Είναι μια υπέροχη μέρα στο Σικάγο. Η θερμοκρασία είναι η μεγαλύτερη της δεκαετίας.
Τώρα, 32 στο Λέικφροντ, 33 στο Μίντγουεϊ, 32 στο Οχάιρ.
Τομ!
–Τι συμβαίνει; –Ο Φέρις. Κοίτα τον.
Φέρις;
Δεν έχει πυρετό, αλλά το στομάχι του πονά και βλέπει στίγματα.
–Τι τρέχει, Φέρις; –Μπαμπάκα;
Κοίτα τα χέρια του, είναι υγρά και κρύα.
–Είμαι εντάξει. Θα σηκωθώ. –ΌΧΙ!
–Έχω διαγώνισμα σήμερα. –ΌΧΙ.
Πρέπει να το δώσω. Θέλω να πάω σε καλό κολέγιο, για να έχω καλή ζωή.
Γλύκα, δεν θα πας σχολείο έτσι όπως είσαι.
–Ποιο είναι το πρόβλημα; –Δεν αισθάνεται καλά.
Θα σου έλεγα τώρα τι έχει, αλλά έχει χάρη…
Τζίνι, εσύ είσαι;
Δεν βλέπω τόσο μακριά. Τζίνι;
Τζίνι, εγώ…
–Φά' το αυτό, μικρέ. –Τζίνι, πήγαινε στο σχολείο.
Αν εγώ έβγαζα αίμα από τα μάτια, εσείς θα με στέλνατε στο σχολείο. Είναι άδικο.
Τζίνι, μη τσαντίζεσαι μαζί μου. Εσύ έχεις την υγεία σου, να είσαι ευχαριστημένη.
Αυτό είναι! Φεύγω από την οικογένεια.
Είμαι εντάξει. Θα κοιμηθώ. Θα πάρω και μια ασπιρίνη το απόγευμα.
Θα δείχνω κάτι σπίτια σε μια οικογένεια από το Βερμόντ σήμερα.
Το γράφει θα ξέρει πού είμαι αν με χρειαστείς.
–Θα σε τσεκάρω κι εγώ, φίλε. –Έχω τόσο καλούς, στοργικούς γονείς.
Είστε και οι δύο υπέροχοι άνθρωποι.
–Θα γίνεις καλά, κολοκυθάκι. –Εντάξει, κολοκυθάκι.
Θα είμαι σπίτι στις 6 ακριβώς. Αν χρειαστείς κάτι, τηλεφώνησέ μου.
….τηλεφώνιεσέ μουμ…..
–Σε αγαπάμε, γλύκα μου. –Κι εγώ το ίδιο.
Τηλεφώνησέ μας αν θες κάτι.
Το έχαψαν.
Απίστευτο! Από τις χειρότερες παραστάσεις στην καριέρα μου, και δεν αμφέβαλαν καθόλου.
Πώς μπορούσα να αντιμετωπίσω το σχολείο τέτοια μέρα;
Αυτή είναι η ένατη μέρα που αρρωσταίνω. Είναι δύσκολο να βρίσκεις νέες αρρώστιες.
Αν φτάσω τις δέκα, πρέπει να πάθω λαρυγγίτιδα. Άρα πρέπει αυτή η φορά να μετρήσει.
Το κλειδί να κοροϊδεύεις τους γονείς σου είναι τα υγρά χέρια.
Είναι ένα καλό απροσδιόριστο σύμπτωμα. Είμαι μεγάλος οπαδός του.
Πολλοί θα σου πουν να κάνεις ψεύτικο πυρετό.
Αλλά αν έχεις νευρική μάνα, μπορεί και να καταλήξεις στο γιατρό.
Κάνεις ότι σε πονάει το στομάχι.
Καθώς στριφογυρνάς στο κρεβάτι, γλείφεις τις παλάμες σου.
Είναι παιδικό και χαζό, αλλά και το Λύκειο αυτό είναι.
Η ζωή κινείται γρήγορα.
Αν δεν σταματήσεις να κοιτάξεις γύρω σου λίγο, θα τη χάσεις.
Έχω να δώσω διαγώνισμα σήμερα, αυτό δεν ήταν ψέμα.
Είναι για τον Ευρωπαϊκό σοσιαλισμό. Και τι με νοιάζει εμένα;
Δεν είμαι ευρωπαίος, άρα ποιος νοιάζεται για τους σοσιαλιστές;
Μπορεί να είναι φασίστες, αναρχικοί, αλλά εγώ δεν έχω δικό μου αμάξι.
Πάμε πάλι…
? how you tore your dress what a mess, I confess… ?
Όχι πως υποστηρίζω το φασισμό, ή οποιοδήποτε «σμό».
Το άτομο δεν πρέπει να πιστεύει σε κάθε «σμό», πρέπει να πιστεύει στον εαυτό του.
Ο Τζον Λένον είπε: «Δεν πιστεύω στους Μπιτλς. Πιστεύω σε μένα.»
Σωστός. Ούτως ή άλλως, ήταν ο αρχηγός.
Θα μπορούσα να είμαι κι εγώ αρχηγός, μπορώ να πείθω ανθρώπους.
Άνταμς. Άνταμλι.
–Παρών. –Αναμόλσκι, Άνταμσον.
–Άντλερ. –Παρών.
–Άντερσον. Άντερσον; –Παρών.
Μπιούλερ.
Μπιούλερ. Μπιούλερ.
Είναι άρρωστος. Του καλύτερου μου φίλου η αδελφή του γκόμενου του αδελφού της γκόμενάς του…
…είδαν τον Φέρρις να λιποθυμάει χθες το βράδυ. Θα είναι άσχημα πιστεύω.
–Ευχαριστώ, Σιμόν. –Κανένα πρόβλημα.
Φράι.
Φράι. Φράι.
–Εμπρός; –Κάμερον, τι γίνεται;
–Τίποτα. –Πώς νιώθεις;
–Λιώμα. –Είναι η μαμά σου στο δωμάτιο;
Είναι στο Ντεκατούρ. Δυστυχώς δεν έμεινε.
–Πού είσαι; –Έκανα κοπάνα, έλα από 'δώ.
–Δεν μπορώ, βλάκα, είμαι άρρωστος. –Όλα είναι στο κεφάλι σου.
Έλα από 'δώ. –Νιώθω σκατά. Δεν πάω πουθενά.
Λυπάμαι που το ακούω. Τώρα έλα να με πάρεις.
Πεθαίνω.
Δεν πεθαίνεις. Απλά δεν σκέφτεσαι θετικά πράγματα.
Ο Κάμερον χρειάζεται πραγματικά μια κοπάνα.
Έχει πολλά πράγματα να βάλει σε μια σειρά πριν πάει κολέγιο.
Αν πάει έτσι τσιτωμένος κολέγιο, ο συγκάτοικός του θα τον πνίξει.
? Όταν ο Κάμερον πήγε στην Αίγυπτο ?
? Πήγαινε, Κάμερον αγόρι μου. ?
Με συγχωρείτε για το γαλλικό, αλλά ο Κάμερον είναι τόσο δυσκοίλιος
που αν του βάλεις ένα κομμάτι κάρβουνο στο κώλο θα γίνει διαμάντι.
–Κέιτι Μπιούλερ. –Έντουαρντ Ρούνεϊ, Λυκειάρχης.
Λυπάμαι. Το ξέχασα εντελώς να τηλεφωνήσω.
