EEN NETFLIX-DOCUMENTAIREREEKS
Toen ik naar dat appartement verhuisde...
...kreeg ik meteen bizarre dromen.
Ik zag een kerker.
Heel raar en donker.
Maar er was één lamp.
Daarbinnen zag ik een meisje en een vreemd stel.
Dan doen ze ineens enge dingen met dit meisje.
Wat ik heb ontdekt...
...was dat er een persoon uit dat appartement werd vermist.
Ik heb het gevoel dat haar geest contact zocht met iemand.
Ze wil gevonden worden.
AAN: BUREAUS VERMISTE PERSONEN
Klaar?
Jippie.
Marilyn.
Hoi.
Dat is een grote glimlach.
Ik ben een oma. Ik ben een moeder.
En ik heb dezelfde naam als een beroemde actrice.
Jodie Foster, de regisseuse.
Ik ben geboren in Orange County, Californië.
Ik kreeg mijn dochter in 1997 als een alleenstaande moeder...
...en verhuisde naar Chico, Californië.
Ik vond het een prachtige stad.
Er was hier een universiteit.
Het is een kleine stad, maar groot genoeg om een gezin te stichten.
Het was schilderachtig en mooi, en het voelde als thuis.
Toen ik in Chico aankwam...
...zag ik een bord met 'Te huur' en 'Walnut Garden-appartement.'
Er zijn bloemen.
Er is een zwembad.
Het leek op een gewoon, leuk appartementencomplex.
We verhuisden naar appartement nummer 14.
Op 31 januari 2000.
Hannah was drie en ik was toen 33.
Toen ik er kwam wonen, voelde het niet vredig.
Het voelde nogal duister.
En het rook er vreemd.
Ik dacht dat het een chemische geur van een tapijt was of zo.
En ik vroeg mezelf af...
...waarom ik me zo voelde.
Ik dacht: goed, ik ben hier nu in Chico.
Ik ga een heel vredig en gelukkig leven leiden...
...voor mij en mijn dochter.
Toen ging het mis.
Het eerste wat ik vreemd vond...
...was dit. Hannah had roze schoentjes.
Ik zette ze altijd bij de deur, zodat ze klaar stonden als we naar buiten gingen.
Ze kon ze zo aantrekken.
Ik weet nog dat m'n moeder me wilde klaarmaken om te vertrekken.
Ze zocht die roze sneakers.
'Waar zijn de sneakers?' Waar zijn ze?'
Ik weet nog dat ze bovenop het bed stonden.
Uit het niets.
Mam zei: 'Heb jij ze daar neergezet?' 'Nee', zei ik.
Ze was onvermurwbaar, zo van: 'Mam, ik was het niet.'
Dag na dag stonden de schoenen bovenop het bed.
Dus die schoenen bewogen, en het werd steeds vreemder.
We hadden een peper-en-zoutstel.
Als ik 's ochtends wakker werd...
...stonden ze op de rand van de tafel.
Ik dacht: ben ik aan het doorslaan?
Er gebeurden enge dingen in het appartement.
Maar ik weet nog dat ik niet begreep waarom het gebeurde.
Daarnaast had ik die dromen.
Ik droomde dat er een meisje op straat liep in Chico...
...en ik zag een stel in een blauwe of grijze auto...
...die een meisje vroegen of ze een lift wilde.
In die droom kwam deze man achter haar...
...en bedekte haar mond met iets.
Waarom droom ik over dit rare stel?
Op een dag zegt Hannah: 'Hallo.'
Ik vroeg: 'Tegen wie zei je dat?'
Ze zei: 'Dat meisje daar, mam.'
Ik vroeg: 'Liep er iemand langs het raam?' 'Nee, mam. Dat meisje daar.'
Ze hield vol dat er een meisje was. 'Ze heeft een wit shirt aan,' zei ze.
Ik weet nog dat ik haar My Liz noemde.
En ik herinner me dat ik haar levendig zag.
Ik herinner me haar ogen, gezicht, haar en alles.
Ik dacht dat ze een normale vriendin was. Gewoon iemand in huis...
...net als haar andere vriendinnen die langskwamen.
Op een avond gingen Hannah en ik uit eten.
Toen we terugkwamen...
We hadden zo'n telefoon aan de muur.
We vonden de hoorn in de slaapkamer...
...en het speelgoed in Hannahs kamer lag op een stapel.
Ook Hannahs slaapknuffel Ernie lag er.
Ernie lag boven op de stapel met een strop om zijn nek.
Een schoenveter of zo om z'n nek.
Ik was geschokt. Ik greep Hannah.
Ik tilde haar op en rende de voordeur uit.
Dus ik belde de politie van Chico en zei:
'Mijn dochter en ik gingen uit eten, we kwamen thuis en dit is wat we vonden.'
