(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
ไง
ทิฟฟานี่...
เป็นคนสวย
เป็นคนสดใส
กระปรี้กระเปร่า
เธอได้ทุนเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอล
และเธอจะได้เป็นตัวตีบอลเร็ว
ปกติเป็นแค่เด็กปีหนึ่งจะไม่ได้ถึงขนาดนั้น
เธอต้องการสิ่งต่างๆ ในชีวิต
เราทุกคนภูมิใจในตัวเธอมาก
คืนนั้นเธอถูกพบ ห่างจากบ้านเราประมาณ 6.5 กิโลเมตร
ตรงที่ที่เธอถูกรถไฟชน
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์ตัดสินว่าลูกสาวฉันฆ่าตัวตาย
เป็นไปไม่ได้
ไม่มีทาง
ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวฉัน
นี่คือห้องลูกสาวผม
(ยินดีต้อนรับสู่ห้องของทิฟฟานี่ ฉันรักคุณ)
ทั้งห้องยังเหมือนเดิมเหมือนตอนที่เธอยังอยู่
นั่นคือสิ่งที่เธอเขียน และหัวใจดวงเล็กๆ ที่เธอวาด
ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้หรอกครับ
มันเหมือนหลุมฝังศพ
เธอรักชีวิต
และเต็มที่กับมัน
นั่นแหละครับลูกผม
ฉันเจอกับสตีเฟ่นในปี 1989
ตอนนั้นฉันมีลูกติด ชื่อเจสซิก้ากับคริสตัล
(ไดแอนน์ วาเลียนเท แม่ทิฟฟานี่)
ฉันตั้งท้องทิฟฟานี่
และคลอดเธอในปี 1997
เราตกใจตอนทิฟฟานี่คลอด
เราไม่ได้คาดว่าฉันจะท้อง
แต่ครั้งแรกที่เราเห็นเธอ มัน...
มันเหมือนสวรรค์
เธอหน้าตาสวย
ทิฟฟ์เป็นคนสนุกร่าเริง
เธอสนุกกับสิ่งที่เธอกําลังทํา
เธอไม่กังวลอะไรทั้งสิ้น
ไม่มีอะไรที่เธอไม่ชอบ
(สตีเฟ่น วาเลียนเท พ่อทิฟฟานี่)
รูปนี้คือรูปตอนเธอไปชายหาดที่นอร์ทแคโรไลนา
รูปนี้คือตอนสิ้นปี
อันนี้คือตอนรับปริญญา
คุณจะเห็นได้ว่าเธอมีความสุขขนาดไหน
พี่สาวทิฟฟานี่สั่งทําสิ่งนี้ให้ฉัน
เอาไว้ระลึกถึงชีวิตของทิฟฟานี่
การเดินเข้ามาในนี้ทุกวันทําให้ฉันรู้สึกใกล้ชิด
ฉันรู้สึกเหมือนเธออยู่กับฉัน
เพราะฉันคิดถึงเธอมาก
(12 กรกฎาคม 2015 เมย์สแลนดิ้ง รัฐนิวเจอร์ซีย์)
ตอนนั้นเป็นวันอาทิตย์
เราไปงานฉลองรับปริญญา ของลูกพี่ลูกน้องของทิฟฟานี่ที่อีกฝั่งของถนน
ทิฟฟานี่ไปกับเรา
(ยินดีด้วย)
เราอยู่ที่นั่นหลายชั่วโมง
นึ่งหอยตลับ สนุกสนานกัน
ทิฟฟ์สนุกมาก
เล่นวอลเลย์บอล เล่นสนุกสนาน รอเพื่อนมา
ฉันจําได้ตอนที่ทิฟฟานี่วิ่งกลับมาบ้าน
(21:15 น. ทิฟฟานี่ออกจากงานฉลอง)
ตอนนั้นเรายังอยู่ที่งานฉลอง
ตอน 21:15 น. เพื่อนผู้หญิงของเธอโทรมาแล้วพูดว่า
"กําลังจะจอด
มาที่บ้านได้มั้ย"
ฉันตอบว่า "ได้สิ มีอะไรรึเปล่า"
ฉันเลยบอกสตีเฟ่นสามีฉันว่าฉันต้องกลับไปบ้าน
เขาบอกว่า "ผมไปด้วย"
เราเดินไปตรงถนนระหว่างบ้านสองหลังนั้น
เพื่อนทิฟฟานี่เดินออกมาแล้วก็โวยวาย
หาว่าทิฟฟานี่แอบใช้บัตรเครดิตเธอโดยที่เธอไม่รู้
ทิฟฟานี่ปฏิเสธ
จนกระทั่งเพื่อนคนนั้นกลับ เธอบอกฉันว่า
เธอแอบใช้บัตรเครดิตของเพื่อนจริงๆ
ฉันก็ถามว่า "ทําไมแอบใช้บัตรของคนอื่นแบบนั้น
ลูกก็รู้ว่าลูกไม่ควรทํา
แม่ไม่ได้สอนให้ลูกทําแบบนั้น"
แม่ต้องไปบอกพ่อว่าลูกแอบใช้บัตรของเพื่อน"
ฉันเข้าไปในบ้าน
ฉันเรียกสตีเฟ่น
ไม่ถึงหนึ่งนาทีเราเดินออกมา
แล้วทิฟฟานี่ก็หายตัวไป
(21:15 น. ทิฟฟานี่ออกจากงานฉลอง)
(21:28 น. ทิฟฟานี่หายตัวไป)
เราตามหาเธอ หาจนทั่ว
ผมเดินไปมาบนถนนหลายรอบมาก
ตอนนั้นน่าจะมีรถอย่างน้อย 20 หรือ 30 คัน วิ่งไปมาบนถนนเส้นนั้น
รถจอดริมถนนแท้ๆ แต่ไม่มีใครเห็นอะไร
ฉันรู้ว่าถ้าทิฟฟานี่เดินไปจริง ยังไงก็ต้องมีคนเห็น
ฉันไม่มีข้อกังขานะ
เธอสูงตั้ง 189 เซน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เห็น
เราเดินไปมาบนถนนหลายรอบ
ไปดูที่หลังบ้านหลายหลังและทุกอย่างที่อยู่ใกล้
เรารู้ว่าเธอไม่เดินไปไกล...
