NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Tiffany zawsze była piękna.
Zawsze bystra i energiczna.
Dostała stypendium na grę w siatkówkę.
Miała grać na pozycji środkowej.
To się nie zdarza na pierwszym roku studiów.
Chciała wiele od życia.
Wszyscy byliśmy z niej dumni.
Tamtej nocy znaleziono ją około sześciu kilometrów od domu,
gdzie potrącił ją pociąg.
Przewoźnik oświadczył, że moja córka popełniła samobójstwo.
To niemożliwe!
Kompletnie niemożliwe.
Chcę wiedzieć, co ją spotkało.
To pokój mojej córki.
WITAJCIE W POKOJU TIFFANY KOCHAM WAS
Jest taki, jakim go zostawiła.
To jej pismo i jej serduszka.
Nikt nie ma tu wstępu.
To jak grobowiec.
Żyła pełnią życia.
To moje dziecko.
Poznałam Stephena w 1989 roku
i miałam już wtedy dwie córki, Jessicę i Krystal.
Zaszłam w ciążę z Tiffany i urodziłam ją w 1997 roku.
Byliśmy w szoku.
Nie planowaliśmy tej ciąży,
ale gdy tylko ją zobaczyliśmy, poczuliśmy się jak w niebie.
Była wspaniała.
Tiff tryskała radością.
Lubiła to, co robiła. O nic się nie martwiła.
Nie ma takiej rzeczy, która by się jej nie podobała.
Na zdjęciu widać ją na plaży w Karolinie Północnej.
To zdjęcie z sylwestra.
Tutaj jest zakończenie szkoły. Widać, jaka jest szczęśliwa.
Siostry Tiffany zrobiły to dla mnie.
Wspomnienia z całego życia Tiffany.
Przechodząc tędy, czuję jej bliskość.
Czuję, że jest ze mną, a bardzo za nią tęsknię.
12 LIPCA 2015 MAYS LANDING, NEW JERSEY
To była niedziela.
Poszliśmy na przyjęcie. Kuzyn Tiffany świętował koniec szkoły.
Tiffany poszła z nami.
Spędziliśmy tam kilka godzin.
Jedliśmy małże i dobrze się bawiliśmy.
Tiff świetnie się bawiła. Grała w siatkówkę, oczekiwała przyjaciół.
Pamiętam, jak Tiffany pobiegła do domu.
Nadal tam byliśmy, gdy o 21.15 zadzwoniła jedna z jej przyjaciółek, mówiąc:
„Właśnie podjeżdżam. Czy może pani przyjść do domu?
Ja na to: „Pewnie. Wszystko gra?”.
Powiedziałam mężowi, że muszę iść do domu,
a on powiedział „Pójdę z tobą”.
Podeszliśmy do drogi między dwoma domami.
Koleżanka Tiffany wyszła do nas, krzycząc i oskarżając Tiffany
o użycie karty kredytowej bez jej wiedzy.
Tiffany zaprzeczała do czasu, aż jej koleżanka pojechała.
Potem powiedziała mi, że to zrobiła.
Zapytałam: „Dlaczego użyłaś cudzej karty?
To nie jest w twoim stylu i nie tak cię wychowaliśmy.
Muszę o tym wszystkim powiedzieć ojcu".
Weszłam do domu.
Poszłam do Stephena i po chwili wyszliśmy, a Tiffany zniknęła.
21.15: TIFFANY OPUSZCZA PRZYJĘCIE 21.28: TIFFANY ZNIKA
Szukaliśmy jej w pobliżu.
Wiele razy przeczesywałem ulicę.
Musiało jechać tędy ze 20 do 30 aut.
Parkowali na poboczu. Nikt nic nie widział.
Gdyby Tiffany szła, ktoś by ją zobaczył.
Na pewno. Miała 188 centymetrów wzrostu.
Przeczesywaliśmy ulice, zaglądając za domy w pobliżu.
Wiedzieliśmy, że nie poszła za daleko, bo bardzo bała się ciemności.
22.07: ODDZWOŃ 22.12: WSZYSTKO GRA?
22.18: PROSZĘ, ZADZWOŃ
22.19: ODPOWIEDZ, BO OSZALEJEMY
22.20: GDZIE JESTEŚ?
Wszyscy wydzwaniali i pisali, chcąc ustalić, gdzie jest.
