NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Rok temu Joshua Guimond zniknął z mieszkania niedaleko uczelni...
Minęło pięć lat, odkąd go widziano...
Mija 15 lat od zaginięcia Josha Guimonda...
Student St. John’s zniknął, wracając do domu z imprezy.
Od tamtej pory go nie widziano.
Myślę, że Josh miał tajemnice. Tak jak każdy.
Nie dbam o to, co robił.
Tęsknimy za przyjacielem.
9 LISTOPADA 2002
TEREN ST. JOHN’S UNIVERSITY COLLEGEVILLE, MINNESOTA
Josh był tamtej nocy na imprezie.
Grał w pokera w akademiku na terenie kampusu.
Pojawił się na imprezie około 22.30.
I jakoś po północy...
ludzie zauważyli, że Josha tam nie ma.
Parę osób widziało wychodzącego mężczyznę, ale nie byli pewni, czy to Josh.
Nie było go już na imprezie.
Nikt nic nie wiedział.
Zniknął.
- Ukończenie szkoły. - Tak.
Był dumny ze swojej przemowy.
Ciężko nad nią pracował.
Pamiętam.
Pomagał wraz z Katie przy Olimpiadach Specjalnych.
- Już zapomniałam. - Tak.
To oni na balu.
- Ładnie zdjęcie. - Bardzo mi się podoba.
Pierwsza para to skarbnik klasy, Karie Benson,
w towarzystwie przewodniczącego klasy, Josha Guimonda.
Dorastaliśmy razem. Uczyliśmy się w tym samym liceum.
Byliśmy razem od przedostatniej klasy. Josh był moją licealną miłością.
Był bardzo przystojny. Miał blond włosy i niebieskie oczy.
Był dobrze zbudowany i miał świetne poczucie humoru.
Wiele osób tego nie zauważało,
bo zawsze był pewny siebie i sumienny.
Zobacz, jaką ma poważną minę. Oboje wyglądacie na ponurych.
- Reszta się uśmiecha. - Wszyscy pozostali.
Poznaliśmy się w drugiej klasie.
Pod koniec liceum byliśmy już bliskimi przyjaciółmi.
Po liceum również.
Josh został wybrany na najlepszego ucznia w klasie.
Wierzyłam, że odniesie sukces.
Lubił się bawić. Był towarzyski.
Był szczęśliwy i nawet za mądry jak na swój wiek.
Trzynaście lat temu uznano nas za wyjątkowych od samego początku.
Mieliśmy skończyć liceum w roku 2000...
Josh chciał zostać prawnikiem.
Już w młodości od razu było czuć, że mówi jak dorosły.
Zawsze podawał coś w wątpliwość.
Społeczeństwo może się zmienić, ale nie rzetelne nauczanie.
Gdy skończyłby 35 lat, wystartowałby na prezydenta.
Josh!
Po college’u chciał pójść na studia prawnicze,
by zostać prawnikiem, potem politykiem i wreszcie prezydentem.
Idąc do college’u, wybraliśmy podobne uczelnie.
Ja wybrałam College of Saint Benedict, w pełni żeńską uczelnię.
On poszedł na St. John’s University.
SJU to męska uczelnia.
To dwa kampusy, ale ten sam college.
Mieliśmy razem zajęcia i dalej byliśmy razem.
Na drugim roku wraz z Joshem wziąłem udział w próbnym procesie.
Był rok niżej niż ja w SJU.
Szybko wydał mi się kimś godnym zaufania.
Był bardzo inteligentny i bezproblemowy.
Gdy poznaliśmy się lepiej, okazało się, że sporo nas łączy.
Mieszkaliśmy razem na moim czwartym i jego trzecim roku.
Gdy zniknął, byłem jednym z jego najlepszych przyjaciół.
Ostatnio widziałem Josha tydzień wcześniej.
Oglądałem jego próbny proces w Macalester.
Zdobył wiele nagród, a ja go pochwaliłem.
Powiedziałem, że go kocham. Życzyliśmy sobie do zobaczenia.
I tyle.
W sobotę 9 listopada 2002 roku wybrałem się z Joshem na brunch.
Zadzwoniła Katie, zapraszając nas na wieczór do niej i jej współlokatorek.
Uznałem, że skorzystam i wpadnę do nich tamtego wieczoru.
Ale Josh dostał zaproszenie od innych znajomych,
którzy organizowali tamtej nocy pokera.
Po raz ostatni widziałem go po kolacji,
około 18.30 albo 19.00.
Był u nas ze znajomym, Alexem.
Powiedziałem, że lecę. Josh życzył mi miłej zabawy.
Życzyłem im tego samego. I tak to się zakończyło.
