NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
CENTRALA ALARMOWA W OTTAWIE 8 MARCA 1994
Centrala.
Dzwonię z Narodowej Służby Pogodowej w Muskegon.
Chciałem upewnić się, czy nikt nie dzwonił, by mnie wkręcić.
Był jednym z dyspozytorów.
Obserwowaliśmy światła.
- Jak wyglądały? - Nie wiem.
Dostaliśmy info o oświetlonym obiekcie, poruszającym się poziomo na niebie.
Trzy, cztery światła...
Poruszały się bardzo szybko praktycznie po całym niebie.
Co wtedy zobaczyłem?
Co pędziło po niebie z prędkością co najmniej 115 000 km/h?
Naukowcom ciężko to przyznać,
więc powiem to wprost.
Zachowywali się w sposób inteligentny,
ale nie ludzki.
Za dzieciaka byłem wyśmiewany.
Mawiano: „Mogło to spotkać tylko Jacka”.
Byłem uosobieniem zbiegów okoliczności, w dodatku dziwnych.
Dorastałem w Muskegon w zachodnim Michigan.
To przepiękne tereny. Cztery pory roku w pełnej okazałości.
Tutaj mieścił się mój rodzinny dom.
Pamiętam, jak przed nim stałem, mając trzy albo cztery lata,
będąc ciekawym świata.
Odkąd tylko pamiętam,
interesowałem się astronomią i nauką.
No i oczywiście pogodą.
Nauczyłem się odczytywać mapy pogodowe, mając pięć albo sześć lat.
Rodzice mieszkali nad jeziorem Michigan.
Widziałem przetaczające się nad nim burze.
Wtedy postanowiłem, że chcę być meteorologiem.
Mając sześć lat.
8 marca 1994 roku zbliżałem się do 30. urodzin.
Od trzech lat pracowałem w lokalnym oddziale Służby Pogodowej.
Miałem zmianę od 16.00 do północy.
Byłem na niej sam, co nie było niczym niezwykłym.
Było około -7 stopni.
Wiał lekki wiatr, widoczność była dobra.
Na dobre 130 kilometrów.
Nie spodziewałem się niczego dziwnego, bo pogoda była całkiem w normie.
To była ładna, przejrzysta i mroźna noc.
GRAND HAVEN – 22 KM NA POŁUDNIE
To była bardzo przejrzysta noc.
Byłam w kuchni. Rozmawiałam z przyjaciółką, Edną.
Wtedy mieliśmy tylko stacjonarny telefon z kablem.
A ja lubię chodzić, gdy z kimś się zdzwaniam.
Mąż oglądał telewizję na kanapie w piwnicy.
Było około 21.00.
Podeszłam do okna w kuchni i wtedy zobaczyłam światła.
Światło to było tak jasne,
że uznałam, że musi być pełnia.
Spojrzałam znowu.
To były cztery światła. Nie mogła to być pełnia.
Powiedziałam Ednie: „Chyba mam UFO na podwórku”.
Światła ułożyły się w prostą linię.
Nie ruszały się. Były na pastwisku tuż nad linią drzew.
To znajdujące się po lewej poruszało się powoli wzdłuż linii drzew.
A potem powoli wracało do szyku.
Natomiast z prawej strony, czyli od zachodu,
zaczęło się powoli poruszać.
A potem nagle zniknęło.
Zostały więc trzy.
Nie widziałam żadnych statków.
Światła były tak jasne, że nie widać było niczego innego.
Oglądałam je przez jakieś pół godziny.
Żałuję, że nie miałam aparatu.
Nie było komórek, którymi można było zrobić zdjęcie.
Najbardziej zdziwiło mnie to, że UFO nie wydało żadnego dźwięku.
Na polu był mój koń, który wypasał się i przysypiał.
Nawet nie wiedział, że ktoś nad nim jest.
Nie było żadnego dźwięku.
To najbardziej zapadło mi w pamięć.
Martwa cisza.
HOLLAND – 35 KM NA POŁUDNIE
W 1994 roku byłam mężatką.
Moja córka miała 10 lat, a syn 14.