–Ξέρετε ότι ο γιος σας δεν είναι σχολείο; –Ναι. Ο Φέρις είναι άρρωστος.
Είχα ραντεβού το πρωί. Ξέχασα να σας πάρω. Συγγνώμη.
Ξέρετε επίσης πως…
ο Φέρις έχει μέχρι τώρα ένα μεγάλο και μακρύ μητρώο.
Τι εννοείτε;
Έχει πολλές αδικαιολόγητες απουσίες.
Ο Φέρις δεν παίρνει την ακα­ δημαϊκή του καριέρα στα σοβαρά.
Πέρασα όλο το πρωί εξετάζοντας το μητρώο του.
Αν ο Φέρις πιστεύει πως θα πάρει απολυτήριο έτσι όπως πάει, κάνει λάθος.
Δεν έχω κανένα μα κανένα πρόβλημα
να τον αφήσω στην ίδια τάξη.
–Αυτά πρώτη φορά τα ακούω. –Έτσι είναι πάντα.
Έχει κάνει μέχρι τώρα εννιά απουσίες. –Εννιά απουσίες;
–Εννιά απουσίες. –Δεν έχει αρρωστήσει εννιά φορές.
Αυτό επειδή μάλλον δεν ήταν άρρωστος, έκανε κοπάνα.
«Καλημερούδια», κυρία Μπιούλερ.
Είναι ο παράδεισος του τρελού. Σας κάνει ό,τι θέλει.
–Δεν το πιστεύω. –Είναι μπροστά μου.
Έχει λείψει εννιά μέρες…
Ζήτησα αυτοκίνητο. Μου πήραν κομπιούτερ. Είδατε τι είναι να γεννηθείς γκαντέμης;
Γκρέις!
Κύριε Ρούνεϊ, ο Φέρις είναι σπίτι και είναι πολύ άρρωστος.
Μετάνιωσα που τον άφησα μόνο στο σπίτι. –Γκρέις!
Αυτή την εποχή, τα παιδιά κάνουν σίγουρα κοπάνες.
Αλλά σας διαβεβαιώ πως ο Φέρις είναι πολύ άρρωστος.
Δεν έκανα ποτέ ούτε ένα μάθημα.
Το 1930, στη Βουλή των Αντιπροσώπων θέλοντας να διώξουν τη…
Κανείς;
Τη Μεγάλη Απογοήτευση. Πέρασαν τον… κανείς;
Το νέο φορολογικό κώδικα.
…που αύξησε ή μείωσε;
Αύξησε τους φόρους και άρα τα έσοδα του κράτους.
Δούλεψε αυτό; Ξέρει κανείς τι έγινε;
Δεν έπιασε και οι ΗΠΑ βυθίστη­ καν μέσα στην Μεγάλη Ύφεση.
Σήμερα, έχουμε παρόμοιο θέμα. Ξέρει κανένας ποιο είναι αυτό;
Το έχει δει κανείς ξανά;
Ο νόμος του Λάφερ. Ξέρεις κανείς τι λέει;
Ότι στο σημείο αυτό της καμπύλη του εισοδήματος…
θα είναι η ίδια ακριβώς ποσότητα εισοδήματος με αυτό το σημείο.
Ξέρει κανείς πώς ο Μπους το ονόμασε αυτό το 1980;
Κανείς; Κάτι σαν μαζ-οικονομικά. Μαγικά οικονομικά.
Τζίνι, λυπάμαι πραγματικά για τον αδελφό σου.
Για ποιο λόγο λυπάσαι; Εγώ πρέπει να ζω μαζί του.
–Άκουσα πως είναι πολύ άρρωστος. –Ποιος το είπε αυτό;
Πάρα πολλοί λένε πως κοντεύει να πεθάνει.
Άκουσα πως αν πεθάνει, θα δώσει τα μάτια του στο Στίβι Γουόντερ.
Πολύ γλυκό αυτό. Πρέπει να φύγω.
–Γεια σου, Τζίνι. –Σκάσε.
Πώς είναι η κατάσταση;
Έχεις δει το «Άλιεν»;
Όταν το πλάσμα βγαίνει από το στομάχι του τύπου;
Κάπως έτσι νιώθεις. (Πρωτάκι.)
–Πλάκα μου κάνεις; –Βλέπεις να κάνω πλάκα;
–Μιλάει με τον Φέρις Μπιούλερ. –Κάναμε μαζί καλοκαιρινό σχολείο.
Το εκτιμούμε που μας άφησες να μάθουμε πώς πας.
Ελπίζω να μη πεθάνει. Δεν θα αντέξω καλοκαιρινό μόνος μου.
–Δώσε μου κάνα άλλο. –Βεβαίως, περίμενε.
–Έχεις δει το «Άλιεν»; –Ναι, γιατί;
Εμπρός; Γεια σου, Φέρις, πώς είσαι;
Πεθαίνεις;
Είναι σοβαρό; –Ελπίζω όχι.
Μάλλον θα χρειαστώ μεταμόσχευση νεφρού. –Πω πω! Συγχίστηκες;
–Συγγνώμη. –Θα είσαι ζωντανός αυτό το Σαββατοκύριακο;
–Ναι, Μάλλον θα είμαι. –Ωραία. Μάλλον θα τα πούμε.
Δεν το εμπιστεύομαι αυτό το παιδί. Μου έρχεται να τον σουτάρω.
Με το πονεμένο σου γόνατο, Εντ, δεν μπορείς να σουτάρεις κανέναν. Αλήθεια.
Το πιο επικίνδυνο σε αυτόν είναι πως βάζει κακές ιδέες στα άλλα παιδιά.
Το μόνο που δεν θέλω είναι 1,500 Μπιούλερς να κάνουν αταξίες εδώ γύρω.
Αυτός διακινδυνεύει τη δυνατότητά μου να κυβερνώ όλους τους μαθητές.
–Σε κάνει να δείχνεις κόπανος. –Ευχαριστώ, αλλά κάνεις λάθος.
Είναι πολύ δημοφιλής.
Αθλητές, μηχανόβιοι, φυτά, τσούλες, bloods, μάγκες,
χαζοβιόληδες— όλοι τον θαυμάζουν. Τον θεωρούν ξηγημένο παιδί.
Γι' αυτό πρέπει να τον πιάσω.
Να δείξω σε αυτά τα παιδιά πως το παράδειγμά του δεν οδηγεί πουθενά!
Εντ! Μιλάς όπως ακριβώς ο Βρώμικος Χάρυ.
Αλήθεια;
Ευχαριστώ, Γκρέις.
–Δεν μπορείς να με κάνεις να περιμένω έτσι. –Άφησέ με ήσυχο.
Είναι η ένατη μέρα που αρρωσταίνω. Αν με πιάσουν, δεν απολύομαι. Το κάνω για σένα.
–Ξέρεις τι είναι η διαστολή μου; –Έσο άντρας. Πάρε ένα χάπι.
Ντύσου κι έλα από δω. –Σκάσε.
Περίμενε λίγο. Έχω ένα άλλο τηλεφώνημα… Εμπρός;
–Φέρις. Ακούγεσαι χάλια. –Γαμώτο, νόμιζα ότι έγινα καλύτερα.
–Κοιμόσουν; –Μπαμπά, περιμένεις λίγο;
–Βεβαίως, μεγάλε. –Περίμενε.
–Κάμερον, είναι ο πατέρας μου. –Ωραία. Μη με ανακατεύεις εμένα.
