NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
OHIO EYALETLERARASI OTOYOL I-75 MICHIGAN SINIRINA 80 KM
911. Acil durumun nedir?
Merhaba, ben Deirdre, Hancock İlçesi'nden.
Bizimkiler I-75'i biçiyor...
...ve tuhaf bir uyku tulumuna rastlamışlar.
İçinde bir şey var. Ağzı bağlı.
Bu uyku tulumunu buldukları yer,
I-75 otoyolunda bir dizi çam ağacı.
Gidip tulumu aldım
ve içinde ağır bir şey olduğunu fark ettim.
Tulumun boyutuna bakıp
birinin köpeği olabileceğini düşündük.
Diğer düşüncemiz "Ya içinde bir çocuk varsa?" idi.
Devriye çağırsak iyi olur dedik. Açmak istemedik.
Ohio Eyalet Polisi geldi.
Tulumu açıp içine baktı.
İki kez baktı. "Tekrar bakmam lazım" dedi.
"Bu kesinlikle bir ayak" dedi.
Kalıntılar vücudun alt kısmından oluşuyordu.
Kalçaya bağlı bacaklar vardı
ama göbek deliğinden yukarısı yoktu.
Kesilmişti.
Bunu yapan kişinin
bir insan bedenini parçalara ayırırken
ne düşünüyordur?
Aklından ne geçer?
İnsanlar çok kötü şeyler yapabilir.
WAYNE İLÇESİ, MICHIGAN
RIVER ROUGE LİSESİ
Oğlum David'in cenaze töreni burada yapıldı.
Bu salon kesinlikle tıklım tıklımdı.
Sadece ayakta yer vardı.
İnsanlar duvarlar boyunca durup koridoru kaplamıştı.
Bu kadar insanı görmek gerçekten çok kuvvetliydi.
David'in o kadar insana dokunduğunu düşünmek.
Ne haber? Lavish Habits Unlimited'den Dave Carter.
Bugün, beş yıl sonra, 10 yıl sonra başarmak istediğim şeyler var.
Kendime güveniyorum.
Hedefime ulaşınca bir sonrakine geçiyorum.
David öldürüldüğünde 39 yaşındaydı.
Ne haber oğlum?
Eğlenceyi seven biriydi. Ciddi ama eğlenceli.
Uzun boylu, yakışıklı, atletik.
David benim en iyi arkadaşımdı.
Tavsiye için arayacağım kişi David'di.
Yaptığı her şeyle gurur duyardı.
David çok çalıştı.
Bir üretim tesisinde tam zamanlı bir işi vardı,
bir yandan da kendi giyim markasını yarattı.
Lavish Habits Unlimited.
David'le tanıştığımızda dokuz yaşındaydık.
David benim en iyi arkadaşımdı.
Güvenebileceğim biriydi
ama kesinlikle platonik bir ilişkimiz vardı .
Orada bir sınırımız vardı.
David hep büyüyüp bir aile kurmak, evlenmek istiyordu.
Her zaman çok kaliteli biriydi.
Baba olunca bir seviye yükseldi.
Her şey oğluna göre ayarlandı.
DJ ile çok ilgili bir babaydı.
Babamla olan ilişkimiz, en iyi arkadaş gibiydik.
Hep bir şeyler yapardık.
Aramızdaki bağ kopmayacak cinstendi.
David'i ilk gördüğümde ondan hoşlandığımı biliyordum.
Komikti. Beni güldürürdü.
Dışarı çıkıp eğlenmeye başladık.
Ben 19 yaşındaydım.
O 20 yaşına yeni basmıştı.
DJ doğduğunda
David çok heyecanlıydı.
DJ'e doğru düzgün bakmadan koridorda "Oğlum oldu!" diye bağırdı.
David'le 2000'den 2014'e dek bir ayrı bir barışıktık.
Ancak DJ'i ortak büyüttüğümüz için yakındık.
Ondan sonra David'in bir sürü kadın arkadaşı oldu.
İlişkileri ve kız arkadaşları çoktu.