Udałam się z mężem Darylem do łóżka. Dzieci były w salonie.
Joey zaczął krzyczeć.
Wołał do nas: „Musicie to zobaczyć! Chodźcie tutaj!”.
Cały salon był rozświetlony.
- Telefon alarmowy. - Chcemy o coś dopytać.
Słyszeliście coś o światłach na niebie?
Jest ich cała grupa.
Jakby ktoś zawiesił na niebie świąteczne lampki.
- Nic nam nie wiadomo. - Naprawdę?
- Nic a nic. - To może niech ktoś to sprawdzi.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Nie wiem, ale to dziwne. Tuż na południowym wschodzie.
Wysoko na górze.
Na nagraniu słychać, jak w tle krzyczą moje dzieci.
Daryl zaproponował, żebyśmy wyszli na zewnątrz.
To coś miało dobre 90 metrów średnicy.
Było to drugiej stronie ulicy.
W zasadzie nic nie robiło. Poruszało się w ślimaczym tempie.
To nie był samolot ani sterowiec.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Budowa sugerowała jakiś chromowany materiał.
Kształt miało cylindryczny.
Kręcili się w kółko.
Nie zobaczyłam żadnych okien.
Z dołu sączyło się światło.
To wiele różnych świateł zbitych w jakiś krąg.
Zapytałam Daryla, co to może być.
A on odpowiedział: „O w mordę, to UFO”.
Staliśmy tam przez jakieś 15–20 minut,
zanim zjawił się funkcjonariusz Velthouse.
Byłem na patrolu, gdy otrzymałem wezwanie.
Miałem podjechać do domu Holly Graves i jej rodziny.
Jeśli chodzi o UFO, to byłem sceptykiem.
Zastanawiałem się, w jaki sposób można to wyjaśnić.
Ktoś mógł świecić w ich kierunku albo mogło dojść do pożaru.
Na zewnątrz spotkałem się z Holly Graves i jej mężem.
Zobaczyłem dwa światła.
Oba poruszały się w kierunku południowo-zachodnim.
Z początku przypominało to poruszający się samolot.
Były tak wysoko.
Ich kolor zmienił się z białego na zielony.
Były dość blisko siebie.
Jedno z nich przykuło moją uwagę.
Oddaliło się od drugiego światła i ruszyło w kierunku południowo-zachodnim.
Od razu to zauważyłem.
Żaden samolot by się tak nie poruszał.
Funkcjonariusz Velthouse i mój mąż
stali przed domem przez kolejne dziesięć minut.
Później funkcjonariusz Velthouse odjechał.
Wtedy usłyszałam krzyk Daryla.
Powiedział, że światło rozpadło się na pięć części.
I zniknęło.
Gdy próbowałem jechać na światłami,
pojawiały się kolejne zgłoszenia odnotowywane przez centralę w Ottawie.
- Numer alarmowy. - Widzę cztery, pięć świateł.
Wszystkie błyskały od góry do dołu, a potem szybko wystrzeliły.
To były cztery światła. Cały czas migały.
Żaden samolot nie jest tak szeroki.
Potem zostały już tylko trzy,
które zaczęły się poruszać okrężnym ruchem.
Poruszały się w górę i w dół, a potem już były tylko dwa.
I znowu to samo. I potem ostatnie kręciło się w kółko.
Po prostu tam wisiały. Pojawiły się razem i rozdzieliły.
Skontaktowałem się z centralą alarmową w Ottawie.
Chciałem poszukać radaru, który potwierdziłby,
co ci ludzie mogli widzieć.
Centrala skontaktowała się ze stacją meteorologiczną w Muskegon.
GODZINA 22.00 NARODOWA SŁUŻBA POGODOWA
Stacja w Muskegon.
Około 22.00 tego samego wieczoru dostałem telefon z centrali w Ottawie.
Z tej strony centrala alarmowa w Ottawie.
- Jak leci? - Dobrze.
Macie może dostęp do radaru?
- Mamy. - Super.
Działo się coś dziwnego na południu hrabstwa Ottawa?