Wyszedłem od Katie jakoś po drugiej w nocy.
Wróciłem do siebie. Josha nie było w jego pokoju.
Uznałem, że nadal jest na imprezie.
Następnego ranka
nadal go nie było.
To było dziwne.
Sprawdziłem, czy pisał mi na AOL-u.
Nie logował się od ponad 12 godzin.
Zacząłem się zastanawiać, gdzie jest.
Zapytałem o to Grega i Alexa, bo byli z nim poprzedniego wieczoru,
ale też nie wiedzieli, gdzie jest.
Była 14.00 albo 15.00.
Zadzwonił Nick, pytając o Josha, który nie przyszedł na próbny proces.
To było bardzo podejrzane.
Wiedziałam, że coś mu się stało
albo przeszkodziło mu po powrocie,
bo nie wyjechałby ot tak.
Bardzo się martwiłam.
W niedzielę 10 listopada o 22.30 zadzwonił do mnie dziekan.
Powiedział, że muszę zgłosić zaginięcie syna.
„Przyjaciele nie widzieli go od zeszłej nocy”.
Bardzo się o niego bałam.
Wiedziałam, że stało się coś poważnego.
Nie wiadomo, co człowiek ma myśleć. Twój jedynak zaginął.
Nie wiesz, co robić.
Gdy matka Joshuy zadzwoniła, by zgłosić zaginięcie syna,
było to 10 listopada o 23.42.
Przeszukano jego mieszkanie.
Było to dość powierzchowne przeszukanie.
Nie było zamknięte.
Szukali oznak walki albo popełnienia przestępstwa.
Może nawet listów pożegnalnych.
Czegokolwiek, co pozwoliłoby go odnaleźć.
Ale był to typowy studencki pokój.
Telewizor był włączony.
Nie zauważyliśmy niczego dziwnego ani wskazującego na przestępstwo.
Szukali jego rzeczy osobistych, takich jak portfel.
Gdyby na przykład spakował swoje rzeczy, oznaczałoby to, że planował wyjechać.
W pokoju były kluczyki. Wszystko przeszukaliśmy.
Jego samochód stał na parkingu tam, gdzie wcześniej go parkował.
Czyli nie wyjechał.
Na miejscu były też jego okulary i pojemniki na soczewki kontaktowe.
Każdy na pewno by je zabrał,
planując rozpocząć gdzieś nowe życie.
Soczewki są dla takich osób niezbędne, więc skoro nie było ich w pojemnikach,
to uznaliśmy, że nie wrócił i musiał być gdzieś na kampusie.
Nic nie wskazywało na inne możliwości. Studenci często nocują poza akademikiem.
Wypytaliśmy jego znajomych i współlokatorów,
by odtworzyć, co robił w noc zaginięcia.
Josh przebywał ze znajomymi w swoim mieszkaniu w St. Maur House.
Wyszli stamtąd i udali się na imprezę przy Metten Court 75.
To pięć minut piechotą.
O 23.06 użyto jego karty do wejścia do mieszkania.
Uważamy, że był to on.
Wrócił po kilka piw.
Wtedy użył tej karty po raz ostatni.
SJU to naprawdę mały kampus.
Studiuje tu 2000 osób. Budynki są blisko siebie.
Akademik Josha, St. Maur House, leży blisko środka kampusu.
Metten Court, gdzie organizowano imprezę,
znajduje się przy północnym skraju.
Małe jezioro sprawia, że nie można tam podejść na przełaj.
Noc pokerowa była małą imprezą. Było tam od 10 do 12 dzieciaków.
Niektórzy kojarzyli Josha, ale nie znali go dobrze.
Inni dopiero tam go poznali.
Zeznali, że pojawił się tam między 23.30 a północą.
Wypił kilka drinków i grał w pokera.
Rozmawiałam z wieloma znajomymi Josha, którzy byli z nim na pokerze.
Mówili, że był w dobrym nastroju.
Dobrze się bawił. Rzucał żarty.
Zachowywał się jak zawsze na imprezie.
Niektórzy sądzą, że był pijany.
Inni uważają, że był na tyle trzeźwy, by nad sobą panować.
W końcu zobaczyli, jak Joshua odchodzi od stołu.
Nikt nie zwrócił uwagi, dokąd idzie.
Inni imprezowicze powiedzieli,
że wstał i wyszedł, nie mówiąc niczego nikomu.
Jedna osoba podejrzewała, że poszedł do łazienki.
Do wejścia i łazienki szło się w tym samym kierunku.
Jeśli nikt nie zwrócił uwagi, nie mógłby wiedzieć, dokąd poszedł.
Nie pamiętam, by kiedykolwiek tak zrobił.