Αν δεν είσαι εδώ σε ένα τέταρτο, να βρεις άλλον κολλητό.
Έτσι λες από την πέμπτη δημοτικού.
Μπαμπά, όλη αυτή η κουβέντα με έκανε να ζαλιστώ λίγο.
Νομίζω πως πρέπει να ξαπλώσω. –Τύλιξε μια χλιαρή πετσέτα στο κεφάλι σου.
–Να τυλίξω μια πετσέτα στο κεφάλι μου; –Και μετά κάνε μια σουπίτσα και κοιμήσου.
–Φέρις, σε αγαπάω, ρε φίλε. –Κι εγώ το ίδιο.
Βάζω στοίχημα πως ο Κάμερον κάθεται στο αμάξι του και σκέφτεται να έρθει ή όχι.
Θα με παίρνει τηλέφωνο μέχρι να πάω.
Θα με κάνει να νιώθω ενοχές.
Χαζομάρες. Θα πάω. Θα πάω.
Θα πάω. Γαμώτο!
Γαμώ το κέρατό μου!
Ξέχνα το. Τελείωσε.
Με ποιο τρόποοοοο…
…η χρήση της φυλακής από τον συγγραφέα…
…συμβολίζει…
…την προσπάθεια του πρωταγωνιστή;
Και πώς ταιριάζει αυτό…
με την κουβέντα μας για τη χρήση της ειρωνείας;
Κύριε Νόλαν, να σας διακόψω λίγο σας παρακαλώ;
Σλόαν Πήτερσον, να σου πω κάτι, γλυκιά μου;
Φοβάμαι πως φέρνω κακά νέα.
Τηλεφώνησε ο πατέρας σου. Η γιαγιά σου απεβίωσε.
–Όχι… –Ω, αγάπη μου! Γλυκιά μου…
–Νεκρή γιαγιά; –Έτσι είπε ο κ. Πήτερσον.
Είπα στην αδελφή Φλόρενς να το πει στη Σλόαν. Κακόμοιρο κορίτσι.
–Με ποιον τα 'χει αυτό το κορίτσι; –Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά τη σήμερον ημέρα.
Την έχω δει με τον Φέρις Μπιούλερ κάνα δυο φορές.
Μπορείς να μου πάρεις τον κ. Πήτερσον στο τηλέφωνο;
–Γραφείο Εντ Ρούνεϊ. –Εδώ κ. Πήτερσον.
Περιμένετε λίγο παρακαλώ. Είδες, ο κ. Πήτερσον.
Τον θες ακόμα να τον πάρεις στο τηλέφωνο;
–Εντ Ρούνεϊ. –Εντ, εδώ Τζορτζ Πήτερσον.
–Πώς είστε, κύριε; –Λοιπόν είχαμε μια ατυχία σήμερα.
Ναι, το έμαθα. Και στεναχωρέθηκα. Πω πω, τι χτύπημα.
Ναι, ήταν δύσκολο πρωινό.
Έχουμε μια οικογενειακή συνάντηση.
Σας παρακαλώ να αφήσετε τη Σλόαν να έρθει.
Βεβαίως, με όλη μου τη χαρά.
Φέρε μου το πτώμα, και θα την αφήσω.
Θέλω να δω αυτή τη νεκρή γιαγιά από πρώτο χέρι.
(Είναι όλα εντάξει, είναι ο Φέρις Μπιούλερ. Του στήνω παγίδα.)
Εντ, συγγνώμη, είπες ότι θες να δεις το πτώμα;
Ναι, στείλε τα γερασμένα της κόκαλα από 'δώ και θα σου στείλω τη κόρη σου.
Είναι κανόνας του σχολείου. Ήταν η μάνα σου;
Όχι, η πεθερά μου.
–Γραφείο Εντ Ρούνεϊ. –Είμαι ο Φέρις Μπιούλερ, θέλω τον κ. Ρούνεϊ.
Κράτα λίγο…
Σου λέω το εξής, σκατόπαιδο, αν δεν σου αρέσουν οι κανόνες μου,
έλα από 'δώ και πιάσε τον μεγάλο, άσπρο και σφριγηλό μου κώλο.
Άντε, παλιό κόπανε. (Τι είναι;) –(Ο Φέρις Μπιούλερ στην άλλη γραμμή.)
Κύριε Ρούνεϊ, δεν νιώθω πολύ καλά σήμερα.
Μπορεί η αδελφή μου να μου φέρει τις σημειώσεις από τα μαθήματα σήμερα;
Καλή σας μέρα.
Κύριε Πήτερσον… σας οφείλω μία εξήγηση.
–Και εγώ αυτό θα έλεγα. –Εγώ…
Νομίζω πως πρέπει να λυπάσαι, για το θεό.
Ένα μέλος της οικογενείας μας πέθανε κι εσύ με προσβάλλεις! Τι τρέχει με σένα;
Λοιπόν… δεν ξέρω πραγματικά.
Νόμιζα ότι δεν μιλάω με σας.
Ξέρετε πως δεν θα μπορούσα ποτέ να σας προσβάλω έτσι.
Λυπάμαι γι' αυτό που θα πω, αλλά είσαι μαλάκας! Μαλάκας!
Έχετε απόλυτο δίκιο, κύριε. (Βρες πού είναι!)
–Δεν τελείωσε αυτό ακόμα. Με ακούς; –Καθαρά, κ. Πήτερσον.
–Λέγε με «κύριε», γαμώτο! –Μάλιστα, κύριε.
Μπράβο.
Να με έχεις υπόψη σου και να θυμάσαι με ποιον έχεις να κάνεις.
Μπιούλερ. Φέρις Μπιούλερ.
Φοβάμαι. Αν με καταλάβει;
Αποκλείεται. Τα πας θαυμάσια.
Ρούνεϊ! Ρούνεϊ, ηρέμησε.
–Ένα λεπτό. –Έχουμε λίγο ακαταστασία.
Δεν έχω όλη τη μέρα να σου μιλάω, γι' αυτό θα είμαι σύντομος.
Θέλω τη κόρη μου μόνη της έξω από το σχολείο.
–Τι; –Θα το καταλάβει.
–Μίλα. –Εσύ!
–Μίλα! –Ρούνεϊ! Πρόσεξέ με.
Τη θέλω να έρθει έξω με σένα. Να σου πω δυο κουβέντες.
Δεν μπορώ να μιλήσω άλλο. Θα τα πούμε μετά το γεύμα.
–Τι τρέχει μωρέ; –Περίμενε!
–Πού είναι το μυαλό σου; –Με κλώτσησες;
Πώς θα πάρουμε τη Σλόαν αν ο Ρούνεϊ είναι μαζί της έξω;
Είπα να έρθει μόνη και δεν ήθελες.
Δεν σε χτύπησα. Πολύ σιγανά.
Με χτύπησες.
Μη ζητάς να συμμετέχω στις μαλακίες σου αν δεν σου αρέσει ο τρόπος μου.
Με έκανες να σηκωθώ από το κρεβάτι μου και να έρθω.
Με έβαλες να υποκριθώ στο τηλέ­ φωνο στον Έντουαρντ Ρούνεϊ.
Τον άνθρωπο που μπορεί να μου λιώσει τα αρχίδια.
Και με στεναχώρησες πάρα πολύ, επίτηδες. –Όχι.
Δεν ήθελα καθόλου να σε στεναχωρήσω. Καθόλου.
–Τι κάνεις; –Τα λέμε αργότερα. Πάω σπίτι.