Dostajemy mnóstwo telefonów o jakichś dziwnych światłach
w południowej Ottawie i północnym Allegan, konkretnie w okolicach Holland.
- Dziwnych światłach? - Tak. Mamy już jakieś 60 zgłoszeń UFO.
O rany. No dobra.
- Musi być jakieś wytłumaczenie. - Wiem.
Gdy wspomniał o UFO, które było widziane na niebie,
pomyślałem sobie, że sporo osób musi sobie popijać.
Ale nie zamierzałem ich olać i skwitować to stwierdzeniem:
„Nie, nic nie zaobserwowałem”.
Chciałem się temu przyjrzeć, bo sam byłem ciekawy.
Mieliśmy radar
i uczono nas nie tylko monitorowania zjawisk pogodowych,
ale też pokazywano, jak taki radar działa i co jest w stanie go oszukać.
Szkolenie jest kompleksowe,
bo jednak ostrzegamy przed złą pogodą i tornadami
właśnie na podstawie odczytów z radaru.
Patrzę na odczyty pionowe i mam tu sporo danych.
Cóż, cokolwiek to było, zniknęło, ale było na prawie dwóch kilometrach.
Jeśli był to samolot, to ogromny. Daj mi chwilę.
Założyłem, że był to samolot przelatujący na dwóch kilometrach,
co nie było niezwykłe.
Obiekt poruszał się z prędkością 160 km/h,
co również nie było niezwykłe.
Namierzenie samolotu w takim mroku
to jak szukanie muchy w ciemnej piwnicy, mając do dyspozycji tylko latarkę
i tylko jedną wiązkę światła.
Gdy ją zauważysz, możesz ją śledzić, ale często po prostu ją zgubisz.
Widzę ruch.
Jest tam coś dużego. Poczekaj, bo to bardzo dziwne.
Tuż obok South Haven.
Porusza się w kierunku zachodnim i południowo-zachodnim.
- Widzę tu sporą plamę. - Tak opisywano to w zgłoszeniach.
Dziwna sprawa. Teraz wygląda, jakby się nie poruszało.
Przez dosłownie 15 sekund
obiekt zawisł w powietrzu, co było bardzo nietypowe.
Od razu wiedziałem, że coś tu nie gra.
Uznałem, że może to być sterowiec, balon albo coś podobnego.
Ale latanie nocą pośrodku zimy byłoby nietypowym pomysłem.
Zwiększyło wysokość. Teraz jest na około 3600 metrach.
Od tego momentu zaczęły dziać się niestworzone rzeczy.
Dobry Boże! Co to jest?
- Punkty łączą się i rozdzielają. - Tak, teraz widzę trzy.
Jeden od drugiego dzieli półtora kilometra w pionie.
Mam bardzo silne odczyty.
To musi być coś ogromnego.
To nie mogą być opady, zwłaszcza na takiej wysokości.
Wszystkie te obiekty w zasadzie wyglądały na samoloty.
Ale ani trochę się tak nie zachowywały.
To było coś twardego i gładkiego.
Wydawało się bardzo odblaskowe. Jakby był to polerowany metal.
Można to oszacować na podstawie odczytów energii.
Dostałem wiadomość od funkcjonariusza z Holland.
Prosił o dalsze identyfikacje. Trzy albo cztery źródła światła.
Widzę trzy, ale przypomina to trójkąt.
To dziwne, bo według niego światła są zielone i czerwone.
Nie wygląda to na samolot.
Łączą się i rozdzielają. I tak w kółko.
Odczyty są ogromne. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Nawet podczas burzy. A to na pewno nie burza.
Punkty te pojawiają się wszędzie.
Ten najbardziej na północ przelatywał 30 km i zamierał.
Pozostałe dwa wykonywały podobny dystans
i razem znów tworzyły trójkąt.
I tak wisiały przez parę sekund.
Chyba nie ma w naturze niczego, co by się tak zachowywało.
Wyglądało to niemal tak, jakby to coś chciało być zauważone.
Byłem wystraszony.
Cały się trząsłem.
Poruszają się na wysokości od 2100 do 3600 metrów.
