- Trzeba się orientować. - Co?
Nie!
Ruchy, Bill.
Dzięki, Nick.
Trzymajcie drzwi.
Proszę nacisnąć piątkę. Dzięki.
Drogi Davidzie, czy mógłbyś pokazać je swojej matce? Całuję, Vera.
Mówiła, że studiuje nauki polityczne.
Tu mieszkanie Sommersów.
Zostaw nazwisko i obecną godzinę,
a oddzwonimy, gdy tylko będzie to możliwe.
Cześć, mamo. Tu Marcus.
- Marcus! - Pomyślałem,
że przyszła pora, by znów się zobaczyć.
Właśnie jestem w drodze.
Powinienem być w St. Louis przed obiadem.
Pa.
Halo, Marcus? Halo?
Cholera.
- Doreen Schwartz. Pani kolej. - To pani.
Powodzenia.
Agencja Talentów Speck i Sommers.
- Cześć, David. Tak, moment. - Dziękujemy. Damy znać.
Pani Sommers, dzwoni David.
- Cześć, Davey. - Mamo.
Zgadnij, kto będzie na kolacji.
Marcus.
Oczywiście, że się cieszę.
Mamo, tylko bez nerwów, dobrze?
- Dobrze, do usłyszenia. - Pa.
Tętniak wewnątrzczaszkowy
Chyba zaczynam lubić brukselki.
Otworzę.
W czym mogę pomóc?
- Ty gnojku. - Sukinkot.
Cześć.
- Schudłeś. - Nie, tylko urosłem.
- Kto tak upaskudził ściany? - Mama wytapetowała mieszkanie.
- Powiedz jej, że ci się podoba. - Nie.
Mamo.
- Jest. - Cześć.
- Przepraszam za spóźnienie. - To nic.
Witaj w domu.
Nowa tapeta. Bardzo ładna.
Cieszę się, że ci się podoba.
Ryba wciąż jest ciepła.
Usiądź.
Kurczę.
Już jadłem.
- W takim razie... - Ja to wezmę.
To może wy...
Posprzątam.
Przyjechałem, bo martwię się o Davey'ego.
Powinien wyprowadzić się na studia.
Mogę pomóc ci zapłacić.
- Nie zaczynajmy znowu. - Wiem, że nie chcesz o tym mówić,
ale jest już dorosły. Poradzi sobie sam.
Tak.
Radzi sobie dobrze tam, gdzie jest.
Wcale nie. Mogą go wyrzucić ze szkoły.
Mam znajomych profesorów. Kiepsko mu idzie.
- Mógł... - "Mógł".
Miał ciężki rok.
To nasze rodzinne motto.
"Sommersowie mogli".
Ja mogłem. Ty mogłaś.
Tata mógł. Teraz kolej Davey'ego.
- Tylko szukamy wymówek. - Odbiorę.
Za to ja mógłbym być bliżej ciebie, ale nie jestem.
A ty mogłaś ułatwić tacie jego ostatnie tygodnie.
Ale nie zrobiłaś tego.
Wiem.
Tak, dostałem twoje zdjęcia, Vera.
Bardzo ładne.
Jestem trochę rozczarowany.
Nie sądziłem, że jest między nami prawdziwa miłość,
ale myślałem, że sam seks jest prawdziwy.
A teraz mówisz mi, że miał swoją cenę.
Nie siedzę w modelingu. To sprawa mojej matki.
Jeśli chcesz się z nią spotkać, zadzwoń do niej.
Nie chcę się z tobą kłócić. Martwię się o Davey'ego.
To mądry dzieciak. Musi się tylko stąd wyrwać.
Nie przyjrzałeś się mu, gdy tu wchodziłeś?
- Co? - Jesteś lekarzem. Nic nie widziałeś?
Co takiego? Co mu jest?
Można tracić na wadze z wielu powodów.
Można dostać zawrotów głowy od infekcji ucha czy nawet złej diety.
Zabrałaś go do szpitala na badania?
Zapomniałeś, że panicznie boi się szpitali?
- Jestem lekarzem. Czemu nie zadzwoniłaś? - Nie mogłam.
Biorąc pod uwagę nasze stosunki,
naprawdę nie chciałam się do ciebie zwracać.
Miałam nadzieję, że mu przejdzie.
Nic mu nie przejdzie, jeśli ma to, co tata.
Mogę zabrać go do Wisconsin i zrobić tomografię.
Przebadam go i zadzwonię do ciebie.
Tak?
Hej.
Masz scentrowane koło.
I tak jest lepsze niż przednie.
Masz klucz?
Tak.
- Musisz dbać o swój sprzęt. - Jasne.
Słyszałem, że rzuciłeś studia medyczne.
Prawnicze też.
Więc co teraz studiujesz?
Dwa kierunki.
Filozofię Wschodu i filmy kowbojskie.
Yin, yang i bang-bang.
Możemy pogadać na poważnie?
Nagle zgrywasz mojego brata?
Po półtora roku zbywania mnie przez telefon nagle się pokazujesz.
Spóźniasz się na kolację.
A teraz się mnie czepiasz.
Jeśli wciąż będzie ci zależało, możesz zostawić to do rana.
Muszę wracać jutro do Madison.
Więc po co przyjeżdżałeś?
Proszę.
Pojedź ze mną.
Zabierz rower.
Pojeździmy trochę.
Tylko my dwaj. Co ty na to?
Chętnie, ale...
- Nie powinienem zostawiać mamy samej. - Mama sądzi, że to dobry pomysł.
- Żebym z tobą jechał? - Tak.
- Sam ją spytaj. - Spytam.
Bo albo ją czymś naćpałeś,
albo należy ci się Pokojowa Nagroda Nobla.
Mamo?
Mama mówi, że dużo jeździsz na rowerze.
Tak, jakieś 50, 60 kilometrów dziennie.
- Ścigałeś się kiedyś? - Tak.
- Serio? - No nie.
Robię sobie długie przejażdżki
i udaję, że biorę udział w wyścigu.
Staram się uciec przed peletonem,
a gdy mnie doganiają, jedziemy sprintem.
- Tak. - Mile szybciej lecą.
- Kiedyś tak robiłem. - Mogę czymś zająć myśli.
Ścigałeś się ze mną?
Mieliśmy dobry wyścig w zeszłym tygodniu.
Mieliśmy?
I jak mi poszło?
- Przegoniłem cię przed metą. - Gówno prawda.
Będziesz znów startował do olimpiady?
Nie, robię się na to za stary.
Chociaż raz się dostałeś.
Nie pleć bzdur.
Byłem tylko zmiennikiem.
- To to samo. - Nie.
- Mogłeś... - Żadnego "mogłeś". Nie udało mi się.