JAMIE: ODPISZ. KOCHAM CIĘ HIGBEE: KOCHAM CIĘ
JAMIE: KOCHAM CIĘ NAJBARDZIEJ NA ŚWIECIE
Stephen dzwoni, a ona nie odbiera.
Tiff, proszę, wróć do domu.
Kocham cię. Jesteś dla mnie wszystkim.
Proszę, wróć do domu.
Chodziłem tam i z powrotem.
Nagle spojrzałem na ziemię i zobaczyłem coś płaskiego.
To był telefon Tiff.
Leżał półtora metra od drogi. Przed moim domem.
Nie zostawiłaby tu telefonu.
Nigdy nie rozstawała się z telefonem. Brała go nawet pod prysznic.
Gdy znaleźliśmy telefon, wiele rzeczy przyszło mi na myśl.
Czułam, że coś jest nie tak.
Przeszukiwaliśmy teren i Stephen przypomniał sobie
o zamontowanej fotopułapce w lesie.
12 LIPCA 2015 21.28
Fotopułapka zarejestrowała Tiff o 21.28.
Ja i Dianne wyszliśmy o 21.29 z Tuckerem, jej psem.
Wyszliśmy, a jej nie było.
Tiffany miała na sobie czarną koszulę i białe dżinsowe szorty.
Miała nowe płaskie buty,
a na głowie miała upięty luźno kok oraz białą opaskę.
Idzie podjazdem swoim charakterystycznym krokiem.
Patrząc na to zdjęcie z fotopułapki,
pomyślałam, że ktoś mógł ją zawołać po imieniu.
Wtedy już jej nie było.
Dostałem telefon. „Tiffany zaginęła. Pomożesz jej szukać?”
„Oczywiście”.
Poszliśmy do domu mojej mamy. Myśleli. że tam była.
To niedaleko. Niecały kilometr drogi.
Nie było jej tam. Zaczęliśmy jeździć po różnych miejscach.
Ani śladu.
Coś mi kazało skręcić w Pomona Road.
Gdy dojechałem do torów kolejowych...
TORY KOLEJOWE
...wzdłuż nich biegła droga.
Była to droga dojazdowa.
Była oświetlona.
POLICJA
Policjant z Galloway powiedział, że ktoś wpadł pod pociąg, może kobieta.
Władze miasta nie były zaangażowane,
bo zdarzenie było w miejscu jurysdykcji przewoźnika z New Jersey.
Był tam ich funkcjonariusz.
Zapytałem, czy widział dużą dziewczynę,
wysoką i wysportowaną.
Odpowiedział: „Nie, ale pociąg kogoś potrącił”.
Miałem nadzieję, że to nie Tiffany, ale oni byli pewni, że to ona.
Policjant zapytał mnie, czy mógłbym ją zidentyfikować.
Powiedziałem, że tak.
Cieszę się, że to ja tam pojechałem,
bo w głębi serca wierzę, że mój brat nigdy by sobie z tym nie poradził.
Nikt nie powinien widzieć tego, co ja tamtej nocy.
To jedna z najgorszych rzeczy, jakie widziałem.
Potrącenie przez pociąg.
Poszedłem tam i zidentyfikowałem ją.
Potem powiedzieli: „Musimy pojechać do pana brata.
Trzeba mu powiedzieć”.
Była 2.30 w nocy.
Pamiętam, że wyszłam z domu, a mój zięć powiedział,
że wujek Mickey dzwonił do niego i kazał nam czekać.
Pamiętam, że zięć był biały jak ściana.
Pamiętam, jak czekaliśmy i w końcu podjechał radiowóz.
Mój brat, Mickey, wysiadł z radiowozu.
Dianne zaczęła krzyczeć: „Co się stało?”.
Powiedziałem bratu, że Tiffany potrącił pociąg.
Powiedział, że chce tam pójść. Oponowałem. „Nie chcesz tego widzieć”.
Odebrało nam rozum.
Jakbym sam umarł.
Gdy jedno z dzieci umiera, tracisz część życia.
Tak bardzo za nią tęsknię. Była moją córeczką.
Tęsknię za każdą rzeczą.
Przytulaliśmy się i płakaliśmy. Nie mogliśmy w to uwierzyć.