To naprawdę dziwne.
Chyba wszystkie zmierzają na południe, w stronę Chicago.
Znajdują się teraz nad jeziorem Michigan.
Lecą w trójkącie przy wybrzeżu hrabstwa Berrien.
Nagle zatrzymały się po dotarciu nad południową część jeziora Michigan.
Zawisły tam na jakiś czas w powietrzu.
Obserwowałem te punkty przez dwie albo trzy godziny.
Dołączały do nich dziesiątki obiektów, a ja widziałem je wszystkie.
Poruszały się w niesamowity sposób.
Nagle wznosiły się z 1500 metrów
nawet na 16 500 i to w ciągu paru sekund.
Żaden wojskowy samolot nie mógłby tego zrobić.
W pewnej chwili obiekt przebył ponad 30 km nad jeziorem Michigan w niecałą sekundę.
Czyli poruszał się z prędkością 115 000 km/h.
Przy takiej prędkości w dwie minuty docierasz z Nowego Jorku do Los Angeles.
Nie ma technologii, która pozwoliłaby rozwinąć taką prędkość.
Nie był to gaz błotny,
bo nasz radar nie byłby w stanie wykryć czegoś takiego.
Nie była to też superrefrakcja wiązki
ani odbicie promienia w stronę ziemi ze względu na kierunek i prędkość.
Ale dodatkowo zmieniałem też przechylenia anteny o wiele stopni,
aby wyeliminować ryzyko superrefrakcji.
Później ustaliłem, że tylko tam powierzchnia nie była pokryta lodem.
Był to najdalszy punkt na północ bez trwałej pokrywy lodowej.
Czyli obiekty te były nad otwartą wodą.
Musiało to być miejsce spotkania dla pozostałych przybywających obiektów.
- Damy znać, jeśli jeszcze coś zauważymy. - Dobrze, poproszę.
- Dzięki i na razie. - Na razie.
Gdy skończyłem rozmawiać z centralą alarmową,
zadzwoniłem do żony i wszystko jej opowiedziałem.
Powiedziałem jej: „Możesz wyjść, zerknąć na południowe niebo
i sprawdzić, czy coś widzisz?”.
Był środek nocy i zimy.
Bała się wyjść. Była zbyt przestraszona.
„Nigdzie nie idę sama!”
Zostałem w pracy i obserwowałem dalej zjawisko.
Obiekty zaczęły kolejno znikać, aż w końcu nie było już żadnego.
Mój zmiennik nie podekscytował się tak jak ja.
Nie wiedział, co o tym myśleć, bo nie widział tego.
Gdy wracałem do domu, nie mogłem przestać o tym myśleć.
Nie mogłem uwierzyć w to, czego byłem świadkiem.
Całe moje naukowe podejście do wszechświata
zostało wywrócone do góry nogami.
Wiedziałem, że istnieją rzeczy, o których nie wiemy.
9 MARCA 1994 PORANEK NASTĘPNEGO DNIA
Około ósmej rano rozdzwoniły się telefony bezpośrednio do mnie.
Zaniepokojeni obywatele zgłaszali, że byli świadkami czegoś dziwnego.
Dlatego zadzwoniłem do operatora z centrali alarmowej w Ottawie.
Zapytałem, kiedy mógłbym dostać zapisy tych rozmów.
Odpowiedział, że prześle je w ciągu godziny.
Odebrałem je i trzeba pamiętać, że to był rok 1994.
Włożyłem kasetę do odtwarzacza
i po chwili kompletnie mnie zamurowało.
- Telefon alarmowy. - To nic pilnego.
W razie czego proszę mnie rozłączyć, bo aż mi głupio dzwonić,
ale czy jakieś wojskowe samoloty albo śmigłowce
latają dziś nad hrabstwami Allegan lub Ottawa?
Nie wiem, czy zajmujecie się sprawami UFO.
To nic pilnego, ale dzwonimy, bo zobaczyliśmy UFO.
Są na niebie. To nie są samoloty.
Ludzie widzieli coś, co ich wystraszyło lub zadziwiło.