Mart 2018'in ortasında David,
daha önce hiç görmediğim bir genç kadınla geldi.
Gelip tanıştırdı.
"Bu arkadaşım Tammy."
Tammy ve David liseye birlikte gitmişlerdi.
Ortak bir arkadaşının doğum gününde tekrar bir araya gelmişler
ve sonunda bir ilişkiye dönüşmüş.
Tammy, Detroit Tıp Merkezi'nde çalışıyordu.
Aynı zamanda seyahat danışmanıydı
ve bana ikizleri olduğunu söyledi.
O zamanlar 18 yaşında olan bir oğlu ve bir kızı vardı.
Tammy'yle lisede tanıştık.
David, Tammy ve ben aynı yıl mezun olduk.
Lisedeki kişiliği çok neşeliydi.
O zamanlar çok sağlam bir arkadaştı.
Ama liseden sonra çoğumuz kendi yoluna gitti.
Mart 2018 civarında
David ve Tammy'nin çıktığını öğrendim ve bu beni şaşırttı.
Ama arkadaş olarak birbirimiz için en iyisini isteriz.
David mutluysa ben de onun adına mutluydum.
Birlikte çok vakit geçiriyorlardı,
her gün onunlaydı. Şöyle düşünürdüm,
"Peki. Belki de bu, babamın birlikte olup evleneceği kişidir."
David'in mutlu göründüğünü söyleyebilirim. Bence eğlendiler.
Bence birlikte oldukları altı ay boyunca iyi vakit geçirdiler.
Ama David'e çok takıktı.
Çocuklarımın gönül meselelerine
fazla karışmamaya çalışırım.
Ama ne zaman bir araya gelsek
David'i izlerdi.
Başka biriyle konuşuyorsa ona göz kulak olurdu.
David'i gördüğümüz her gün Tammy'yi de gördük.
Hep etraftaydı.
Tanıştığımız andan itibaren Tammy'yi umursamadım.
Herkes "Görümcelik ediyorsun" dedi.
"Kimseyi sevmiyorsun."
"Olabilir ama ondan hoşlanmadığımı biliyorum" dedim.
30 EYLÜL 2018
30 Eylül sıradan bir pazar günüydü.
DJ, akşam babasına gitmeye hazırlanıyordu.
Sonra David'den bir mesaj aldım.
"Kendimi iyi hissetmiyorum. Sorun ne bilmiyorum."
"Bence bu gece DJ buraya gelmemeli."
Ona mesaj atmaya çalıştım.
Babamdan hasta olduğunu söyleyen cevaplar aldım.
Etrafında kimseyi istemiyormuş.
DJ "Babamın evinden alacaklarım var" dedi.
Peki, dedim.
Babamın evine yanaşınca
Tammy'nin çöpü çıkardığını gördüm.
Selam verdim. Beni görmüştü.
Ve dairenin kapısına koştu. Harbi koştu.
Babamın evine vardığımda kapı kilitliydi.
Beni gördüğüne göre kilitlemez demiştim.
Ama anahtarım vardı.
İçeri girdim, ilk o gelip "Ne haber DJ?" dedi.
"Telefonumun şarj aletini gördün mü?" diye sordum.
"Hayır, görmedim" dedi.
Babamın yatak odası kapısının kapalı olduğunu fark ettim, tuhaftı.
Sonra banyo kapısını da kapattı.
Biraz tuhaf geldi.
Gelmişken babama selam vereyim dedim.
"Hayır, burada değil. Yürüyüşe çıktı" dedi.
İçimden "Ne tuhaf" dedim.
"O hasta. Dışarısı soğuk. Kim yürüyüşe çıkar?"
Hiç mantıklı gelmedi.
Ama büyükannemin evine gitmeliydim.
Çıkıp gittim.
David'i 19 yıldır tanırım.
Bir fabrikada günde 10 ila 12 saat çalışırken tanıştık.
Ve çok yakınlaştık.
Dave'i en son o perşembe gördüm.
Pazar günü çalışacaktık
ama Dave pazar günü işe gelmedi.
Dave'in çifte mesaiyi kaçırması sıra dışıydı.