To było najgorsza rzecz, jaka się mogła się wtedy wydarzyć.
Byliśmy w totalnym szoku.
Potrącona przez pociąg? To nie miało sensu.
13 LIPCA 2015 NASTĘPNY DZIEŃ
Mickey powiedział, że potrącił ją pociąg. Nie wiedzieliśmy, co się stało.
Następnego ranka gazety pisały już o samobójstwie Tiffany.
NIE UCIEKAŁA PRZED POCIĄGIEM
Byłam zdruzgotana.
Nie rozumiałam, jak do tego doszli.
Nie miała depresji ani myśli samobójczych.
Tiffy była szczęśliwa.
Planowała iść na studia.
Miała plany ze współlokatorką.
W środę planowała grać w softball.
Następnego ranka miała pojechać do parku rozrywki z przyjaciółmi.
Gdy rozmawiałem z Tiffany na przyjęciu,
nie wykazywała oznak stresu.
Miała przygotowane szkolne ciuchy na rano.
Tiffany była gotowa, by działać.
Nie ma mowy, żeby popełniła samobójstwo.
WYDZIAŁ POLICJI RAPORT ZE ŚLEDZTWA
Przewoźnik w niecałą dobę stwierdził, że moja córka stanęła na tych torach.
W niecałą dobę od zdarzenia ustalili, że popełniła samobójstwo.
WSZYSTKO WSKAZUJE NA SAMOBÓJSTWO
Ludzie, którzy znali Tiffany, nie mogli w to uwierzyć.
Walczyliśmy, bo wiedzieliśmy, że nasza córka tego nie zrobiła.
Nazywam się Paul D’Amato.
Jestem prawnikiem procesowym od 46 lat.
Większość moich spraw dotyczyła reprezentowania ofiar.
Takich spraw jak sprawa Tiffany
nie da się nie podjąć.
Gdy poznałem Steve’a i Dianne,
siedzieli tutaj.
Byli tak załamani
i zdenerwowani.
Powiedzieli, że ich córka nie odebrała sobie życia.
Nie wiedziałem, czy mogę im pomóc.
Powiedziałem sobie,
że zapoznam się z aktami sprawy z Wydziału Policji Tranzytowej NJ,
i pewnie będę zmuszony przedstawić raporty i potwierdzić,
że to było samobójstwo.
Ale tak się nie stało po przejrzeniu dokumentów.
Tiffany Valiante miała 18 lat i mieszkała z rodziną
w bardzo wiejskiej części stanu New Jersey na zachód od Atlantic City.
Oto co wiemy o nocy, której zginęła.
W niedzielę 12 lipca pociąg numer 4693
opuszcza Filadelfię o 21.50, ruszając na wschód do Atlantic City.
Na pokładzie było około 60 pasażerów i załoga.
Pociąg przejechał pod mostem przy Tilton Road w gminie Galloway
i zmierzał w kierunku skrzyżowania przy Genoa Avenue.
Była godzina 23.12, gdy przy 45. mili
na bardzo ciemnym odcinku, Tiffany została potrącona przez pociąg.
UWAGA – NIEBEZPIECZEŃSTWO 480 WOLTÓW
Kiedy później badano pociąg, okazało się,
że zderzenie miało miejsce z jego dolną lewą częścią,
blisko torów.
W pociągu było dwóch inżynierów.
Starszy inżynier i praktykant.
Tamtej nocy obaj podpisali raport, mówiąc, że Tiffany skoczyła pod pociąg.
Tu leży problem.
Sześć dni później, zeznając pod przysięgą,
starszy inżynier przedstawił zupełnie inną wersję
od tej opowiedzianej detektywowi w noc zdarzenia.
Oto jego historia:
„Rozmawiałem z konduktorem.
Nigdy jej nie widziałem. Byłem odwrócony”.
Odłóżmy jego zeznania na bok
i zobaczmy, co powiedział praktykant.
Na początku zapytano go, kiedy pierwszy raz ujrzał osobę na torach.
Jaka była jego odpowiedź?
„Nie widziałem jej, dopóki nie znalazła się przy pociągu”.
Dziesięć dni później zeznawał pod przysięgą
i oto co powiedział.
„Zauważyłem coś z odległości 800 metrów.
Następnie widziałem to z odległości 400 metrów.