W ich głosach słychać szczerość. Są autentycznie pod wrażeniem.
To bardzo przekonujące.
Było też nagranie rozmowy z operatorem radaru ze Służby Pogodowej.
Sam ten gość i przedstawiciel centrali sprawili,
że nigdy nie widziałem takiej sytuacji z UFO.
Przesłuchałem parę minut, zadzwoniłem do redakcji i powiedziałem:
„Mamy konkretny materiał”.
Pojechałem tam, napisałem tekst i wysłałem go do publikacji.
„NAJDZIWNIEJSZA RZECZ W MOIM ŻYCIU”
„UFO ZNAKIEM Z NIEBIOS?”
Nie wiedziałem, że wszystko z 8 marca zostało nagrane.
Nagranie wylądowało u mojego szefa, a potem u jego szefa.
I wtedy zaczęło się istne szaleństwo.
DZIWNE ŚWIATŁA UCHWYCONE PRZEZ RADAR
ZAINTERESOWANIE ŚLADAMI UFO
E.T. DZWONI DO DOMU ZNAD JEZIORA MICHIGAN?
BLISKIE SPOTKANIA?
Mieszkańcy Grand Haven, Holland i innych miast
zgłosili dziwne zjawiska na nocnym niebie.
W życiu nie widziałem tak jasnego światła.
Błyskające zielone światła, momentami także czerwone.
Przeleciało tu w dziesięć sekund.
Obserwowali nas? A może pobierali próbki z atmosfery?
Co tu robili?
Obserwacje UFO z 8 marca 1994 roku
w południowo-zachodnim rejonie Michigan
to jedna z największych takich spraw w historii.
Nie tylko w rejonie Michigan, ale w całej sferze UFO.
Śledczy z Mutual UFO Network, w skrócie MUFON,
badają dziwne zjawiska na niebie.
Teraz sprawdzają, co mogło nawiedzić Michigan.
MUFON to największa cywilna organizacja badająca rzeczy związane z UFO.
Działamy od ponad 50 lat.
Mamy ponad 4000 członków w ponad 50 państwach.
Przyjmujemy od ludzi zgłoszenia na temat UFO.
Co roku jesteśmy w stanie zweryfikować od 80 do 95% zgłoszeń.
Sprawy, których nie możemy zweryfikować, są dla nas siłą napędową.
W Michigan natrafiliśmy na więcej obserwacji UFO
niż w innych stanach.
Zawsze jesteśmy w topowej dziesiątce, ale obserwacje UFO z marca 1994 roku
dotyczyły ponad 300 świadków w ciągu zaledwie jednej nocy.
I nie tylko na zachodzie stanu. Michigan ma 82 hrabstwa.
I tamtej nocy 8 marca UFO zaobserwowano w 42 z nich.
MUFON twierdzi, że to największa sprawa w sferze UFO w całym kraju.
Nie tylko ze względu na wielu świadków, ale też śledzenie wszystkiego na radarze.
UFO NA RADARZE
Nie można mówić, że nic się nie stało. Potwierdza to nauka.
Urządzenie zarejestrowało coś niezaprzeczalnego.
Dowiedziałam się o obserwacji UFO,
gdy zadzwoniła do mnie przyjaciółka z Flint w Michigan.
Powiadomiłam centralę MUFON.
Następnie zlecono mi przeprowadzenie śledztwa.
Od razu wsiadłam do samochodu i pojechałam do Holland.
Porozmawiałam z 20–30 osobami, które były naocznymi świadkami.
Umieszczono nas w osobnych pokojach.
Mieliśmy narysować, co widzieliśmy i opisać całe zajście.
- Skąd pani wiedziała, że to coś dziwnego? - Po dolnej części.
Była metalowa i miała światła.
Opisywałem już ogólnokrajowe sprawy, ale to miało skalę międzynarodową.
Reakcja nastąpiła od razu.
Od dwóch tygodni zachodnie Michigan zadaje sobie pytanie: „Boże, co to?”.
Po zajściu skontaktowało się ze mną kilkadziesiąt osób z całego stanu.