Salı günü geldiğinde Dave üç gündür işe gelmemişti.
"Hayır. Bir terslik var" dedim.
Salı günü bir telefon aldım.
Roger, "İşe gelmediği üçüncü gün" dedi.
"İyi olup olmadığına bakmak için dairesine gidebilir misin?"
Telefonla aradım.
Telesekretere düştü.
Sonra David'in kız arkadaşı Tammy'yi aradım.
"David iyi mi?" dedim.
"Pazar gününden beri konuşmadık" dedi.
Eşim Derek ve ben David'in dairesine gittik.
Arabasını park yerinde gördük.
Kapıya vardık, çalıyoruz. Kimse kapıya gelmiyor.
Kapı kolunu tuttum
kapı açıldı.
"Neden açık?" diye endişelenmeye başladık.
"Bu daireyi hep kilitlerdi."
O noktada bir terslik olduğunu biliyordum.
Babamı aradım,
DJ'in annesi Samia'yı da.
Tasia "Baba, David'in iş yerinden aradılar" dedi.
"İş arkadaşlarından biri üç dört gündür işe gelmedi, dedi."
Ne, dedim.
Hepimiz daireye gittik.
Etrafa bakıp düşünüyordum,
"David evini asla böyle bırakmaz."
"Çarşaflarını asla top yapıp dolaba tıkmaz."
David'in odasına gittik
ve yatak toplanmamıştı.
Kardeşim aşırı titizdir.
David yatağı toplamadan asla gitmezdi.
Yatağın altına baktım.
Büyük, kocaman, kırmızı bir leke var
ve lekeyi örtmek için yatağın çekildiği belli çünkü yerler halı.
Yatağın uzun süre kalmasından çıkan izden
hareket ettiği belliydi.
Yataktaki yorganı kaldırdım
ve o anda şey benzeri bir şey gördüm.
Kan.
Yatağın üstünde bir delik vardı.
Etrafta dolaştım.
Dolap kapağının sol alt köşesinde bir delik vardı.
Askerim, kurşun deliğiydi, biliyordum.
"Tamam. Burada bir terslik var."
"Herkes dışarı" dedim.
Melvindale Karakolu'na gidip kayıp ihbarı yaptık.
Hastaneleri arıyoruz. Morgları arıyorum.
Bu öğleden sonra Michigan dedektifleri
Outer Drive ve Allen Road çevresinde ipucu arıyordu.
Melvindale Polisi daireyi kapattı.
Dışarıda bir yükleyici vardı.
Aktif olarak çöpü karıştırıyorlardı,
çöp torbalarını falan kontrol ediyorlardı.
Bu sırada,
onu bulan biri varsa ondan haber bekliyorduk.
Facebook'a girdim.
"David'i gören varsa lütfen bana haber versin."
David Carter bu hafta işe gitmeyince
ailesi alarma geçti.
Polis departmanı ve ailesi
onu tanıyanlardan yardım bekliyor...
O salı gecesi,
lekeyi ve kurşun deliğini gördükten sonra,
Tammy'yi arayıp dedim ki
"Tammy, sana bir kez daha soracağım. Kardeşim nerede?"
"Tasia, neden bahsettiğini bilmiyorum" dedi.
"Onu pazardan beri görmedim."
Kaybolduğunu söylememe hiç aldırmadı.
"Tamam. Kardeşimde ve onu bulamamamda bir parmağın olduğunu
öğrenirsem fena bozuşuruz" dedim.
Tammy işteydi.
Gününü normal bir günmüş geçirdi.
Birkaç kez sosyal medyadaydı.
Normal bir hayat yaşıyordu.
Altı ay boyunca neredeyse her gün birlikte olduğu kişinin
işten çıkıp David'i bulmamıza yardım etmemesi benim için inanılmazdı.
Ortalıkta yoktu. Sen onun kız arkadaşısın.
Herkes kadar endişeli görünmüyorsun.
1 EKİM 2018 DAVID'İN KAYIP İHBARINDAN BİR GÜN ÖNCE
Bir Ulaştırma Bakanlığı çalışanı I-75'te bir uyku tulumu buldu...