A potem zobaczyłem człowieka,
który wyskoczył z lasu na tory”.
Koniec końców młody inżynier był jedynym świadkiem.
Kimś, kto podał różne wersje tego, co widział tamtej nocy.
Do dziś wydział policji tranzytowej w New Jersey
opowiada się za niekonsekwentnymi,
sprzecznymi stwierdzeniami praktykanta inżyniera.
Nazywam się Louise Houseman.
Pracowałam w biurze koronera w hrabstwie Atlantic
jako starszy śledczy przez 20 lat.
Pewnie byłam parę tysięcy razy na miejscach śmiertelnych zdarzeń
przez te 20 lat.
Byłam zaniepokojona
zeznaniami inżyniera i praktykanta.
Ponoć dużą wagę przykładano do informacji, które podali na miejscu zbrodni,
a które okazały się nieprawdziwe.
Rejestrator zdarzeń jest uważany za czarną skrzynkę.
Zapisuje wszystkie parametry silnika,
prędkość pociągu,
użycie hamulców ręcznych,
użycie klaksonu, pozycję świateł.
Podaje odległość, jaką przebył pociąg podczas tych zdarzeń.
Łatwo to wszystko odczytać.
Nie ma w tym nic tajemniczego. To bardzo proste.
Według rejestratora
od momentu, gdy praktykant użył klaksonu, uderzył w Tiffany
i zaciągnął hamulec awaryjny, minęło 4,1 sekundy.
Ten pociąg jedzie 130 km/h.
Czy faktycznie był pewny, co widział?
Że wyskoczyła przed pociąg? Nie sądzę.
Sądzę, że praktykant był w szoku.
Każdy by był.
Jeśli potrącisz kogoś samochodem, możesz wszystko dokładnie opisać?
Raczej nie.
Transkrypcja wydaje się chaotyczna.
Nie jest pewien, co widział.
Możliwe, że to, co zobaczył, gdy pociąg ją uderzył,
to części ciała lecące w różne strony,
bo została poćwiartowana.
Myślę, że nie widział, jak skacze pod pociąg.
Możliwe, że leżała martwa na torach.
Jeśli założysz, że to samobójstwo,
a potem dopasujesz fakty do tego założenia,
wszystko inne jest podejrzane.
Nazywam się Jim Brennenstuhl.
Przez 45 lat albo pracowałem w policji albo jako prywatny detektyw.
Pan D’Amato zapytał mnie, czy zajmę się tą sprawą.
Uderzenie pociągu zarejestrowano chwilę po 23.00.
Według raportu to stało się tutaj.
Na 45. mili.
Jest dość ciemno.
Dlaczego miałaby iść aż tutaj, aby wskoczyć pod pociąg?
Dlaczego to miejsce?
Jeśli się w ten sposób zabiła, to dlaczego?
Dlaczego tak daleko? Dlaczego w ten sposób?
MIEJSCE UDERZENIA 4,2 KM OD DOMU
Gdy zobaczyłam, w którym miejscu potrącił ją pociąg,
byłam zaskoczona.
Była w lesie, półtora kilometra od najbliższego skrzyżowania.
Było ciemno. Nie ma tam świateł.
Ciarki przeszły mi po głowie. Mówiłam, że coś jest nie tak.
Chyba nie ma dnia, a na pewno nie ma tygodnia,
gdy nie zadaję sobie pytania:
„Jak zginęła Tiffany Valiante?”.
Jestem przekonany, że nie odebrała sobie życia.
Za śledztwo w sprawie śmierci Tiffany Valiante
odpowiadał publiczny przewoźnik.
New Jersey Transit to jeden większych przewoźników państwowych w Ameryce.
Obejmuje pociągi podmiejskie
i dysponuje znacznymi siłami policyjnymi.
Bardzo szanuję takich policjantów i ich pracę.
Jednak większość takich funkcjonariuszy policji powie,
że ich obszarem zainteresowania nie są dochodzenia w sprawie morderstw
ani śledztwa w sprawie tajemniczych śmierci.
Pierwszą rzeczą, którą muszą zrobić śledczy,
nawet w przypadku podejrzenia,
że ktoś odebrał sobie życie,
to wykluczyć morderstwo.
Nie mamy oznak, że takie działania podjęto.