Zadzwoniło do mnie dwóch pilotów.
Byli z dużych linii.
Obaj lądowali w Chicago, podchodząc znad jeziora Michigan.
Obaj niezależnie od siebie potwierdzili
obecność jasnego, cylindrycznego obiektu nad jeziorem Michigan.
Obiekt pojawił się i zniknął, rozwijając ogromną prędkość.
Obaj chcieli pozostać anonimowi. Nie mogłem nawet wspomnieć nazwy linii.
Myślę, że bali się uprzedzeń.
Ludzie, którzy twierdzą, że widzieli UFO, są bardzo stygmatyzowani.
Mogą usłyszeć, że są chorzy psychicznie.
„Głupek”. „Pijak”. „Wariat”.
Po całym zdarzeniu wszedłem do biura stacji.
Koledzy powyciągali papierowe talarze
i pozawieszali je tak, by przypominały latające spodki.
Z sufitu zwisało ich z 50.
Zasłoniłem dłońmi twarz i pomyślałem sobie: „O nie”.
Wiedziałem, że ludzie mogą mi nie uwierzyć.
Wiedziałem, że mogę brzmieć jak wariat.
Zwłaszcza jako naukowiec nie chciałem, aby myślano o mnie jak o kimś,
kto jest psychicznie chory.
Narodowa Służba Pogodowa
nie chciała być kojarzona jako centrum informowania o UFO.
Dlatego chcieli szybko pogrzebać całą sprawę.
„UFO NIEPOWIĄZANE Z ODCZYTAMI”
Meteorologowie z NSP stwierdzili, że to inwersja temperatury,
czyli warstwa ciepłego powietrza wysoko nad ziemią,
może odpowiadać za dziwne odczyty z radaru
i za jego zakłócenia.
Zakazano mi rozmawiania o tym i udzielania wywiadów.
Byłem niespokojny, bo była to praca mojego życia.
Gdybym zlekceważył te polecenia i porozmawiał o tym z prasą,
na pewno próbowaliby mnie zwolnić
albo wręcz zniszczyć całą moją przyszłą karierę.
Mój przełożony, Leo, musiał zastosować się do zasad.
Gdy rozmawiałem z nim później o tym, jaki wpływ ma to na moją karierę,
Leo odpowiedział: „Jack, musisz wyjechać z Michigan”.
Wiedziałem, że muszę się pośpieszyć i znaleźć nową pracę
ze względu na to zajście z UFO.
Ale ciężko mi było porzucić przyjaciół z dzieciństwa
i własną rodzinę.
Tak to wpłynęło na moją karierę.
Po pięciu miesiącach Jack wyprowadził się z Michigan
i podjął pracę w stacji NSP w Atlancie w Georgii.
Prawie pozostawiłem to za sobą,
będąc przekonanym, że i tak nie dowiemy się niczego nowego.
Ale chciałem odzyskać dobre imię, bo żartowano sobie ze mnie.
To wydarzenie odmieniło moje życie.
Czegoś takiego się nie zapomina.
Od 30 lat nie daje mi to spokoju.
Doszło już do tego, że od myślenia o tym bolała mnie głowa.
Dosłownie.
Ciągle próbowałem to rozgryźć.
Była to dla mnie ogromna tajemnica.
Po przepracowaniu 22 lat w Narodowej Służbie Pogodowej
Jack przeszedł na emeryturę w 2016 roku.
Mamy to!
Publikowany dziś przez Wspólnotę Wywiadów raport
skupia się na niezidentyfikowanych zjawiskach powietrznych, czyli UAP,
często określanych mianem UFO.
W raporcie są wypowiedzi wielu wojskowych.
Opublikowało go biuro dyrektora Wywiadu Narodowego.
Odnaleziono ponad 150 raportów sięgających 2004 roku,
w których śledczy nie potrafili wyjaśnić sprawy.
Piloci widzieli obiekty poruszające się z nadzwyczajną prędkością i zwinnością.
O rany!
Lecą pod wiatr o sile 120 węzłów.
Piloci z marynarki i byli dyrektorzy CIA przyznają:
„Tak, pewnych rzeczy nie rozumiemy”.