Dobra.
W kolarstwie są decydujące momenty.
Kiedy nadszedł ten moment, poddałem się.
Postaw go gdziekolwiek.
- Zjesz coś? - Nie, chcę się tylko położyć.
Dobra.
W razie czego lodówka jest pełna.
- Podoba ci się ta kanapa? - Tak.
Dobrze.
Jest cała twoja.
To mi nie wygląda na dom lekarza.
Kiedy pisali o zbombardowanym Bejrucie,
tak to sobie wyobrażałem.
- Cześć. - Cześć.
Jezu.
Sarah, to David.
- Davey, Sarah. - Cześć.
Miło mi cię poznać.
Zbombardowany Bejrut, co?
Jeśli usłyszysz dziwne dźwięki dochodzące z sypialni,
nie martw się.
To tylko my w objęciach namiętności.
Jasne.
Myślisz, że on żartuje?
Skąd.
Miłych snów.
Dobranoc, Dave.
Boże.
WYŚCIG NA WYBRZEŻU PACYFIKU 1 MIEJSCE - MARCUS SOMMERS
LEGENDY CIĄG DALSZY
PIEKŁO ZACHODU 7-11 LIPCA 1981
Gdzie pojedziecie?
Pojeździmy trochę z Eddiem.
Uważaj na siebie, David.
Eddie to prawdziwy sukinsyn.
Do zobaczenia.
- Cześć. - Pa.
Kim jest Eddie?
Sarah ma rację. To prawdziwy sukinsyn.
To po co mamy z nim jeździć?
To dobry sprinter, a muszę popracować nad sprintem.
Zbliża się duży wyścig.
Dzień dobry, Sarah.
Dzień dobry.
INSTYTUT SPORTOWY
Jeszcze mnie nie ma.
- Dzień dobry, Dennis. - Dzień dobry, Sarah.
- Co u ciebie? - Dobrze.
- A u ciebie? - Dobrze.
Soku?
Marcus wczoraj wrócił.
Nie miał wyjechać na dłużej?
Wrócił z bratem. Wiesz, co krąży w ich rodzinie.
Tak.
Istnieje ryzyko, że David też to ma.
Chryste.
Ta rodzina jest po prostu przeklęta.
Sarah jest Apaczką?
Ma też korzenie afrykańskie, szkocko-irlandzkie i chińskie.
Znam już ludzi z tych miejsc, ale nigdy nie poznałem Apacza.
Gdzie mieszka ten Eddie? W Minnesocie?
Nie. W tym domu.
Hej, Eddie!
Idziesz?
Eddie!
Nie poczekamy?
Dogoni nas.
Jest.
To jest Eddie?
- To on. - Ty sukinsynu.
- Szybko! - Na pomoc!
Szybko!
Lepiej pedałuj.
Jak ci się podoba Eddie?
Lubi cię!
Jeszcze dziś nie jadł.
Ty sukinsynu!
Uważaj!
Spadaj.
Zjeżdżaj stąd.
Pies...
Zabrał mi buta.
Zjadł mi buta.
Muszę...
Muszę się wrócić.
Chociaż może sam się wrócisz?
- Poczekaj na mnie. - Dobra.
Zaraz wrócę.
Tylko tak dalej, Billy.
Dobra, patrz, jak to robię.
Cześć.
Davey, chcę cię komuś przedstawić.
Zabrałem go dziś na przejażdżkę z Eddiem.
Nieźle go załatwił.
To dr Dennis Conrad,
- założyciel instytutu. - Co słychać?
- W porządku. A u pana? - Dobrze.
- Oprowadzę cię. - Dobrze.
Poprzez medycynę sportową
określamy potencjał sportowca
i pomagamy mu go osiągnąć.
Analizujemy, teoretyzujemy, informujemy.
Czasem nawet sympatyzujemy.
- Ale nigdy nie racjonalizujemy. - Nigdy.
I co o tym myślisz?
To nasze motto.
"Res firma mitescere nescit",
czyli: "Nie strać tego, co zdobyłeś".
- Tak. - Tak?
- Tak! - Właśnie.
Gotowy na tortury?
Uwielbiam torturować młodziaków.
Dopiero skończyliśmy jeździć. Musi trochę odpocząć.
- Tak. - Może jutro.
- Jesteś jutro wolny? - Nie.
- Przepraszam. - No, może.
No to do jutra. Miło było cię poznać.
Dalej, Denise. Ostrzegałem cię przed tymi ciastkami.
Jeszcze nie padłaś, więc nie obijaj się.
Mogę cię o coś spytać?
Ktoś kiedyś odpowiedział "nie" na to pytanie?
Słucham.
Potrafisz mówić po apacku?
Nie. Twoja matka jest pół Francuzką.
- Potrafisz mówić po francusku? - Nie.
Ja potrafię.
Jesteśmy.
- Cześć. - Cześć.
- Kolacja gotowa? - Prawie.
- Dobrze. - Davey,
to jest Leslie. Leslie, David.
Cześć. Widziałem ją.
- Widzieliśmy się dziś, prawda? - Tak, w instytucie.
Tak.
- Miło cię znów zobaczyć. - Ciebie też.
- Masło. - Świetnie.
Nie sądziłam, że mieszkanie dr Sommersa będzie tak wyglądać.
Jeszcze tu nie byłaś.
Nie, to mój pierwszy raz.
Ciekawe z jakiej okazji.
- To był błąd. - Może już usiądziemy?
Leslie, usiądź tutaj.
- David. - Tak?
Przepraszam.
Davey przechodzi jutro nasz test torturowy.
- Naprawdę? - Tak.
Coś czuję, że ciebie czeka dziś coś podobnego.
Sałatka. Uwielbiam sałatki.
Pomidory. Świetnie.
Dr Sommers mówił, że interesujesz się filozofią Wschodu.
Jasne, i kiedy dr Sommers powiedział ci,
żebyś wpadła
i poznała jego brata filozofa,
nie mogłaś odmówić, prawda?
To było nietaktowne, Davey.
Nazywam się David.
Jasne?
I nie jestem nietaktowny.
- Chyba powinnam już... - W porządku. Nie wstawaj.
- Nie zwracaj na niego uwagi. - Nie może ci rozkazywać.
Możesz powiedzieć mu, żeby szedł do diabła. Mnie też.
- Nie przyszłam tu, żeby... - Wiem, co czujesz.
Wydajesz się miła.
Po prostu...
Chciałbym poznać dziewczynę, która nie zna mojej matki ani mojego brata.
Świat jest ich pełen. Musisz tylko wyjechać z domu.
Świetnie. Rada doktora Taktownego.
Wyjechałeś tuż po śmierci ojca.
Co miałem zrobić?
To nie pora na wyciąganie rodzinnych problemów.
- Chyba już... - W porządku, Leslie.
Nie wstydzę się swojej rodziny.
Nie opuściłabyś matki w chwili kryzysu, prawda?
- Sama do tego doprowadziła. - Mam gdzieś, kto do niego doprowadził.
Miała bzika na twoim punkcie. Chwaliła się swoim genialnym synem,
- twoimi osiągnięciami. - Wiem. Byłem taki wspaniały.
Po każdej przegranej mówiła, że mogłem wygrać.
- Jakby to nie robiło różnicy. - To nic złego.
- Prawda, Leslie? - Jestem innego zdania.
Wiele osób nazwałoby to wsparciem.
A gdzie była, gdy tata potrzebował wsparcia, gdy umierał?
- Gdzie była? - Dobrze wiesz, gdzie była.
- Była tam, w tym mieszkaniu. - Chowając się w sypialni.
To ją złamało. Tak już bywa.
Cholera, przecież tam byłeś.
Ty się nie złamałeś. Słyszałeś, jak tata ją wzywał.
- Błagałem ją, żeby do niego poszła. - Powiedz,
kiedy ludzie nie są tacy silni, jak byś chciał,
nie potrafisz im wybaczyć?
Przepraszam.
Idealnie.
W porządku.
- Zabiorę cię do domu. - Ja ją zabiorę.
- To był mój pomysł. Ja ją zabiorę. - Nie, dziękuję.
Pójdę sama.
Muszę zadzwonić do matki.
Nie odpowiedziałeś na pytanie.
Na nic nie muszę odpowiadać.
Ale tak, zastanawiałem się, czy jej nie wybaczyć. Prawie to zrobiłem.
- Prawie to za mało. - Niby czemu?
"Prawie" wystarczało tej rodzinie w każdym aspekcie, Davey.
Przepraszam. Davidzie.
Ty...
Pełna komputeryzacja.
Prędkość i nachylenie będą się zwiększać.
Dojdzie do deficytu tlenu.
Jeśli wytrzymasz dość długo, całkiem go zabraknie.
Ale nie martw się.
Chcę tylko wytrzymać sekundę dłużej niż Marcus.
Tak? Marcus utrzymuje rekord instytutu -
25 minut i 14 sekund.
- Gotowy? - Tak.
To twój czas.
Miłej podróży.
To ten test torturowy?
- Wyciągaj. - Dobrze.
Chce pobić rekord.
Dalej, David!
- Tak. - Dobrze.
Dalej.
Trzymaj się, Dave!
Trzymaj się!
Dalej!
Dawaj. Dalej.
Nie poddawaj się!
Dawaj!
Dalej, Dave!
Dalej!
Dalej.
- Jazda. - Dalej, Dave.
Dobra.
David, trzymaj się!
Dalej!
Wyłączcie to.
SOMMERS, DAVID UR. 25/08/63 INSTYTUT SPORTOWY
Tu jest jak w Gwiezdnych wojnach.
Wejście w nadprzestrzeń.
Marcus?
Nie wierzę, że nadal planujesz jechać do Kolorado.
Pojadę, jeśli David zechce jechać.
Zawsze chciał zobaczyć Zachód.
- Musisz mu powiedzieć. - Nie mogę.
Nie teraz.
Nie po tym, co dziś zrobił. Nie chcę tego zepsuć.
Za bardzo go kocham.
Rozumiem.
Muszę lecieć.
Poczekaj.
Wyjdę z tobą.
Dobra.
To nic takiego.
- Cześć. - Cześć.
Co tu robisz?
Musiałem odetchnąć.
Wszędzie cię szukałem.
Tak.
Chcesz poznać wyniki tomografii?
- Już je znam. - Tak?
- Kto ci powiedział? - Nikt nie musiał mi mówić.
Nic mi nie jest?
Fizycznie - tak.
Masz układ krążeniowy kuzyna King Konga.
Gorzej pod względem emocjonalnym.
A wkurzają mnie ludzie, którzy marnują swój potencjał.
Mnie też to wkurza.
- I co zrobisz? - Nie wiem.
Filozofia sintoizmu uczy, by traktować życie jak sezonowy zawód.
Brzmi jak stek bzdur.
- Nieźle cię pobiłem na bieżni. - Pewnie. Na egzaminie policealnym też.
Więc poradziłeś sobie na paru testach. Też mi coś.
Dobra, posłuchaj, sintoisto.
W Kolorado jest wyścig...
- Piekło Zachodu. - Właśnie.
Będę się ścigał po raz ostatni
- i naprawdę chciałbym... - Chętnie.
- Co? - Jechać na wyścig.
Nawet nie dałeś się przekonać.
Przygotowałem całe przemówienie o tym, że to może być
nasza ostatnia szansa na wspólny wyścig.
Ale mam jeden warunek.
- Jaki? - Nie ogolę nóg.
Pogadamy o tym.
Może powinniśmy zadzwonić do mamy. Co ty na to?
- Dobra. - Dobra. Co za szkoda.
Marcus? Co z nim?
- Dobrze. - Tak?
Całkiem zdrowy.
O Boże.
Kochanie.
Wystarczy, mamo. Miałaś świętować.
Pewnie, że świętuję.
Po prostu tak długo mnie to prześladowało. Mam tylko Davey'ego.
- Myśl... - Myślałem, że masz dwóch synów.
Oczywiście, że tak.
Nie to chciałam powiedzieć.
W porządku.
Ja też chciałem powiedzieć coś innego.
To znaczy?
- To... - Nic mu nie jest, prawda?
Nic mu nie jest. Całuje cię.
- Muszę kończyć. - Chcę, żebyś wiedział...
Zrozum, kocham...
Muszę kończyć. Pa.
- Co u mamy? - Dobrze.
Powiedziałeś jej, że nic mi nie jest, tak?
- To fish burger? - Nie, powiedziałem, że wpadłeś pod autobus.
A co myślałeś? Chcę wam coś pokazać.
Gdzie idziemy?
Pamiętasz?
To pierwszy z trzech etapów wyścigu.
Odpada tu połowa zawodników. Musisz znaleźć się w tej pierwszej.
PIEKŁO ZACHODU
- Szybkie tempo, co? - Tak.
Będzie jeszcze szybciej.
Niektórzy osiągają prędkość stu kilometrów na godzinę.
- Kurde. - Robi się bardzo niebezpiecznie.
To ja i Muzzin.
To ten gościu z plakatu z kuchni.
To Barry Muzzin.
Był moim najlepszym przyjacielem.
Jest zwany Kanibalem.
- Znasz go? - Byłam jego żoną.
- Widzisz? - Co?
Tutaj.
Widzisz? I po wyścigu.
- Poddałem się. - Wcale nie.
To dowód na to, jaki jestem dobry. Nikt nie zauważył.
Tak to wygląda, gdy wygrywasz.
A tak to brzmi.
Dwa punkty.
Dobry rzut.
- No, jedź dalej. - Przestań.
Co jest?
Umieram z głodu.
- Daj jej to. - Trzymaj, Beck.
Mam już dość muesli i sezamu.
Sezam jest super.
Same proteiny i energia. Tego ci trzeba.
Chcę czekoladowego shake'a, frytki i cheeseburgera.
Becky, to mięso.
Patrzyłaś kiedyś w oczy zabijanej krowie?
- Tak. - Żywisz się strachem.
Jednoczysz się z nim.
Mieliśmy żywić się owocami natury.
Orzeszki z supermarketu to żadne dary natury.
Złożyliśmy przysięgę.
Spójrz w światło kryształu i uwolnij się od mięsa.
Niewiarygodne.
Hej, co to?
Pony Express?
Hej!
Może nas podwieziecie?
Tak sobie myślałem.
Gdyby tata jeszcze żył...
Dwa lata temu nie można było wyleczyć tętniaka.
- Myślałem... - Wciąż nie można go wyleczyć.
Jeśli masz słabe naczynie krwionośne głęboko w mózgu,
nie można się go pozbyć bez uszkodzenia ważnych części mózgu.
Czyli pacjent stałby się warzywem.
Właśnie.
To jest jak zawał w głowie. Nawet jeśli jesteś w formie,
- może dopaść cię znienacka. - No tak.
Ale wiesz,
czyta się czasem o łysych facetach, którym nagle rosną włosy
i chodzą do fryzjera co tydzień.
Wystarcza im siła woli.
Co o tym myślisz?
Tak.
No dobrze...
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc, David.
Zawsze chciałem to zrobić.
Dobranoc.
Hej.
Nie zapomnij o serwetkach.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę mcroyala, duże frytki i czekoladowego shake'a.
Trzeba poczekać. Zmienić go na big maca?
Dobra.
Nie. Poczekam.
- Dokąd zmierzasz? - Może do Kalifornii.
- A ty? - Do Kolorado.
- Gdzie twoi znajomi? - Nie dogadaliśmy się. Zostawiłam ich.
To nie w porządku.
- Co? - Powinieneś powiedzieć mu prawdę.
Nie pojechalibyśmy, gdyby znał prawdę.
- Nie doceniasz go. - To mój brat.
Możesz nie wiedzieć o nim tego co ja.
Może, ale nie mów do mnie takim tonem.
- Nie słyszałaś o wyścigach rowerowych? - To właśnie robiliście?
Nie, trenowaliśmy przed wyścigiem w Kolorado.
Wjedziemy na Góry Skaliste i z powrotem.
To bardzo niebezpieczne.
Jeden zły ruch i stajesz się kolejną ofiarą Piekła Zachodu.
Mam nadzieję, że przeżyjesz.
Tak.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Pa.
Podwieźć cię?
Jak? Na kierownicy?
Niesamowite.
- Marcus, patrz. - Jak szybko jeździcie?
Sto kilometrów na godzinę. Czasem szybciej.
- O nie. - Auto ojca jest wolniejsze.
- Oby była cicha. - Nie ma szans.
Nawet chodzi głośno.
Poważnie, 500 kilometrów dziennie.
Co zrobiła z włosami?
- To Becky Chandler. - Cześć.
To mój brat, Marcus.
- A to Sarah. - Miło was poznać.
Jak twój palec?
Przepraszam za tamto.
Dzięki za podwózkę. Piekło Zachodu, co? Brzmi świetnie.
Więc jak daleko planujesz z nami jechać?
Pojadę daleko, jeśli będzie fajnie.
Świetnie.
Rozgrzejesz się na jakieś maszynie
i przypakujesz w okamgnieniu.
Nie podoba mi się tu. Śmierdzi.
To pot, Randolph. I wcale nie śmierdzi.
Mama mówiła, że nie muszę tego robić.
Ale teraz jesteś w szponach swojego ojca.
A tata chce zobaczyć, jak jego synek wyciska siódme poty.
Dr Conrad, trzecia linia.
Chodź, posadzę cię na rowerku.
Użyj tego.
Halo?
Tak. Kto mówi?
O, dzień dobry.
Dzwoniłam do niego wczoraj
i dziś rano i nikt nie odbierał.
Więc jako histeryczka, zaczęłam się martwić.
Nie ma się czym martwić.
Pojechali na wycieczkę.
Tak. Marcus, David i Sarah.
- Kim jest Sarah? - Dziewczyną, z którą mieszka.
Chciałam mu tylko coś powiedzieć, ale to może poczekać.
Dalej, Randolph. Rusz się.
Powiem mu, żeby oddzwonił, gdy wróci.
Możesz jechać szybciej.
Tak. Miło było panią poznać, pani Sommers.
Pa.
Miałeś wybrać sobie sport.
Więc wybierz jakiś.
Lubię kręgle.
Kręgle?
Kręgle to nie sport. To jedna wielka gra wideo.
Tylko nie fiksuj, tato.
- Że co? - No mówię.
Nie fiksuj.
Jak matka z tobą wytrzymuje?
Nie ma żadnych czarnych kręglarzy.
Są czarni koszykarze, futboliści i jeden golfista.
Ale nie mamy żadnych kręglarzy. Pomyśl o tym.
Chodź no tu.
Spaliśmy w tym samym miejscu dwa lata temu. Pamiętasz?
- A jak myślisz? - Że powinieneś pamiętać.
Ja myślę, że powinnaś mówić innym tonem.
Moi rodzice są zbyt mili.
Zakochują się w moim każdym chłopaku.
Więc cały czas siedzi u nas trójka moich byłych.
Oglądają telewizję z tatą, jedzą ciasteczka mamy.
Puściły mi nerwy.
Cała ja.
Reaguję tak na każdy problem.
Musisz się łatwo zakochiwać. Trzech chłopaków?
To nie była miłość.
Nie prawdziwa.
Wiedziałem, że tak będzie.
Jest nawet miła.
Co jest napisane na tej koszulce?
- To po łacinie. - I co to znaczy?
No...
Nie...
Nie strać tego, co zdobyłeś.
Super. Skąd mogę taką wziąć?
- Zróbmy to, co na olimpiadzie. - Czyli co?
Wymieńmy się koszulkami.
Tak.
Co ty robisz?
Na olimpiadzie śpiewa się hymn.
Tylko gdy się wygrywa.
Gdzie się gapisz?
Dobra.
Pogadajmy o tym twoim tonie.
Co się dzieje?
- To shake and brake. - Co?
Gdy próbujesz odjechać od peletonu, ale wisi za tobą pijawka,
próbujesz ją zgubić.
Jaka pijawka?
To ktoś, kto jedzie ciągle w cieniu aerodynamicznym i nie chce jechać z przodu.
Tak.
Hej, pijawko! Do przodu!
Dalej, David!
Bierzemy ich?
Dalej, David!
Mamy ich!
Patrz.
- Dobry wyścig, chłopaki. - Załatwcie sobie konie.
Dalej, Dave.
Tak, Marcus.
Klasyczne zagranie, Dave.
Świetne.
Nie powinieneś...
Kolejne klasyczne zagranie.
Patrz na ten tyłeczek.
Sarah!
Co jest?
Chyba mamy kapcia.
Rany.
Musimy się zatrzymać.
W porządku.
- Sarah. - Jerome.
- Patrzcie tylko. - Co słychać?
Wszystko gra.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Powiedziałem Jerome'owi: "To mi wygląda na van Marcusa".
Nasz stary drużynowy van.
- Witaj, Geronimo. - Witaj, Muzzin.
- Gdzie on jest? - Jeździ.
Tak, jest świetny w trenowaniu, ale gdy przychodzi co do czego?
Miałeś niczego nie zaczynać.
Kobiety są prawdziwą zagadką.
W kolarstwie najlepszy zawsze wygrywa.
Ale co jest z niektórymi kobietami,
które wybierają takich nieudaczników jak Marcus?
Większą zagadką jest to,
czemu niektóre kobiety wybierają takich jak ty.
Przestańcie już.
Powiedz mu coś, Sarah.
Wie, że wygram.
Ale powiedz mu, że zacznie krwawić, nim go pokonam.
Nie dostarczam wiadomości.
Czasem nawet ich nie słyszę.
Podda się.
Zadbam o to.
Zginie w górach.
Jerome, uważam cię za przyjaciela.
Mógłbyś zabrać mi sprzed oczu tego kanibala, nim go zabiję?
Jestem Jerome, ty jesteś kanibalem, a to naprawdę duży kamień.
Spadamy. Musimy wygrać wyścig.
Chodź. Pa, Sarah.
A niech mnie.
Stoję koło kobiety z przeszłością.
A wtedy Jerome mówi:
"Ja jestem Jerome, ty jesteś kanibalem,
a to naprawdę wielki kamień". I pojechali.
Sarah była taka twarda. Wszystko przegapiliście.
Zabieram ten kamień.
Wezmę go na studia.
Panie i panowie, siedem minut dzieli nas od Morgul Bismark, pierwszego etapu
Piekła Zachodu. Karawana gotuje się do startu.
Oto część dziennikarzy.
Kolejne pojazdy. Auta drużynowe. Zróbmy im miejsce.
Meksyk, Wielka Brytania, Włochy, Norwegia. Widzimy ich auta.
Dziennikarzy prosimy o udanie się do samochodów.
PIEKŁO ZACHODU MORGUL BISMARK
Przedstawiamy część kolarzy biorących udział w dzisiejszym wyścigu,
zaczynając od drużyny Stanów Zjednoczonych.
A oto drużyna Związku Radzieckiego
prowadzona przez mistrza olimpijskiego Sergeia Belova.
Dacie radę!
I w końcu drużyna 7-Eleven
prowadzona przez olimpijczyka z 80 roku
i zwycięzcę zeszłorocznego Piekła Zachodu, Barry'ego "Kanibala" Muzzina.
Muzzin! Muzzin!
Tutaj, Muzzin!
Jedno zdjęcie, prosimy!
Uściśnij to, Belov.
A teraz nasz honorowy zawodnik pierwszego etapu Piekła Zachodu,
największy kolarz w historii tego sportu,
pan Eddie Merckx.
Zaczniemy od wystrzału pistoletu.
Zawodnicy gotowi?
Sędziowie czasowi gotowi?
Rozpoczynamy pierwszy etap Piekła Zachodu.
Brawa dla naszych kolarzy.
Trwa pierwszy etap Piekła Zachodu.
Pierwsza część Piekła Zachodu to osławiony Morgul Bismark.
To trasa z mistrzostw świata oferująca niewiele cienia,
strome podjazdy, szybkie zjazdy
i wyczerpującą wspinaczkę do mety znajdującej się
na szczycie koszmarnej Ściany.
Zawodnicy, którzy już się tu ścigali, rzadko wyczekują tego etapu,
a nowi kolarze, nieprzyzwyczajeni do jazdy w dużym peletonie,
przekonają się dlaczego.
To wyścig z siedmioma okrążeniami składającymi się na 146 kilometrów.
Wykańczający sprawdzian dla każdego kolarza.
Sommers, uważaj.
Pilnuj toru.
Rusz się, Sommers.
Zaczynamy, Dave.
Dość tej niedzielnej przejażdżki.
Dociśnijmy nieco.
Tak jest. Już wysyłamy karetkę.
Trzy okrążenia za nami.
Pozostały cztery okrążenia.
Na przedzie Barry Muzzin z 7-Eleven. Za nim drużyna radziecka
i Marcus Sommers z ShaverSport.
Każde kolejne okrążenie odciśnie się na zawodnikach.
Tylko 48 z nich znajdzie się w pierwszej połowie,
która przejdzie do drugiego i trzeciego etapu Piekła Zachodu.
- Cholera. - Przerąbane, Marcus.
Złapał gumę. Zatrzymaj się. Szybko.
Tutaj. Zwolnij.
Cholera!
Szybko, Sarah.
Szybko. Zostawiają nas w tyle.
- Cholera. - Dalej, kochanie.
Już? Dobrze. Pchaj.
Pchaj.
Patrz.
Ruchy!
No dalej!
Chcecie wrócić do wyścigu? Tempo!
Pozostało ostatnie okrążenie.
Ostatnie okrążenie!
Tutaj!
- Proszę. - Dalej, Marcus!
Marcus, woda! Potrzebujesz jej!
- David! - Wody.
Jesteś 52. Musisz przyspieszyć.
- Szybko! - Dobra!
Widzimy już karawanę.
Są u stóp Ściany.
Nadjeżdżają. Jesteśmy świadkami zadziwiającego wyczynu.
Marcus Sommers odzyskał pozycję
blisko czołówki grupy, chociaż złapał gumę.
Muzzin, Sommers i Belov walczą w trakcie wspinaczki na Ścianę.
Idą łeb w łeb.
Dalej, Marcus!
Szybko!
Walczą o pierwsze miejsce.
Amerykanie Sommers i Muzzin i Sowieta Belov.
Muzzin na przedzie, Sommers jako drugi
i Sergei Belov z drużyny radzieckiej na trzecim miejscu.
Dalej!
Zwycięża Marcus Sommers.
Muzzin na drugim miejscu i Sergei Belov na trzecim.
Co za wspaniały finisz.
Sommers, Muzzin i Belov.
Udało się. Świetnie.
Zwycięzca!
Szesnastu zawodników za metą.
Czekamy na ostatnich zawodników, którzy zakwalifikują się do drugiego etapu.
Tylko 48 przejdzie do jutrzejszego wyścigu.
- Gdzie jest David? - Nie wiem.
43, 44, 45. Jeszcze tylko trzech.
Czterdzieści sześć. Reszta musi wrócić do nas za rok.
- To on? - Tak.
David!
Dalej, David!
Zakwalifikują się jeszcze tylko dwaj zawodnicy.
Tracą resztki sił na Ścianie.
Dalej!
Walczą o ostatnie miejsca Piekła Zachodu. Przewrócili się.
Boże.
Jeden z zawodników wstaje i jedzie do mety.
- Pobiegnij. - Dalej.
Dalej, David!
- Może to zrobić? - Nie wiem.
Tak! Biegnij!
Dalej, Dave!
Dalej!
Jeszcze trochę.
Dobrze!
Dalej, David!
Tak!
Zaskakujący finisz Davida Sommersa. Przekracza metę jako 48,
niosąc swój rower na plecach.
- Może to zrobić? - To dozwolone?
- Chyba nawaliłem. - Tak.
- Dozwolone. - Oficjalna decyzja.
David Sommers zostaje ostatnim zawodnikiem,
zakwalifikowanym do drugiego i trzeciego etapu.
- Jeszcze dwa etapy. - Było blisko, prawda?
Co ty nie powiesz.
Jakie to uczucie, przejechać 145 kilometrów?
To wielki dzień dla amerykańskiego kolarstwa. Pobiliście mistrza olimpiady.
Musisz być dumny.
- Chodź, przejdziemy się. - Nie trzeba.
Nic mi nie jest.
Nie jeżdżę dla Ameryki.
Próbowałem jeździć dla Ameryki.
Spędziłem cztery lata w kiepskiej pracy,
żeby móc trenować przed olimpiadą i wystartować dla Ameryki. Spójrz na mnie.
A wtedy jakieś grubasy z Waszyngtonu zaczęły kombinować.
Komitet Olimpijski zaczął kombinować.
Ty też, suko. Znam cię.
Ty też kombinowałaś w swoich artykułach.
Więc bojkotujemy olimpiadę.
Byłem w formie życia latem 1980 roku
i zmarnowałem ją przez was.
Dlatego bojkotujesz ceremonię zwycięzcy?
- Jakiego zwycięzcy? Jeszcze dwa etapy. - To fakt, ale...
Nie rozpoznałabyś faktu, choćby posuwał cię całą noc!
Na pierwszym miejscu lider drużyny ShaverSport,
Marcus Sommers.
- Dobra, mam jedną. - Nie.
- O Davidzie. - Super.
- Co? - Świetnie.
- Miał tylko 10 lat. - Co?
Przyszedł do mojej sypialni, poważny
i spytał mnie co to jest seks oralny.
Nikt nie chce tego słuchać.
- Co ty, David. - Opowiedz.
Gadałeś na mnie, teraz moja kolej.
Powiedziałem: "Seks oralny to przeciwieństwo seksu pisanego.
Jeśli o nim czytasz to jest seks pisany, a jeśli o nim mówisz, to..."
Seks oralny!
Super!
Trzy tygodnie później
poszedł na przyjęcie urodzinowe Sheili Fletcher.
Co to za Sheila Fletcher?
Wrócił po 15 minutach.
Rodzicie spytali, czemu wrócił tak szybko.
Powiedział: "Było nudno.
Wszyscy tylko stali i robili seks oralny".
Mama po prostu wyleciała z mieszkania.
Wyleciała.
RODEWAY INN WITA KOLARZY PIEKŁA ZACHODU
- Jesteś. - Gratulacje.
Dziękuję.
Co macie?
- Program. - Dziękuję.
Program.
Dziękuję, Gary.
- Idziemy. - Program.
- Jest tu twoje nazwisko? - Musi być.
- David. - Co?
Jesteś tylko dwie minuty 11 sekund do tyłu.
- To wszystko? - Całkiem nieźle.
Ile potrzebujecie pokoi?
- Jeden dla nas. - 126.
- David, ile pokoi dla was? - Dwa.
Dla nas jeden.
330.
- Jak noga? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
Pamiętaj, jutro wyścig.
No to do zobaczenia.
Dobranoc.
Wygramy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Marcus?
Marcus.
To było przeznaczenie.
- Co takiego? - Ty i ja.
Ta wycieczka. Wszystko.
Byłam w McDonaldzie.
Chciałam mcroyala.
Ale kasjerka powiedziała: "Skończyły się.
Musisz poczekać. Wolisz big maca?"
Gdybym nie poczekała na tego mcroyala,
nie byłoby mnie tu z tobą.
To przeznaczenie.
Musisz...
Musisz coś o mnie wiedzieć.
- Nie masz w domu dziewczyny, co? - Nie.
- Jesteś gejem? - Nie, wręcz przeciwnie.
Pewnie nie powinienem ci tego mówić,
- ale... - Co?
Chyba umrę.
Dzięki Bogu, nie jestem jedyna.
Też umrę, jeśli szybko czegoś nie zrobimy.
- Zaraz wrócę. Nie odchodź. - O 5.30 rano...
A teraz hymn narodowy.
Nasza piosenka.
- Wszystko w porządku? - To tylko moje kolano.
- Nie musimy tego robić. - Musimy.
Gdzie idziesz?
Chcę powtórzyć trasę z Davidem.
Nie, wracaj do łóżka.
Wyścig dopiero w południe.
Co za piękny ranek.
Kocham cię. Tak bardzo.
- Cześć, Tom. - Dzień dobry.
- Wcześnie wstajesz.
Spójrz. Na długości trasy rozłożyli cztery flagi.
Wygrywając sprint do jednej z nich, zdobywasz 30 sekund do czasu.
- Rozumiesz? - Nie jestem idiotą.
Ale chcę, żebyś pojechał jak idiota.
Co to ma znaczyć?
Brakuje ci 2 minut i 11 sekund, tak?
Jeśli wygrasz te cztery sprinty, zostanie ci tylko 11 sekund.
Nikt cię nie zna, więc jeśli zrobisz coś głupiego i wystrzelisz przed peleton,
być może cię puszczą.
O co tyle hałasu?
Nie potrzebujesz mnie. Wygrywasz.
Jesteśmy braćmi.
- Co z nim? - Wygrał pierwszy etap.
Trzeba było go zobaczyć.
Powiedział, że nie mogę przyjechać.
Nie chciał mnie tam.
Udało mu się, co?
Chyba się zaczęło, Denny.
Tak.
Pewnie nie zgodzi się wycofać się dziś z wyścigu, co?
Wiem, że tego nie chce,
ale ktoś powinien zadzwonić do jego matki.
Tak.
W górę!
Wstawaj!
Jeszcze jeden!
Następny!
Dawaj. Raz, dwa, trzy.
Cholera.
Ale się wymęczyłem, tato.
- Nic ci nie jest, tato? - Nie.
Rozchmurz się.
To nie twoja wina.
Nie każdy może mieć za syna Juliusa Ervinga.
Randolph, jesteś cały mokry.
- To pot. - Nie pachnie jak pot.
Użyłem dezodorantu.
Weź prysznic. Muszę gdzieś zadzwonić.
A potem pójdziemy coś zjeść?
Tak, potem pójdziemy coś zjeść.
Wystarczy spojrzeć na nocne niebo Colorado National Monument,
aby zrozumieć, czemu ten etap nazywa się Trasą Księżycową.
Widoki i teren są tu niesamowite.
Czerwone formacje skalne, tunele,
wiele klifów i stromych zjazdów.
Wyścig mierzy 134 kilometry
i w 1984 roku zostały wygrany przez amerykańskich mistrzów olimpijskich,
Connie Carpenter i Alexiego Grewala.
Dobra, przygotuj się.
Teraz, David.
Zaczynamy.
- O Boże. - Tu się wyrwie.
David, nie!
Cholera, jeszcze za wcześnie!
David, ty głupku!
Puść go, Tommy. To nikt.
Padnie na wzgórzu.
Puść go!
PIEKŁO ZACHODU
Nadjeżdża grupa.
Pierwszy zawodnik za flagą dostanie 30 sekund do czasu.
To numer 7, Uli z drużyny Kelly's.
Ale mija go David Sommers z ShaverSport.
Obaj ścigają się po te 30 sekund.
Uli prowadzi, ale Sommers nie ustępuje.
I to Sommers.
Sommers zdobywa wartościowe 30 sekund przewagi.
PIEKŁO ZACHODU SOMMERS
- Bierzemy ich. - Tak.
Tak!
Grupa zbliża się do drugiej flagi.
David Sommers, zdobywca pierwszej, znowu na przedzie.
I zdobywa również drugą flagę.
Wygląda na to, że nie zamierza zwalniać.
Grupa z tyłu nie ustępuje,
więc liczy się każdy bonus czasowy.
Mamy ich.
Gdzie jest Sommers? Gdzie on jest?
Ty sukinsynu.
Marcus, nauczyłem cię tego ruchu.
I to jest wyścig.
Tommy, Jerome, ruszmy się!
Trzymaj się toru. Co z tobą?
Marcus, uważaj! Co ty robisz?
O nie.
Marcus, jestem tu.
Marcus. Tutaj.
Jestem tu.
O Boże!
- Sarah, co się dzieje? - Nie.
Trzymaj się.
O Boże, Marcus.
Becky, pomóż mi!
Jesteśmy tu. Trzymaj się.
Boże, Marcus!
Becky, pomóż.
Boże.
- Mam go. Zwolnij. - Dobra.
Marcus.
- Marcus! - Boże!
Jazda!
Cholera.
Pilnuj toru.
PIEKŁO ZACHODU
Upewnij się, że może oddychać.
Co on robi?
Zbliżają się do mety. David Sommers wciąż na prowadzeniu.
Ale grupa pościgowa zbliża się z każdą sekundą.
Meta na widoku. David Sommers wciąż prowadzi.
Ale peleton depcze mu po piętach.
Potrzebuje tu cudu. Nie, mają go.
David Sommers połknięty przez grupę pościgową.
Jadą.
Zaczynają sprint.
Muzzin z jednej strony, Belov z drugiej.
Muzzin i Belov, Belov i Muzzin.
To będzie fantastyczny sprint.
Barry Muzzin na przedzie.
Barry Muzzin i Sergei Belov.
Wygrywa Barry Muzzin.
Sergei Belov drugi.
David Sommers trzeci.
I reszta grupy...
Udało się!
- Wygraliśmy! - Wygramy wszystko!
Dałeś im dziś popalić.
- Gdzie jest Marcus? - Z drogi! David!
Musimy jechać. Szybko.
Ile nadrobiłeś czasu?
Dwie minuty.
Udało się, co?
Marcus, co się dzieje?
Pamiętasz naszą rozmowę?
Powiedziałem ci, że jesteś całkiem zdrowy.
Ale nie mówiłeś nic o sobie.
Chciałem, żebyś ze mną pojechał.
Mieliśmy pojechać jako drużyna.
Nie pomyślałeś, żeby mi powiedzieć?
Że możesz na mnie liczyć?
Myślisz, że ilu mam braci?
Ty sukinsynu.
Dobrze, że rzuciłeś medycynę.
Masz okropne podejście do pacjenta.
Jak możesz być chory?
Spójrz na siebie.
Masz wąsy i całą resztę.
Zdążyłem się z tym pogodzić.
Poradziłbym sobie, gdy chodziło o mnie. Nie wiem, co mam teraz czuć.
Mam się cieszyć, że ty jesteś chory, a nie ja?
- Nie. - Więc co?
Bądź silna, dobrze?
Dobrze.
Dziękuję, Becky.
Musisz dokończyć wyścig.
Odbiło ci.
Zjadłeś za dużo bananów.
- To jeszcze nie koniec. - Koniec.
Wyścig jest nieważny. Tylko ty się liczysz.
I co takiego dla mnie zrobisz?
- Zabiorę cię do szpitala. - Nie wiem, ile zostało mi czasu.
Może parę dni, może więcej, ale nie mogą nic dla mnie zrobić.
Pomóż mi. Chcę wstać.
Nie próbuję być bohaterem, wiesz o tym.
Po prostu...
Nie pozwolę im zmienić mnie w warzywo.
Dobra.
Więc zostanę tu z tobą.
- Nie mogę się jutro ścigać. - Świetnie.
Będziesz mógł powiedzieć dzieciom,
że mogłeś wygrać ten wyścig, gdyby twój brat nie był chory.
- Nie będę twoją wymówką. - Nie słucham cię.
Cholera, David!
Wciąż żyję, więc nie ignoruj mnie.
Sarah.
Co z Marcusem?
Miał małe kłopoty.
Mam nadzieję, że z tego wyjdzie.
Dzięki.
W porządku?
Tak, a co?
Gadasz prawie jak człowiek.
Bo jestem prawie człowiekiem.
Byłem w twoim biurze, gdy rozmawiałeś z doktorem Conradem.
- Pamiętasz, co mówiłeś? - Przestań.
"Nie chcę tego zepsuć.
Za bardzo go kocham".
- Pamiętasz? - Nie.
Cóż...
Obiecałem sobie, że powiem ci to w twarz.
Musisz na mnie spojrzeć.
Musisz robić problemy?
Ja też cię kocham.
Więc jaki mamy plan?
Etap trzeci.
Dzień dobry, panie i panowie. Witamy w Golden w Kolorado,
na trzecim i ostatnim etapie Piekła Zachodu.
Czeka nas świetny dzień.
Anne Devara proszona jest do stanowiska sędziów.
Pan Greenberg proszony na linię startową.
Zanim zaczniemy, przedstawię państwu
głównych rywali zawodów.
Na trzecim miejscu,
11 sekund za liderem, David Sommers.
Na drugim miejscu zawodnik ze Związku Radzieckiego,
tylko dwie sekundy za liderem, Sergei Belov.
Oraz zwycięzca zeszłorocznego Piekła Zachodu
i dzisiejszy lider rozpoczynający ostatni etap,
Barry "Kanibal" Muzzin.
Startujemy już za kilka minut.
Kierowcy karawan proszeni o udanie się do pojazdów.
Funkcjonariusze proszeni o udanie się do pojazdów.
WITAJCIE W GOLDEN
Niespodziewany zwrot wydarzeń. Rosjanie szybko wysuwają się naprzód.
Belov wysyła członka swojego zespołu.
Zmusi to resztę do pogoni.
Stracą przez to nieco energii.
Słabsi zawodnicy nie poradzą sobie przy wyczerpującej wspinaczce.
Pozostało ponad 160 kilometrów.
Rosjanie atakują od samego początku.
Belov musi być pewien siebie,
wszczynając ucieczkę tak szybko w takim wyścigu.
Z przodu nie jest tak przyjemnie, co?
Chyba mam halucynacje.
Wygląda jak Randolph.
- To jest Randolph. - Kim jest Randolph?
Co...? Zatrzymaj się.
- Pani Sommers, nie! - Mamo, nie!
- Pojedziesz z nami? - Tak.
Dobra.
Dennis.
Zawróć.
Pojedziemy za wami. Chodź, Randolph.
- Jesteś Sarah. - Tak, pani Sommers.
Dzień dobry.
Jestem Becky.
No to jedziemy.
Trasa Golden - Mount Evans to trzeci i ostatni etap Piekła Zachodu.
Jest również najtrudniejszy.
Rozpoczyna się przy browarze Coors w Golden
i ciągnie się ponad 1800 metrów w górę Gór Skalistych.
Meta znajduje się 3600 metrów nad poziomem morza.
To najwyżej położona utwardzana droga w Ameryce Północnej.
Niewielu kolarzy ścigało się na takiej wysokości.
Wyścig przez Alpy w Europie odbywa się o wiele niżej.
To wycieńczająca trasa.
Nawet najlepszym sportowcom brakuje tlenu, by utrzymać normalne tempo.
WZNIESIENIE
Zauważyłeś coś nietypowego?
Wykończyła mnie podróż samolotem.
Prawie nie ma tu czarnych zawodników.
Pomyśl o tym.
- Nie mam roweru, tato. - Zbliżają się twoje urodziny.
Chcę kulę do kręgli.
Kulę do kręgli.
Wciąż tu jestem, Belov.
Siedzę ci na czerwonym ogonie.
Pomyśl o tym.
Jestem za tobą, ale tak naprawdę jestem dwie sekundy przed tobą.
On nie rozumie angielskiego.
Rozumie.
Prawda, Belov?
Wiesz, czemu wygrałeś na olimpiadzie?
Bo mnie tam nie było.
Ale teraz jestem tutaj, dwie sekundy przed tobą.
Rzeczywiście rozumie.
W górę, Dave.
W górę. Tak jest.
Bierz go, Belov.
Sam go bierz.
Zostało 16 kilometrów.
Sommers ucieka Muzzinowi i Belovowi.
Zmusza ich do bardzo intensywnej pogoni.
Pod koniec wyścigu odpadnie wielu zawodników
z powodu niedostatku tlenu.
- Wcześnie docisnął. - Zaczekamy tu na niego?
Nie, pojedźmy do mety.
- Oni... - To jego wyścig. Niech jedzie.
Zaczynamy, Sommers.
Dobra, mamy go.
Utrzymaj tempo, a drugie miejsce będziesz miał w kieszeni.
Dobra.
Cholera!
Dałem ci szansę, Sommers.
Koniec tych uprzejmości.
Prowadzący David Sommers wyjeżdża zza rogu.
Nawet jeśli pierwszy dojedzie do mety,
Muzzin ma nad nim 11 sekund przewagi.
Jeśli przekroczy metę w trakcie 11 sekund po Sommersie,
Muzzin zostanie zwycięzcą Piekła Zachodu.
Jazda!
- Davey! - Jedzie.
Dalej, David.
Dalej, młody!
Jazda!
Dalej.
Tak jest.
Sommers ukończył wyścig. Zostanie zwycięzcą,
jeśli Muzzin nie przekroczy mety w trakcie kolejnych 11 sekund.
Cztery!
Pięć!
Sześć!
Siedem! Osiem!
Dziewięć! Dziesięć!
- Jedenaście! - Nie udało się.
David Sommers wygrywa ostatni etap
oraz cały turniej Piekła Zachodu.
Fantastyczny popis młodego zawodnika.
Pokonał weteranów i wyrobił sobie nazwisko.
Fantastyczny wyścig młodego Davida Sommersa.
Brawa dla wszystkich nadjeżdżających kolarzy.
Co za finisz.
Uściśnijcie sobie dłonie.
- Proszę. - Uśmiechnij się.
- Tutaj. - Pani Sommers.
- Dobrze. - Uśmiechnijcie się.
- Do zdjęcia. - Daj spokój, wygrałeś.
- W przyszłym roku. - Nie ruszaj. Dobrze!
Uśmiech.
- Wspaniale. - David.
- Chodź. - Zdjęcie.
- Uśmiech. Dalej. - Tak.
Dalej.
- Sommers. - Dalej.
Zrobimy zdjęcie.
- Właśnie tak. - Nie ruszaj się.
- Dobrze. - Jeszcze jedno.
Marcus, tutaj.
Uśmiechnij się do zdjęcia.
Tutaj.
Zdjęcie, proszę. Tak. Dziękuję.