Miejsce, w którym doszło do zderzenia, nie było traktowane jak miejsce zbrodni.
Ludzie chodzili, gdzie chcieli. Miejsce nie zostało odgrodzone.
Od początku wydawało się, że jest to podręcznikowy przykład pośpiechu
błędnie zakwalifikowanej przyczyny śmierci.
To jest jej akt zgonu.
Tiffany Valiante zmarła krótko przed północą 12 lipca.
Na dzień 17 lipca, kiedy dokument jest datowany,
jako przyczynę śmierci wpisano samobójstwo.
Nie można wyciągać wniosków na początku śledztwa.
Tak się nie robi.
Samobójstwo zamyka sprawę.
Dla prokuratury,
dla biura koronera i dla przewoźnika.
To tylko samobójstwo, a to tylko statystyka.
Jeśli chodzi o rodzinę, chcą wiedzieć, co stało się ich dziecku.
Powinni byli przeprowadzić śledztwo.
Stan New Jersey ma swoje procedury, których w tym przypadku nie przestrzegano.
Nie przeprowadzono pełnej autopsji.
Nie sprawdzono, czy została zgwałcona.
Nie pobrano DNA. Nie zbadano organów.
Dlaczego?
Trzeba nadać wagę raportowi toksykologicznemu.
We krwi Tiffany Valiante nie wykryto alkoholu ani narkotyków.
Całkowicie czysty raport toksykologiczny.
Po odebraniu raportu toksykologicznego,
w którym okazało się, że Tiffany nie zażyła narkotyków ani alkoholu,
należało zmienić sposób śmierci na „nieokreślony”.
NIE WYKRYTO
Nie ma powodu, by orzekać o samobójstwie, jeśli się nie ma się pewności.
Absolutnej pewności,
że to było samobójstwo.
Kilka dni po śmierci Tiffany jej szczątki skremowano.
Nie możemy więc ekshumować ciała i zbadać go na nowo.
Detektyw pisze też w raporcie,
że na miejscu zdarzenia nie znaleziono butów.
Nie miała butów przy sobie.
Dla mnie to podejrzane.
Miała na głowie białą opaskę.
Miała białe dżinsowe szorty, czarną koszulkę i buty.
Gdy ją znaleźli, miała na sobie tylko sportowy top i czarną bieliznę.
Gdzie jej szorty? Gdzie jej koszula?
Czy to nie jedno z pytań, które chciałby zadać koroner?
Raport koronera był krótki i zwięzły.
Nie widziałam dowodów na to, by kontaktowali się z lekarzem Tiffany.
By kontaktowali się z kimś z jej szkoły.
Nikt nie pytał nas o córkę.
Nie rozmawiali z jej rodzicami. Z nikim nie rozmawiali.
Potrącił ją pociąg, więc to samobójstwo? To jakiś obłęd.
Nie miała żadnych problemów zdrowotnych.
Żadnych narkotyków i nadużywania alkoholu.
Byłą aktywnym sportowcem, kochanym i uwielbianym przez rodzinę.
W jej SMS-ach nie dostrzegłam niczego niezwykłego.
Rozstała się ze swoją dziewczyną, ale wyglądało to na polubowne zerwanie.
Tiffany miała dziewczynę z Filadelfii.
W piątek przed jej śmiercią rozstały się.
Ale to była wspólna decyzja.
Wygląda na to, że nie było żadnej wrogości.
Tiffany nawiązała kolejną relację z inną kobietą.
Tak sugerowały SMS-y.
Nawet w noc przed śmiercią napisała:
„Jestem zadowolona ze swojego życia”.
Dlaczego to zrobiła?
Jeśli popełniła samobójstwo, to z jakiego powodu?
To się zdarzyło w nocy, a ja przyszedłem tu następnego ranka.
Nie chciałem, by mój brat i jego żona, Dianne,
przyszli tu i zobaczyli to co ja.
Resztki, które tu zostawiono.
Szukaliśmy z ojcem rzeczy, których brakowało.
Szukaliśmy jej butów i opaski.
Kolczyków, biżuterii, szortów.
Nie wiem, jak to zrobiłem,
ale znalazłem fragmenty jej czaszki wraz z włosami.
Znalazłem szczękę z zębami i różnymi częściami jej kości.
Znaleźliśmy jej bransoletkę. Daliśmy ją Dianne, która ma ją do dzisiaj.