W Portoryko nieznany obiekt przeleciał przez lotnisko,
wleciał do wody, wyleciał z niej, podzielił się na dwie części i zniknął.
To technologia, której w pełni nie rozumiemy.
Wydaje się łamać nasze rozumienie fizyki.
Pytanie, czy jest to obce życie, pozostaje bez odpowiedzi.
Po tylu latach wygląda na to, że amerykański rząd i wojsko
w końcu podchodzą do UFO bardziej poważnie.
Przez to znów zacząłem analizować własne doświadczenia.
W 2021 roku Jack wrócił do Michigan,
by znów zbadać obiekty, które widział niemal 30 lat temu.
Marzyłem o tym przez 27 lat.
Chcę spotkać się z naocznymi świadkami i wydobyć z nich więcej informacji.
Chcę zobaczyć, gdzie dokładnie się znajdowali,
aby porównać swoje doświadczenia
z ludźmi znajdującymi się na ziemi i z odczytami z radaru.
Gdy ma się potwierdzenie z radaru i od naocznych świadków,
jest to dowód na to, że przez okolicę przeszło tornado.
Dlaczego nie miałoby to mieć zastosowania do UFO?
- Virginia? - Jack!
- Jack Bushong. Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Mam tak wiele pytań...
Wiedziałem o Virginii Tilly.
Wykonała kawał świetnej roboty ze świadkami.
Ale oczywiście nie mogła wiedzieć, co dokładnie zobaczyłem na radarze.
- Wiem, że badałaś to przez cały ten czas. - Próbowałam się z tobą skontaktować.
- Naprawdę? - Tak. Parę razy.
- Serio? - I ponoć zawsze byłeś niedostępny.
Albo nie mogłeś ze mną rozmawiać.
- Nie pojawili się faceci w czerni? - Nie.
Nic z tych rzeczy.
Mało jest osób, o ile w ogóle takie istnieją,
które miałyby udokumentowaną tę sprawę.
To poważniejsza sprawa niż poprzednie, które badałam.
- Absolutny numer jeden? - Tak uważam.
Jest wiele niewiadomych, które chcę rozwikłać.
Mówiłaś o parze, która miała dobry widok znad jeziora
w czasie, kiedy patrzyłem na radar.
To była jedna z najniezwyklejszych rzeczy, o jakich słyszałam.
- 8 marca 1994 roku. - Rozumiem.
Młode małżeństwo było na campingu.
Biwakowali w mroźną noc nad jeziorem.
Po północy żona się zbudziła.
Ujrzała pionową ścianę wody.
Powiedzieli, że wyglądało to jak ogromny wodospad.
Wyglądał, jakby sięgał nieba.
Szeroki na co najmniej sześć metrów.
Był podświetlony z tyłu i z góry.
Patrzyli w stronę Chicago, czyli na południowy zachód.
Byli tak przerażeni, że szybko zebrali swoje rzeczy
i błyskawicznie uciekli.
„BIAŁY WODOSPAD”.
To, o czym mówisz, w pełni potwierdza odczyty z radaru
o 21.00 do czasu po północy.
Obserwowałem radar do drugiej w nocy.
Według odczytów obiekty były na wysokości dwóch kilometrów.
- Musiał to być wysoki wodospad. - Racja.
Coś niesamowitego.
Wiele obserwacji UFO zachodzi przy dużych zbiornikach wodnych.
- Wielkie Jeziora wydają się epicentrum. - Tak.
- To słodka woda. - Słyszałam o tym wiele razy.
Wielkie Jeziora to największy zbiornik ze słodką wodą na Ziemi.
Zupełnie jakby szukali otwartej wody i znaleźli ją tutaj.
Musi to mieć jakieś znaczenie.
Zawsze chciałam poznać „gościa od radaru”.
Mówi, że wie, co widział.
Musimy pokazać, że nie zwariowaliśmy. Że wiemy, co widzieliśmy.
Obserwacja z 1994 roku sprawiła, że stałem się niejako popularny.