(โรเบิร์ต วาเลียนเท ซีเนียร์ ลุงของทิฟฟานี่)
เพราะเธอกลัวความมืดมาก
(22:07 น. - โทรหาหน่อย)
(22:12 น. - บอกหน่อยว่าปลอดภัย)
(22:18 น. - โทรหาหน่อย)
(22:19 น. - ทิฟฟานี่ตอบด้วย จิลส์สติแตกแล้วตอนนี้)
(22:20 น. - อยู่ไหน)
ทุกคนทั้งโทรและส่งข้อความหา
พยายามหาคําตอบว่าเธออยู่ไหน
(22:36 น. - ทิฟฟ์ ตอบหน่อย รักนะ)
(22:38 น. ทิฟฟ์ ฉันรักเธอที่สุดในโลก ตอบหน่อย)
สตีเฟ่นโทรหา แต่เธอไม่รับ
ทิฟฟ์ ขอร้อง กลับบ้านนะ
พ่อรักลูกมาก
ลูกคือโลกทั้งใบของพ่อ
กลับมาบ้านนะ
ผมเดินไปมาบนถนนเส้นนั้น
ทันใดนั้นผมก็มองที่พื้น
แล้วก็เห็นอะไรไม่รู้แบนๆ
มันคือมือถือของทิฟฟ์
มือถือตกห่างจากขอบถนน ประมาณ 1.5 ถึง 2.4 เมตร
หน้าบ้านผม
ไม่มีทางที่เธอจะทิ้งมือถือไว้ตรงนั้น
เธอหยิบมือถือตลอด ทุกวันทุกเวลา
ขนาดอาบน้ํายังเอามือถือไปด้วย
พอเราเจอมือถือ ฉันก็เริ่มคิดนั่นคิดนี่
ฉันรู้เลยว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เราออกตามหา
หลังจากนั้นสตีเฟนก็นึกขึ้นได้ว่า
มีกล้องจับกวางติดอยู่ในป่า
(12 กรกฎาคม 2015 21:28 น. โมลทรีแคม)
จากภาพในกล้องจับกวางของผม ทิฟฟ์ออกไปตอน 21:28 น.
ผมกับไดแอนน์เดินออกไปตอน 21:29 น.
เราออกมากับทัคเกอร์
สุนัขของทิฟฟ์
พอเราเดินออกมา เธอก็หายไปแล้ว
ตอนนั้นทิฟฟานี่ใส่เสื้อสีดํา
ใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นสีฟ้าอ่อนเกือบขาว
เธอใส่รองเท้าส้นเตี้ยที่เพิ่งซื้อ
เธอเกล้าผมขึ้น
ทํามวยผมแล้วเอาที่คาดผมสีขาวรัดไว้
เธอเดินเล่นบนถนนทางเข้าตามปกติ
จากภาพบันทึกในกล้องจับกวาง
ฉันนึกออกอยู่อย่างเดียวเลยคือ มีคนเรียกชื่อเธอ
ตอนนั้นแหละที่เธอหายตัวไป
มีคนโทรหาผมแล้วพูดว่า "ทิฟฟานี่หายตัวไป ช่วยตามหาได้มั้ย"
(ไมเคิล วาเลียนเท อาของทิฟฟานี่)
ผมบอกว่า "ได้"
แล้วผมก็ไปบ้านแม่ผม เพราะพวกเขาเดาว่าเธอไปที่นั่น
เดินไปก็ถึง
มากสุดก็แค่ 800 เมตร
เธอไม่ได้อยู่ที่นั่น
เราขับรถไปดูตามที่ต่างๆ แต่ก็หาเธอไม่เจอ
(เที่ยงคืน - ตามหามาแล้วสองชั่วโมงครึ่ง)
บางอย่างบอกผมว่าให้ขับไปตามถนนโพโมน่า
(บ้านวาเลียนเท - ถนนโพโมน่าใต้)
พอขับไปตามถนนโพโมน่า จะข้ามทางรถไฟ...
(รางรถไฟ)
มีถนนอีกเส้นขนานกับรางรถไฟ
ถนนทางเข้าสําหรับขนส่ง
มันถูกทําให้สว่างขึ้น
(ตํารวจ)
ตํารวจกัลโลเวย์คนหนึ่งที่อยู่ที่นั่น บอกว่ามีคนโดนชน
น่าจะเป็นผู้หญิง
แต่เมืองกัลโลเวย์ไม่ยุ่ง
เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้น ในเขตอํานาจของขนส่งนิวเจอร์ซีย์
ผมเห็นตํารวจขนส่งที่นั่นคนหนึ่ง
ผมคุยกับเขา
ผมถามว่า "คุณพอจะเห็นเด็กผู้หญิงตัวใหญ่ๆ มั้ย
(เส้นแนวกั้นตํารวจ ห้ามเข้า)
สูง 189 เซน
หุ่นนักกีฬา
เขาตอบว่า "ไม่ แต่มีคนหนึ่งถูกรถไฟชน"
ตอนนั้นผมภาวนาว่าอย่าให้เป็นทิฟฟานี่
แต่พวกเขาค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นเธอ
ตํารวจขนส่งถามผมว่า
"คุณช่วยระบุตัวเธอได้มั้ย"
ผมตอบว่า "ได้ ได้สิครับ"
ผมดีใจที่ผมคือคนที่เดินไปดู
เพราะผมเชื่อหมดใจ ว่าพี่ผมไม่มีทางทนไหวแน่นอน
สิ่งที่ผมเห็นในคืนนั้น ไม่มีใครจําเป็นต้องเห็น
มันอาจจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่ผมเคยเห็น
โดนรถไฟชนเลยนะ
ผมเดินไปแล้วก็ทําการระบุตัวผู้ตาย
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "เราต้องกลับไปที่บ้านพี่คุณ
คุณบอกพี่คุณด้วย"
ตอนนั้นตีสองครึ่ง
ฉันจําได้ว่าฉันเดินออกไปนอกบ้าน
ลูกเขยฉันยืนอยู่ตรงนั้น
เขาบอกว่าอามิคกี้โทรหาเขา และบอกให้เราอยู่เฉยๆ ก่อน
ฉันจําได้ว่าตอนนั้น หน้าลูกเขยฉันซีดเป็นกระดาษขาวเลย
ฉันจําได้ว่าเรากําลังรอ
แล้วก็มีรถตํารวจขับเข้ามา
มิคกี้น้องผมออกมาจากรถตํารวจขนส่ง
แล้วไดแอนน์ก็ตะโกนถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
ผมเล่าให้พี่ผมฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
ทิฟฟานี่ถูกรถไฟชน
เขาบอกว่า "พี่จะไปที่นั่น"
ผมบอกว่า "ไม่ ไม่ต้องไป
พี่ไม่จําเป็นต้องเห็น"
เราสติแตกกันมาก
มันเหมือนสูญเสียชีวิต
เวลาลูกคนหนึ่งตาย เราสูญเสียส่วนหนึ่งของชีวิตไป
ให้ตายเถอะ ผมคิดถึงเธอมาก
เธอเป็นลูกผม
ผมคิดถึงทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ
เรากอดกันแล้วก็ร้องไห้
เราไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
มันคือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เราจะนึกถึงในตอนนั้น
ที่เหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้น
เราช็อกมาก