Hancock İlçesi adli tabibi
I-75'teki kalıntılara cinayet dedi.
Kurbanın birkaç gündür otoyol kenarında olduğundan şüpheleniyorlar.
Dedektifler kayıp ihbarlarını inceliyor.
Ohio Ulaştırma Bakanlığı'nın
çim biçicileri
otların arasında uyku tulumu buldu.
I-75'in çıkışındaki bir bankette.
Uyku tulumunun içinde
vücudun parçalanmış alt kısmı vardı.
Elimde sadece alt gövde ve bacaklar vardı.
Bu erkek bana siyahi
ya da melezmiş gibi göründü.
İç dikişi 91 santim.
Çok uzun boylu biri.
Otopsi sırasında
sol üst bacakta çok tipik bir dövme bulduk.
Kırmızı gözlü bir pit bull köpeğiydi.
Bu sıra dışı.
O fotoğrafı Melvindale, Michigan'a gönderdik.
Orada kayıp bir kişi vardı.
3 EKİM 2018 DAVID'İN KAYIP İHBARINDAN BİR GÜN SONRA
Melvindale emniyet müdürü beni arayıp çağırdı
çünkü bazı soruları vardı.
Çok ama çok ilgilendiği bir dövmeydi.
Bacağında pit bull dövmesi olduğunu söyledim.
Müdüre "Onu buldunuz mu?" diye sordum.
"Evet" dedi.
ELTON VE DAVID CARTER
Bir asker olduğumdan
ölüm hayatın bir parçası.
Kaçınılmaz.
Bir aile üyesine böyle olacağını hiç düşünmemiştim.
Zor.
Gerçekten çok zor.
Bay Carter'ın polise gitmesine yardım ettim.
Asla unutmayacağım.
Çok fazla duygu vardı.
Karakoldan dönüyordum.
Tasia'nın yüzünü görmek istemiyordum.
Arabayı eşim kullanıyordu ve durunca yüzünde gördüm.
Yüzünde gördüm, dışarı çıkıp
bana sarılıp "Hayatım, o öldü" dedi.
Söyleyecek sözüm yoktu. Gerçekten karnıma yumruk yemiş gibiydim.
Endişem annesiydi.
Yaşadığım, yaptığım onca şey bir hiç.
Oğlumuz olduğunu söylemekten
daha zor bir şey yaptığımı düşünemiyorum.
Yıkıldı.
Sanki her şey içinden çekilmişti.
Elimden bir şey gelmedi...
...sarılmaktan başka.
Tek yapabildiğimdi.
Amcama "Ne oldu?" diye sordum.
Bilmek istedim. Başta söylemedi.
"Ne oldu?" diye üsteledim.
"Bana söylemek zorundasın. O benim babam."
Ve...
"Evet, babanı bulmuşlar ama parçalar hâlinde" dedi.
"Vücudu parçalanmış."
Çekip gittim, kimseye bakmak istemedim.
Arabanın yanında çömelmiş, çimlerde oturmuş
öfke ve hüzünle dolu ağlıyordum.
Babam doğduğumdan beri örnek aldığım bir insandı.
Hiç böyle uyuşuk hissetmemiştim.
İçimdeki arkadaş ve kız kardeş...
...olayı çözmek istedi.
Bunu sana kim yaptı?
Tüm oklarımı Tammy'ye doğrultuyorum
çünkü onu son gören o.
Tamam dedim.
"Anahtar Tammy. Ne olduğunu biliyor."
David öldürülmeden birkaç hafta önce kadın kuzenime sordu,
"Sinemaya gidelim mi?"
Sinemaya gittiler. Kuzenimin arabasıyla.
David'in dairesine döndüklerinde David'in dört tekeri de yarılmıştı.
David, "Aman tanrım" dedi.
Bence o zaman Tammy'nin yaptığını biliyordu.
Tekerleklerini yardığını
çünkü kuzenimi sinemaya götürüp onu sinemaya
götürmediği için kızmış olmalı.