–Να 'χεις καλή ζωή. –Κάμερον, περίμενε.
Δεν ήθελα να χάσω τη ψυχραιμία μου. Συγγνώμη, δεν το ήθελα.
–Σοβαρά; –Ναι, ρε.
–Ορίστε. –Ευχαριστώ.
Έκανες όμως μαλακία, έτσι;
Αλλά δεν έφταιγες μόνο εσύ. –Γιατί;
Για να το διορθώσεις, θα σου ζητήσω μία μικρή χάρη.
Η Φεράρι του 1961 250 GT Καλιφόρνια.
Φτιάχτηκαν λιγότερες από εκατό.
Ο πατέρας μου ξόδεψε τρία χρόνια να φτιάξει αυτό το αμάξι.
Είναι η αγάπη του. Είναι το πάθος του.
Και είναι το λάθος του που δεν κλείδωσε το γκαράζ.
Φέρις, τι είναι αυτά που λες;
Το αγαπάει πιο πολύ από τη ζωή του.
Ένα άνθρωπος με τέτοιες λόξες δεν του αξίζει τέτοιο ωραίο όχημα.
Όχι.
Μάλλον δεν κατάλαβες.
Δεν το οδηγάει ποτέ. Μόνο το γυαλίζει.
Θυμάσαι πώς τρελάθηκε όταν έσπασα το καθρέπτη μου;
Ήταν ένα κομμάτι πλαστικό. Αυτό είναι μία Φεράρι.
Δεν μπορούμε να πάρουμε τη Σλόαν με το αμάξι σου.
Ο Ρούνεϊ δεν θα πιστέψει ότι ο κ. Πήτερσον οδηγάει τέτοιο σαράβαλο.
–Δεν είναι σαράβαλο. –Είναι.
Μη στεναχωριέσαι. Εγώ δεν έχω ούτε σαράβαλο. Σε ζηλεύω.
Λυπάμαι… Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
–Ξέρει τα χιλιόμετρα. –Δεν σε εμπιστεύεται;
–Ποτέ, ούτε τώρα. –Είναι απλό.
Ό,τι χιλιόμετρα κάνουμε, θα τα βγάλουμε.
–Θα επιστρέψουμε με την όπισθεν. –Όχι.
Όχι, Φέρις, ξέχασέ το. Στο δηλώνω ευθέως.
Τι λες να νοικιάσουμε μια Κάντιλακ; Κερνάω εγώ.
Ίσως λιμουζίνα. Με τηλεόραση και μπαρ.
Έλα ρε, ζήσε λίγο.
Επίτρεψέ μου να σου πω πόσο βαθιά έχω συγκλονιστεί από την απώλειά σου.
Είχα και εγώ μια γιαγιά κάποτε… Δύο, δηλαδή.
«Ο άνθρωπος έχει λίγο χρόνο για να ζήσει και είναι γεμάτη μιζέρια.»
«Μεγαλώνει και πέφτει σαν ένα λουλούδι.»
«Χάνεται σαν να ήταν μια σκιά,
αλλά ποτέ δεν παραμένει έτσι.»
Ωχ, φίλε μου.
Ανάμεσα σε θλίψη και τίποτα, προτιμώ τη θλίψη.
Ωραία.
Σλόαν, αγαπητή μου, έλα εδώ.
Νομίζω πως είναι ο μπαμπάς μου. Πρέπει να φύγω.
Κύριε Ρούνεϊ… Εντ…
Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος. –Σε ευχαριστώ.
Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη ζεστασιά και την συμπόνοια σου.
Γαμώτο!
–Ένα φιλάκι για τον μπαμπά; –Πλάκα κάνεις;
Λοιπόν έτσι κάνουν στην οικογένειά τους.
–Γεια σου, Κάμερον, είσαι άνετα; –Γεια, Σλόαν. Όχι.
–Τι θα κάνουμε; –Η ερώτηση είναι τι δεν θα κάνουμε;
Μη μου πεις ότι δεν θα πάμε το αμάξι πίσω.
Αν είχατε ένα αυτοκίνητο σαν αυτό, θα το πήγαινατε αμέσως πίσω;
Ούτε εγώ.
Φέρις, μη πας τόσο γρήγορα.
Σώστε τον Φέρις! …Να είσαι ευλογημένος. Είσαι πολύ γενναιόδωρος.
Σώστε τον Φέρις Μπιούλερ!
–Θα σώσεις τον Φέρις; –Τι;
Μαζεύουμε λεφτά να αγοράσουμε για τον Φέρις ένα νέο νεφρό.
–Πήγαινε κατούρα ένα στύλο. –Λυπάμαι, δεν κατάλαβα;
–Καλά κάνεις και λυπάσαι. –Έι!
Και αν χρειαστείς ποτέ χάρη από τον Φέρις Μπιούλερ; Άκαρδη!
Πήρα τον Πήτερσον στο σπίτι. Πρόσεχε το στόμα σου αυτή τη φορά.
Ρούφα το μπαλάκι σου.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε αυτή τη στιγμή. Είχαμε μια απώλεια στην οικογένεια μας.
Ο Φέρις Μπιούλερ είναι πίσω από αυτό, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό.
Τώρα μπλέκει και τη Σλόαν Πήτερσον. –Και τη γιαγιά της, επίσης.
Χαζή!
Αν θέλετε να μας βρείτε, πάρτε το ακόλουθο νούμερο.
Δεν έφτασα εδώ που είμαι έχοντας έναν αλήτη να κάνει ό,τι θέλει.
Πήρατε το γραφείο τελετών των αδελφών Κάλτον.
Αν αφήσετε όνομα και τηλέφωνο, θα επικοινωνήσουμε μαζί σας.
Κάτι συμβαίνει, και θα βρω τι είναι.
Θα το πιάσω αυτό το παιδί και θα αμαυρώσω το μέλλον του.
15 χρόνια από τώρα, όταν θα κοιτάει πίσω πόσο χάλια έχει γίνει η ζωή του,
θα θυμάται τον Έντουαρντ Ρούνεϊ.
–Λάθος. –Τι;
Όχι εδώ. Δεν θα αφήσουμε το αμάξι εδώ.
–Γιατί όχι; –Θέλω το αυτοκίνητο πίσω στο σπίτι.
Πάμε. –Τι θα πάθει στο πάρκιν;
Θα το σαραβαλιάσουν, κλέψουν, γρατζουνίσουν, καταστρέψουν.
Περιστέρια θα το κουτσουλήσουν. –Ηρέμησε.
Θα δώσω στο τύπο και φιλοδώρημα να το προσέξει.
Ποιο τύπο;
Έι, τι κάνεις; Μιλάς Αγγλικά;
Σε ποια χώρα νομίζεις ότι είμαστε;
Εντάξει, θέλω να μου προσέξεις ιδιαίτερα αυτό το αυτοκίνητο.
Κανένα πρόβλημα. Έχε μου εμπιστοσύνη.
–Κύριε… –Έλα.
Ηρέμησε.
Δεν πρέπει να σας απασχολεί τίποτα. Είμαι επαγγελματίας.
Επαγγελματίας σε τι;
Είδες πώς ένα φιλοδώρημα μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο;
Πάμε.
Να 'ναι καλά η καρδούλα του.
Εννιά φορές.
–Νομίζεις πως το αμάξι είναι καλά; –Σίγουρα.
Αυτό είναι το ψηλότερο κτίριο της Γης. –Δεν νιώθω και πολύ καλά.