ช็อกสุดๆ
โดนรถไฟชนเนี่ยนะ
ฉันว่ามันฟังไม่ขึ้นเลย
(13 กรกฎาคม 2015 วันต่อมา)
มิคกี้บอกว่าทิฟฟานี่ถูกรถไฟชน
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
(ผู้หญิงถูกรถไฟชนเสียชีวิต)
(ทิฟฟานี่ วาเลียนเท 18)
ไม่ทันไร เช้าวันต่อมา หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวว่าทิฟฟานี่ฆ่าตัวตาย
(ยืนอยู่บนรางรถไฟ)
(ไม่ขยับ)
ฉันช็อกและเสียใจมาก
(ถูกรถไฟชนตาย)
ไม่เข้าใจว่าพวกเขาสรุปแบบนั้นได้ยังไง
ลูกฉันไม่ได้เป็นซึมเศร้า เธอไม่คิดที่จะฆ่าตัวตาย
ทิฟฟี่เป็นคนมีความสุข
เธอวางแผนจะเข้ามหาลัย
เธอวางแผนกับเพื่อนร่วมห้อง
เธอวางแผนจะไปเล่นซอฟต์บอลในพุธนั้น
เธอมีแผนจะไปเกรทแอดเวนเจอร์กับเพื่อนๆ ในเช้าวันถัดมา
คืนนั้นที่ผมคุยกับทิฟฟานี่ ที่งานฉลอง
เธอไม่มีท่าทีว่าเครียด
(โรเบิร์ต วาเลียนเท จูเนียร์ ลูกพี่ลูกน้องทิฟฟานี่)
เธอเตรียมชุดไปโรงเรียน เตรียมทุกอย่างพร้อม
ทิฟฟานี่พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่เธอจะฆ่าตัวตาย
(กรมตํารวจขนส่งนิวเจอร์ซีย์ บุคคลเสียชีวิตจากรถไฟ
(รายงานการสืบสวน ทิฟฟานี่ ไอ. วาเลียนเท)
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์ สรุปออกมาว่าลูกฉันยืนบนทางรถไฟ
(เหยื่อถูกรถไฟชน)
(ผู้บุกรุกล่วงล้ํากระโดดไปตรงหน้ารถไฟ)
และฆ่าตัวตาย ภายในเวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมงหลังถูกชน
(ชัดเจนว่าเป็นการฆ่าตัวตาย)
คนที่รู้จักทิฟฟานี่
ยังไงพวกเขาก็ไม่เชื่อ
(พฤติการณ์ที่ตายคือฆ่าตัวตาย)
เราทําภารกิจกันเลย เพราะเรารู้ว่าลูกเราไม่ได้ทําแบบนั้น
ผมชื่อพอล ดามาโต้
ผมเป็นทนายว่าความมา 46 ปี
(พอล ดามาโต้ ทนายครอบครัววาเลียนเท)
(สํานักงานกฎหมายดามาโต้)
คดีส่วนใหญ่ที่ผมทํามีการเป็นตัวแทนให้เหยื่อ
และที่ผ่านมามีคดีอย่างคดีของทิฟฟานี่
ที่เราปฏิเสธไม่ได้
ครั้งแรกที่ผมเจอสตีฟกับไดแอนน์
พวกเขานั่งตรงนี้
พวกเขาเศร้าและหดหู่
และเสียใจมาก
พวกเขาบอกผมว่า
ลูกสาวพวกเขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย
ผมไม่รู้ว่าผมจะช่วยพวกเขาได้มั้ย
ผมบอกตัวเองว่า
ผมจะเอารายงาน จากกรมตํารวจขนส่งนิวเจอร์ซีย์ก่อน
หลังจากนั้นผมจะเอารายงานให้พวกเขาดู
และต้องบอกพวกเขาว่า "ลูกสาวพวกคุณฆ่าตัวตาย"
แต่พอได้รายงานมามันไม่ใช่แบบนั้น
ทิฟฟานี่ วาเลียนเท อายุ 18
อาศัยอยู่กับครอบครัวในย่านชนบทของนิวเจอร์ซีย์
ทางตะวันตกของแอตแลนติกซิตี้
(นิวเจอร์ซีย์)
(เมย์สแลนดิ้ง แอตแลนติกซิตี้)
นี่คือสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับคืนที่เธอเสียชีวิต
วันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม
รถไฟของขนส่งนิวเจอร์ซีย์หมายเลข 4693
ออกจากฟิลาเดลเฟียตอน 21:50 น.
มุ่งหน้าไปทางตะวันออกสู่แอตแลนติกซิตี้
มีลูกเรือและผู้โดยสารบนขบวนประมาณ 60 คน
รถไฟผ่านใต้สะพาน ที่ถนนทิลตันในเมืองกัลโลเวย์
และมุ่งหน้าไปยังแยกตรงถนนเจนัว
ตอนนั้นเวลา 23:12 น. ที่ป้ายไมล์ 45 บนทางรถไฟมืดๆ
ที่ที่ทิฟฟานี่ถูกรถไฟชน
(ขนส่งนิวเจอร์ซีย์ 6042)
พอนํารถไฟมาตรวจสอบในภายหลัง
พบว่าการชนเกิดขึ้นตรงด้านล่างซ้ายของรถไฟ
ใกล้กับรางรถไฟ
ตอนนั้นมีวิศวกรสองคนบนรถไฟ
วิศวกรอาวุโสหนึ่งคน และนักศึกษาวิศวกรรมหนึ่งคน
คืนนั้นทั้งสองคนเซ็นในรายงาน
ว่าทิฟฟานี่กระโดดพุ่งมาที่หน้ารถไฟ
(พุ่งมาที่หน้ารถไฟ)
ปัญหาคืองี้
หกวันต่อมา
ตอนที่เขากล่าวคําสาบาน
วิศวกรอาวุโสพูดคนละอย่าง
กับสิ่งที่เขาบอกตํารวจสายสืบในคืนเกิดเหตุ
เรื่องราวเป็นแบบนี้
ผมคุยกับผู้ควบคุมขบวนรถ
ผมไม่เห็นเธอนะ
ตอนนั้นผมหันหลัง
เอาคําให้การของวิศวกรอาวุโสทิ้งไปเลย
แล้วมาดูสิ่งที่นักศึกษาวิศวกรรมพูด
ตอนแรกเขาถูกถามว่า
"คุณเห็นผู้บุกรุกล่วงล้ําตอนแรกเมื่อไร"
เขาตอบว่าอะไร
"ผมไม่เห็นเธอจนกระทั่งผมอยู่เหนือตัวเธอ"
สิบวันต่อมา
เขากล่าวคําสาบาน
เรื่องเป็นแบบนี้ครับ
ผมเห็นบางอย่างตอนอยู่ห่าง 800 เมตร
แล้วผมก็เห็นบางอย่างตอนอยู่ห่าง 400 เมตร
หลังจากนั้นผมก็เห็นคนคนนี้
กระโดดออกมาจากป่าพุ่งมาที่รางรถไฟ
สุดท้ายมีพยานคนเดียว ซึ่งก็คือนักศึกษาวิศวกรรม
นักศึกษาวิศวกรรม ที่เล่าสิ่งที่เขาเห็นในคืนนั้นแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน
จนถึงวันนี้
กรมตํารวจขนส่งนิวเจอร์ซีย์
ก็ยังยึดตามคําให้การ
ที่ไม่ตรงกันและขัดแย้งกันของนักศึกษาวิศวกรรม
(ผมเห็นชิ้นส่วนร่างกายปลิวกระจุย)
ฉันชื่อหลุยส์ เฮ้าส์แมน
ฉันเกษียณจากสํานักงานชันสูตรศพ เทศมณฑลแอตแลนติก...