Miała ją wtedy na sobie.
Zbieranie fragmentów jej ciała z torów
było najbardziej druzgocącą rzeczą, jaką w życiu zrobiłem.
Idąc w stronę torów, zobaczyłem na ziemi zakrwawione rękawice.
Miejsce zostało zanieczyszczone. Nie wydzielono go nawet taśmą.
Pracownicy przewoźnika nie są do tego szkoleni.
Nie oczyścili dobrze torów.
Szukaliśmy długo, ale nie znaleźliśmy jej butów.
Nie znaleźliśmy jej opaski ani ubrań.
Gdzie są ubrania, które miała na sobie?
3 SIERPNIA 2015 TRZY TYGODNIE PO ŚMIERCI TIFFANY
Idę wzdłuż Tilton Road,
Przemierzałam tę ulicę milion razy.
Tygodniami szukaliśmy jakichś śladów,
bo wiedziałam, że brakuje szortów, opaski i butów.
I kiedy szłam tędy sama,
dotarłam tu i zobaczyłam buty mojej córki.
MATERIAŁ DOWODOWY
Gdy je zobaczyłam, upadłam na ziemię.
A kiedy upadłam na ziemię, jakieś dwa metry ode mnie
leżała biała opaska Tiffany.
Czułam się, jakby to we mnie uderzył pociąg.
Nigdy nie zapomnę tego dnia. Pamiętam to jak wczoraj.
Zadzwoniła do nas ciocia Dianne.
Znalazła buty i opaskę Tiffany.
To było prawie trzy kilometry od miejsca zderzenia z pociągiem.
Pobiegłem tam, a ona traciła zmysły.
Moja żona wpadła w histerię. Nie rozumiałem nawet, co mówiła.
Jej buty i opaska leżały w tym miejscu.
Buty leżały bardzo blisko siebie.
Sposób ich ułożenia sugerował,
jakby ktoś zdjął z niej buty.
Tak czułam.
Ale inni myśleli, że ktoś je tam umieścił.
Przyjechali ludzie od przewoźnika.
Zrobili zdjęcia butów i włożyli je do brązowej torby.
Zabrali te przedmioty i tyle z ich strony.
Koniec tematu.
Mieli te wszystkie przedmioty, ale nigdy nie wysłali ich do badań,
żeby sprawdzić, czy nie ma na nich obcego DNA.
Pięć lat po śmierci córki
rodzina musiała zapłacić za zbadanie tych przedmiotów.
Ale łańcuch dowodowy został zerwany, więc to i tak na nic.
Po znalezieniu jej butów
zebraliśmy się w 15 osób i przeszukaliśmy las
aż po miejsce, gdzie została potrącona.
Szukaliśmy czegokolwiek, co mogłoby udowodnić, że tego nie zrobiła.
Jedyne, czego brakuje z rzeczy córki, to jej szorty.
Do dziś brakuje tych szortów.
Zastanawiałem się, skąd wzięły się tam te buty.
Możliwe, że Tiffany padła ofiarą przestępstwa.
Ktoś, kto brał w tym udział,
podniósł te przedmioty i wyrzucił je, gdy opuszczał to miejsce.
Inna teoria głosi, że Tiffany zdjęła buty i opaskę
w miejscu, gdzie znalazła je Dianne, i poszła boso do torów.
Nie wiem, jaki to ma sens,
by przejść od domu Tiffany do miejsca, gdzie znaleziono buty,
tam je zdjąć je i położyć, a potem iść pieszo na tory.
Po co zdejmować włożone buty?
Widzi pani, jak daleko zajechaliśmy?
Siedzi pani z tyłu. Czuje to pani?
- To podłoże? - Tak.
Jak można iść tędy na bosaka?
To jest torowisko. Całe w kamieniach z ostrymi krawędziami.
Patrząc na zdjęcia stóp Tiffany,
zwłaszcza na prawą stopę,
nie ma tam żadnych śladów,
jakich można się spodziewać w przypadku chodzenia boso.
Zwłaszcza po torowisku, gdzie są kamienie i szkło.
Gdyby chodziła po torach kolejowych, miałaby drzazgi w stopach.
Zachowanie czystych stóp dowodzi, że nie szła tamtędy.