De politie nam een rapport op...
...en aan de andere kant zeiden ze: 'Oké, dame, het zal wel.'
Ik kan me zelfs niet voorstellen wat m'n moeder heeft doorgemaakt.
Je moet voor je kind zorgen en ook omgaan met deze...
...bizarre dingen die gebeuren.
Het kwam tot een hoogtepunt in die nacht in februari 2000.
Ik werd midden in de nacht wakker en hoorde ik...
...een witte ruis, zo'n statisch tv-geluid.
Waarom staat de tv aan?
Je moest letterlijk opstaan om hem aan te zetten.
De kasten klapperden open.
De brander in de keuken stond op hoog.
Ik voel me geweldig.
Plotseling begint de Ernie-pop te zeggen:
'Ik voel me geweldig.' Heel idioot.
Ik voel me geweldig.
Ik dacht: de batterij is vast bijna leeg.
Ik voel me geweldig.
Dus ik haal de batterijen uit de pop.
twinkel, twinkel, kleine ster...
De Ernie-pop was eng.
...kleine ster...
Ik weet nog dat hij midden in de nacht begon...
...en mijn moeder flipte omdat er geen batterijen in zaten.
Ik voel me geweldig.
En ineens, boem.
Alle lichten gaan aan.
Verdomme. Wat is er aan de hand? Wat is dit?
Ik voel me geweldig.
Dus ging ik naar de buurvrouw...
...die ook de manager van het appartementencomplex was.
Ik klop op haar deur en zeg: 'Er is iets mis.'
Ze pakte haar kleine poedel en ging naar binnen.
De hond springt uit haar armen en blafte zo...
Ik voel me geweldig.
Er stond een lamp met het snoer eraan...
...en opeens zwaait het snoer in de lucht als een springtouw.
Ik voel me geweldig. - We gillen allemaal.
De hond blaft. Ze grijpt de hond.
Ik voel me geweldig.
We namen de benen.
Het was toen ongeveer zes uur 's ochtends.
Ik zat bij het zwembad te huilen.
Een oudere man die z'n hond uitliet...
...die er al zo'n 25 jaar woonde, zei:
'Weet je, Jodi.
Niemand woont lang in dat appartement.'
'Wat? Hoe bedoel je? Waar heb je het over?' zei ik.
Ik huilde toen en vroeg hem wat de reden dan wel was.
Hij keek me aan en zei:
'Er woonde een meisje in het appartement.'
'Appartement nummer 14.'
'Ik weet haar naam niet meer...
...maar sindsdien wordt ze vermist.'
Op 31 januari 1976...
...kreeg de politie van Chico een vermissingsrapport...
...van Marie Elizabeth Spannhake.
Ze had als bijnaam Marliz.
Volgens het vermissingsrapport was ze een blanke vrouw...
...1,75 meter lang, bruin haar, 55 kilo.
Haar vriend gaf aan in het rapport...
...dat ze naar een vlooienmarkt in Chico waren gegaan.
Ze raakten het oneens over iets.
En Marliz besloot naar huis te lopen in plaats van met hem mee te rijden.
Hij had haar voor het laatst op Mangrove Avenue zien lopen...
...weg van deze vlooienmarkt...
...en niemand had iets van Marie Elizabeth Spannhake gehoord...
...sinds 31 januari 1976.
Marliz was mijn zus.
Ze was pas twee maanden in Chico toen ze verdween.
We komen uit Cleveland, Ohio.
We waren met z'n zevenen in het gezin.
Ik was het oudste meisje...
en Marliz was drie jaar jonger dan ik.
Ze had een goed karakter.
Ze was heel extravert en erg vriendelijk.
Ze had lang, van nature krullend bruin haar...
en ze had ogen zo blauw als de lucht.
Ze was heel mooi.
In 1975...
...werkte Marliz met een boef, zo noemde mijn moeder hem, John Baruth.
Ze werden verliefd.
Hij kwam uit Californië en hij ging terug naar Californië...
...en vroeg Marliz met hem mee te gaan. En dat deed ze.
Ik denk dat het Marliz' ultieme droom was om actrice te worden.
Ze was zo blij.
En ik was blij voor haar.
Een grote stap.
Toen schreef ze me een paar keer.
Ze zei dat ze het niet leuk vond in Californië.
Het was niet wat ze had gehoopt.
Ik denk dat ze wat problemen had met John.
En ze had niemand om naartoe te gaan.
Niemand om mee te praten.
Marliz zei dat ze in april naar huis zou komen.
Maar ze is nooit thuisgekomen.
IN 1977 IS DE ZAAK VAN DE VERMISTE PERSOON MARIE ELIZABETH SPANNHAKE ONOPGELOST.
24 JAAR LATER WONEN JODI EN HANNAH IN HET VOORMALIGE APPARTEMENT VAN MARLIZ.
Ik wist dat er iets gaande was in dat appartement.
Sommige mensen worden geboren met bepaalde spirituele eigenschappen.
Sommige mensen zijn gevoeliger of empathischer dan anderen.
En ik denk dat mijn dochter...
...en ik allebei gevoelig zijn voor subtiele paranormale energie.
En het rare is dat toen ik naar dat appartement verhuisde...
...zo'n onheilspellend gevoel had
Alsof er iets vreselijks zou gebeuren.
Mijn bizarre dromen werden steeds vreemder.
Nu zie ik een plek...
...en ik zien een stel met een jonge vrouw.
Ze was een tiener.
Ze had kastanjebruin haar in de droom.
Ik zag dat ze in een huis waren.
In een soort kelder.
Het leek een beetje op een kerker.
En er was een vreemde haak...
...een soort heel grote houthakkershaak.
Dat meisje...
Ze had iets om haar armen...
...en ze had iets op haar mond.
Nu doen ze ineens sadistische en rare dingen met dit meisje.
Seksueel getinte enge dingen.
Ik weet nog dat m'n moeder me vertelde...
...over een vreemde man en een vrouw.
Het riep veel angst en veel vragen bij haar op.
Het is moeilijk om erover te praten omdat ik er een beetje ptss van krijg...
...door de dingen die in dat appartement gebeurd zijn.
Ik wilde niet dat Hannah iets overkwam.
Als alleenstaande moeder...
...ben ik met mijn dochter verhuisd.
Ik bleef maar drie maanden in dat appartement.
Dat is niet erg lang, maar het leek wel een eeuwigheid.
Ik wilde hier niets meer mee te maken hebben.
Dus gingen we naar een ander appartement in Chico.
Toen ik daar wegging, dacht ik dat het voorbij was.
Dat het achter me lag.
HET PERFECTE SLACHTOFFER
Ik ging met iemand daten.
Op een dag kwam hij dit boek tegen, Perfect Victim.
Hij begint dit boek te lezen...
...en komt dan terug naar mijn huis. Hij roept me:
'O, mijn god. Dit geloof je nooit.'
Er was een meisje verdwenen uit mijn appartement...
...en hij vond een artikel over een vermist meisje...
...uit 1976.
Ze had een bijnaam.
Marliz.
(OOK BEKEND ALS MARLIZ SPANNHAKE)
O, mijn God, dacht ik.
Toen Hannah klein was...
...zei ze dat ze met iemand sprak die My Liz heette.
Ik weet nog dat mijn moeder me vertelde over haar onderzoek.
'Ik moet je iets vertellen', zei ze.
'Herinner je je My Liz nog?'
'Ja.'
'Ik zal je iets laten zien.'
En ze liet me haar foto zien.
'Dat is het meisje dat bij ons in het appartement was', zei ik.
Ik kreeg een misselijk gevoel.
Dat was zo bizar. O, mijn god.
Dan denk ik: waar is ze?
Waar is Marliz?
'Hoe kan het dat niemand haar heeft gevonden?'
Toen hoorde ik dat de verdwijning van Marliz...
...mogelijk verband hield met een stel in Red Bluff.
RED BLUFF 75 KM NOORDELIJK
7 NOVEMBER 1984
ACHT JAAR NA DE VERDWIJNING VAN MARLIZ
Op 7 november, 1994...
...kwam m'n supervisor, hoofd van de recherche-afdeling...
...naar me toe en zei: 'Je moet naar de kerk van Nazarene.'
De eersten die ik zie als ik in de kerk kom...
...zijn dominee Dabney...
...en een vrouw die Janice Hooker heet.
Ik merkte dat Janice erg van streek was.
Ze gaf aan dat haar man, Cameron...
...in 1976 het meisje had ontvoerd en vermoord in Chico, Californië.
Janices reden om aangifte te doen was omdat ze bang was voor Cameron.
Janice had ook veel opgekropte schuldgevoelens...
...over wat er in de loop der jaren op verschillende momenten was gebeurd.
Rechercheur Shamblin besefte...
...dat sommige informatie belastend zou kunnen zijn voor Janice...
...dus Al las haar haar rechten voor.
Vervolgens besloot ze dat ze niet meer wilde praten zonder advocaat.
Toen belde ik de officier van justitie...
...en vertelde hem de informatie die ik had...
...en welke informatie ik niet had.
En hij besloot op dat moment...
...immuniteit te verlenen aan Janice voor haar medewerking.
Na de immuniteit heb ik Janice uitgebreid ondervraagd.