Εδώ, σκαρφαλώστε έτσι.
Ελάτε, όλοι. Κάμερον.
Εντάξει, ακουμπήστε μπροστά στο τζάμι έτσι.
–Ωχ, Θεέ μου! –Δεν είναι υπέροχα;
Η πόλη φαίνεται τόσο γαλήνια από εδώ πάνω.
Οτιδήποτε φαίνεται γαλήνιο από 412 μέτρα ύψος.
–Νομίζω πως βλέπω τον μπαμπά μου. –Έχουμε πολλά να κάνουμε. Πάμε.
Γαμώτο! Το παλιοαρχίδι είναι κάπου εκεί κάτω.
–Θέλεις να παντρευτείς; –Σίγουρα.
Σήμερα; Μιλάω σοβαρά.
–Δεν παντρεύομαι. –Γιατί όχι;
–Σκέψου γιατί. –Εκτός του ότι είσαι πολύ νέα…
Χωρίς μέρος να μείνεις…
Θα είσαι η μοναδική μπαλαρίνα με άντρα…
Πες μου έναν λόγο γιατί όχι; –Κοίτα την μάνα και τον πατέρα μου.
Σιχαίνεται ο ένας τον άλλο. –Και λοιπόν;
Όπως το αυτοκίνητο. Λατρεύει το αμάξι, μισεί τη γυναίκα του.
Σε ευχαριστώ.
Μπορούμε παρακαλώ να φύγουμε από 'δώ; Μου τη δίνει αυτό το μέρος.
Γιατί δε μου το είπες…;
–Γεια σας, μπορώ να βοηθήσω; –Μπορείς αν προσπαθήσεις.
Είμαι ο Έιμπ Φρόμαν, τρία άτομα για τις δώδεκα.
–Υπάρχει πρόβλημα; –Είσαι ο Έιμπ Φρόμαν;
–Ο Βασιλιάς του λουκάνικου στο Σικάγο; –Ναι, εγώ είμαι.
Έχω δουλειά. Γιατί ρε παιδιά δεν πάτε πίσω στο «κλαμπάκι»;
Υπονοείς πως δεν είμαι αυτός που λέω;
Λέω να φύγετε πριν τσαντιστώ.
–Εντάξει, Έιμπ, πάμε. –Δεν πάω πουθενά.
–Όχι, θέλουμε να καθήσουμε. –Μάλλον θα καλέσω την αστυνομία.
–Θα καλέσεις την αστυνομία; –Ναι.
–Ωραία! Θα τη καλέσω εγώ τότε. –Ναι.
Κάλεσέ τη. Θα έχει πλάκα.
Δώσε μου το τηλέφωνο Μου τηλεφωνούν.
Αν με αγγίξεις, θα φωνάξω «ποντίκια». Βρες άλλο τηλέφωνο.
Πολύ ωραία.
Κλαίω το μέλλον.
–Φέρις, πάμε. –Σε παρακαλώ, το παρατράβηξες.
Θα σε πιάσουνε.
1. Είναι αδύνατο να το παρατραβήξεις, 2. δε θα αφήσω τέτοιο τύπο να με πιάσει.
–Έλα, Έιμπ! –Ρώτα για τον Έιμπ Φρόμαν.
–Ορίστε; –Μπορώ να μιλήσω στον Έιμπ Φρόμαν;
–Τον βασιλιά του λουκάνικου του Σικάγο. –Μισό λεπτό να κοιτάξω.
–Μπορείτε να μου τον περιγράψετε; –Δερμάτινο.
Λευκό μπλουζάκι, φανέλα πουλόβερ,
και ακαταμάχητα γοητευτικός.
–Μισό λεπτό. –Ευχαριστώ.
Φρόμαν, εδώ αστυνόμος Πήτερσον, αστυνομία Σικάγο.
–Εκτιμώ τη κατανόησή σας. –Μη το σκέφτεσαι.
Η κατανόηση βοηθάει ανθρώπους σαν εμάς να ανέχονται άτομα σαν εσένα.
–Ευχαριστώ. –Μη το συζητάς.
Καλή σας όρεξη.
Αγάπη μου, ήσουν υπέροχη.
Κάμερον, πίστευες ότι δεν θα σπάγαμε πλάκα. Ντροπή σου.
Μπορεί να αντιδρώ υπερβολικά. Μπορεί ο Φέρις να μην είναι τόσο κακό παιδί.
Στο κάτω-κάτω, εγώ έχω αμάξι. Εκείνος κομπιούτερ.
Αλλά και πάλι, γιατί να γίνεται πάντα αυτό που θέλει;
Γιατί όλα του πάνε καλά;
Τι τον κάνει τόσο ξεχωριστό;
Χέσ' τον.
Νόμιζα πως η οικογένειά μου ήταν η μόνη περίεργη που υπάρχει.
Τότε είδα την οικογένεια του Κάμερον. Η ζωή του στο σπίτι είναι πολύ μπερδεμένη.
Γι' αυτό αρρωσταίνει συνέχεια. Τον προβληματίζει πολύ.
Νιώθει καλύτερα άρρωστος.
Αν έπρεπε να μένω σε αυτό το σπίτι, κι εγώ θα προσευχόμουν να είμαι άρρωστος.
Είναι σαν μουσείο. Πολύ όμορφο και πολύ κρύο.
Δεν επιτρέπεται να ακουμπάς τίποτα.
Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν να μεγαλώνει εκεί ο Κάμερον ως μωρό;
Πολύ χάρηκα που έβγαλα έξω το αμάξι. Είχα δει τον Κάμερον που γούσταρε βόλτα.
Του κάνει καλό. Του μαθαίνει να αντιμετωπίζει τον φόβο του.
Επιπλέον, και οφείλω να είμαι ειλικρινής εδώ…
γουστάρω που το οδηγάω. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Αν έχετε τα μέσα, σας συμβου­ λεύω να πάρετε ένα.
–Ευχαριστώ. –Μάλιστα, κύριε.
Τζίνι, ποιος σε πείραξε τώρα;
–Είναι ο κ. Ρούνεϊ μέσα; –Όχι, μπορώ να σε βοηθήσω;
–Αμφιβάλλω. Πότε θα γυρίσει; –Δεν ξέρω.
Είναι σε μια δουλειά του. –Τι πάει να πει αυτό;
Πάει να πει ότι δεν είναι δική σου δουλειά, μικρή μου.
Ωραία συμπεριφορά.
–Μήπως ο κ. Χάγελ σε περιμένει για μάθημα; –Μάλλον.
Τι μαλακισμένο.
–Δώσε κι άλλα λεφτά για διαφήμιση. –Δεν έχουμε λεφτά.
Αν θες να πουλήσεις, πρέπει να ξοδέψεις. Είναι απλό.
4000 εστιατόρια στο κέντρο, και διάλεξα αυτό όπου είναι κι ο πατέρας μου.
Την πατήσαμε.
Ο τολμών νικά. Πάμε.
–Να παραδοθούμε. –Ποτέ.
Ντέιβ, σου λέω δεν πάει έτσι η δουλειά.
–Δεν έχουμε λεφτά. –Ντέιβ, ξέρεις τι πρέπει να γίνει.
Θα βάλουμε πολλή τηλεοπτική, και λιγότερη στο ράδιο και στον τύπο.
Πάμε πίσω στο γραφείο.
Ξέρουμε πως έχεις τα λεφτά. Πρέπει απλώς να τα ξοδέψεις… κόπανε!
Μπιούλερ.