Bunu kim yapar?
Kızgın kadın. Ona yordum.
"Tamam. Kızmış. O tarz bir insan."
Bir insan kıskandığında
ve bencil olduğunda
yapacağının bir ölçüsü yoktur.
28 EYLÜL 2018
David kaybolmadan önceki cuma gecesi
tüm aile DJ'in futbol maçındaydı.
O, David'i son görüşümdü,
kız kardeşi de onu son kez gördü.
Oğlunun onu son görüşüydü.
Eşimle vardığımızda David ve Tammy çoktan maçtaydı.
David maçı izliyordu.
Ah! Evet! İyi vuruş!
David bizimle gülüp şakalaşıyordu
ve aynı zamanda maça bağırıyordu.
Patlamış mısır atıp maçta eğleniyorduk.
David ve Tammy maça birlikte gelmişti
ama birlikte değillerdi.
"İyi misiniz? Neden aşağı inmiyor?" diye sordum.
David de "Düzelir" dedi.
Belki tartıştılar dedim. Konuşmuyorlardı.
Bir an durup tribünlere baktım
Tammy dik dik yüzüme bakıyordu,
direkt yüzüme,
şeytan görmüş gibiydim.
Hiç aklımdan çıkmadı. Yüzündeki ifadeyi hâlâ görebiliyorum.
Bence kardeşim David, Tammy'den ayrılmıştı.
Bence o gece futbol maçından sonra
yaşadıkları bardağı taşıran son damlaydı.
"Artık bunu yapamam" dedi
ve kadın dayanamadı.
Bence David'in herkesle olan ilişkisini kıskanıyordu.
Benimle, oğluyla, ebeveynlerimizle.
Bence iletişim kurduğu herkesi kıskanıyordu.
Ama Tammy'nin cinayet işleyebileceğini hiç düşünmemiştim.
Asla.
Bence ayrılmanın yolunu arıyordu.
Tamamen uzaklaşması zaman aldı.
Çünkü çok sahipleniciydi.
Dave'in ayrılmak istediğini biliyordu ve bu içinde bir şeyi ateşledi,
"Benim olmazsa kimsenin olamaz" gibi.
Polise Tammy'yi araştırmasını söyledim
ama polis ne yaptığı ya da buldukları hakkında
hiçbir şey söylemedi.
5 EKİM 2018 - DAVID'İN KALINTILARI BULUNDUKTAN DÖRT GÜN SONRA
David'le ilgili haberi aldıktan birkaç gün sonra
yeğenimin futbol maçı vardı.
Koç bana "Futbola ara vermeye ihtiyacın var mı?" dedi.
"Hayır, bu sırtımı döneceğim bir şey değil" dedim.
"Babamın yapmamı isteyeceği bir şey değil."
Maç gecesi müthişti.
Herkes bana sevgi gösterdi.
Aile ve arkadaşlar. Tribünlerde yan yana oturdular.
Sanki tüm tribün ailemdi.
Babamın bana öğrettiği bir söz var,
"Ne olursa olsun, her türlü devam et."
O maçtan önce kendime "Oynayacağım" dedim.
"Onun için oynayacağım."
Söylemesi çılgınca ama oynayan ben değildim.
Sanki içimde yapabileceğimi bilmediğim hareketleri yapan
babamdı gibi hissettim.
SENİ SEVİYORUM BABA
DJ'İN TAKIMI MAÇI 64-0 KAZANDI
DJ'in futbol maçı sırasında babam beni aradı.
Babam, "Sana bir şey söylemeliyim" dedi.
"Onu yakaladılar" dedi. "Kimi?" dedim.
Tammy'yi tutukladılar, dedi.
Tammy'nin o gece tutuklandığını öğrenmek
herkese moral oldu.
Sanki neşe getirdi.
İnanamadık. "Aman tanrım! Yakalanmış."
"Adalet bulduk."
Herkes ağlıyor ve mutlu.
Birkaç gün sonra serbest bırakıldı.
Cuma günü gözaltına alınan şüpheli serbest bırakıldı.