Janice zei dat het slachtoffer dat ze in Chico hadden ontvoerd...
...Marliz heette.
Marliz Spannhake.
Op 31 januari 1976...
...hadden Janice en Cameron haar op Mangrove Avenue zien lopen.
En Cameron had haar een paar keer omcirkeld.
Janice wist wat hij ging doen. Ze wist dat hij een vrouw wilde ontvoeren.
Ze liep daar.
Hij biedt een lift aan. Hij zit daar met zijn vrouw.
Het ziet er veilig uit.
Ze stapt in.
En dan stelt Cameron vragen.
Hoe heet je? Waar kom je vandaan? Waar ga je heen?
Ze had geen familie in de buurt. Niemand wist waar ze was.
Hij zocht een vrouw die geen banden had met de gemeenschap.
Op een gegeven moment wilde ze uitstappen...
...en Cameron greep haar, zette haar een mes op de keel...
...sleurde haar terug in de auto...
...en ze plaatsten een kistje over haar hoofd.
CAMERON ZETTE HET KISTJE OP HAAR HOOFD EN DEED HAAR HANDBOEIEN OM.
Het kistje was gemaakt van hout en piepschuim...
...en het had scharnieren.
Hij omsloot het hoofd met deze 'hoofddoos'.
Het hele hoofd.
En het piepschuim erin...
...zorgde ervoor dat niemand die persoon zou horen.
Als iemand je van de straat zou ontvoeren...
...en dat kistje van 10 kilo op je hoofd zou zetten...
...zou je gedesoriënteerd zijn en niet weten wat er gebeurde.
Maar Cameron wilde het geschreeuw dempen.
Hij was bezorgd dat zijn gevangene de buren zou alarmeren.
En toen reden ze zo'n 65 kilometer...
...terug naar het huis aan Oak Street in Red Bluff.
Janice zei dat ze bij hun huis in Red Bluff...
...naar de garage aan de achterkant van het huis reden.
Toen Janice en Cameron hier woonden, was dit er allemaal niet.
Ze zetten de auto de garage.
Cameron stapte uit en deed de deur dicht.
Janice was een paar minuten in huis.
Ze kwam terug en Marliz was uit de auto gestapt...
...de hoofddoos was eraf en ze was gedesoriënteerd.
Janice rook een ethergeur.
Ze vroeg hem wat hij had gedaan. Hij had startvloeistof...
...op een doek gespoten en er Marliz' mond mee bedekt...
...om haar buiten westen te krijgen.
Toen ze uit de garage kwamen, droegen ze haar naar de kelder.
Hoewel hij gefascineerd was...
...door het martelen en de dominantie van mensen...
...hield Cameron niet van het schreeuwen van degene die hij martelde.
Dus Cameron las dat als je iemands stembanden doorsnijdt...
...diegene niet meer kan gillen of schreeuwen.
Janice zei dat Cameron Marliz optilde...
...en meenam naar de badkamer.
Cameron deed er alles aan om deze seksslavin...
...onder de duim te houden.
Maar Cameron maakte een fout met Marliz.
Janice weigerde hem eerst te helpen met het doorsnijden van haar keel.
Cameron dreigde dat als ze hem niet zou helpen...
...hij haar hetzelfde zou aandoen.
Ze stemde uiteindelijk toe en ging naast Marliz op de badkamervloer zitten...
...terwijl Cameron in een kant van Marliz' keel begon te snijden...
...om bij haar stembanden te komen.
Maar hij wist niet wat hij deed.
Marliz begon hevig te bloeden, dus Cameron raakte in paniek.
Hij stopte omdat hij besefte dat het niet zou lukken.
Cameron tilde Marliz op en nam haar mee naar de kelder.
Er zitten een paar gaten hier, waar deze ooghaken zouden hebben gezeten.
Janice kwam hierheen nadat Cameron haar keel had doorgesneden.
Ze zag Marliz aan de balk hangen.
Het touw zat om haar nek.
Janice zei dat ze dacht dat Cameron haar had gewurgd met het touw...
...en haar aan de balk had gehangen, zonder kleren...
...met een kussensloop over haar hoofd.
Ze was toen al dood.
Janice zei dat ze het lichaam naar de auto droegen.
Het was een uur of twee 's nachts.
Ze reden 50 kilometer ten noorden van Red Bluff op Interstate 5.
Ze namen Highway 44 oostwaarts richting Lassen Park...
...waar ze afsloegen op een onverharde weg.
Janice zei dat Cameron een ondiep graf groef...
...en het lichaam van Marie Elizabeth Spannhake begroef.
Na de begrafenis verbrandde hij al haar kleding...
...en al haar bezittingen.
De ontvoering duurde van begin tot eind zo'n tien tot 12 uur.
Dus hij ontvoerde en vermoordde haar...
...en begroef haar binnen een halve dag.
Tijdens mijn eerste gesprek met Janice...
...begon ze over de ontvoering van een ander slachtoffer, Colleen Stan...
...in Red Bluff, Californië.
19 MEI 1977, ÉÉN JAAR NA DE VERDWIJNING VAN MARLIZ
Colleen Stan kwam uit Eugene...
...en liftte door de stad om een vriendin te verrassen.
Cameron en Janice nemen haar mee.
Hij bedreigt haar, zet haar neer en doet het kistje over haar hoofd.
Als je de ontvoering van Marie Elizabeth Spannhake ziet...
...lijkt het heel erg op die van Colleen Stan.
Marliz was 18. Colleen was 20.
Ze hadden allebei lang haar. Ze hadden geen band met de omgeving.
Janice zei dat Cameron Colleen zeven jaar gegijzeld hield.
Bij Colleen had hij een aantal seksuele misdrijven gepleegd.
Hij hield haar 20 uur per dag onder een waterbed en martelde haar.
En dan, in 1984, komt Janice naar Colleen toe...
...en vertelt haar dat ze Cameron gaat verlaten.
Ik denk dat Janice...
...een spirituele crisis had.
Ze was 16 toen ze met Cameron trouwde...
...en 17 toen Janice zei dat hij Marliz vermoordde.
En nu weet ze dat haar man tot moord in staat is.
In die periode van jaren, bijna negen jaar...
...probeert ze te doen wat Cameron wil...
...om niet in de problemen te komen.
Dus dit is een heel gevaarlijke situatie, als vrouw...
...in dat huishouden.
Ze begon door te draaien.
Mentaal was ze er heel slecht aan toe.
Als Janice bij haar komt...
...smeekt Colleen Janice om niet te gaan...
...omdat Colleen bang is voor wat er met haar gaat gebeuren...
...als ze alleen met Cameron zal zijn.
Dus Janice en Colleen hielden het geheim...
...tot Cameron de volgende ochtend naar z'n werk ging.
Toen pakten ze hun spullen...
...en gingen allebei naar het huis van Janices ouders.
Janice bleef een tijdje bij haar ouders.
Colleen had de politie niet gebeld. Ze had Janice beloofd dat ze dat niet zou doen.
Colleen vertelde haar familie wat er gebeurd was...
...maar toen Janice drie maanden later bij ons kwam...
...zei ze pas iets tegen de politie.
De politie belde...
...en ik heb uren met ze gepraat.
Ik legde m'n verklaring af over wat er is gebeurd.
Naderhand zeiden ze:
'Alles wat je zegt komt overeen met wat Janice ons vertelde.'
'Weet je iets over deze vrouw, Marliz?'
Ik zei: 'Het enige wat ik kan zeggen...
...is dat ik zag dat hij een foto had.'
Ik beschreef haar en ze zeiden: 'Dat is Marliz.'
Toen wisten we dat er een ontvoering en een moord waren gebeurd in Chico.
We hadden ook de andere ontvoering van Colleen Stan...
...maar om door te kunnen gaan met de moord van Marliz...
...hadden we Janices medewerking nodig.
Ze hadden geen lichaam, geen bewijs. Alleen Janices getuigenis.
De politie besefte dat ze zonder haar geen zaak hadden.
Zonder een lichaam zou het heel moeilijk zijn...
...om iemand te vervolgen en een veroordeling te krijgen.
Dus we wilden dat Janice met ons meeging...
...om ons te laten zien waar ze het lichaam van Marie Elizabeth hadden begraven.
We reden verschillende keren ten oosten van Redding...
...op Highway 44 en Highway 299...
...en checkten alle wegen aan de rechterkant...
...om te zien of Janice de weg kon vinden die ze hadden genomen.
Er is veel grond daar waar je...
...je makkelijk van een lijk kunt ontdoen. Niemand zou het ooit vinden.
Na een aantal ritjes met Janice...
...waarbij we het graf niet konden vinden...
...vond de officier van justitie...
...dat er niet genoeg informatie was om de moord te vervolgen.
Het risico zou zijn...
...dat als hij de moord voor de rechter zou brengen en zou verliezen...
...dan konden we Cameron er niet opnieuw voor kon berechten.
CAMERON HOOKER ONTKENT ELKE BETROKKENHEID BIJ DE VERDWIJNING OF MOORD
VAN MARIA ELIZABETH SPANNHAKE.
De moord op Marie Elizabeth Spannhake was het belangrijkst voor ons...
...maar we gingen verder met de ontvoeringszaak van Colleen Stan...
...om te zorgen dat Cameron naar de gevangenis ging.