Les jeux sont faits. Μετάφραση: το παιχνίδι τελείωσε.
Ο κώλος σου μου ανήκει.
Δρομέας στην πρώτη βάση, κανείς εκτός.
Τα πρώτα χτυπήματα μετά από τη πέμπτη νίκη, μόλις το τέταρτο χτύπημα στο παιχνίδι.
0 και 2 το μέτρημα. Υπάρχει ένα ελεύθερο, σ τα αριστερά του γηπέδου.
Γυρίζοντας πίσω στη περιοχή του φάουλ.
Έχω εκπλαγεί δεν πάνε για τη νίκη.
–Πόσο είναι το σκορ; –Μηδέν-μηδέν.
–Ποιος κερδίζει; –Οι Μπερς.
–Νομίζω πως έσπασα το δάκτυλό μου. –Έλα, αμυντικέ, χτύπα…
Άμα υπακούγαμε με τους κανόνες, τώρα θα ήμαστε στο γυμναστήριο;
Πάμε, μάγκες, φύγαμε.
Δεν θα φύγουμε ποτέ από 'δώ. Κουνήσου!
Τον μισώ.
Ποιος είναι;
Είμαι ο Εντ Ρούνεϊ, Φέρις. Θέλω να πούμε δυο κουβέντες μαζί.
Λυπάμαι, δεν μπορώ να έρθω τώρα στη πόρτα. Στην κατάστασή μου,
μπορεί να γλυστρήσω στις σκάλες και να κάνω κι άλλες απουσίες.
–Κόφ' το, Φέρις. Έλα κάτω. –Πάρτε τους γονείς μου στη δουλειά τους.
Ευχαριστώ που περάσατε. Εκτιμώ το ενδιαφέρον σας.
–Έλα κάτω να μιλήσουμε. –Καλή σας ημέρα.
Θα έχεις μπελάδες. Κατέβα κάτω.
Φέρις.
–Ποιος είναι; –Ξέρεις πολύ καλά ποιος είναι.
Λυπάμαι, δεν μπορώ να έρθω τώρα στη πόρτα. Στην κατάστασή μου,
μπορεί να γλυστρήσω στις σκάλες και να κάνω κι άλλες απουσίες.
Πάρτε τους γονείς μου στη δουλειά τους.
Ευχαριστώ που περάσατε. Εκτιμώ το ενδιαφέρον σας.
Καλή σας ημέρα.
Παλιο…
Καθίκι!
Το παπούτσι μου.
Γεια, σκυλάκι.
Μείνε, αγόρι.
Κάτσε… Κάτσε!
Σκατά!
Σκατά! Μείνε στη θέση σου! Κάτσε!
–Καλύτερα να πάμε να πάρουμε το αμάξι. –Έχουμε μέχρι τις 6.
Εσένα δεν σε νοιάζει, αλλά εμένα θα μου κόψουν τον κώλο.
–Νομίζεις ότι δε με νοιάζει; –Ξέρω ότι δε σε νοιάζει.
Αυτό έτσουξε, Κάμερον.
Τι είδες σήμερα; –Τίποτα καλό.
Τίποτα...! Τι εννοείς, τίποτα καλό;
Είδαμε πάρα πολλά, είδαμε όλη τη πόλη.
Πήγαμε στο μουσείο και είδαμε κομμάτια τέχνης. Φάγαμε και πάγκρεας.
Τι; Τι σου συμβαίνει;
(Κοίτα από εκεί.)
–Τι κάνει; –Γλείφει το τζάμι και μου κάνει άσεμνες χειρονομίες.
Τι;
–Δεν έφυγε. –Πραγματικά μου την έδωσε.
–Κάμερον, δεν μας παράτησε. –Μπορεί να πήγε πίσω στο σχολείο.
–Δεν θα πήγαινε πίσω στο σχολείο. –Το κάνει για να με κάνει να ιδρώσω.
Κυρίες και κύριοι, θα θέλαμε να σας πούμε ένα τραγουδάκι.
Το αφιερώνω σε έναν νέο που νομίζει πως δεν είδε τίποτα σήμερα.
Κάμερον Φράι, για τη πάρτη σου.
–Κατέβα κάτω από 'κεί! –Τι κάνεις;
Όσο καιρό τον ξέρω, όλα τού πάνε καλά.
Όλα τα καταφέρνει. Εγώ δεν καταφέρνω τίποτα.
Σχολείο, γονείς, μέλλον. Ο Φέρις τα καταφέρνει όλα.
–Δεν ξέρω τι θα κάνω. –Κολέγιο.
Ναι, αλλά να κάνω τι;
Τι σε ενδιαφέρει;
Τίποτα.
Ούτε εμένα.
Είσαι τρελός!
Τι νομίζεις πως θα κάνει ο Φέρις;
Θα γίνει ψήστης.
«Τις καλύτερες ευχές μας για ταχεία ανάρρωση. Τάξη των Αγγλικών»
Χριστέ μου…
Κοίτα τι έχει για σένα ο θείος Εντ, παλιογαμιόλη.
Χριστέ μου!
Κάνε νανάκια.
Το ήξερα!
Λοιπόν, πού είναι; Είμαι η κόρη της.
Ξέρετε πού βρίσκεται; Ξέρετε πότε θα επιστρέψει;
Ξέρετε τίποτα;
–Φέρις. –Μπιούλερ.
Είσαι ψυχωτικός. Είσαι τρελάρας.
Δεν το πιστεύω πως ανέβηκες πάνω στο άρμα!
Εντάξει, περίμενε…
«Και τώρα, αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου.»
–Ξέρεις πόσοι σε είδαν; –Ξόφλησες.
Ποιος θα πιστέψει πως ήμουν στη παρέλαση;
Τα άτομα που θα με έδιναν δεν θα ήταν στην παρέλαση.
Πολύ γρήγορα το έφερε.
–Μου φαίνεται εντάξει, Κάμερον. –Είναι μια χαρά. Πάμε να φύγουμε.
Ορίστε. Ευχαριστώ.
Είσαι πολύ γενναιόδωρος. Να μας ξανάρθετε.
–Σιγά το κάθισμα. –Συγγνώμη.
Τα λέμε.
Πρέπει να το ξανακάνουμε.
Δεν είναι φάρσα. Υπάρχει ένας εισβολέας…
άντρας, πιθανόν οπλισμένος, σίγουρα στη κουζίνα μου.
Το όνομά μου είναι Μπιούλερ.
Ελπίζεις να γίνει καλά ο αδελφός μου; Κινδυνεύω λέμε!
Είμαι χαριτωμένη και προσέχω πολύ το σώμα μου. Δεν το θέλω χτυπημένο ή σκοτωμένο.
Θέλω βοήθεια!
Μιλάς Αγγλικά; Παλιοβλάκα.
Συγγνώμη, αν είσαι ακόμη στο σπίτι, κάλεσα την αστυνομία.
Αν έχεις λίγο μυαλό, καλύτερα να φύγεις γρήγορα.
Επίσης, έχω το όπλο του πατέρα μου, όπως και προχωρημένο έρπη.
Περίμενε, είναι το αμάξι μου! Θα το μετακινήσω.
Να τα κλειδιά μου.
Ρε βλάκες!
Νιώθω καλά. Νιώθω πολύ καλά.
Τα παιδιά στο πάρκιν ήταν πολύ καλά. Κακώς στεναχωριόμουν.
Βγήκε σε καλό.