(เอช. หลุยส์ เฮ้าส์แมน)
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพอาวุโส และทํางานที่นั่น 20 ปี
ฉันไปจุดเกิดเหตุมาหลายพันที่แล้วมั้ง
ตลอดช่วง 20 ปีที่ทํางานที่นั่น
ฉันกังวลกับคําให้การที่สาบานแล้ว
ของวิศวกรกับนักศึกษาวิศวกรรม
เพราะมีการให้น้ําหนัก กับข้อมูลที่พวกเขาให้ในจุดเกิดเหตุ
ซึ่งกลายเป็นข้อมูลที่ไม่ถูกต้อง
(ที่ถ่ายข้อมูลเครื่องบันทึกเหตุการณ์)
เครื่องบันทึกเหตุการณ์สําคัญ ทําหน้าที่คล้ายกล่องดํา
เครื่องบันทึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเครื่องยนต์ ในขณะที่รถไฟกําลังวิ่ง
ความเร็วของรถไฟ
เมื่อใช้เบรกมือ
เมื่อบีบแตร
ถ้าไฟหน้าเปิด
มันบอกระยะทางทั้งหมดที่รถไฟวิ่ง เมื่อทั้งหมดนั้นเกิดขึ้น
ข้อมูลอ่านง่ายมาก
ไม่มีอะไรลึกลับ ตรงไปตรงมามาก
จากข้อมูลที่เครื่องบันทึกเหตุการณ์
ตอนที่วิศวกรฝึกหัดบีบแตร ชนทิฟฟานี่
และใช้เบรกฉุกเฉิน
เวลาทั้งหมดคือ 4.1 วินาที
รถไฟวิ่งด้วยความเร็ว 129 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เขาเห็นสิ่งที่เขาคิดว่าเขาเห็นจริงเหรอ
ที่ว่าเธอกระโดดมาตรงหน้าเขา
ฉันไม่รู้นะ
ฉันเชื่อว่านักศึกษาวิศวกรรม สะเทือนใจและตกใจมาก
เป็นใครก็ตกใจ
ถ้าเราขับรถชนใครสักคน
เราจะบรรยายได้เป๊ะๆ เหรอว่าเกิดอะไรขึ้น
น่าจะไม่
ถ้าคุณอ่านสําเนาถอดคําพูด มันจะมีความสับสน วกไปวนมา
(ห่างออกไป)
(ประมาณ...)
(อาจจะ)
เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาเห็นอะไร
เป็นไปได้ว่าสิ่งที่เขาเห็นคือ
ตอนที่รถไฟชนเธอ
ชิ้นส่วนของร่างกายปลิวไปในทุกทิศทาง
เพราะร่างเธอถูกบี้จนเละ
ฉันว่าเขาไม่ได้เห็นเธอกระโดดไปที่หน้ารถไฟ
และเธออาจจะเสียชีวิตอยู่แล้วบนรางรถไฟ
ถ้าเราสันนิษฐานว่าเป็นการฆ่าตัวตายแต่แรก
แล้วปรับข้อเท็จจริงให้เข้ากับข้อสันนิษฐาน
ทุกอย่างหลังจากนั้นคือความสงสัย
ผมชื่อจิม เบรนเน็นสตูห์ล
ช่วง 45 ที่ผ่านมา...
(จิม เบรนเน็นสตูห์ล)
ถ้าผมไม่ทํางานเป็นตํารวจ ผมก็เป็นนักสืบเอกชน
คุณดามาโต้โทรมาถามผมว่าผมอยากช่วยคดีนั้นมั้ย
เวลาที่เหยื่อถูกรถไฟชนถูกบันทึกต่างกันไป
โดยแต่ละเวลาที่บันทึกจะเลยห้าทุ่มไปนิดนึง
จากที่พวกเขารายงาน ที่นี่...
คือที่เกิดเหตุ
ป้ายไมล์ 45
ค่อนข้างมืดทีเดียว
เธอจะเดินไปตั้งไกล แล้วกระโดดไปที่หน้ารถไฟทําไม
ตรงนั้นมีอะไร
ถ้าเธอฆ่าตัวตายแบบนั้นจริงๆ มันเป็นเพราะอะไร
(บ้านวาเลียนเท)
ทําไมถึงไปตั้งไกล
ทําไมต้องเป็นวิธีนั้น
(จุดที่โดนชน สี่กิโลเมตรจากบ้าน)
ตอนที่ฉันเห็นจุดที่เธอโดนรถไฟชน
ฉันประหลาดใจมาก
เธออยู่ในป่าห่างจากแยกที่ใกล้ที่สุด 1.6 กิโล
ตรงนั้นมืดมาก ไม่มีไฟ
ฉันขนลุกจนเสียวสันหลังเลยค่ะ
ฉันบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ผมว่าไม่มีวันไหนหรือสัปดาห์ไหนเลย
ที่ผมไม่ถามคําถามนี้กับตัวเอง
(สตีเฟ่น เอ็ม. โรเซ็นเฟลด์ ผู้สนับสนุนครอบครัววาเลียนเท)
ทิฟฟานี่ วาเลียนเทตายยังไง
ผมเชื่อว่าเธอไม่ได้ฆ่าตัวตาย
หน่วยงานหลัก ที่สืบสวนการตายของทิฟฟานี่ วาเลียนเท
คือขนส่ง
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์เป็นหนึ่งในผู้ให้บริการด้านขนส่ง ที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์ให้บริการรถไฟชานเมือง
และมีกองตํารวจขนาดใหญ่
ผมเคารพและนับถือเจ้าหน้าที่ตํารวจขนส่ง
และงานที่พวกเขาทํา
แต่ตํารวจขนส่งส่วนใหญ่จะบอกคุณว่า
ความเชี่ยวชาญของพวกเขา ไม่ใช่การสืบสวนคดีฆาตกรรม...