Melvindale Polisi bu gece geç saatlerde doğrulanmış.
Soruşturma devam ediyor.
Tammy Williams sorgulanmak üzere karakola getirildi.
Bazı görüşmeler yapıldı.
Soruşturma altında serbest bırakıldı.
Söyleyebileceklerim kısıtlı
çünkü soruşturmamıza engel olmamalı.
Ama size söyleyebileceğim şey,
o an onu tutuklayıp suçlayacak kadar delilleri yoktu.
Onun gitmesine izin vermek
benim için büyük bir darbeydi.
Onu sadece 72 saat tutabilirler.
Cesedin kalanını bulmalılar
çünkü bir ölüm sebebi lazım.
10 EKİM 2018 TAMMY SALINDIKTAN İKİ GÜN SONRA
Melvindale'li bir babanın cinayetinde yeni gelişmeler.
Findlay güneyinde, I-75'te, daha çok kalıntı bulundu.
I-75'te başka kalıntılar bulmuşlar.
İlk setin bulunduğu otoyolda.
İkinci seti bize yolladılar,
kırmızı saplı siyah bir çantanın içindeydi.
Çantada bir insan kafası vardı.
Kulplu, küçük market poşetlerine sarılmıştı.
Ve poşetlerden biri çenesinin altından bağlıydı.
Kalıntıların kalanını bulduklarına dair üçüncü bir telefon aldık.
Renkli bir bavulun içinde.
Büyük, parlak çiçekli.
Bavulun içinde bir yorgan vardı.
Yorganın içinde de kalıntılar.
Üst gövdesi, iki kolu, iki eli, tüm parmakları vardı.
Artık vücudu birleştirebilirdik.
Tam burada bir kurşun yarası vardı.
Kulak memesi altından geriye.
Yara bu tarafa gidiyor.3
Çıkış tam tepedeydi.
Tek bir kurşun yarası vardı.
Çok yakın mesafeden. Neredeyse temas yarası.
Artık bir ölüm nedenim vardı.
Savunmaya dair izler yoktu.
Boğuşma izi yok,
başka hiçbir yerde yara izi yok.
Uzun boylu 86 kilo bir adam var ve hiç savaşmamış mı?
Silahı görmemiş mi?
Uyuyor muydu?
Bir şekilde aciz miydi?
Bilmiyorum.
İlginç olan,
kanında antihistaminik olmasıydı.
Uykunuzu getirir.
Bence ölümü hızlıydı.
Bence 29 Eylül'de
kardeşim uykuya yattı.
Tammy'de kardeşimin evinin anahtarı vardı
ve bence o uyurken girip...
...onu kafasından vurdu.
Telefonundan gönderilmiş mesajlar vardı.
İnsanlar mesaj atanın o olduğunu sansın diye
ama Tammy'ydi.
Mesajları sandım ki...
Başta mesajlar ondan sandım
çünkü olmadığına inanmak için bir neden yoktu.
Ama geri dönüp mesajı iyice okuduğumda,
metnin yazılışından,
onun yazmadığı belliydi.
O öldükten sonra
ölümden sorumlu kişi büyük bir sorunla karşı karşıya kaldı.
"89 kiloluk, 193 santim bir adamdan nasıl kurtulurum?"
"Onu merdivenlerden aşağı taşıyamam."
Kalıntıların sadece alt kısmı 33 kiloydu.
Bence bu durumda parçalama, cesedi taşımak için daha mantıklıydı.
Kesiklerle ayrılmıştı.
Testere gibi bir şeyle değil.
Bence bu sıradan bir
mutfak bıçağından başka bir şey değildi.
Ama biraz zaman aldı.
Böyle aletlerle bir vücudu
kısa sürede üçe ayıramazsınız.
Erkek arkadaşını sadece kafasından vurması değil,
vücudunu parçalaması,
cesedin içinde bulunduğu eşyaları satın alması
ve I-75 boyunca dağıtıp...
...hiçbir şey olmamış gibi işe gitmesi?
Bu onun psikopat olduğunu gösteriyor.
Tammy'yi gidip almalarını bekliyoruz.