Przeszedłem te tory po wszystkim.
Nawet w butach roboczych było mi ciężko.
Dlatego czuję, że nigdy tamtędy nie szła.
Jeśli ktoś, zwłaszcza kobieta, mierzy niema 190 cm wzrostu
i idzie po jezdni, nie uszłoby to czyjejś uwadze.
W tej okolicy nikt nie chodzi po jezdni.
Jeśli spojrzy się na zdjęcia
z fotopułapek Steve’a przed domem,
widać reflektory pojazdów mechanicznych w tym samym czasie,
kiedy Tiffany idzie ulicą.
Myślę, że wsiadła do samochodu.
Podejrzewam, że z własnej woli.
Myślę, że wsiadła do samochodu kogoś, kogo znała i komu ufała.
Gdy weszła do auta, ktoś zabrał jej telefon.
Myślę, że wyrzucono go z auta,
gdy odjeżdżali.
Gdy wyrzucono jej telefon, dotarło do niej, że ma kłopoty.
Każdy ma własne scenariusze tego, co stało się z moją córką.
Myślałam, że może ktoś chciał ją zgwałcić, a ona próbowała uciec,
aż w końcu nie mogła.
Naprawdę wierzę, że trzymała się tego kurczowo,
próbując ratować siebie.
By nie dać się porwać.
Tuż za nami, przy torach, Tiffany straciła życie.
To opuszczone i przerażające miejsce.
Nikogo stąd się nie usłyszy.
Z jednej strony słychać hałas pociągów, a z drugiej hałas ulicy.
To idealne miejsce do pozbycia się kogoś.
Można tu robić, co się chce. Niczego tam nie ma.
Nikt nie usłyszy krzyku.
Idealne miejsce na popełnienie morderstwa.
Patrząc na zdjęcia
zrobione przez przewoźnika z New Jersey,
a także u koronera...
widać, że w miejscu zetknięcia się pociągu z ciałem Tiffany
jest coś, co wygląda jak duża kałuża krwi.
To sugeruje, że ciało mogło tam zostać złożone
i krwawiło, zanim uderzył w nie pociąg.
Niczego nie przebadali.
Powiedzieli, że mieli dość, by stwierdzić samobójstwo
bez wykonania badań.
Nigdy więc nie sprawdzono, czy to była krew Tiffany.
Koroner napisał w raporcie,
że ręce i nogi Tiffany
były odcięte od tułowia.
Słowo „odcięte” jest w raporcie.
Nie „wyrwane”, ale „odcięte”.
To mi mówi, że możliwa jest wersja,
w której została skrzywdzona, zanim umieszczono ją na torach.
Ręce były rozłożone,
a nogi zwisały nad drugim torem.
Jej stopy i dłonie były nienaruszone.
O czym to świadczy? Nie stała tam i nie potrącił jej pociąg.
Leżała tam.
Odcięto jej kończyny.
Uważam, że ktoś położył ją na torach
i wykrwawiła się.
Widząc to miejsce,
wiem, że została zamordowana i położona na torach.
Nie mam wątpliwości.
Leżała na tych torach. Tak się jej pozbyli.
Komuś uszło to na sucho.
Nazywam się Chuck Atkinson. Jestem prywatnym detektywem.
Pracowałem w policji w New Jersey przez 26 lat.
Jako detektyw przez 17 lat.
Pracuję dla Paula D’Amato od początku 2008 roku.
NAGRODA ZA INFORMACJE O ŚMIERCI TIFFANY
Paul i rodzina założyli infolinię.
Szukali w ten sposób anonimowych wskazówek.
Dostaliśmy telefon
od pracownika sklepu spożywczego,
który podsłuchał trzech pracowników tego sklepu
rozmawiających o sprawie Valiante.
Pamiętam dokładnie, jak mój asystent prawny powiedział mi:
„Pewien pan ma informacje o śmierci Tiffany”.
7 LISTOPADA 2016 8.41
Sierżant Rosell zaraz tu będzie. Możemy zacząć.
Ta osoba została przesłuchana pod przysięgą.
Szczegółowo.
Czytałem o tym w gazecie.
Słyszałem o tym. Dzieciaki rozmawiały o tym w pracy.
Opowiedział temu detektywowi to,
co usłyszał.
Dostałem informacje od ludzi, którzy dla mnie pracują.