(ตํารวจขนส่งนิวเจอร์ซีย์)
และไม่ใช่การสืบสวนการตายที่น่าสงสัย
สิ่งแรกที่เจ้าหน้าที่สืบสวนต้องทํา
ถึงจะเป็นคดีที่สงสัยว่าอาจจะเป็นการฆ่าตัวตาย
ยังไงก็ต้องระบุให้ได้ก่อนว่า
คนคนนั้นคือเหยื่อฆาตกรรมมั้ย
ไม่มีอะไรบ่งบอกว่ามีการระบุแบบนั้นเกิดขึ้น
บริเวณที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น ไม่ถูกทําเหมือนว่าเป็นจุดเกิดเหตุ
คนเดินไปมา
และไม่มีเส้นกั้นแบบที่ควรทํา
เหมือนจะเป็นแบบนี้แต่แรกแล้ว
เหมือนเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน
ของการรีบตัดสิน
เพื่อให้การตายของเธอเป็นอีกประเภทหนึ่ง
นี่คือมรณบัตร
ทิฟฟานี่ วาเลียนเทเสียชีวิตไม่นานก่อนเที่ยงคืน
ในวันที่ 12 กรกฎาคม
วันที่ 17 กรกฎาคม
วันที่ของมรณบัตร
พฤติการณ์ที่ตายคือฆ่าตัวตาย
เพิ่งสืบสวนได้ไม่นาน
จะด่วนสรุปไม่ได้
มันเป็นไปไม่ได้
(ถูกรถไฟชน)
ตัดสินว่าฆ่าตัวตายเป็นอันจบคดี
สําหรับสํานักงานอัยการ
สําหรับสํานักงานชันสูตรศพ
สําหรับขนส่งนิวเจอร์ซีย์
มันคือการฆ่าตัวตาย
และมันคือสถิตินั่นเอง
แต่สําหรับครอบครัว นั่นคือลูกของพวกเขา
และพวกเขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกพวกเขา
พวกเขาควรสืบสวนแบบที่ควรสืบสวน
รัฐนิวเจอร์ซีย์มีหนังสือบอกอยู่ ว่ากระบวนการและขั้นตอนที่ต้องทํามีอะไรบ้าง
แต่ก็ไม่เห็นเจ้าหน้าที่ทําตาม
ไม่มีการชันสูตรศพแบบครบถ้วน
ไม่มีการใช้ชุดเก็บหลักฐานการข่มขืน
ไม่มีการตรวจดีเอ็นเอ
ไม่มีการตรวจอวัยวะใดๆ
ทําไม
ทําไมเป็นงั้น
(รายงานพิษวิทยา)
คุณต้องให้น้ําหนักกับรายงานพิษวิทยาด้วย
ในร่างกายของทิฟฟานี่
ไม่พบแอลกอฮอล์
ไม่พบสารเสพติด
รายงานพิษวิทยาไม่พบสารใดๆ
(ตรวจไม่เจอ)
หลังจากที่รายงานพิษวิทยาถูกส่งกลับมา
และผลออกมาว่าไม่พบสารเสพติด หรือแอลกอฮอล์ในร่างกายทิฟฟานี่
พฤติการณ์ที่ตายควรเปลี่ยนเป็น "ยังระบุไม่ได้"
ไม่มีเหตุผลที่ต้องตัดสินว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ถ้าไม่แน่ใจจริงๆ...
ว่ามันคือการฆ่าตัวตาย
(วาเลียนเท, ทิฟฟานี่)
ศพของทิฟฟานี่ถูกเผา
ภายในสองวันหลังจากที่เธอเสียชีวิต
จะขุดร่างเธอกลับมาชันสูตรใหม่ก็ไม่ได้
อีกอย่างตํารวจสืบสวนเขียนในรายงานด้วยว่า
ไม่พบรองเท้าในที่เกิดเหตุ
รองเท้าของเธอไม่ได้อยู่กับตัวเธอ
สําหรับฉัน จุดนี้น่าสงสัยนะ
ตอนเธอเดินออกไป เธอใส่ที่คาดผมสีขาว
ใส่กางเกงยืนส์ขาสั้นที่ฟ้า ที่อ่อนจนแทบจะเป็นสีขาว
เธอใส่เสื้อยืดสีดํา และใส่รองเท้า
แต่ตอนที่พวกเขาเจอเธอ บนตัวเธอเหลือแต่ชั้นในออกกําลังกาย
กับกางเกงในสีดํา
กางเกงเธออยู่ไหน เสื้อเธออยู่ไหน
(เสื้อผ้าและสินส่วนตัว: ไม่มี)
มันคือหนึ่งในคําถาม ที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพอยากรู้คําตอบไม่ใช่เหรอ
รายงานชันสูตรศพแทบไม่มีข้อมูลอะไร
มีข้อมูลน้อยมาก
ฉันไม่เห็นหลักฐาน ว่าพวกเขาติดต่อหมอของทิฟฟานี่
หรือติดต่อคนที่โรงเรียนของเธอ
ไม่มีใครมาคุยกับเรา
และถามเกี่ยวกับลูกฉัน
พวกเขาไม่ไปคุยกับพ่อแม่เธอหรือใครเลย
จะบอกว่า "เป็นการฆ่าตัวตาย" เพียงเพราะโดนรถไฟชนงี้เหรอ
บ้าไปแล้ว
ประวัติคนไข้ของเธอบอกว่าเธอไม่มีปัญหาสุขภาพ
ไม่มีประวัติเสพยา ไม่มีประวัติดื่มแอลกอฮอล์
เธอเป็นนักกีฬาที่กระฉับกระเฉง
เป็นคนที่ได้รับความรักอย่างเปี่ยมล้น และเป็นคนที่ครอบครัวรักมากๆ
ข้อความในมือถือที่ฉันดู
ฉันไม่เห็นอะไรผิดปกตินะ
เธอเลิกกับแฟนผู้หญิง
แต่ก็ดูเหมือนจากกันด้วยดี
แฟนทิฟฟานี่เป็นคนฟิลาเดลเฟีย
พวกเธอเลิกกัน ช่วงประมาณวันศุกร์ก่อนที่ทิฟฟานี่จะตาย
ทั้งคู่ยินดีเลิกกัน
จากบันทึกข้อความในมือถือที่ฉันอ่าน ไม่เจอความเกลียดชังอะไรนะ
(เธอรักฉันมาก)
จริงๆ แล้วทิฟฟานี่มีแฟนใหม่
จากบันทึกข้อความในมือถือของเธอนะ
เธอพิมพ์ในมือถือในคืนก่อนที่เธอจะตายด้วยว่า "ฉันพอใจกับชีวิตฉัน"
(ฉันอาจจะไม่ควรรู้สึกแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันค่อนข้างพอใจทีเดียว)
แล้วเธอจะทําแบบนั้นทําไม
ถ้าเธอฆ่าตัวตายจริงๆ มันมีเหตุผลมั้ย
เธอฆ่าตัวตายทําไม
เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนกลางคืน
ผมไปที่เกิดเหตุรุ่งเช้าวันถัดมา
ผมไม่อยากสตีเฟ่นน้องผม
หรือไดแอนน์ภรรยาเขา
เดินไปที่รางรถไฟแล้วเห็นสิ่งที่ผมเห็น
ชิ้นส่วนของร่างกายที่ยังอยู่ตรงนั้น
ผมกับพ่อหาสิ่งที่หายไป
เราหารองเท้าผ้าใบของเธอ
หาที่คาดผมของเธอ
เราหาต่างหูของเธอ เครื่องประดับของเธอ
กางเกงขาสั้นของเธอ
ผมไม่รู้ว่าผมทํายังไง
ผมหยิบชิ้นส่วนกะโหลกของเธอขึ้นมา
และบนกะโหลกมีผมติดอยู่
ผมหยิบขากรรไกรที่ยังมีฟันติดอยู่
และกระดูกส่วนต่างๆ ของร่างกายเธอ
เราเจอสายรัดข้อมืออันหนึ่ง
เราเอาให้ไดแอนน์ และทุกวันนี้เธอยังเก็บไว้อยู่
ตอนนั้นทิฟฟานี่ใส่สายรัดข้อมืออันนั้น
การหยิบชิ้นส่วนร่างกายเธอออกจากรางรถไฟ
เป็นสิ่งที่สะเทือนใจที่สุดที่ผมเคยทําในชีวิต
ตอนเดินไปรางรถไฟ
ผมเห็นถุงมือยางเปื้อนเลือดอยู่บนพื้น
จุดเกิดเหตุมีอย่างอื่นปน
ไม่มีสายอะไรกั้นด้วยซ้ํา
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์...