27 Ekim'de anma törenimiz var.
Şükran Günü ve Noel gelip geçiyor.
Ocak 2019'da öğrendik ki
Tammy Ekim 2018'de Michigan'dan kaçmış.
Williams, ekim ayından beri kaçıyor. Tamera Renee Williams,
polis, Melvindale'de sevgilisini öldürüp parçaladığını söylüyor.
Tamera, oradaysan teslim ol bebeğim.
Daima kaçamazsın.
Ve şimdi, o kadar yoğun bir av başladı ki US Marshals dâhil edildi.
US Marshals, genelde
iğrenç ve ciddi suç işleyip bu suçlardan
kaçanların davalarını bize atar.
Onları bulup adalete teslim ederiz.
Bu dava, doğası gereği son derece acımasızdı.
Bu kişi birden fazla parça hâlinde bulundu
ve bunu birine yapmak için özel biri gerekir.
Bu hesaplanmıştı. Bu planlanmıştı.
Bu düşünülmüştü.
Tammy cinayetle suçlanıyor.
Parçalama, delil bozma ve sabıkalı silahtan da.
Tehlikeli bir kadından bahsediyoruz.
Kullanılmış olan silah bulunamadı.
Muhtemelen silahlı ve tehlikelidir.
Soruşturma sırasında Tammy Williams hakkında çok şey öğrendim.
16 Ekim 2018'de Ann Arbor, Michigan'da görülmüş.
Kredi kartı fişlerine göre
bankamatikten birkaç kez para çekmiş.
Yemek yemiş.
Restoranda kamera kaydı var.
Yemekten sonra uzun bir süre orada oturup bir şeyler içti.
Dışarı çıktı, bir çekçeğe binip
onunla otele gitti.
Ertesi sabah, ayın 17 'sinin sabahı, uyanıp
Ann Arbor'daki tren garına gitti.
Ann Arbor'dan Şikago'ya giden Amtrak trenine bindi.
New York, Penn İstasyonu'na giden bir trene bindi.
Neptün Otel adında bir otele yerleşti.
Bu noktada kimse Tammy'yi aramıyor.
Otele giriş yaparken
kendi adı ve ehliyetiyle giriş yaptı,
geceyi orada geçirdi.
Ertesi sabah, 18 Ekim'de, uyandı.
Otelden çıkarken kamera kaydı var
ve son görüldüğü an bu.
Tammy Williams, 165 cm, 80 ila 90 kg, siyahi bir kadın.
Şu anda 42 yaşında.
Facebook ve Instagram'da Tammy
her zaman kılık değiştirme ustasıydı.
Saçları bir gün uzun, bir gün kısaydı.
Bir gün sarışın, bir gün esmerdi.
Kısa örgüsü olabilir.
Peruk takıyor olabilir.
Her kılığın ortak özelliği,
sol omzunda büyük bir gül dövmesi var.
Dirseğinden omzunun üzerine dek çıkıyor.
O gül buketi dikkat çeker.
Çok ayırt edici
ve gözden kaçırmak, kapatmak ya da silmek zor olur.
Üstüne üstlük, hadi bir şekilde
kapattırdı diyelim.
Bu da bir yerlerde o gülleri
kapatmış bir dövmeci var demek.
Tammy şu anda bir işte çalışıyorsa seyahat danışmanıydı.
Seyahatinizi ayarlamış olabilir.
Hastanede çalışıyor olabilir.
Dün kanınızı almış olabilir.
Dürüst olalım. Kandan korkmuyor.
Ailesiyle konuşmayalı uzun zaman oldu
ama her görüşmemde "Fikrim yok. Ondan haber almadım" deniyor.
"Onunla konuşmadım."
Ben de buna inanmıyorum.
Biri ona maddi yardımda bulunuyor,
başının üzerine dam ve kalacak bir yer sağlıyor.
Öylece ortadan kaybolmadı.
Birçok farklı insanla yaptığım görüşmelerde herkesin söylediği
hayatında hep bir erkek olması gereken kadınlardan olduğu.