Hooker werd gearresteerd en aangeklaagd...
...met 17 aanklachten van verkrachting, ontvoering, sodomie en vrijheidsberoving.
In 1985 stond Cameron Hooker terecht...
...voor de zedenmisdrijven en ontvoering van Colleen Stan.
Hij hield haar naakt en geboeid in een houten doodskist.
Toen het verhaal bekend werd, richtte iedereen zich op Colleen Stan.
...ontvoering van Colleen Stan...
...toen hij Colleen Stan aanviel...
Colleen Stan heeft een vriendje...
Colleen Stan was...
Het was zo'n sensationeel verhaal...
...dat ze meer dan zeven jaar gevangen was gehouden.
Ze werd uitgekleed, geslagen met een leren zweep.
Dan keek ze toe hoe Hooker seks had met zijn vrouw op een tafelblad.
Hooker staat terecht...
Hoe kan iemand dat doen zonder zich slecht te voelen?
Hij is meer dan in staat om iemand te martelen.
Ik weet het, want hij deed het bij mij.
Door me op te hangen. Door zweepslagen.
Door marteling. Met elektrische schokken.
Door me te branden.
En in het huis aan Oak Street...
...waar hij Marliz ook heen bracht...
...zei hij: 'Ga je gang, schreeuw maar. Dan snij ik je stembanden door.'
'Ik heb het eerder gedaan.'
Toen hoorde ik over Marliz en ontdekte dat een van de dingen die hij haar aandeed...
...haar stembanden doorsnijden was.
Omdat ze maar bleef schreeuwen.
Hij wilde haar de mond snoeren.
Hij is meer dan in staat om iemand te vermoorden.
Ongetwijfeld.
De jonge vrouw sprak met een zwakke stem...
...en herinnerde zich haar ontvoering in mei 1977.
Het proces duurde zes weken. Er waren veel media.
Ze hing aan het plafond van Cameron Hookers kelder...
Hooker had haar handen en voeten geketend en gaf haar stroomstoten.
Er zat een afgrijselijk apparaat over haar hoofd.
Ze werd gemarteld, verkracht.
Jaren van opsluiting in een houten kist...
'De situatie was perfect,' zei hij. 'Ze was een goede slavin.'
Ik leerde dat hoe meer ik tegen hem vocht...
...hoe langer de marteling duurde...
...en hoe langer het duurde, hoe opgewondener hij zou worden.
Als ik de pijn zo goed mogelijk probeerde te verdragen...
...en hem liet doen wat hij wilde...
...dan zou hij z'n interesse verliezen.
Dan zou het sneller voorbij zijn.
De details die tijdens dat proces naar voren kwamen, waren onthutsend...
...maar dat had niets met Marliz te maken.
...tegen Hooker, zei aanklager Christine McGuire tegen de jury...
...dat Hooker afwisselde tussen seksuele marteling en hersenspoeling.
De aanklager wilde Marliz aanhalen...
...om te laten zien dat hij een methode had...
...en een geschiedenis van dit soort gedrag.
Zo te zien zitten er luchtgaten in.
Maar alles over Marliz werd eruit gehouden omdat het te vooroordelend was...
...omdat er geen bewijs is van een moord.
We mochten Marliz niet noemen of iets over haar zeggen tijdens het proces.
We konden alleen maar praten over wat hij met mij had gedaan...
...en rechter Knight zei tijdens de hoorzitting:
'Ik beschouw deze beklaagde als de gevaarlijkste psychopaat...
...waar ik ooit mee te maken heb gehad, want hij lijkt...
...precies het tegenovergestelde van wat hij is.
Ik denk dat je altijd een gevaar voor vrouwen zult zijn zolang je leeft.'
Hij zei tegen hem: 'Ik geef je de maximum straf.'
En dat deed hij ook.
Cameron werd op tien punten veroordeeld.
Ontvoering.
Verkrachting.
Sodomie, andere seksuele aanklachten...
...en hij werd veroordeeld tot 104 jaar.
De straffen voor alle misdaden tegelijk.
Cameron werd naar de gevangenis gestuurd...
...en de zaak Colleen Stan was opgelost.
De moord op Marie Elizabeth Spannhake was nog open.
Maar niet actief...
...omdat we niet echt nieuwe informatie of mogelijkheden zagen om verder te gaan.
Ik was zo boos...
...vast op iedereen, dat ik haar lichaam niet kon vinden...
...omdat we allemaal wisten dat ze dood was.
Ik was nog bozer dat er niets werd gezegd of aan werd gedaan...
...tijdens het proces.
Het proces was toen voorbij en ik dacht:
hij zit daar voor ontvoering en wat hij Colleen nog meer heeft aangedaan...
...maar hoe zit het met de moord op mijn zus?'
1 APRIL 2000 - JODI EN HANNAH VERHUIZEN UIT APPARTEMENT 14
Toen ik uit het appartement aan Walnut Garden vertrok...
...was alles normaal.
Ik heb nooit meer iets raars meegemaakt in mijn appartement.
Nooit weer iets.
Toen ik eruit vertrok, voelde het als mijn redding.
Maar zo'n jaar later...
...ging ik ineens weer dromen.
Ik dacht: o God, ik dacht dat dit achter me lag.
Ik dacht dat dit achter me lag.
Er was een stel.
De man was heel lang in mijn droom en de vrouw was klein.
Het was schemerig...
...en ze stalkten iemand of zochten iemand.
En dan hoorde ik altijd het getal 35.76...
...en dan zag ik een hoofdletter A en 17...
...terwijl ik in mijn droom vloog.
Ik had geen idee wat het betekende.
Is het een locatie?
En ik vroeg me toen af:
heb ik informatie waar ik iemand mee kan helpen?
En ineens krijg ik dit gevoel.
Stop met wat je doet en bel de politie van Red Bluff.
In 2008 kregen we een telefoontje...
...van ene Jodi Foster, die in Chico woonde.
Ze zei dat ze in Marliz' appartement had gewoond en ons informatie wilde geven...
...die mogelijk verband hield met de moord op Marliz en het mogelijke graf.
Het werd stil aan de andere kant.
Ik dacht dat hij had opgehangen.
'Waarom bel je nu?,' vroeg hij.
'We zijn bezig met de heropening van een onopgeloste zaak...
...van Marie Elizabeth Spannhake.'
Hij zegt: 'Je hebt me behoorlijk laten flippen.'
Ik ontmoette rechercheur Hale in een café.
Hij stelde allerlei vragen.
Hij vroeg me wat ik had gezien.
Hij sprak met me over de dromen.
Ik denk dat als je informatie krijgt van iemand die je vertelt...
...dat ze ergens over dromen en ze informatie willen geven...
...in verband met een strafzaak, je wat sceptisch zult zijn.
Ik was zo nerveus.
Ik was bang dat ik bekritiseerd zou worden.
Toen dacht ik: maakt me niet uit als jullie denken dat ik gek ben.
Ik moet deze informatie geven.
En omdat het een open moordzaak was, mocht hij me niets vertellen.
Ik kon hem informatie geven, maar hij kon niets bevestigen of ontkennen.
Ze zei dat ze de letter A zag en het cijfer 17, zoals in A17.
Ze geloofde dat dat een weg was die Cameron en Janice namen naar Marliz' graf.
Er is een weg bij afrit 44, de A17.
We wilden grondigere verhoren met Janice...
...en dan zien of we een mogelijke begraafplaats konden vinden.
De eerste keer dat we met Janice spraken was in 2010 in Chico.
We stelden ons voor als onderzoekers van de zaak...
...en ik denk dat ze bang was dat ze aangeklaagd kon worden.
Dus toen we haar ontmoetten, zeiden we meteen...
...dat ze een immuniteitsovereenkomst had.
We waren er niet om haar te arresteren maar om antwoorden te krijgen.
Toen we Janice verhoorden...
...hadden we een betere beschrijving van de weg die ze afsloegen van de 44.
Ze gaf ons meer beschrijvingen van gebouwen onderweg...
...dus ze gaf ons nog steeds informatie die goed was voor de zaak.
Nu rijden we nu op Highway 44.
We zijn iets ten oosten van Shingletown in Californië.
Een van de locaties waarvan we het sterkst vermoeden dat Marliz begraven is.
Nog steeds een groot gebied.
Het is enorm, dus het wordt erg moeilijk om haar te lokaliseren...
...maar we denken dat we het hebben beperkt tot een gebied...
...waar ze mogelijk is.
De zaak Marliz loopt nog...
...en wordt nog onderzocht door de politie van Red Bluff.
Het is altijd een moordzaak geweest.
Bij de politie van Chico loopt deze zaak nog steeds als vermissingszaak...
...omdat ze in 1976 als vermist werd opgegeven.
1 AUGUSTUS, 2021 45 JAAR NA DE VERDWIJNING VAN MARLIZ
Hoi, Jodi. Hoe is het met je? - Goed, met jou?
Fijn je te zien. - Ja.
Lang geleden. - Lang geleden.
Ja.
Tot op heden hebben we nooit met Jodi over de zaak gesproken...
...over de nummers voor het gebied waarvan we dachten dat het graf kon zijn...
...en de nummers die ze ons gaf.
Ik denk niet dat Jodi weet hoe dicht ze erbij zat...
...toen ze in juli 2008 contact met ons opnam.
Ik besprak met de officier van justitie of onze gesprekken...
...de zaak zouden schaden bij een volgende zitting.
En we vonden van niet.
We hopen door er nu over te praten, dit af kunnen sluiten.
Precies toen jij ons belde, hadden we net de zaak weer geopend.
Daar had ik geen idee van.
Bij het intensiever zoeken naar het graf van Marliz...
...zochten we in een gebied waar ze zou kunnen zijn volgens ons.
Weet je ons gesprek nog?
Je zag deze getallen: 35.76. - Ja.
Je bleef dat getal zien...
...en je dacht dat dat de afstand was van het huis naar haar graf.
Je zei in noordoostelijke richting. - Ja.
Nadat jij ons had gesproken, gebruikten we kaartsoftware...
...en lokaliseerden we het huis en waar we dachten dat ze kon zijn.
Het getal dat jij ons gaf was 35.76...
...en het getal dat wij vonden was 35,77.
Dus je zat er heel dichtbij.
Wat? - Sommigen maakten zich zorgen.
Ik flipte ook omdat je geen idee had waar we zochten.
En op die weg zagen we alle kenmerken die Janice ons gaf.
Dus Janice en ik gaven gelijkaardige informatie?
Klopt.
Ik wist daar niks van, ik had willekeurige dromen.
Ja.
Ik heb me al jaren afgevraagd of iets wat ik je gaf relevant was...
...of dat het enigszins had geholpen.
Het hielp zeker om het onderzoek te intensiveren in dat gebied.
Hopelijk dat deze informatie en dat wij erover praten...
...zal helpen een ontknoping te vinden voor Marliz en haar familie.
Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets anders was dan ik...
...groter was dan ik...
...en ik wil iemand zijn die bekend staat om mijn medeleven.
En als ik iets heb dat iemand kan helpen...
...dan wil ik die persoon helpen.
Ik heb het gevoel dat de geest van Marliz met iemand in contact wilde komen...
...en ik wil dat haar ziel rust vindt.
En als ik haar kan helpen, wil ik dat doen.
Valt ze in slaap?
Ik ging met pensioen bij de politie van Red Bluff...
...in juni 2007.
En de enige zaak die nog loopt...
...in deze zaak, is de moord op Marliz.
Bij onopgeloste zaken wil je altijd...
...proberen afsluiting te krijgen voor de familie.
Je wilt gerechtigheid voor het slachtoffer.
Dus er zal altijd een inspanning van de wetshandhavers zijn...
...om dit soort zaken proberen te sluiten.
Cameron werd veroordeeld tot 104 jaar.
De rest van z'n leven opgesloten, denk je.
Maar helaas gebeurt het weleens dat mensen die niet vrij horen te zijn...
...vrijgelaten worden en hun misdaden herhalen.
Cameron is al voorwaardelijk vrij...
...en zal naar een gevangenis ergens in de buurt van Alameda gaan...
...en zal psychologisch worden onderzocht.
Dus hij zal vast een aantal jaren in een psychiatrisch ziekenhuis...
...worden vastgehouden.
Maar dan kunnen ze hem op elk moment vrijlaten.
OP HET MOMENT VAN FILMEN WACHTTE CAMERON NOG OP ZIJN VRIJLATING
IN AFWACHTING VAN BEOORDELING VAN Z'N 'SEKSUEEL GEWELDDADIG'-CLASSIFICATIE
HIJ REAGEERDE NIET OP VERZOEKEN OM EEN INTERVIEW VOOR DIT VERHAAL.
JANICE HOOKER WEIGERDE OOK VERZOEKEN OM GEÏNTERVIEWD TE WORDEN
EN LEEFT ONDER EEN VALSE NAAM.
Dit was het flatgebouw waar m'n zus Marliz woonde.
Ze zou haar nieuwe leven hier in Chico beginnen.
Ik hoopte dat ze haar droom hier zou verwezenlijken.
Soms keek ik naar films en dacht ik: God, die lijkt op Marliz.
Maar na een tijdje hoop je, denk ik.
Alleen blinde hoop.
Het verhaal van Marliz is nooit verteld.
Haar verhaal kreeg nooit een einde.
Er was geen lichaam.
Cameron Hooker ging de cel in voor wat hij met Colleen deed...
...en m'n zus wacht nog op gerechtigheid.
ALS JE INFORMATIE HEBT
OVER DE VERDWIJNING VAN MARIE ELIZABETH SPANNHAKE
NEEM DAN CONTACT OP MET DE POLITIE VAN RED BLUFF OP 527-3131
OF VIA CRIMETIPS@RBPD.ORG OF GA NAAR UNSOLVED.COM
Ondertiteld door: Marianna Stavinga