พวกเขาไม่ได้ถูกฝึกมาสําหรับการนั้น
ทําความสะอาดรางรถไฟก็ไม่ดีด้วย
เราไปที่นั่นและก็หาเรื่อยๆ
แต่ไม่เคยเจอรองเท้าเธอ
ไม่เคยเจอที่คาดผมของเธอ
ไม่เคยเจอเสื้อผ้าของเธอ
เสื้อผ้าหรือสิ่งที่เธอใส่ไปปาร์ตี้อยู่ไหน
(3 สิงหาคม 2015 สามสัปดาห์หลังทิฟฟานี่เสียชีวิต)
เดินไปตามถนนทิลตัน เอาแค่เดินนะ
ฉันเดินไปมาเป็นล้านครั้งแล้วมั้ง
(จุดโดนชน บ้านวาเลียนเท)
เป็นเวลาหลายสัปดาห์ ที่เราเดินหาสิ่งที่เป็นสัญญาณบอกบางอย่าง
เพราะฉันรู้ว่ากางเกงขาสั้นของลูกฉันหายไป
ที่คาดผมหายไป รองเท้าหายไป
ฉันเดินเรื่อยๆ
จนมาถึงประมาณตรงนี้
แล้วฉันก็มองไปตรงนั้น
แล้วก็เห็นรองเท้าลูกฉัน
(ภาพหลักฐาน)
ทันทีที่ฉันเห็น ฉันล้มลงกับพื้น
พอฉันล้มลงกับพื้น
ห่างออกไปประมาณ 1.8 เมตร
มีที่คาดผมของทิฟฟานี่ตกอยู่
ความรู้สึกมันจุกอยู่ที่อก
ผมไม่มีวันลืมวันนั้น
ผมจําได้เหมือนกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
น้าไดแอนน์โทรหาผม
(รองเท้ากับที่คาดผม)
เธอบอกว่า เธอเจอรองเท้ากับที่คาดผมของทิฟฟานี่
ห่างออกไปเกือบสามกิโล จากจุดที่ทิฟฟานี่ถูกรถไฟชน
ผมวิ่งไปที่นั่น เธอเสียใจจนสติแตก
เธอ...
ภรรยาผมเสียใจหนักมาก
ผมฟังที่เธอพูดไม่รู้เรื่องเลย
รองเท้ากับของของเธอ...
อยู่ตรงนี้ บริเวณนี้
แทบจะอยู่ข้างกันเลย ห่างกันประมาณ 30 เซนเอง
ตําแหน่งของรองเท้า
ทําให้ฉันรู้สึกว่า มีคนดึงเธอจนตัวเธอหลุดออกจากรองเท้า
ฉันรู้สึกแบบนั้น
แต่บางคนก็คิดว่าอาจจะมีคนเอามาวางไว้ตรงนั้น
ขนส่งนิวเจอร์ซีย์มาที่นี่
พวกเขาถ่ายรูปรองเท้าเธอ และเอารองเท้าใส่ในถุงสีน้ําตาล
พวกเขาหยิบของใส่ถุง และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราได้ข่าวคราว
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรอีกเลย
พวกเขาเอาสิ่งของทั้งหมดไป
แต่สิ่งของเหล่านั้นไม่เคยถูกส่งไปตรวจ
ว่าอาจจะมีดีเอ็นเออยู่บนสิ่งของรึเปล่า
ห้าปีหลังจากที่ลูกสาวพวกเขาเสียชีวิต
ครอบครัวเหล่านั้นต้องจ่ายเงิน ตรวจหาดีเอ็นเอบนสิ่งของเหล่านั้นเอง
แต่ห่วงโซ่การครอบครองหลักฐาน มีความไม่ต่อเนื่อง
ดังนั้นตรวจไปก็ไม่มีประโยชน์
หลังจากเจอรองเท้าเธอ
พวกเราประมาณ 15 คนรวมตัวกันค้นป่า
เดินไปจนถึงรางรถไฟตรงที่เธอถูกชน
และหาสิ่งที่จะช่วยพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ฆ่าตัวตาย
(จุดที่โดนชน)
หนึ่งสิ่งของลูกสาวฉันที่ยังคงหายไปคือ
กางเกง
จนถึงวันนี้ก็ยังหาไม่เจอ
ผมถามตัวเองว่า "รองเท้าไปอยู่ตรงบริเวณนั้นได้ยังไง"
มีความเป็นไปได้สูง ว่าทิฟฟานี่อาจจะเป็นเหยื่อฆาตกรรม
ใครบางคนที่มีส่วน ในการฆาตกรรมหยิบของเหล่านั้น
แล้วโยนไปตรงนั้นตรงนี้ ตอนออกมาจากจุดเกิดเหตุ
อีกข้อสันนิษฐานหนึ่งคือ
ทิฟฟานี่ถอดรองเท้ากับที่คาดผม ไว้ตรงที่ที่ไดแอนน์เจอ
แล้วเดินเท้าเปล่าไปที่รางรถไฟ
ผมไม่เข้าใจว่าจะเดินจากบ้านทิฟฟานี่
ไปยังจุดที่เจอรองเท้า...
(บ้านวาเลียนเท - รองเท้ากับที่คาดผม)
ถอดรองเท้าไว้ในป่า...
(2.8 เมตร)
แล้วเดินไปยังจุดที่ถูกรถไฟชนทําไม
(จุดที่ถูกชน)
ใส่รองเท้าแท้ๆ จะถอดทําไม
เห็นมั้ยว่าเรา...