Ve bu beni korkutuyor.
Bu kadın suçu işledikten sonra hâlâ özgür
ve başkasına zarar verebilir.
O pazar gecesi babamın yatak odasına gitmeyi çok düşündüm.
Belki girmeliydim,
belki de içeri girmemek iyi bir karardı
çünkü içimden bir ses "Oraya girme" diyordu.
Babamın odasına girsem muhtemelen başıma bir şey gelirdi.
Av başladı, US Marshals seferber oldu,
dünya çapında bir kaçak avı.
Tammy'nin yeni bir ilişkisi olabilir.
Yeni biriyle çıkıyordur. Tehlikede olabilir.
Genç babanın aile üyeleri hâlâ Tamera bulunup yargılansın diye dua ediyor.
RIVER ROUGE LİSESİ
Oğlum David'in cenazesinde
birçok kişi ondan bahsetti.
Çok dokunaklıydı.
Hayat mutlulukla doludur ve bazen de bokla.
Evet, öyle. Evet.
Herkes David'den ve nasıl tanıştıklarından bahsetti.
Eşim Marie ve bana
başsağlığı dileyip sarılıyorlardı.
Marie. Vay canına.
Çok doğal bir şekilde hep ağladı.
Onu teselli etmeye çalışırken
kendimi çaresiz hissettim.
Hep Tammy sadece kardeşimi öldürmedi derim.
Annemi de öldürdü
çünkü Tammy, David'i öldürmeden altı gün önce
annemize kanser teşhisi kondu.
Öldürüldükten sonra kalbi öyle kırıldı ki,
kanser tedavisine gitmeyi bıraktı
ve annem vefat etti.
David'i düşünmediğim
tek bir gün bile geçmiyor.
DJ'e bakıyorum.
Başardığı şeyleri düşünmeye başlıyorum,
yaptığı her şeyi ve diyorum ki,
"Babası burada olsaydı çok gurur duyardı."
Şu anda Doğu Michigan Üniversitesi'nde futbol oynuyor
ve işletme okuyorum.
Babamın giyim şirketini devraldım.
İyiyim
ama bazen kafamı kurcalayan düşünceler
beni neredeyse ruhen yıkıyor.
"Vay canına. Artık bir babam yok."
Şu an babamla birkaç dakikam olsa
benimle gurur duyuyor mu, sorardım.
Onu çok sevdiğimi ve özlediğimi söylerdim.
David öldüğünde bir kara delik gibiydi.
Hiçbir şey ya da hiç kimse dolduramadı.
Biri oradan kaybolmadan odaya ne kadar ışık getirir, bilemezsin.
Karanlıktı.
Kaç yaşındasın?
Şakaları ve kahkahaları özlüyorum.
Konuşmalarımızı, kavgalarımızı özlüyorum.
Onu özlüyorum. Hakkındaki her şeyi özlüyorum.
Bir şekilde birinin Tammy'yi göreceğine ve yakalanacağına inanıyorum.
David'i geri getirmeyecek
ama en azından huzur içinde yatmasına izin verebileceğiz.
Tamera "Tammy" Renee Williams'ın
yakalanmasına yardım edecek bilgiye 10.000 dolar ödül var.
İpucu için 1-877-WANTED-2'yi arayın ya da UNSOLVED.COM'a gidin.
SIRADAKİ BÖLÜMLERDE
Ben Bufalo Jim.
Yine bir cuma akşamı birader.
Biri Bufalo'dan kurtulacaktı.
Burası babamın ölü bulunduğu oda.
Onu savunmasız bir duruma soktular.
Tuzak sanmıştık.
Ne olacağını asla bilemezsin.
Koca Ayak'a inanır mısın?
UFO'lara inanır mısın?
Vay canına, dedim.
Selam Josh.
"Josh kalkıp tuvalete gideceğini söyledi ve bir daha dönmedi" demeleri.
Bana mantıksız geliyor. Söylediklerinden fazlası var.
Bence Josh'ın da herkes gibi sırları vardı.
Keşke o sırları bilenler ortaya çıksa.
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan