Odcinek odtwarza samobójstwo.
Każdy, kto się z tym mierzy, znajdzie pomoc na wannatalkaboutit.com.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Co się wtedy stało?
Jak ta łódź wypłynęła tak daleko?
Dlaczego nikt nie zauważył łodzi
dryfującej bez nikogo tak daleko od brzegu?
Wiele aspektów tej sprawy nie ma sensu.
Nie można tu mówić o morderstwie ani o samobójstwie.
Każdy rozsądny człowiek uzna, że to nie jest samobójstwo.
To morderstwo.
BRADENTON, FLORYDA
Gdy się tu przeprowadziliśmy, Bradenton było małym miasteczkiem.
Wraz z mężem Patem
kupiliśmy dom nad rzeką.
To świetne miejsce na wychowanie dzieci.
Dużą część mojego życia w Bradenton spędzałem na wodzie.
Wędkowałem. Dobrze mi się tu mieszkało.
Znam miejscówki, do których docieram pontonem
i gdzie można trochę pobiwakować.
O Boże!
Przestań!
Mój brat Pat i ja dorastaliśmy nad wodą.
Wszędzie były łodzie. Każdy ją miał.
Mogliśmy zawsze z nich korzystać.
Łódź Pata to czterometrowy Stumpnocker.
Bardzo chciał mieć taką, kiedy dorastał. Mówił: „Rany, to byłoby coś”.
Stumpnocker to marka. To łódź płaskodenna.
Ta łódź pasowała do rzeki Braden, która była bardzo płytka.
Łowiliśmy barweny i było to niemal magiczne.
Widać było, jak ryba wymyka się, bo zostawiała świetliste ślady pod wodą.
Fajna sprawa.
To miejsce było oazą spokoju.
27 stycznia 2013 roku jechałam do mojej siostry w Sarasocie.
Nie wiedziałam, co tego dnia planuje Pat,
ale miał wiele silników zaburtowych, przy których zawsze majsterkował.
Pat życzył mi miłego dnia, pocałował mnie i pojechałam.
Wróciłam tego samego dnia około 18.30 albo 19.
Pata nie było w domu.
Ale było jego auto, więc myślałam, że jest u sąsiada.
Zadzwoniłam do niego, ale Pat nie lubił nosić telefonu.
Nie zdziwiłam się więc, że nie odebrał.
Wyszłam się rozejrzeć za nim po okolicy.
Nie było go.
Mieliśmy swoją rutynę.
Niedzielę była ostatnim dniem przed pracą
i zaczynaliśmy się ogarniać w domu około godziny 19.
Jego nieobecność była nietypowa.
Robiło się późno, a ja coraz bardziej się stresowałam.
Potem poszłam w miejsce, w którym trzymaliśmy łódź.
Nie było jej tam.
Gdy zobaczyłam, że łódź zniknęła,
wiedziałam, że potrzebuję pomocy.
Zadzwoniłam do syna, Milesa.
Studiowałem w Tampie.
Uspokoiłem mamę.
Powiedziałem, że dzień wcześniej rozmawiał z jednym z moich wujków
i wspomniał mu, że planuje zrobić rundkę łodzią,
żeby rozruszać silnik.
„Wróci. To ostatnia osoba, o którą trzeba się martwić”.
Potem zadzwoniła i powiedziała, że wciąż nie wrócił.
To było nietypowe,
więc od razu wyjechałem z Tampy i pojechałem do Bradenton.
Zadzwoniłam do szwagra.
Było około 23.
Nie miałam sumienia prosić go, by wypłynął poszukać Pata,
ale sam to zaproponował, a ja byłam wdzięczna.
Wujkowie czekali na mnie przy rampie z moją łodzią.
Od razu ruszyliśmy na poszukiwania.
Szukaliśmy na rzece Braden, bo wybrał łódź Stumpnocker,
która jest przeznaczona na płytkie wody.
Raczej nie wybrałby tej łodzi na rzekę Manatee.
Rzeka Braden była logicznym wyborem i tam szukaliśmy.
Sprawdziliśmy główne trasy, a gdy niczego nie znaleźliśmy,
zaczęliśmy wpływać w zakamarki i odnogi.
Po 23.00 odebraliśmy zgłoszenie od Jill Mullins, żony Patricka,
o zaginięciu.
Wypłynął łodzią i nie wrócił.
Zadaliśmy typowe dla zaginięć pytania:
„Mieliście problemy? Zostawił list? Czy miał ze sobą telefon?”.
Okazało się, że nie miał.
„Jak nasz związek? Czy mieliśmy kłopoty finansowe?
Czy mam broń? Czy Pat miał broń?”
Poszli sprawdzić kilka barów.
Pat nie przepadał za barami.
Jednostka wodna rozpoczęła operację poszukiwawczą
w celu znalezienia zaginionego.
Sąsiedzi widzieli Patricka, który wypływał na łodzi około 15.
Nic nie wskazywało na to, że nie jest sam.
Jego łódź była łodzią rzeczną,
więc skupiliśmy się na rzekach Braden i Manatee.
A potem dołączyła Straż Wybrzeża.
28 stycznia o godzinie 2.40
biuro szeryfa powiadomiło nas o zaginięcia pana Mullinsa.
Nie było wiadomo, czy był na łodzi, czy w wodzie.
Podczas akcji ratunkowej czas nie działa na naszą korzyść.
Im dłużej szukamy, tym dalej cel może odpłynąć,
a my nie wiemy, czego właściwie szukamy.
Wywróconej łodzi, niewywróconej, człowieka w wodzie?
Śmigłowce przez całą noc latały nad naszą okolicą.
Bardzo się martwiłam. Coś było nie tak.
Obstaję za tym,
że Pat coś sobie złamał lub miał problemy z plecami.
Może coś sobie uszkodził.
Spodziewaliśmy się go na brzegu z jakimś złamaniem.
Wydawało się oczywistym, że zatrzymał go uraz,
bo gdyby coś było nie tak z łodzią,
prawie niemożliwym jest, by Pat sobie z tym nie poradził.
28 STYCZNIA 2013 NASTĘPNY DZIEŃ
Następnego dnia po zaginięciu
zadzwonili z biura szeryfa i powiedzieli, że znaleziono jego łódź.
ZDJĘCIE DOWODOWE
Łódź znaleziono na północny zachód od Egmont Key.
To kanał transportowy,
z którego korzysta wiele dużych kontenerowców.
Nie powinno być tam jego łodzi.
Łódź była zadziwiająco daleko od naszego domu.
Nie wiem, jak to możliwe.
Na pokładzie były jego rzeczy, ale po nim ani śladu.
Była kamizelka ratunkowa, okulary i słomkowy kapelusz.
Ale w łodzi nie było kotwicy i skończyła się benzyna.
Silnik pracował na biegu jałowym, zapłon był włączony.
Pewnie paliwo wyczerpało się, gdy był na tym biegu.
Nic nie wskazywało na morderstwo.
Nie było żadnych śladów przemocy.
Może źle się poczuł i wypadł za burtę.
Łódź mogła szwankować, a on gdzieś wysiadł.
Nie wiedzieliśmy tego.
Przeprowadziliśmy śledztwo w sprawie Pata.
Sprawdzaliśmy, czy miał problemy finansowe
i z kim się kontaktował.
W jego przeszłości nie było problemów,
które mogłyby świadczyć o tym,
że zaplanował zniknięcie lub ktoś maczał w tym palce.
Nie wiedzieliśmy, co się z nim stało.
Łódź ostatecznie zwrócono rodzinie.
Poszliśmy obejrzeć łódź.
Nic nie zwróciło naszej uwagi.
Do czasu, aż zauważyliśmy
jasnoczerwone ślady na burcie, jakby od farby.
Dawniej tego tam nie było.
To było ciekawe, ale nie wiedzieliśmy, co o tym myśleć.
Po znalezieniu pustej łodzi zastanawialiśmy się: „Co teraz?
Wysiadł gdzieś na lądzie? Pominęliśmy jakąś wyspę?
„Co mogło się stać?”. Dużo pytań, żadnych odpowiedzi.
A to dla Patricka.
Pat i ja pobraliśmy się w 1983 roku.
Mamy dwóch synów.
Starszy to Mason, a dwa lata po nim pojawił się Miles.
Tata uczył czwarte klasy przez 21–22 lata,
zanim razem z mamą poszli na studia.
Oboje zostali bibliotekarzami.
W liceum, gdzie pracował,
był uwielbiany i szanowany przez dzieci, bo był zaangażowany.
Nawet paręnaście dzieci zostawało z nim do 18.00 albo 19.00,
a on po prostu nie zamykał biblioteki.
Zawsze były dzieci, które tego potrzebowały.
Dzieci, którym brakowało ojca w życiu.
Mam dwóch braci i dwie siostry.
Wszyscy byliśmy niejako zmuszeni do majsterkowania.
Rozkładaliśmy i składaliśmy przedmioty.
Pat był w tym dobry.
Był genialny.
Był bardzo zdyscyplinowany.
Był przede wszystkim zasadniczy.
Trzymał się zasad.
Robił to, co do niego należało.
Był bardzo rozważny.
Oto lampa stołowa marki Coleman.
Pat lubił swoje życie.
Cześć, Jill!
Niebawem miał przejść na emeryturę.
Był ciekawy, co przyniesie jutro.
Rodzina jest zrozpaczona zaginięciem mężczyzny.
Spekuluje się, że wypadł z łodzi
na długo przed jej odnalezieniem.
Poszukiwania są kontynuowane,
mimo że ryzyko hipotermii zmniejsza jego szanse na przeżycie.
Po znalezieniu łodzi kontynuowaliśmy poszukiwania,
bo szukaliśmy osoby w wodzie.
Znajdując pustą łódź, dostaliśmy wskazówkę
co do terenu poszukiwań i gdzie szukać zaginionej osoby.
Łódź dryfowała w odległości 15 kilometrów od brzegu.
To były otwarte wody w Zatoce Meksykańskiej.
Znajdując pustą jednostkę w takim miejscu, próbujemy ustalić,
skąd najprawdopodobniej przypłynęła.
Analizujemy prądy powierzchniowe i dane wiatru.
Używamy metody odwróconego dryfu.
Tamtej nocy wiatr wiał ze wschodu i przypływ też oddziaływał w tę stronę.
Oszacowaliśmy, że łódź mogła zostać zniesiona
z południowej części zatoki Tampa.
Szukanie osoby przez dłuższy czas to wielkie wyzwanie.
Nie odpuszczamy po odnalezieniu pustej łodzi.
Po znalezieniu łodzi minął bardzo długi tydzień
w oczekiwaniu na wieści o mężu.
Liczyłam, że znajdzie się żywy.
Ale też modliłam się, żeby w ogóle się odnalazł,
bo nawet najgorsza prawda jest lepsza niż brak odpowiedzi.
5 LUTEGO 2013 DZIEWIĘĆ DNI PO ZAGINIĘCIU PATA
Gdy znaleźli łódź
i dowiedzieliśmy się o zaginięciu, wypływałem codziennie na połowy.
Jestem pełnoetatowym instruktorem wędkarstwa morskiego.
Pewnego dnia wypłynęliśmy
i zbliżając się do Emerson Point, jeden z klientów zapytał:
„Co tam jest, kapitanie?”.
Zacząłem widzieć coś na kształt ciała, ale nie byłem pewien.
Podpłynęliśmy tam powoli.
I wtedy do mnie dotarło.
Powiedziałem: „To ten nauczyciel”.
Znaleźli łódź na północ od Egmont.
Wiedziałem, że ciało w końcu się pojawi.
I rzeczywiście, pojawiło się.
Zauważyłem, że miał jakąś koszulę, niebieskie dżinsy, pasek.
Brakowało jednego buta.
Wszystko było na swoim miejscu.
Wszystkie włosy na ramieniu, ręce, zegarek, portfel w kieszeni.
Był owinięty liną.
Był mocno owinięty pod pachą, wokół szyi, przez klatkę piersiową.
Lina prowadziła na dno, a na jej końcu była mała kotwica,
zanurzona w piasku.
Tam było poniżej dwóch metrów głębokości i sam piasek na dnie.
Nie odwracałem go ani nie dotykałem, ale woda była przejrzysta
i zobaczyłem jego poharataną twarz bez nosa.
Wyglądała jak spaghetti. To najlepszy sposób, by to opisać.
Wezwałem patrol morski i w ciągu 40 minut ktoś się zjawił.
5 lutego zadzwonili do mnie
z informacją, że znaleziono ciało.
Że to Pat.
To było okropne.
Przeszukiwałem to miejsce, w którym go znaleźli.
Dużo o tym myślałem. Czy chciałem go znaleźć?
Dobrze się stało...
że to nie ja go znalazłem.
Myślę, że to było szczęście. Miałem szczęście.
Pamiętam, że gdy znaleziono jego ciało,
poczułem wdzięczność.
Miałem szczęście, że był tak długo w moim życiu.
Są ludzie, którzy tego nie mieli.
To było smutne.
Może?
O tak!
BIURO MEDYCYNY SĄDOWEJ HRABSTWA MANATEE
Gdy zobaczyliśmy ciało, było w pełni ubrane.
Brakowało jednego buta. Było obwiązane liną z kotwicą.
Ciało było w umiarkowanym stanie rozkładu,
co potwierdzało, że dryfowało osiem czy dziewięć dni.
Ale tego nie da się dokładnie ustalić.
Było jasne, że doznał poważnego urazu głowy.
Miał sześć odrębnych pęknięć
po lewej stronie czaszki
i jedną większą dziurę po prawej.
To wskazuje na strzelbę ze śrutem.
Strzał nastąpił z prawej strony.
Zdecydowanie od prawej do lewej, trochę w górę i trochę do tyłu,
żeby wyjść z tej strony.
Nie wiemy, czy to było samobójstwo, czy morderstwo.
Napisaliśmy więc w naszych raportach, że sposób śmierci jest nierozstrzygnięty.
Ale ręce nie były związane,
więc są szanse, że to samobójstwo.
Całkiem spore szanse.
NIE MOŻNA WYKLUCZYĆ SAMOOKALECZENIA
Spotkaliśmy się z koronerem u niego w gabinecie,
a on powiedział nam, że skłania się ku samobójstwu.
Że lina byłaby inaczej zawiązana, jeśli to byłoby morderstwo.
Pomyślałam: „Dobrze. Załóżmy, że to samobójstwo”.
Ale nie znajdowałam powodu, by w to uwierzyć.
Jestem Lee Williams.
Byłem dziennikarzem śledczym w Herald Tribune.
Biuro szeryfa orzekło samobójstwo, zanim jeszcze Pat został wyłowiony.
Od tamtej pory naciskali na Jill,
by się z tym pogodziła.
Gdy rozmawiałem z organami ścigania,
próbowali przekonać mnie do teorii o samobójstwie.
Mówili, bym dał sobie z tym spokój, bo to było samobójstwo.
i że tak będzie lepiej dla rodziny.
Policyjna teoria zakładała, że Pat sam obwiązał się liną,
przywiązaną do kotwicy.
Stanął przy skraju łodzi.
Strzelił do siebie
i wypadł za burtę.
Jak do tego doszło?
Dlaczego w takich okolicznościach zakłada się samobójstwo?
Dla nas to nie miało sensu.
Byłam szczerze zdziwiona,
dowiadując się, że Pat zmarł od rany postrzałowej głowy.
Nigdy nie mieliśmy broni w domu.
Pat się nią nie interesował.
Biuro szeryfa hrabstwa Manatee przeprowadziło audyt jego kont bankowych.
Nie wypłacił pieniędzy na strzelbę.
Nigdy nie posiadał broni ani żadnej amunicji.
Zadzwonili do miejscowych sklepów. Żaden nie sprzedał mu strzelby.
Nie było też żadnego listu lub czegoś, co wskazywałoby na samobójstwo.
Biorąc pod uwagę, jakie miał życie i osobowość,
nie sądzę, by samobójstwo było dla niego opcją.
Zanim wypłynął tamtego feralnego dnia,
kupił gogle spawalnicze w promocji, których nie potrzebował na już.
Ale była okazja, więc kupił je na później.
Miał plany.
Cieszył się na przyszłość.
Bardzo chciał być dziadkiem.
Sporo o tym myślał.
W czerwcu mieliśmy świętować naszą 30. rocznicę.
Było zbyt wiele pozytywów, by pożegnać się ze światem.
Kolejna rzecz, która nie miała sensu, to sposób wiązania liny na jego ciele.
Tata by tego tak nie zrobił. Ani żaden inny pasjonat łodzi.
Nie użyłby takich węzłów.
Zrobiłby to za pomocą jednego węzła, jeśli chciałby się zabić.
W biurze szeryfa ciągle mi powtarzano:
„To nie było morderstwo, bo Pat nie miał związanych rąk”.
Po co mu wiązać ręce, jeśli się go najpierw zabiło?
Pat musiał być nieprzytomny albo martwy, żeby ktoś mógł go tak związać.
Kiedyś zadzwonił do mnie główny detektyw i prosił,
bym myślała trzeźwo.
„Gdyby ktoś zabił Pata, zabrałby mu portfel”.
Nie wiem, dlaczego ktoś zabił mojego męża,
ale nie sądzę, żeby Pat zginął dla tych ośmiu dolarów.
W 2021 roku rodzina Pata sprowadziła biegłego sądowego,
żeby zbadał teorię o samobójstwie.
Chcę, żebyś owinął się liną w ten sam sposób.
Zawiąż tak samo węzły...
Jestem Lori Baker.
Jestem profesorem antropologii i kryminalistyki.
Kiedy wezwano mnie w sprawie Patricka Mullinsa,
usłyszałam, że nie było pewności, czy to zabójstwo, czy samobójstwo.
Został postrzelony ze strzelby, ale ciała nie było na pokładzie.
Ani też strzelby.
Już sam sposób zawiązania liny był bardzo nietypowy.
Nie spotkałam się nigdy z czymś takim.
- Chyba w pasie. - Tak.
Próbujemy zrekonstruować samobójstwo z dorosłym mężczyzną, który się związuje,
staje na krawędzi i obciąża się kotwicą.
Jak ma przyłożyć strzelbę w miejsce, które znamy z autopsji?
Jak usiąść na łodzi, by mieć pewność, że wpadnie do wody razem ze strzelbą
i przywiązany do kotwicy?
Możesz wrzucić kotwicę do wody?
- Nieźle ciągnie. - Tak.
W tym przypadku kąt wystrzału jest nietypowy dla samobójstwa.
Teoretycznie, gdyby była to 18-calowa lufa jak w strzelbie taktycznej,
broń byłaby ciężka i nieporęczna.
Trzeba ją mocno przyłożyć do miejsca, w które planujemy strzelić.
Ciekawe jest to, że na szkielecie nie ma poczerniałych śladów.
Na pewno byłyby, gdyby to była rana kontaktowa.
To, że nie jest to rana kontaktowa przy tak długiej broni,
mówi nam, że to się nie wydarzyło w sugerowany sposób.
Z doświadczenia wiemy, że samobójcy mają zwykle rany kontaktowe.
Wylot lufy jest przyłożony do skóry w momencie strzału.
W tym przypadku rana była z boku głowy.
Nie znam innego takiego przypadku z użyciem strzelby.
Trzymając tak, wycelujesz w szczękę,
ale nie za bardzo pod kątem...
To wymuszona pozycja.
- Wymuszona. - Nienaturalna.
Po strzale ze strzelby w głowę
na pokładzie znalazłoby się mnóstwo krwi.
Takie samobójstwo byłoby wręcz niemożliwe bez rozprysku krwi po łodzi.
Po odnalezieniu ciała wróciliśmy do łodzi.
Użyliśmy luminolu, by poszukać rozprysków krwi.
Niestety ich nie znaleźliśmy.
Może jednak krew nie spryskała łodzi.
Nie mieliśmy wystarczająco informacji, by jednoznacznie to określić.
Nadal o tym myślę.
Gdy to odtwarzaliśmy, był bezwietrzny dzień.
Nie było bryzy, ale była tamtego dnia.
A fakt jej wystąpienia i rozprysk krwi,
który musiał nastąpić po użyciu takiej amunicji,
sprawia, że nawet jeśli ktoś się starał, to trudno byłoby to zrobić tak,
by nie pozostały żadne ślady.
A to prowadzi mnie do wniosku, że musiało do tego dojść poza łodzią.
Nie zabito go na łodzi, bo brakuje dowodów biologicznych.
Skoro zabito go w innym miejscu, to każdy zdrowo myślący człowiek wie,
że to nie było samobójstwo, tylko morderstwo.
Kolejna wątpliwość pojawiła się po przejrzeniu zdjęć.
Nic nie wskazywało na to, by pojawili się jacykolwiek padlinożercy.
którzy napoczęliby ciało przebywające niemal dziesięć dni w wodzie.
Strzał ze strzelby w głowę rozpryskuje mnóstwo krwi.
Już po kilku minutach
zaczęłyby przypływać pierwsze zwierzęta.
Ale jego ręce były nienaruszone.
Rekiny wyczuwają krew z otwartej rany niemal z kilometra.
W tamtych wodach jest ich sporo.
W okolicy mamy też aligatory. Te wody są pełne zwierząt.
Dlatego zadaję sobie pytanie:
„Na pewno był w wodzie przez dziesięć dni?”.
Za sprawą tego zastanawiam się,
czy wcześniej spędził kilka dni poza wodą.
Może był więziony na lądzie?
Kto wie?
Uważam, że zobaczył na rzece coś, czego nie powinien był zobaczyć.
Może podpłynął dokądś, by komuś pomóc.
Ma to sens, bo był dobry z natury.
Jeśli tata zobaczył kogoś, komu zepsuła się łódź,
to jestem pewny, że podpłynąłby, by pomóc.
Silnik był na jałowym i brakowało benzyny.
To sugeruje, że zatrzymał się, by coś zrobić.
Zazwyczaj nie gasił silnika, jeśli zatrzymywał się na chwilę.
Jałowy wrzuca się przy podpływaniu do doku
albo jeśli chcesz stanąć i coś poobserwować.
Sądzę, że Pat Mullins zobaczył coś, czego nie powinien był zobaczyć.
Wtedy go zabito.
Co było na tyle tajne, by zabijać przez to człowieka?
Może byli to przemytnicy narkotyków albo innej kontrabandy.
Bradenton i rzeka Branden są idealne do odpoczynku.
Ale dochodzi tu też do przestępstw.
Kradzieże łodzi są częste.
Mamy nielegalne połowy.
Podobno przemyca się rzeką narkotyki.
Łódź Pata znaleziono daleko od brzegu.
Nie wypuszczał się tak daleko w tej łodzi.
Uważam, że ktokolwiek go zamordował, chciał porzucić łódź tak daleko od brzegu.
Mogli ją porzucić albo ją tam odholowali i potem odcięli linę.
To pociąg kolejowy CSX.
Łódź Pata musiała tędy przepłynąć, by trafić na otwarte wody.
Mają tu monitoring,
który rejestruje wszystkie przepływające jednostki.
Uchwyciłby też łódź z moim ojcem,
gdyby tędy przepływał.
Zobaczylibyśmy, czy jest sam albo ze znajomym.
Czy holuje inną łódź?
Pomaga komuś?
A może ktoś holuje jego?
Gdybyśmy zobaczyli jego łódź, każda informacja byłaby przydatna.
Pozyskaliśmy nagranie krótko po całym zajściu.
Niestety pracownicy CSX pobrali uszkodzony plik wideo.
Spróbowaliśmy drugi raz i znów był uszkodzony.
Byliśmy rozczarowani.
Wkurzyłem się z powodu tej ślepej uliczki,
bo takie nagranie byłoby bardzo ważne.
To frustrujące.
Nie mamy żadnych faktów ani odpowiedzi, tylko same teorie.
Ale sądzę, że został zamordowany.
Tylko przez kogo? To pytanie za 100 punktów.
Na początku przesłuchiwaliśmy jak najwięcej osób.
Damon Crestwood znał Patricka i był dobrym przyjacielem jego brata.
Przesłuchaliśmy go kilka razy.
Damon był przyjacielem rodziny.
Znałem go z rodzinnych spotkań.
Spotykaliśmy się w Dzień Pamięci z rodziną i paroma przyjaciółmi.
Uprawialiśmy sporty wodne i dobrze się bawiliśmy.
Ojciec nie przyjaźnił się z Damonem.
Był związany z rodziną za sprawą mojego wujka.
Poznałem Damona w 1989 albo 1990 roku.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Przez jakiś czas miał swój lokal. Był utalentowanym szefem kuchni.
Damon był wspaniały. Poznałem go, mając ze 12 lat.
Był parę lat starszy.
Był sympatycznym gościem, na którym można było polegać.
Ale po zaginięciu Pata
Damon zaczął się zachowywać zupełnie inaczej.
Był zdołowany na wieść o tym, że Pat zaginął i pewnie nie żyje.
Wręcz aż za bardzo.
Często szlochał, nie potrafiąc zapanować nad łzami.
Na początku wpadał do nas.
Nie znałem go od tej strony.
Po śmierci Pata Damon powiedział mi,
że wielokrotnie wypływał na rzekę Manatee,
płacząc całymi godzinami.
Znał się z ojcem,
ale nie był jego wieloletnim, bliskim przyjacielem,
który mógłby tak na to reagować.
Damon się stoczył.
Ciągle pytał, czy jeśli coś się stało, to nadal będę jego przyjacielem.
„Mogę na ciebie liczyć?”
Nie wiedzieliśmy, skąd takie pytania.
Pat zginął w styczniu.
Wraz z żoną i pozostałymi osobami zauważyliśmy,
że miał te załamania każdego stycznia po śmierci Pata.
Zaczęliśmy podejrzewać,
że wiedział więcej, niż komukolwiek powiedział.
W końcu przyznał się, że bierze metamfetaminę.
Mark jako psychiatra powiedział, że trzeba go pilnować.
Zwracam uwagę na zachowanie.
Popadał w coraz większą paranoję. Zachowywał się impulsywnie.
Miał napady, podczas których bywał nieobliczalny.
W Dzień Pamięci po śmierci ojca
spotkaliśmy się z krewnymi i przyjaciółmi.
Wpadł też Damon.
Zauważyłem, jak przywiązuje linią najpierw swojego psa,
a potem obwiązuje ją wokół siebie.
Zrobił to w ten sam sposób, w jaki związano ciało Pata.
To było bardzo niepokojące.
Zszokowało to nas.
Związał się w pasie.
Zamurowało nas.
Ale zapytaliśmy go o to.
„Co się dzieje? Zachowujesz się dziwnie”.
Nie wyjaśnił nam tego.
Pojawił się jeszcze jeden aspekt,
który zaczął go łączyć ze sprawą.
Po znalezieniu łodzi
zauważyłem na burcie ślady po czerwonej farbie.
A potem zauważyliśmy, że łódź Damona ma czerwony pas.
Damon cumował swoją łódź na brzegu Manatee,
dość blisko wyjścia na zatokę Tampa.
W okolicy, w której znaleziono ciało Pata.
Zważywszy na jego zachowanie,
kwestia czerwonej farby zaczęła wskazywać na niego.
Uznaliśmy, że warto przyjrzeć się temu bliżej.
Policja chciała zbadać czerwone elementy łodzi Damona.
Damon nie wyraził zgody.
Powiedział, że nie miał nic wspólnego ani nic nie wie o śmierci Pata.
W końcu nie chciał już z nami rozmawiać,
a my nie mogliśmy stwierdzić, czy był powiązany z tą sprawą,
bo nie mieliśmy żadnych świadków.
Sprawa utknęła w martwym punkcie i nikt nie rozmawiał już z Damonem
ani nie mógł pobrać próbki farby z jego łodzi.
Damon zmarł 5 kwietnia 2017 roku,
jakieś cztery i pół roku po śmierci Pata.
Przedawkował narkotyki, prawdopodobnie metamfetaminę.
Miał 48 lat.
To był dla nas kolejny cios,
bo liczyliśmy, że jednak uda się wyciągnąć od niego jakieś informacje.
Po śmierci Damona jego córka wyraziła zgodę
na zdjęcie próbki czerwonej farby z jego łodzi,
aby sprawdzić, czy pasuje do farby, którą zauważyłem na łodzi Pata.
Myśleliśmy, że czegoś się dowiemy.
Następnie otrzymaliśmy od policji taką informację:
„Pasuje, ale to bez znaczenia”.
W raporcie stwierdzono:
„Nie można wykluczyć, że wskazana farba znajdowała się na łodzi ofiary”.
Tak to opisano.
Czerwona farba jest popularna.
Nie można określić marki ani innych cech. Laboratorium to potwierdziło.
Badanie uznano za nieważne,
bo w tamtym roku produkowano sporo farby.
Niczego nie dało się stwierdzić.
Ja tak nie uważałam.
Wątpię, by cokolwiek innego zarysowało tę łódź
i pasowało do farby Damona.
Patrząc na jego zachowanie
i obsesję na punkcie śmierci Pata,
czuję, że wiedział, co spotkało mojego męża.
Są teorie na temat tego, co mogło między nimi zajść,
aby pojawił się motyw do zamordowania taty.
Może zauważył łódź Damona z podniesionym silnikiem.
Na pewno by do niej podpłynął, by udzielić mu pomocy.
Może to nawet nie był Damon, tylko ktoś wziął jego łódź.
Nie potrafię złożyć tego w logiczną całość.
Nic nie jest wykluczone.
Śledztwo przyniosło więcej pytań niż odpowiedzi.
Chcielibyśmy pomóc rodzinie w rozwiązaniu tej tajemnicy.
Ale nie mamy odpowiedzi. Zginął człowiek.
Nie wiemy, co się stało.
Zazwyczaj w przypadku morderstw mamy informacje,
które mogą nas naprowadzić na powód albo czyjś motyw.
Na pewno nie doszło do napadu rabunkowego.
Natomiast samobójstwo może zostać podawane w wątpliwość
ze względu na nietypowe obwiązanie liną.
Uznano, że człowiek jest w stanie zrobić to sam,
a to sprawiło, że dopuszczono możliwość samobójstwa.
Dlatego nie mogąc powiedzieć,
czy bardziej prawdopodobne było morderstwo, czy jednak samobójstwo,
uznaliśmy, że każde z nich było prawdopodobne.
Dlatego sposób śmierci opisano jako „nierozstrzygnięty”.
W okolicach pierwszej rocznicy śmierci zaczęłam rozwieszać kartki.
Nie byliśmy ani trochę bliżej wyjaśnienia sprawy.
Dostałam kilka telefonów.
Ale nie dowiedzieliśmy się niczego, co mogłoby pomóc w śledztwie,
ale parę osób zadzwoniło także do biura szeryfa.
Jeden z jego braci powiedział mi, że Pat byłby wściekły.
Wściekły na to, co robię, bo był skromną osobą.
Nie szukał atencji.
Ale śmierci też nie szukał.
Ktokolwiek to zrobił, zagraża nam wszystkim.
Po dziewięciu latach czuję, że ktoś można znać prawdę.
Trzeba mieć nadzieję.
Niektóre zawieszone sprawy są rozwiązywane po dekadach.
Możemy tego dożyć.
Moje dzieci muszą wiedzieć, co spotkało ich ojca.
To paskudna i nierozwiązana historia.
Nie znamy prawdy, ale nadal staram się do niej dotrzeć.
Jeśli masz informacje na temat tajemniczej śmierci Patricka Mullinsa,
odwiedź stronę unsolved.com.
Napisy: Krzysiek Igielski