By wyszedł bez pożegnania.
Josh powiedziałby o wyjściu ludziom, z którymi tam przyszedł.
Tamtej nocy, gdy ruszyło śledztwo,
pies tropiący szukał zapachu Josha.
Trop prowadził do przejścia z Metten Court do St. Maur House.
I tam się urwał.
Gdy zaginął Josh, opisywałem przestępstwa i rozprawy
dla St. Cloud Times w St. Cloud w Minnesocie.
Kilka godzin po zniknięciu Josha
doszły mnie wieści o śledztwie w sprawie zaginięcia na SJU.
Funkcjonariusze przybyli tam z psami tropiącymi.
Jeden z nich zaprowadził śledczych w okolice mostu,
który Josh musiał przejść z imprezy do domu.
Pojawiło się dwóch świadków.
Zidentyfikowaliśmy dwóch świadków.
Studiowali w St. John i St. Benedict, czyli byli to chłopak i dziewczyna.
Świadkowie szli w stronę Metten Court między 00.15 a 00.30.
Gdy byli niedaleko przejścia przy jeziorze Stumpf,
zauważyli mężczyznę w bluzie i niebieskich dżinsach.
Ogólny opis pasował do wyglądu Joshuy.
Poszli dalej, a gdy się obejrzeli...
osoby tej już tam nie było.
Mniej więcej w tym samym czasie Josh wyszedł z imprezy.
Sądzimy, że to był on.
Świadkowie nie widzieli niczego ani nikogo innego.
Ani ludzi, ani samochodów. Nic, co by mogło pomóc śledztwu.
Po prostu zniknął. I nie wiadomo, gdzie go szukać.
Był tam i po chwili zniknął.
Josh zaginął. Znajomi nie wiedzieli, gdzie jest.
Nikt go nie widział.
Bardzo się bałam, bo nie zdarzało mu się tak znikać.
11 LISTOPADA 2002 36 GODZIN PO ZAGINIĘCIU JOSHUY
W poszukiwania zaangażowało się wiele służb.
Sprawę prowadziło biuro szeryfa hrabstwa Stearns.
Wezwano Gwardię Narodową, by wspomogła poszukiwania,
bo choć sam kampus był stosunkowo mały,
ale teren będący własnością SJU był ogromny.
SJU to prywatny kampus o powierzchni kilku kilometrów kwadratowych.
To wiejska okolica w hrabstwie Stearns.
To spory teren. Są tam bagna i jeziora.
Nie brakuje gęsto zalesionych terenów.
We wtorek sprowadzili konie.
Przeszukiwali cały kampus i wąwozy.
Trzeciego dnia, czyli w środę,
pozwolili nam dołączyć do poszukiwań i podzielili nas na grupy.
- Wracamy tam? - Zaczniemy od przejścia.
Szukałem go po całym kampusie.
Zaangażowano setki ludzi.
Chyba nigdy nie widziałem tak szeroko zakrojonych poszukiwań.
Były największe w historii hrabstwa.
Byłem przerażony.
Szukaliśmy po zaroślach przyjaciela albo jakichkolwiek śladów,
ale bez skutku.
Chciałam poznać prawdę. Pragnęłam, by się odnalazł.
Ale nie chciałam znaleźć ciała.
Joshua Guimond nadal nie został odnaleziony.
Dość szybko wezwano FBI.
Władze Minnesoty i Wisconsin próbują rozwikłać straszną zagadkę.
W tamtym samym czasie zaginęło kilku innych studentów.
Byli w tym samym wieku i zniknęli w nocy.
Czy coś łączy te nierozwiązane sprawy?
Pojawiła się teoria o seryjnym mordercy, grasujący wzdłuż rzeki Missisipi,
który miał ich porywać i zabijać.
Chris Jenkins zaginął po halloweenowej imprezie
w tym barze w Minneapolis.
Sześć dni później kolejny student, 22-letni Michael Noll,
zaginął po własnej imprezie urodzinowej w Eau Claire w Wisconsin.
KTOŚ COŚ WIE.
To sami młodzi mężczyźni.
Tacy jak Josh: odnoszący sukcesy, zmotywowani i ambitni.
...wszyscy zaginęli promieniu 160 km od Minneapolis.
Sprawy łączą jeszcze dwa inne elementy:
alkohol i woda.
To, że Michael Noll i Chris Jenkins zaginęli w podobnym czasie,
sprawiło, że byliśmy skołowani tym,
że mogła to nie być odosobniona sprawa.
Łączenie fałszywych tropów potrafi pogrążyć każde śledztwo.
Lokalne służby i FBI mówią jednym głosem:
choć nie można wykluczyć powiązania, nie ma na to dowodów.
Czy coś łączy te sprawy?
Na razie wiemy tylko tyle, że czyjeś dzieci zaginęły bez śladu.
W początkowej fazie poszukiwań
pies służbowy doprowadził nas do wody przy moście.
Zastanawialiśmy się, czy mógł tam wpaść.
Czy był pijany i się potknął? Mógł tam wpaść.
Przeczesywano zbiornik wody. Wysłano tam nurków.
Korzystano z łodzi z sonarem.
Widok przeczesywanego jeziora
to moje najbardziej surrealistyczne i najgorsze wspomnienie.
Ja szukam najlepszego przyjaciela, a policja podejrzewa, że jest na dnie.
Nie mogłem w to uwierzyć. Odcisnęło to na mnie piętno.
Ale nadchodziła zima.
Uznano, że woda jest tak zimna, a czasami już zaczęła zamarzać,
że jeśli Josh do niej wpadł,
to ciało może wypłynąć dopiero wtedy, gdy temperatura wody wzrośnie.
Zaprzestaliśmy więc poszukiwań w wodzie.
Musieliśmy zaczekać do wiosny.
Wraz z zimą nadeszła frustracja, bo wyglądało to tak,
jakby nie szukano go na kampusie i jakby wszystko się zatrzymało.
I nie było pomysłu na inne miejsca.
Czuliśmy się bezradni.
SJU zapytało mnie o nowego współlokatora, który miałby dostać pokój po Joshu.
Odmówiłem. Nie chciałem tego.
Uznałem to za fatalny pomysł.
Nawet patrzenie na zamknięte drzwi było ciężkie i symboliczne.
„Po jego pokoju zostały zamknięte drzwi”.
Nie wiem, jakim cudem ukończyłam semestr.
To było nie do wyobrażenia.
Mieliśmy wtedy jedne wspólne zajęcia.
Nie wróciłam na nie.
Guimonda widziano o północy, gdy opuszczał imprezę.
Ciągle go szukano, ale bez skutku.
Rodzina błagała policję o kolejne działania.
Josh musi gdzieś być.
Nie znaleziono ciała, więc nie uważamy, że nie żyje.
Brian nie był zadowolony ze sposobu, w jaki prowadzimy śledztwo.
Z jego tempa i intensywności.
Chciał wiedzieć, co spotkało jego syna.
Rodzina sprowadziła wtedy własnego psa do pomocy w poszukiwaniach.
Podeszła tam drugi albo trzeci raz?
Takie psy są w stanie złapać trop po bardzo długim czasie.
Tygodnie albo i miesiące później.
Pies szedł śladem zapachu Josha od Metten Court do jeziora Stumpf.
Następnie odnalazł go w jego mieszkaniu.
Potem w klasztorze.
SJU to unikatowa instytucja.
To college religijny.
Na kampusie jest klasztor. Niektórzy mnisi są wykładowcami.
Gdy zaginął Josh,
zaczęły się pojawiać liczne doniesienia o tym,
co działo się w miejscowym klasztorze.
Kolejne oskarżenia o molestowanie przez duchownych z Collegeville.
W sądzie hrabstwa Stearns złożono dwa pozwy.
Mowa o molestowaniu studentów sprzed 40 lat.
Dziś kolejna ofiara opowiedziała, że była molestowana przez mnicha.
To czwarty pozew złożony przeciwko mnichowi z St. John’s.
Przed jego zaginięciem rozmawialiśmy o skandalu w miejscowym klasztorze.
Josh był oburzony.
Zasmuciło go, że do tego doszło, a sprawy tuszowano.
Brian sądził, że Joshua zbierał materiały
na temat przypadków molestowania, by zawrzeć to w swojej pracy badawczej.
Przejrzeliśmy jego komputer.
Były tam inne prace badawcze, ale nic na ten temat.
Gdy pies doprowadził nas do klasztoru...
Szuka w tym miejscu.
...i zaczął węszyć w miejscach, do których zwykli ludzie nie mieli wstępu,
władze klasztoru odezwały się do nas, by zająć się tą sprawą.
Dokąd teraz idzie?
Brian Guimond wnioskował o przeszukanie klasztoru.
A oni odmówili.
Ale potem otrzymaliśmy zgodę na wejście tam z psem.
Chce wrócić do klasztoru.
Pies wytropił zapach Josha na tyłach klasztoru.
Ale nie było tam śladu po nim.
Psy tropiące to wszechstronne zwierzęta. Mogą wytropić dawno pozostawione zapachy.
Znajdują ludzkie szczątki.
Ale nie są nieomylne.
Nasze biuro miało wątpliwości co do tego konkretnego psa.
Niedaleko stąd mieszka kilkunastu księży pedofilów,
ale na razie nie można ich powiązać z zaginięciem Guimonda.
Uważam, że jeśli ktoś zrobił coś Joshui
i miało to związek z tym kampusem,, to już go nie znajdziemy.
Nawet ciała. Oni za bardzo dbają o swoje tajemnice.
...pośród wieczornych świateł.
Zastanawiam się, czy jeszcze go zobaczę albo poznam prawdę.
Rodzina nadal ma nadzieję i modli się o przełom.
Odnaleziono ciała innych osób, które zaginęły w tamtym czasie.
W lutym 2003 roku odnaleziono ciało Jamesa Jenkinsa z Uniwersytetu Michigan.
Po miesiącu natrafiono na zwłoki Michaela Nolla z Wisconsin.
Jenkinsa i Nolla odnaleziono w zbiornikach wodnych
w pobliżu miejsc zaginięcia.
Uznano, że śmierć tych dwóch studentów nie jest powiązana z zaginięciem Josha.
Gdy znaleziono pozostałych studentów,
zwróciło to uwagę na to, że Josh dalej był zaginiony.
Jako że ciała Jenkinsa i Nolla zostały znalezione w wodzie,
czuliśmy, że będzie tak z Joshem.
Wiosną zakładano, że jeśli ciało Josha znajdowało się w jednym z jezior,
to temperatura wody wzrośnie, a gazy wyniosą je na powierzchnię.
Pamiętam rozmowę z Katie.
Nie podobał jej się widok lodu skuwającego jeziora.
Obawiała się, że ciało było pod nim.
Nie mogła też patrzyć, jak lód się topi, bo ciało mogłoby wtedy wypłynąć.
Nie chciała tego oglądać.
To był stresujący okres i wyczekiwanie. „Czy stanie się to dzisiaj?”
Wiosną biuro szeryfa rozpoczęło przeszukiwanie wód i okolicznych terenów.
Do wielu zbiorników wysłano nurków.
Brian też go szukał.
Robił to w kajaku.
Nie mogłem przestać myśleć o tym,
co będzie, jeśli ciało wypłynie akurat obok niego?
Co byś zrobił jako ojciec?
Jeśli ich teoria była poprawna,
powinien być w wodzie.
Powinniśmy byli od razu go znaleźć i zamknąć temat.
Ale tak się nie stało.
Biuro szeryfa zakończyło poszukiwania, a następnie uznało,
że Joshuy nie ma w wodzie.
Gdy jego ciało nie wypłynęło...
pojawiło się wiele teorii na temat jego losu.
Najbardziej popularna zakładała,
że Josha skrzywdził ktoś, kto go znał albo był mu bliski.
Znajomy albo współlokator.
Jeden ze współlokatorów Josha powiedział nam,
że krótko przed zaginięciem słyszał, jak Nick i Josh się kłócą.
Chodziło o Katie.
Byłam z Joshem przez cztery i pół roku.
Ale na trzecim roku studiów
zdecydowaliśmy się ze sobą zerwać.
Rozstaliśmy się kilka miesięcy przed jego zaginięciem.
Tuż po zaginięciu wiele osób zastanawiało się,
czy Nick i Katie byli razem.
Czy może mieli romans,
a przez to Nick miałby motyw, by skrzywdzić Josha.
A może Josh miał im za złe, że zeszli się po rozstaniu z Katie.
Myślę, że Nick mi się podobał i to ze wzajemnością.
Rozważaliśmy związek.
Byliśmy sobie bliscy i pogadaliśmy o tym, czy chcemy wyjść poza przyjaźń.
Ale nie byłem w związku z Katie.
Może pocałowaliśmy się ze dwa razy, ale potem uznaliśmy,
że nie chcemy teraz w to brnąć.
Katie i Nick zeznali,
że rozmawiali o dążeniu Nicka do wejścia z nią w związek.
Podczas śledztwa zainteresowaliśmy się Nickiem,
ponieważ wskazane przez niego godziny
nie zgadzały się z tym, co początkowo mówiła Katie.
Nick powiedział, że wyszedł od Katie około 2.30.
Według logów z karty dostępu wszedł do swojego pokoju
10 listopada o 2.42 w nocy.
Katie zeznała, że wyszedł o 1.00 albo 1.30.
Rozbieżność wynosiła ponad godzinę,
a z jednego kampusu na drugi można dojechać w 7–10 minut,
zwłaszcza o takiej porze.
Podał inne informacje niż Katie.
Spytaliśmy, czy zgodzi się na wariograf.
Powiedział, że to przemyśli,
ale ostatecznie odmówił, gdy wyznaczyliśmy termin.
Odmówiłem, mówiąc, że w niczym to nie pomoże.
Mogłem zostać niesłusznie oskarżony przez zawodne urządzenie.
Nie bez powodu sąd to odrzuca.
Ogólnie taka odmowa nie jest czymś przesadnie dziwnym.
Ale trzeba brać pod uwagę, że odmówił dopiero na sam koniec.
Nigdy nie powiedziano mi, że jestem podejrzany.
Nie miałem z tym nic wspólnego i uznałem, że śledztwo idzie w złym kierunku,
bo to jedyny kierunek, który można wykluczyć.
Nigdy nie wierzyłam w tę teorię.
Bałam się, że jeśli będą skupiać się na Nicku
i ciągle uważać go za głównego podejrzanego,
zamiast rozważać inne możliwości, to nie znajdziemy Josha.
Początkowo myślałam, że mógł to być wypadek.
Sprawca mógł spróbować go zatuszować, by uniknąć odpowiedzialności.
Na początku wracałem myślami do ludzi z imprezy,
którzy widzieli go tuż przed zaginięciem.
Nie byłem pewny, czy mówią mi całą prawdę.
Ale może stało się coś wstydliwego,
o czym nie zamierzają nikomu wspomnieć?
Myśli te ciągle wracały.
To dzieciaki z celami i ambicjami. Mają przed sobą całe życie.
Jeśli o czymś wiedzą albo coś się stało,
mogli chronić swoją przyszłość.
To dobry powód do ukrycia albo zatajenia czegoś.
Ale jeśli doszło do tego na imprezie, to 10–12 osób nie zataiłoby tego.
Uważam, że ci studenci wiedzą więcej, niż byli skłonni powiedzieć.
Mówili, że Josh wstał, poszedł do łazienki i już nie wrócił.
Nikt się nie zastanawiał, gdzie jest.
To nie ma sensu. Musiało stać się coś jeszcze.
Po kilku dniach trwania śledztwa i próbach ustalania, dokąd poszedł,
nadal szukano fizycznych dowodów.
Po pierwszym przejrzeniu mieszkania
nie zabraliśmy z pokoju Joshuy komputera, dysku twardego i tego typu rzeczy.
Nie mieli wtedy powodów, by sądzić,
że komputer coś im da,
zważywszy na działania, jakie podjęto na początku.
Brian umożliwił nam dostęp do komputera i wtedy zobaczyliśmy,
że ktoś wyczyścił dane z komputera kilka dni po zaginięciu Josha.
W 2002 taki program można było pobrać z Internetu,
zainstalować na urządzeniu i albo usunąć dane pliki tymczasowo,
albo pozbyć się ich trwale z dysku twardego.
Poprzednio nie korzystano z takiego oprogramowania.
Dlatego było to takie podejrzane.
Chcieliśmy wyjaśnić tę sprawę.
Josh nie korzystał z takiego programu.
Po zaginięciu Josha biuro szeryfa nie odgrodziło jego pokoju.
Każdy mógł tam wejść.
Brian postanowił zabrać stamtąd jego rzeczy
jakieś dwa tygodnie po zaginięciu.
Wszyscy z mieszkania mieli dostęp do jego komputera i innych rzeczy.
Pilnowałem się, by nie korzystać z jego komputera.
Niczego nie ruszałem, uznając, że to bardzo ważne.
Dlatego nie chciałem niczego dotykać.
To dziwne, że kilka dni po czyimś zaginięciu
jakaś inna osoba usuwa pliki z jego komputera.
Nie wiemy, kto to był i jakie pliki usunął.
Coś musiało być narzeczy.
Wszystko robiliśmy razem. Razem poszliśmy na studia.
Liczyłam, że później będzie tak samo.
Długo zajęło, zanim pogodziłam się z tym, że Josha uznano za zaginionego.
Spodziewałam się, że przyjdzie na zajęcia,
pojawi się na próbnym procesie albo po prostu wróci na kampus.
Długo mi zajęło pogodzenie się z tym, że może już nie wrócić.
Był moim najlepszym przyjacielem. A na studiach rodziną.
Pamiętam zakończenie studiów w 2003 roku.
Oczywiście większość ludzi była uradowana.
Ja się tak nie czułem.
Chciałem mieć to za sobą.
Bardzo za nim tęsknię.
Czułam się, jakbym straciła cząstkę siebie.
Byliśmy ze sobą bardzo blisko.
Bez niego czułam się zagubiona.
Minęło pięć lat od zaginięcia studenta SJU.
Los Josha Guimonda pozostaje nieznany,
ale rodzina i przyjaciele liczą, że się odnajdzie.
Teraz jest jeszcze gorzej,
bo dziś mija pięć lat od jego zaginięcia,
a my nadal nie wiemy, co się stało i gdzie jest.
CENTRUM SŁUŻB PORZĄDKOWYCH
Gdy przejrzeliśmy akta sprawy i nic nie mogło nam powiedzieć,
co się wydarzyło,
rozważaliśmy niemal każdą teorię.
JOSHUA GUIMOND – ZAGINIONY
W 2008 roku skupiłem się na komputerze Josha.
Różni ludzie przeglądali jego dysk twardy.
Ale w 2008 roku
nowe technologie pozwoliły mi spojrzeć na to z innej perspektywy.
Dało to nowe możliwości.
Zabrałem dysk do laboratorium w Biurze Ścigania Przestępczości.
Od tamtego czasu komputer stał się głównym elementem śledztwa.
Ustaliliśmy, że program do usuwania, który zainstalowano u Josha w 2002 roku,
usuwał tylko historię przeglądania, pliki cookie i tak dalej.
Nie mógłby usunąć dużej ilości danych.
Większość plików nadal znajdowała się na komputerze.
Przejrzeliśmy jego e-maile. Nie było w nich nic podejrzanego.
Typowa korespondencja studenta.
Jedna rzecz przykuła moją uwagę, jako że mogła pomóc rozwiązać sprawę.
Często korzystał z serwisu randkowego Yahoo! Personals.
PRZEGLĄDAJ TYPY ZWIĄZKÓW
Zidentyfikowaliśmy trzy profile, których według nas używał Josh.
Jeden miał jego częściowe nazwisko wraz z kodem pocztowym.
W pozostałych dwóch przypadkach podawał się za kobietę.
CoochieCoo2002 i GwenGirlBigJugs.
Rozmawiając później z kolejnymi ludźmi,
ustaliliśmy, że czatował z mężczyznami, podając się za kobietę.
Po sprawdzeniu komputera uważam,
że skrywał tajemnice, których nie chciał nikomu ujawnić.
Niektóre rzeczy mogły sugerować,
że umawiał się na przygodny seks.
Że poznawał ludzi przez Internet i nikomu o tym nie mówił.
Może zmagał się z własną seksualnością.
Pornografia, którą przeglądał i którą miał na komputerze,
była zarówno heteroseksualna, jak i homoseksualna.
Nikt, kogo przesłuchaliśmy, nie sądził ani nie słyszał o tym,
by Josh był gejem albo osobą transpłciową.
Nie sądzę, by Josh był gejem. Nigdy nie przeszło mi to przez myśl.
Gdy byliśmy razem, nie zauważyłam, by działo się coś w tej sferze.
Nic nie wskazywało, by był gejem.
To by mnie bardzo zaskoczyło.
Patrząc na te konta, można się zastanawiać.
Co byś zrobił, gdyby osoba, którą znasz na podstawie jej profilu,
okazała się mężczyzną, a konkretnie 20-letnim studentem z SJU?
Co ktoś mógłby zrobić, gdyby się o tym dowiedział?
Byłoby to wstydliwe.
Czy ktoś taki mógłby sobie pomyśleć: „Chcę ustalić, kto mnie wkręcił.
Spotkam się z tą osobą. A może chcę ją skrzywdzić?”.
Uznałem, że to niewykluczone.
Według jednej z hipotez Josh mógł kogoś poznać na czacie.
Może umówili się na spotkanie i dlatego tak nagle wyszedł w środku nocy.
Może spotkał się z kimś, kogo tak naprawdę nie znał
i wtedy coś mu się stało.
Dlatego przejrzeliśmy uczelnianą bazę zagrożeń.
Taki rejestr jest prowadzony przez ochronę kampusu.
Szukaliśmy zgłoszeń incydentów.
Podejrzanych samochodów i ludzi.
Obecności osób, których nie powinno tam być.
Moją uwagę przykuły dwa raporty.
W obu przypadkach pojawił się pojazd, który ochrona zauważyła
w różnych miejscach kampusu podczas dwóch różnych nocy w 2002 roku.
Przed zaginięciem Josha.
Kilka obszarów na kampusie nie jest dobrze oświetlonych.
Zwłaszcza na obrzeżach, gdzie mało kto zapuszcza się w nocy.
Ludzie chodzili tam na spotkania albo schadzki.
Samochód był widziany w miejscach, w których umawiano się na schadzki.
Według raportu ochrona podjechała do tego pojazdu.
Zauważyli mężczyznę w wieku studenckim,
który wychodzi od strony pasażera i ucieka w mrok.
W pierwszym raporcie opisali tę osobę jako mężczyznę w wieku studenckim.
Nie mogli przywołać niczego więcej.