ขับมาตามทางรถไฟไกลพอสมควรแล้ว
คุณนั่งข้างหลัง
รู้สึกมั้ย
- รู้สึกถึงพื้นผิวของถนนมั้ย - รู้สึกค่ะ
เราจะเดินเท้าเปล่ายังไง
นี่คือฐานรางรถไฟ
มีแต่หินที่ขอบแหลมคม
ถ้าคุณดูรูปถ่ายเท้าของทิฟฟานี่
โดยเฉพาะเท้าขวา
มันไม่มีร่องรอยหรือจุดอะไรเลย
ที่เราคาดว่าต้องเห็น ในเท้าของคนที่เดินเท้าเปล่า
โดยเฉพาะเท้าเปล่า ที่เดินบนหินกับแก้วตามรางรถไฟ
ถ้าเธอเดินบนรางรถไฟจริง เท้าเธอก็ต้องมีเศษหินเศษแก้วบ้างสิ
เดินตั้งหลายกิโล แต่เท้าไม่มีรอยเลย
จุดนี้พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่ได้เดิน
ผมไปเดินบนรางรถไฟหลังเกิดเหตุ
ขนาดใส่รองเท้านิรภัยยังเดินลําบากเลย
สิ่งนั้นทําให้ผมรู้สึกว่า เธอไม่มีทางเดินบนนั้นแน่นอน
ถ้ามีใครสักคน โดยเฉพาะผู้หญิงสูง 192 เซน
กําลังเดินบนถนน
ยังไงก็ต้องมีคนเห็น ต้องมีคนสังเกต
เพราะมันแปลกมาก ที่จะเห็นใครสักคนเดินบนถนนในบริเวณนั้น
ถ้าคุณดูภาพบันทึก
จากกล้องจับกวางของสตีฟที่ติดอยู่นอกบ้าน
คุณจะเห็นไฟหน้ารถ
ในเวลาเดียวกับตอนที่ทิฟฟานี่ เดินไปตามถนนทางเข้า
ผมเชื่อว่าเธอขึ้นรถไป
ผมสงสัยด้วยว่าน่าจะสมัครใจขึ้น
ฉันเชื่อว่าเธอขึ้นรถไปกับคนที่เธอคิดว่าเธอรู้จัก
คนที่เธออยู่ด้วยแล้วสบายใจ
พอเธอขึ้นรถ น่าจะมีคนหยิบมือถือเธอ
ผมว่ามือถือ
ถูกโยนออกจากรถ
ในขณะที่พวกเขาขับออกไป
ตอนที่พวกเขาหยิบมือถือเธอไป ฉันว่าตอนนั้นเธอที่ความจริงปรากฏ
เธองานเข้า
ทุกคนคิดกันไปต่างๆ นาๆ ว่าอาจจะเกิดแบบนั้นแบบนี้กับลูกฉัน
ฉันว่าพวกเขาอาจจะพยายามข่มขืนเธอ
แล้วเธอหนี
เธออาจจะพยายามหนีพวกเขา
แต่ไม่สามารถหนีต่อได้แล้ว
ฉันเชื่อว่าเธอจับต้นไม้ต้นนี้เพื่อเอาชีวิตรอด
พยายามช่วยตัวเอง เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
ไม่ให้พวกเขาจับเธอไป
(จุดที่โดนชน)
ข้างหลังเรานี้ ตรงรางรถไฟ
คือที่ที่ทิฟฟานี่เสียชีวิต
มันเป็นที่รกร้าง
น่ากลัว ชวนขนลุก
ถ้าจอดตรงนี้ ไม่ได้ยินเสียงใครแน่นอน
ฝั่งหนึ่งเป็นเสียงรถไฟ
อีกฝั่งเป็นเสียงรถบนทางหลวงพิเศษ
(ทางหลวงพิเศษไวท์ฮอร์ส จุดที่โดนชน)
ถ้าอยากกําจัดใครสักคน ที่นี่เหมาะสุดแล้ว
จุดที่ห่างไกลตรงนี้ เราจะทําอะไรก็ได้
ตรงนี้ไม่มีอะไรเลย
กรี๊ดไปก็ไม่มีใครได้ยิน
ไม่มีใครได้ยินอะไรแน่นอน
เป็นจุดที่เหมาะมากสําหรับการฆาตกรรม
ถ้าคุณดูรูปที่กรมตํารวจขนส่งนิวเจอร์ซีย์ถ่าย
กับที่สํานักงานชันสูตรศพของรัฐนิวเจอร์ซีย์ถ่าย
คุณจะเห็นว่าจุดที่รถไฟกับร่างของทิฟฟานี่ปะทะกัน
มีกองเลือดขนาดใหญ่อยู่
มันบอกเป็นนัยว่า ร่างของเธออาจจะถูกวางบนนั้นอยู่แล้ว
และเธอเลือดไหลก่อนจะถูกรถไฟชน
(มีของเหลวสีดําในจุดแรกที่มีการชน)
พวกเขาไม่เคยตรวจสอบอะไร
พวกเขาบอกว่ามีหลักฐานและข้อมูลพอ
ที่จะสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย โดยไม่ต้องตรวจสอบอะไร
ดังนั้นจึงไม่มีการระบุ ว่าเลือดที่อยู่บนรางรถไฟใช่ของทิฟฟานี่มั้ย
เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพในรายงานนี้บอกว่า
แขนกับขาของทิฟฟานี่
ถูกตัดออกจากลําตัว
คําที่อยู่ในรายงานคือคําว่า "ตัด" เลย
ไม่ใช่ฉีกออก แต่เป็นคําว่าตัด
สิ่งนี้บอกผมว่ามีความเป็นไปได้
ว่าเธอถูกทําร้าย
ก่อนที่ร่างเธอจะถูกวางบนรางรถไฟ
แขนถูกวางคร่อมไว้
ส่วนขาห้อยคร่อมอีกรางหนึ่ง
เท้าไม่เป็นอะไร มือไม่เป็นอะไร
มันบอกอะไร
เธอไม่ได้ยืนอยู่บนรางรถไฟแล้วถูกรถไฟชนไง
เธอนอนอยู่บนรางรถไฟ
ชิ้นส่วนร่างกายถูกตัด
ผมเชื่อว่ามีคนเอาเธอไปวางบนรางรถไฟ
และ
เธอเลือดไหลบนนั้น
พอเห็นสถานที่แล้ว
แน่นอนว่าเธอถูกฆ่าแล้วเอาไปวางบนรางรถไฟ
ใช่แบบนั้นแน่นอน
ตัวเธอถูกวางบนรางรถไฟ
พวกเขากําจัดเธอด้วยวิธีนั้น
และตอนนี้มีคนลอยนวล
มีคนลอยนวล
ผมชื่อชัค แอตคินสัน เป็นนักสืบเอกชน
ผมเป็นตํารวจรัฐนิวเจอร์ซีย์ 26 ปี
เป็นตํารวจสืบสวน 17 ปี
ผมทํางานให้พอล ดามาโต้
ตั้งแต่ต้นปี 2008
(ต้องการความจริงเกี่ยวกับทิฟฟานี่ วาเลียนเท)
(เสียชีวิต 12 กรกฎาคม 2015 เงินรางวัล 20,000 ดอลลาร์)
พอลกับครอบครัวนั้นตั้งสายด่วนขึ้นมา
พวกเขาหาเบาะแสจากคนที่ไม่ประสงค์ออกนาม
มีพนักงานร้านสะดวกซื้อคนหนึ่งโทรมา
เขาได้ยินพนักงานสามคนในร้านสะดวกซื้อคุยกัน
เกี่ยวกับคดีวาเลียนเท
ผมจําได้ค่อนข้างแม่น
ผู้ช่วยทนายของผมบอกว่า
"มีผู้ชายคนหนึ่ง มีข้อมูลเกี่ยวกับการตายของทิฟฟานี่"
(8:41 น. วันจันทร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2016)
อีกสักแป๊บจ่าโรเซลล์จะมาถึง เราเริ่มเลยก็ได้
คนคนนั้นถูกสัมภาษณ์และให้กล่าวคําสาบาน
ถูกถามแบบละเอียด
ผมอ่านในหนังสือพิมพ์
ผมได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้น
เด็กๆ คุยกันในที่ทํางาน
เขาเล่าสิ่งที่เขาได้ยินให้ตํารวจสืบสวนคนนั้นฟัง
ผมได้ข้อมูลบางอย่างจากคนเหล่านี้ที่ทํางานให้ผม
พวกเขาเล่าให้ฟังว่ามันคือการฆาตกรรมยังไง
สามคนนั้นที่เขาบังเอิญได้ยินบทสนทนา
ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม
พวกเขาแค่เล่าในสิ่งที่ได้ยิน
หนึ่งในสามคนนั้นอยู่ที่ปาร์ตี้ของคุณลุง
ซึ่งในคืนนั้นทิฟฟานี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย
เขาเห็นทิฟฟานี่ที่งานปาร์ตี้
มีการพูดถึงการทะเลาะกัน
การทะเลาะกันดําเนินไป แล้วทิฟฟานี่ก็เดินออกมา
พวกเขาบอกว่ามีคนมารับเธอไป
คนกลุ่มนั้นรู้จักทิฟฟานี่
คนที่มารับทิฟฟานี่ขึ้นรถ คือผู้หญิงสองคนกับผู้ชายหนึ่งคน
พวกเขาพาเธอไปที่ที่หนึ่งที่ใกล้กับรางรถไฟ
จับเธอแก้ผ้า
เอาปืนจ่อเธอ แล้วก็ล้อเธอให้อาย
- ผมจะเล่าเรื่องบุคคลที่สามให้ฟัง - ครับ ได้
- ผมจะเล่าเฉพาะสิ่งที่ผมถูกบอกมา - ครับ
(วันจันทร์ที่ 19 ธันวาคม 2016)
อัยการสัมภาษณ์สามคนนั้น ที่มีคนได้ยินพวกเขาคุยกันที่ร้านสะดวกซื้อ
เกี่ยวกับเรื่องที่อาจจะเป็นคดีฆาตกรรม คุณได้ยินอะไรมาบ้างมั้ย
- เช่น - มันเกิดขึ้นยังไง หรือ...