Έι…
–Κάμερον. –Ναι;
Πόσα χιλιόμετρα είπες πως είχε αυτό όταν φύγαμε;
126 και μισό, βενζίνη ανάμεσα στα τρία και τέσσερα τέταρτα.
Γιατί; Πόσα λέει τώρα;
Τώρα είναι που ο Κάμερον βαράει μπιέλα.
Κάμερον, είσαι καλά;
Κόφ' το.
Ποιος είναι;
Λυπάμαι, δεν μπορώ να έρθω τώρα στη πόρτα. Στην κατάστασή μου,
μπορεί να γλυστρήσω στις σκάλες…
Δόξα τω Θεό, η αστυνομία. Σώθηκα. Ευχαριστώ, Θεέ μου.
–Ευχαριστώ… –? Άκουσα πως δεν ήσουν καλά. ?
? Πυρετό μεγάλο και πόνο στα μυαλά ?
? να αναρρώσεις να σε βοηθήσω είπα ?
? γιατί είμαι νοσοκόμα που κάνει καλή— ?
Μπορεί και να είναι αληθινό αυτό.
Πρέπει να έκαψε κάνα δυο τσιπάκια.
Πάντα ήταν λίγο έτσι μίζερος. Ήθελα να περάσει απλώς καλά μια μέρα.
Θα τελειώσουμε το σχολείο σύντομα.
Θα έρθει καλοκαίρι. Θα δουλέψει και θα δουλέψω.
Θα βλεπόμαστε τα βράδια και τα σαββατοκύριακα.
Μετά θα πάει σε άλλο σχολείο αυτός και άλλο εγώ.
Βασικά αυτό θα είναι όλο.
Η Σλόαν είναι μεγαλύτερο πρόβλημα.
Έχει άλλη μια χρονιά στο σχολείο. Πώς θα τα καταφέρω με αυτό;
Μίλαγα σοβαρά όταν της πρότεινα να με παντρευτεί. Θα το 'κανα.
Κάμερον;
Με ακούς;
Κάμερον, κούνα τα μάτια σου αν καταλαβαίνεις.
Τον Κάμερον ποτέ δεν τον αγάπησαν. Ποτέ δεν τον έχει ερωτευτεί κανείς.
Αν δεν αλλάξουν τα πράγματα για αυτόν, θα παντρευτεί τη πρώτη γυναίκα που θα πηδήξει.
Κι αυτή θα του φέρεται άσχημα, επειδή θα του δίνει τελικά
ό,τι αυτός θεωρεί ως τον ορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης:
δε θα τον σέβεται.
Διότι δεν σέβεσαι κάποιον που σε καλοπιάνει. Δεν πάει έτσι.
Φέρις, καλύτερα να δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Δεν γίνεται τίποτα.
Νιώθεις καλύτερα, Κάμερον;
Γιατί δεν έρχεσαι εδώ; Είναι πολύ ωραία.
Κάμερον, μπορεί να φλιπάρω κι εγώ εύκολα. Είναι εντάξει.
Αργά ή γρήγορα, όλοι πάνε στο τρελάδικο.
Μπορεί να είναι αλήθεια άρρωστος και να έχει σοβαρό πρόβλημα.
Έι! Έι, Κάμερον!
Κάμερον, ξύπνα.
Έλα, Κάμερον. Ξύπνα!
–Τι ήταν αυτό; –Φέρις Μπιούλερ, είσαι ο ήρωάς μου.
–Αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, μεγάλε. –Παλιοκαθίκι.
Δεν είναι αστείο.
Ναρκωτικά;
Όχι ευχαριστώ, είμαι καθαρή.
Εννοώ, για ναρκωτικά είσαι εδώ;
–Γιατί είσαι εδώ εσύ; –Ναρκωτικά.
–Δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ. –Γιατί δεν πας τότε σπίτι σου;
Γιατί τότε εσύ δεν χώνεις το δάκτυλό σου στον κώλο σου;
Φοράς πολλή σκιά στα μάτια.
Και η αδελφή μου φοράει πολύ. Ο κόσμος νομίζει πως είναι πόρνη.
Δεν θες να μου πεις τον πόνο σου; –Σε σένα; Πλάκα κάνεις;
–Μιλάω σοβαρά. –Τράβα παίξε το πουλί σου.
Εντάξει, θες να μάθεις τι φταίει;
Ξέρω τι τρέχει. Θέλω απλώς να μου το πεις η ίδια.
Με λίγα λόγια, μισώ τον αδελφό μου. Πώς σου φαίνεται;
Μαγκιά σου. Τον καθάρισες ή κάτι τέτοιο;
Όχι, όχι ακόμα.
Έκανε κοπάνα από το σχολείο. Όταν γύρισα σπίτι κάποιος ήταν μέσα.
Πήρα τους μπάτσους κι αυτοί με συνέλαβαν για φάρσα.
Τι σε νοιάζει εσένα αν ο αδελφός σου έκανε κοπάνα;
–Όλοι πάνε σχολείο, αυτός γιατί όχι; –Μπορούσες και 'σύ να κάνεις κοπάνα.
–Θα με πιάνανε. –Μάλιστα…
Άρα τσαντίστηκες επειδή αυτός έκανε και δεν τον πιάσανε, έτσι δεν είναι;
–Βασικά ναι. –Βασικά ναι.
–Το πρόβλημα είσαι εσύ. –Ορίστε;
Να τα βάζεις με τον εαυτό σου, όχι με το τι κάνει ο αδελφός σου.
–Είναι μια γνώμη. –Τι είσαι, ψυχίατρος;
Κράτα τις γνώμες για τον εαυτό σου.
Πρέπει να μιλήσεις με κάποιον.
Αν πεις «στον Φέρις Μπιούλερ», θα χάσεις ένα αρχίδι.
Α, τον ξέρεις.
Όλη την ώρα σκεφτόμουν τα πράγματα από την αρχή.
Ήταν σαν… αυτοσυγκέντρωση.
Τότε είδα τα πράγματα από μέσα μου.
Κατάλαβα ότι ήμουν γελοίος… φοβόμουν.
Ανησυχούσα για τα πάντα. Ευχόμουν να πεθάνω.
Όλα αυτά. Βαρέθηκα.
Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Θα μου λείψετε του χρόνου, ρε παιδιά.
Κάμερον, να σου κάνω μια ερώτηση;
Ναι.
Όταν άλλαξα ρούχα στο τζακούζι, με έβλεπες;
Έβλεπες;
Με είδες; Νόμιζα ότι ήσουν σε κώμα.
Δεν πειράζει. Δεν ντρέπομαι.
Καλύτερα να δω το αμάξι.
Έι, Φέρις!
Ναι;
Τα χιλιόμετρα δεν κατεβαίνουν με την όπισθεν.
Όχι… Το σκέφτηκα κι αυτό το ενδεχόμενο.
Πρέπει να ανοίξουμε το κοντέρ, να το γυρίσουμε με το χέρι.
Όχι, ξέχασέ το.
Ξέχασέ το.
Πρέπει να πάρω θέση.
Είμαι σαχλαμάρας.
Ανέχομαι τα πάντα.
Ο γέρος μου με ζορίζει.
Ποτέ δεν λέω τίποτα.
Δεν είναι αυτός το πρόβλημα. Εγώ είμαι.
Πρέπει να κρατήσω μια στάση.
Πρέπει να κρατήσω μια στάση ενάντιά του.
Δεν θα καθήσω άπραγος,
να βλέπω ό,τι με αφορά να περνάει μπροστά από τα μάτια μου.