Opowiadali historię o morderstwie.
Trzy osoby, które podsłuchał, nie miały nic wspólnego z tym morderstwem.
Opowiadali coś, co słyszeli.
Jeden z nich był na imprezie u wujka, na której była też Tiffany.
Widział ją tam.
Były wzmianki o kłótni.
Kłótnia trwała, a Tiffany odeszła.
Powiedzieli mi, że ktoś ją odebrał.
Ktoś, kto ją znał.
Dwie kobiety i mężczyzna zabrali Tiffany do auta
i zawieźli ją w pobliże torów kolejowych.
Rozebrali ją do naga, trzymali na muszce i poniżali.
- To informacje z trzeciej ręki. - Jasne.
- Mówię tylko, co mi powiedziano. - Dobrze.
Prokurator przesłuchał trzy osoby, które zostały podsłuchane w sklepie.
Słyszałeś coś o możliwym morderstwie?
- Jak do niego doszło? - Nie. Nic nie wiem.
- Słyszałaś inne plotki? - Nic nie słyszałem.
- Nic? - Nie.
Krążą plotki, że dużo wiedziałeś o tym, co się stało.
Szczerze mówiąc, to brzmi absurdalnie.
Wszyscy trzej świadkowie zaprzeczyli,
że mówili o tym, co podsłuchał pracownik sklepu.
- Czy od tamtej nocy coś słyszałeś? - Nie, po prostu...
Po prostu że było to samobójstwo.
Czyli nikt nie mówił, że to mogło nie być samobójstwo?
Nie.
W relacjach z przesłuchań niektórych osób, które znały Tiffany,
pojawiały się informacje, że była smutna i zdołowana.
Chyba nie była bardzo szczęśliwa To znaczy...
- Tylko bliscy to mogą zauważyć. - Jasne.
Bo zawsze była uśmiechnięta i...
Przy bliższej relacji z nią było widać... Sama nie wiem.
Że czuła, że nie wpasowuje się w otoczenie.
Wspominała ci coś wcześniej o...
Zauważyłaś, że była nieszczęśliwa,
ale mówiła, że myśli o tym, żeby zrobić sobie krzywdę?
Nie.
Przyjaciele Taiffany, przewoźnik i biura prokuratora hrabstwa Atlantic
odmówili udziału w programie.
Biuro koronera stanu New Jersey w 2018 roku znów zbadało sprawę Tiffany.
Ponownie potwierdzono, że jej śmierć była samobójstwem.
Jak Tiffany dotarła z domu do miejsca,
w którym jej ciało zetknęło się z pociągiem?
Szła pieszo?
Ktoś ją tam zawiózł?
Czy był to wypadek, a może ktoś jej to zrobił?
Są ludzie,
którzy wiedzą, co się stało.
Błagam ich, by się zgłosili i pomogli tej rodzinie.
PAMIĘCI TIFFANY VALIANTE
Zanim moja córka poszła na studia, obiecałem jej boisko do siatkówki.
Po śmierci Tiffany powiedziałem sobie,
że skoro obiecałem, to zbuduję.
Tiffany nie mogła się doczekać studiów i siatkarskich meczów.
Ale ktoś jej to odebrał i to niesprawiedliwe.
Chcemy sprawiedliwości.
TIFFANY, BARDZO CIĘ KOCHAMY
Czy codziennie jest ciężko? Jasne.
Codziennie trzeba wstać. Codziennie trzeba iść spać.
Muszę to robić, póki nie dowiem się, kto to zrobił.
To gablota pełna pięknych wspomnień o Tiffany.
Przyjaciele i krewni przynieśli tu pamiątki po Tiffany,
by umieścić je w jej gablocie.
Bransoletka Tiffany.
Miała ją na sobie w noc swojej śmierci.
Nosiłam ją przez długi czas.
To Tiffany w urnie z litego drewna.
Co wieczór modlę się przy tym pudełku.
Wkładam do niego wiadomość.
„Za sprawiedliwość dla Tiffany i nadzieję, że winni się przyznają”.
Kocham cię, Tiffy.
Jeśli masz informacje o tej sprawie, skontaktuj się z kancelarią Paula D’Amato
lub prześlij wskazówkę przez stronę unsolved.com.
Napisy: Krzysiek Igielski