Ale przy kolejnej interwencji porozmawiali z drugim mężczyzną w wieku studenckim,
który siedział w tym samym miejscu.
Nie udało się zidentyfikować żadnego z tych pasażerów.
W raporcie dokładnie opisano pojazd.
Był to pomarańczowy pontiac sunfire.
Mieli numer rejestracyjny i opis.
Pewnego razu udało im się porozmawiać z kierowcą.
Twierdził, że podwoził studenta na kampus.
Nawiązaliśmy kontakt z tym mężczyzną.
Później nie zmienił swojej wersji.
Twierdził, że podrzucał studenta z innego kampusu.
Chcieliśmy namierzyć ten samochód,
by technicy mogli sprawdzić, czy właściciel spotkał się z Joshuą.
Ale niestety pojazd ten został już zezłomowany.
Chcielibyśmy zidentyfikować tamtego studenta.
Zapytać, jak się poznali i w jakim celu.
Po to, by ustalić, czy ma to związek z zaginięciem Joshuy.
Jeśli osoba ta odwiedza kampus,
chcemy wiedzieć, czy miała do czynienia z Joshem.
Nasze biuro szeryfa chciałoby także pomówić z każdym,
kto miał kontakt z mężczyzną jeżdżącym pomarańczowym pontiakiem sunfire,
a także z każdym, kto miał powód, by przyjeżdżać wtedy na kampus.
Śledczy sprawdzili niektórych mężczyzn, z którymi czatował Josh,
ale nie było wśród nich tego kierowcy.
Uważam, że komputerowa aktywność Josha, zwłaszcza na Yahoo! Personals,
może być powiązana z jego zaginięciem.
Korzystał z serwisu randkowego i mógł próbować poznać nowych ludzi.
To chyba najbardziej prawdopodobna teoria.
Na dysku znaleźliśmy wiele zdjęć.
Niektóre były powiązane z jego profilem w Yahoo! Personals.
Poprosiliśmy opinię publiczną o pomoc w rozpoznaniu tych ludzi.
Chcemy pomówić z nimi i sprawdzić, czy cokolwiek łączy ich z Joshuą,
a jeśli się poznali, to czemu ich zdjęcia były na jego dysku.
Każdy, kto przychodzi do tego biura, widzi zdjęcie Joshuy na ścianie, bo...
to nadal nierozwiązana sprawa.
To zdjęcie musi nam o nim przypominać, abyśmy o nim nie zapomnieli.
To dla mnie osobista sprawa.
I to rozczarowanie...
Przed nami długa i ciężka droga.
Otrzymaliśmy wspaniałe zasoby, dzięki którym możemy świętować
zamknięcie ostatniego rozdziału w pierwszej tomie naszego życia.
Nie wyobrażałam sobie, że minie 20 lat,
a my nie będziemy wiedzieć, co go spotkało.
Josh miałby dziś 39 lat.
Pewnie byłby już prawnikiem, a może i senatorem.
Chciał wybrać elitarną uczelnię, być może Yale.
Wróciłby do rodzinnego miasta i otworzył praktykę.
Gdyby Josh nie zaginął, byłby już prezydentem USA.
Albo na drodze do tego.
Zawsze mawiałam Joshowi:
„Gdy dorośniesz i zaczniesz podbijać świat polityki,
pamiętaj, że ja zamieszkam w zachodnim skrzydle,
a ojcu zbudujesz domek w lesie na północy”.
I odpowiedział: „Zrobię to dla ciebie, mamo”.
Myślę, że Josh miał jakieś tajemnice.
Może przez nie zginął. Nie wiem.
Chciałabym, aby ktoś, kto je poznał, zgłosił się do nas.
Niech je ujawni.
To nasz syn.
Chcemy poznać prawdę. Kochamy go.
Cokolwiek by się nie stało, to mój syn.
Jeśli masz informacje na temat zaginięcia Joshuy Guimonda,
powiadom biuro szeryfa hrabstwa Stearns pod numerem 320-259-3700
lub odwiedź stronę unsolved.com.
W NASTĘPNYCH ODCINKACH
Mama opowiadała, że widziała w snach dziwnego mężczyznę i jakąś kobietę.
Widziałam w nich loch.
Nagle zobaczyłam, jak sadystycznie się nad nią znęcają.
Czuję, że jej duch próbował się z kimś porozumieć.
Czeka na ratunek.
Jak ta łódź wypłynęła tak daleko? Co się wtedy stało?
Nie zabito go na łodzi, bo brakuje dowodów biologicznych.
To nie było samobójstwo, tylko morderstwo.
Dom był pusty. Wszystko zostało zabrane.
Porwania nie mają reguł.
Napisy: Krzysiek Igielski