Wiele zapytań było z autentycznej ciekawości.
Ale gdyby nie nagranie z operatora radaru,
wpłynęłoby to na mnie inaczej.
Ludzie byliby negatywnie nastawieni albo zwyczajnie w to nie wierzyli.
Widzieliśmy to na niebie na wschodzie.
Widzieliśmy metaliczną budowę.
- Myślę, że tak. - Właśnie.
Zobaczyłem coś, czego już potem nie zobaczyłem.
Bardzo interesujące w tych dwóch światłach było to,
że jedno oderwało się od drugiego z wielką prędkością.
STACJA W MUSKEGON
Widziałem obiekty między South Haven i Benton Harbor,
ale świadkowie i policjant, którzy byli w Holland,
nie mogli ocenić odległości i wysokości.
A ja mogłem.
Widziałem, jak bardzo oddalone były i na jakiej wysokości się znajdowały.
I pasowało to do ich zeznań.
Teraz jestem pewny, że widzieliśmy to samo.
Nie ma wątpliwości.
Najdziwniejsza rzecz wydarzyła się,
gdy używałem radaru, by śledzić jeden z obiektów,
a ten rozdzielił się na kilka.
Zaczęły one formować się w trójkąty i obracać się na różne sposoby.
Przechodziły nawet z pozycji poziomej do pionowej.
Bardzo dziwne było to,
że każdy taki trójkąt był sformowany tak,
by odbijać wiązkę radaru.
Gdyby obiekty były w innych miejscach, nie wykryłbym ich pojedynczą wiązką.
Nie ma innego wytłumaczenia niż to,
że to coś wiedziało, gdzie jest radar.
Aby to ustalić, trzeba posiadać ogromną inteligencję.
Aż zacząłem się zastanawiać: „Czy tak się właśnie komunikują?”.
Ciągle się zastanawiam, co tak naprawdę zobaczyłem.
„Co w sekundę jest w stanie osiągnąć prędkość 115 000 km/h?”
Co to mogło być?
Co wtedy zobaczyliście?
To było UFO.
Jestem pewna.
A co do było według ciebie?
Ciężko odpowiedzieć na to pytanie,
bo nikt nie chce wyjść na wariata.
Ale odhaczyłem wszystko, co przyszło mi do głowy.
Wyglądało to na technologię,
która wyprzedza naszą o setki lat.
Nikt nie jest w stanie przesądzić, że były to pozaziemskie statki.
Ale z drugiej strony spoglądam sobie na wszechświat.
Widzę nocne niebo.
I wtedy mam przeczycie, że nie jesteśmy sami we wszechświecie.
Minęło prawie 30 lat.
Cieszę się, że miałam swój udział w tamtych wydarzeniach.
Gdy to przeglądam, cofam się w czasie o prawie 30 lat.
Moje dzieci były małe.
To było UFO.
Cieszę się, że mogły to widzieć.
Dwie najlepsze rzeczy, jakie mnie spotkały, to moje dzieci.
A na trzecim miejscu jest tamta noc.
Wzruszyłam się, choć mówiłam sobie, że tego nie zrobię.
Mam nadzieję, że każdy na świecie zobaczy kiedyś coś takiego.
Gdy otrzymujemy raporty o UFO,
wiemy, że dostajemy je od ułamka osób, które mogły coś zobaczyć.
Znamy tylko małą część opowieści na temat tamtej nocy.
Jest ich o wiele więcej.
Chcę zachęcić każdego do opowiedzenia swojej.
To dobry moment na to.
Pora o tym porozmawiać.
Liczę, że pojawią się świadkowie, którzy będą chcieli opowiedzieć mi,
co spotkało ich 8 marca 1994 roku.
O ile w pełni nie potwierdzimy, co wtedy zaszło,
to nie zamierzam rezygnować z dążeń do ustalenia prawdy.
Mogę to robić do końca życia.
Jeśli ty lub twój znajomy byliście świadkami czegoś dziwnego
nad jeziorem Michigan 8 marca 1994 roku, odwiedźcie stronę unsolved.com.
Napisy: Krzysiek Igielski