Πρέπει να αντισταθώ.
Σωστό ή λάθος, θα αντισταθώ.
Βαρέθηκα τις μαλακίες.
Δεν τον αντέχω και σιχαίνομαι αυτό το γαμημένο αμάξι.
Ποιον αγαπάς; Ένα αμάξι!
Παλιομπάσταρδε.
Γαμώτο…
Το κατέστρεψα.
Ωραία.
Τώρα ο πατέρας μου θα δει τι έκανα. Δεν μπορώ να του το κρύψω.
Θα έρθει σπίτι και θα τα πούμε ένα χεράκι.
Δεν με νοιάζει. Αλήθεια.
Βαρέθηκα να φοβάμαι.
Να πάει στο διάολο.
Θέλω πολύ να δω τη φάτσα του.
Τι έκανα;
–Σκότωσες το αμάξι.
Πω, πω!
Γαμώτο!
Είναι δικό μου λάθος. Εγώ θα την πληρώσω.
Όταν γυρίσει, θα του πούμε πως εγώ το έκανα. Έτσι κι αλλιώς δεν με χωνεύει.
Όχι, θα του πω ότι φταίω.
–Θα πω ότι φταίω εγώ. –Όχι, δεν θέλεις αυτό το μπλέξιμο.
Αν δεν το ήθελα, δεν θα σε άφηνα να πάρεις το αμάξι.
–Σε έκανα να το πάρεις. –Μπορούσα να σε σταματήσω.
Μη νομίζεις ότι τίποτα δε σε σταματά!
Το θέλω. Εγώ θα την πληρώσω, τελείωσε.
Όταν ο Μόρις γυρίσει, θα κάνουμε μια κουβεντούλα.
Μαγκιά. Όχι, μια χαρά θα είναι.
Ευχαριστώ πάντως.
Είναι μεγάλο σοκ για μένα. Δεν ξέρω γιατί έφυγε από το σχολείο.
Και γιατί σκαρφίστηκε αυτή την ιστορία με τον εισβολέα;
Για οποιο λόγο και να το έκανε, τρόμαξε πάρα πολύ.
Σας ευχαριστώ που μου τηλεφωνήσατε. Θα τα πω μαζί της σπίτι.
Ευχαριστώ.
–Ελπίζω ο γιος σας να νιώθει καλύτερα. –Ορίστε;
Πείτε του πως όλα τα παιδιά στο τμήμα τον σκεφτόμαστε.
Εντάξει.
–Γεια. –Μη λες «γεια» σε μένα, μικρή.
Θέλω να φύγω τώρα από 'δώ. Τώρα.
Εντάξει… Έγινε!
–Είναι λίγο υπερβολική. –Ναι.
Ας μη το χαλάσουμε με πολλά λόγια, εντάξει;
–Δεν μου είπες το όνομά σου. –Με λένε Τζιν.
Αλλά πολλοί με λένε Σόνα.
–Εντάξει, Τζιν. –Τι ωραία!
Υπέροχα.
Τα λέμε, εντάξει;
Τζίνι, τώρα!
–Τώρα! –Εντάξει.
–Πέρασα υπέροχα σήμερα. –Ναι, ήταν πολύ ωραία.
Θα είναι εντάξει ο Κάμερον;
Ναι, βέβαια, για πρώτη φορά στη ζωή του.
Θα είναι μια χαρά.
Ήξερες τι θα γινότανε όταν ξύπνησες το πρωί.
Εγώ; Όχι…
Όχι ρε γαμώτο!
Πρέπει να φύγω.
Θα σε πάρω τηλέφωνο το βράδυ. –Εντάξει.
–Σε αγαπάω. –Και εγώ σε αγαπάω.
Θα με παντρευτεί.
Ξέρεις τι είναι να παίρνεις την κόρη σου από το τμήμα;
Ήμουν κοντά στο κλείσιμο συμφωνίας με τους ανθρώπους της Βερμόντ.
Θα έπαιρνα τη προμήθεια και θα έπαιρνα στο Φέρις αμάξι.
Μα τι κάνεις; Θέλεις να μας σκοτώσεις;
Κοίτα χάλια. Πώς θα τα ξαναβάλω αυτά τα χαρτιά στη σειρά τους;
–Πιο σιγά. –Δεν μπορώ να οδηγάω όταν μου φωνάζεις έτσι!
Γεια, είμαι ο Φέρις Μπιούλερ.
Όχι, μη σηκώνεστε. Τι μυρίζει έτσι ωραία;
Το φαΐ είναι έτοιμο. –Τι; Ποιος ήταν;
Τι τρέχει;
Τα πάντα. Μόλις πήρα τη Τζίνι από το αστυνομικό τμήμα.
Πήρε κλήση για υπερβολική ταχύτητα και έχασα μια συμφωνία εξαιτίας της.
Εγώ λέω να την πυροβολήσουμε.
Αυτό ψάχνεις;
Σε τσάκωσα, Φέρις.
Πώς είναι ο Φέρις; Πήγαινε να τον τσεκάρεις.
Το ονειρευόμουν αυτό. Και τώρα…
μπασταρδάκι, σε έχω εκεί που σε θέλω.
Φέρις, ήρθαμε.
Πώς σου φαίνεται άλλη μια χρονιά στο σχολείο;
Κάτω από τη στενή, προσωπική επίβλεψή μου;
Γεια.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, που είσαι καλά. Μας έχεις καταστεναχωρήσει.
Σε ευχαριστώ, κ. Ρούνεϊ, που τον έφερες πίσω σπίτι.
Πήγαινε γρήγορα στο κρεβάτι σου.
Αμέσως!
Δε φτάνει που είναι άρρωστος, γυρ­ νάει από το νοσοκομείο με τα πόδια!
Παιδιά!
Επίσης, άφησες το πορτοφόλι σου στο πάτωμα της κουζίνας.
Γλύκα.
–Είναι ακόμα ζεστός. –Πώς νιώθεις;
150% καλύτερα, ευχαριστώ.
Μη με αφήσετε πάλι σπίτι. Θέλω να πάω σχολείο.
Πρέπει να αποφοιτήσω τον Ιούνη, Και να…
Φέρις, είσαι άρρωστος. Μη το πιέζεις και γίνεις χειρότερα.
–Ίσως έχεις δίκιο, μπαμπά. –Το ξέρω, φίλε.
–Πώς έγινες τόσο γλυκός; –Χρόνια εξάσκηση.
Κουβέρτα…
Γίνε καλά.
Πάω να αλλάξω, και θα σου φέρω ένα ζεστό πιάτο με σούπα.
Το είπα πριν και το ξαναλέω: η ζωή περνάει πολύ γρήγορα.
Αν δεν κοιτάξεις γύρω σου μια στο τόσο, θα τη χάσεις.
Τέσσερα χρόνια κυνηγάω αυτό το παιδί.
Τέσσερα χρόνια με κοροϊδεύει.
Έι, κ. Ρούνεϊ, πώς πάει;
Έμπλεξες σε καβγά;
Να σε πάρω;
Νομίζω πως ποτέ δεν μύρισες ένα πραγματικό σχολικό λεωφορείο πριν.
Τσίχλα;
Ήταν στη τσέπη μου. Είναι πολύ ζεστές και μαλακές.
Ο ΡΟΥΝΕΪ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ
Ακόμα εδώ είστε;
Τελείωσε.
Άντε σπίτια σας.
Άντε.