(พุธ 4 มกราคม 2017)
มีที่มาที่ไปยังไง
ไม่ครับ ไม่รู้ครับ
ได้ยินข่าวลืออย่างอื่นบ้างมั้ย
- ไม่เลยครับ - ไม่เลย
ครับ
(วันพุธที่ 4 มกราคม 2017)
มีข่าวลือว่าคุณ รู้หลายอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ตามตรงนะครับ เหลวไหลมาก
พยานทั้งสามคนปฏิเสธไม่ยอมพูด
เกี่ยวกับบทสนทนาของพวกเขา ที่พนักงานร้านสะดวกซื้อเผลอได้ยิน
ตั้งแต่คืนนั้น คุณได้ข่าวคราวเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นบ้างมั้ย
ไม่เลยครับ แค่...
(วันพุธที่ 4 มกราคม 2017)
มันคือ...
การฆ่าตัวตาย
ไม่มีการ...
ไม่มีการพูดว่าอาจจะเป็นอย่างอื่น...
นอกเหนือจากการฆ่าตัวตายใช่มั้ย
ไม่ครับ ไม่
ในรายงานการสัมภาษณ์ของบางคนที่รู้จักทิฟฟานี่
บางคนบอกว่าเธอเศร้า เธอหดหู่
ฉันว่าเธอไม่ได้มีความสุขมาก
แบบ...
คือแบบ...
ถ้าไม่สนิทกับเธอจริงๆ ก็จะไม่เห็นมุมนี้
- เพราะ... - ครับ
เธอมีความสุขอยู่ตลอด
ถ้าคุณรู้จักเธอจริงๆ
เธอจะแบบ... ไม่รู้สิ
ฉันรู้สึกเหมือนว่า เธอรู้สึกว่าตัวเองเข้ากับคนอื่นไม่ได้
เธอเคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่...
นอกจากสังเกตเห็นว่าเธอไม่มีความสุข
เธอเคยพูดว่าเธอคิดจะทําร้ายตัวเองมั้ย
ไม่ค่ะ
(เพื่อนของทิฟฟานี่ ขนส่งนิวเจอร์ซีย์ และสํานักงานอัยการเทศมณฑลแอตแลนติก)
(ทุกคนปฏิเสธไม่ให้สัมภาษณ์)
(สํานักงานชันสูตรศพนิวเจอร์ซีย์ ทบทวนคดีของทิฟฟานี่ในปี 2018)
(คําตัดสินยังคงเป็นการฆ่าตัวตายต่อไป)
ทิฟฟานี่เดินทางจากบ้านตัวเอง
ไปยังจุดที่ร่างเธอปะทะกับรถไฟยังไง
เธอเดินไปเหรอ
มีคนมารับเธอแล้วขับไปที่นั่นเหรอ
การเสียชีวิตของเธอเป็นอุบัติเหตุรึเปล่า
หรือเป็นการฆาตกรรมกันแน่
ตอนนี้มีคนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมขอให้พวกเขาให้ข้อมูล
และช่วยครอบครัวนั้นด้วย
(เพื่อระลึกถึงทิฟฟานี่ วาเลียนเท)
ก่อนที่ลูกผมจะเข้ามหาลัย ผมสัญญากับเธอว่าจะทําสนามวอลเลย์บอลให้
หลังจากที่ทิฟฟานี่จากโลกนี้ไป
ผมพูดว่า "จริงด้วย ฉันสัญญาไว้นี่นา"
ผมเลยทําสนามนี้ขึ้นมา
ทิฟฟานี่รอใจจดใจจ่อ ที่จะเข้ามหาลัยและสนุกกับการเล่นวอลเลย์บอล
แต่มีคนหยุดมันซะก่อน
ไม่ยุติธรรมเลย
เราต้องการความยุติธรรม
(ทิฟฟานี่ เรารักลูกมากนะ)
มันหนักหน่วงอยู่ทุกวันใช่มั้ย
แน่นอนครับ แค่จะตื่นก็หนักหน่วงแล้ว
จะหลับก็หลับยาก
แต่มันคือสิ่งที่ผมต้องทํา จนกว่าผมจะรู้ว่าใครทําแบบนั้นกับลูกเรา
นี่คือตู้ที่เอาไว้เก็บความทรงจําอันสวยงาม ของทิฟฟานี่โดยเฉพาะ
และ...
เพื่อนๆ และญาติ เอาสิ่งของมาวางไว้ในตู้เพื่อระลึกถึงทิฟฟานี่
นี่คือสายรัดข้อมือของทิฟฟานี่
เธอสวมในคืนที่เธอเสียชีวิต
ฉันเลยใส่เป็นเวลานาน
ทิฟฟานี่อยู่ในโกศไม้อันนี้
อันนี้คือกล่องคําอธิษฐาน ฉันอธิษฐานทุกคืน
ฉันใส่ข้อความไปในกล่อง
"ขอให้ความยุติธรรมบังเกิดแก่ทิฟฟานี่
ขอให้คนที่ทําแบบนั้นกับเธอปรากฏตัว"
แม่รักลูกนะทิฟฟี่
(ถ้าคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้)
(โปรดติดต่อสํานักงานกฎหมาย ของพอล ดามาโต้ที่เบอร์ 1-609-926-3300)
(หรือแจ้งเบาะแสได้ที่ UNSOLVED.COM)
คําบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์