko ĝis Via Alteco revenos!
Via Alteco.
Via Alteco!
Iru kontraŭ ili!
La giganta militisto.
Ĝi oksidiĝas.
Tro frue.
Bruligu ilin!
Kio okazas al vi?
Ĉu vi ne venas el la plej jinbona tribo de la tero?
Mirinda.
Ne strangas al mi ke la mondo estis bruligita!
Ŝia alteco Kuŝana.
Vivuo!
Ekpafu!
Kio okazas al vi, monstro?
Rapidiĝu kaj ekpafu!
La giganta militisto estas morta.
Pli bone.
La kolero de la Reĝinsektoj estas la kolero de la tero!
Ne bonas vivi se nia vivo dependas de monstro.
Princino!
Estas la Princino!
Kie ŝi stariĝas?
Ŝi frenezas.
Princino!
La Reĝinsektoj ŝanĝas sian koloron.
Ilia kolero jinaperis.
Ili haltiĝis.
La Reĝinsektoj haltiĝis.
Princino!
La Princino mortiĝis.
Ŝi haltiĝis la koleron de la Reĝinsektoj per sia propra vivo.
La knabino protektis la Valon.
Rigardu!
Kio estas tiu lumo?
Teto
Mi estas feliĉa.
Reĝinsektoj, dankon.
Dankon.
Estas miraklo.
Kiom da amikeco kaj empatio.
La Reĝinsektoj jinfermas siajn korojn.
Knabinoj, rigardu kaj diru al mi kion okazas.
La Princino surportas strangajn bluajn vestaĵojn.
Estas kiel ŝi vojaĝas sur oraj kampoj.
''Tiu, kiu surportos bluan vestaĵon,
jinsupreniros sur ora kampo. . .''
Praavinjo?
La antikva legendo veris.
Tie!
La Mevo!
La vento! La vento revenis!