(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
ตอนฉันย้ายเข้าไปอยู่อะพาร์ตเมนต์ที่นั่น
ฉันเริ่มฝันแปลกๆ ทันที
ฉันฝันเห็นคุกใต้ดิน
มืดมาก แปลกมากด้วย
ในคุกมีไฟหนึ่งดวง
แล้วฉันก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง
กับคู่รักแปลกๆ คู่หนึ่ง
ทันใดนั้นพวกเขา ก็ทําสิ่งที่ชวนให้ขนลุกกับผู้หญิงคนนั้น
ฉันค้นพบว่า
มีคนหายไปจากอะพาร์ตเมนต์ที่นั่น
(เมืองชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)
ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณเธอพยายามติดต่อใครสักคน
ฉันว่าเธออยากให้มีคนหาเธอเจอ
(อ่านหน่อย: สํานักบุคคลสูญหาย)
พร้อมมั้ย
เย่
มาริลิน
หวัดดี
ยิ้มกว้างเชียว
ฉันเป็นคุณยาย ฉันเป็นคุณแม่
และชื่อฉันเหมือนชื่อนักแสดงดังคนหนึ่ง
โจดี้ ฟอสเตอร์
เธอเป็นผู้กํากับ
ฉันเกิดที่เทศมณฑลออเรนจ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
ฉันคลอดลูกในปี 1997 และเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
แล้วก็ย้ายไปอยู่ชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
(ชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)
ตอนนั้นฉันคิดว่าชิโกเป็นเมืองที่สวย
มีมหาลัยด้วย
มันเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็ใหญ่พอที่จะเลี้ยงครอบครัว
มันสวย เก่า แต่มีเสน่ห์
ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นบ้าน
ครั้งแรกที่ฉันไปถึงชิโก
ฉันเห็นป้าย "ให้เช่า"
และบนป้ายเขียนว่า "อะพาร์ตเมนต์วอลนัทการ์เด้น"
ที่นั่นมีดอกไม้
มีสระว่ายน้ํา
มันดูเหมือน...
อะพาร์ตเมนต์สวยๆ ทั่วไป
เราย้ายไปอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์นั้น
ตึก 14
(โจดี้กับแฮนนาห์ย้ายเข้าตึก 14)
ในวันที่ 31 มกรา 2000
ตอนนั้นแฮนนาห์อายุสามขวบ ส่วนฉัน 33
อธิบายยาก ตอนแรกที่ฉันย้ายเข้าไป มันไม่รู้สึกสงบ
มันมืดๆ
และมีกลิ่นแปลกๆ
ตอนนั้นฉันคิดว่าเป็นกลิ่นเคมี จากพรมหรืออะไรรึเปล่า
แล้วฉันก็ถามตัวเองว่า
"ทําไมรู้สึกแบบนี้"
แล้วฉันก็คิดว่า "โอเค
ตอนนี้ฉันอยู่ที่ชิโกแล้ว ฉันจะเริ่มชีวิตที่สงบและมีความสุข
เพื่อตัวฉันและลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้เลย"
แล้วเหตุการณ์ก็รุนแรขึ้น
สิ่งแรกที่แปลกมากๆ สําหรับฉันคือ
แฮนนาห์มีรองเท้าเล็กๆ คู่หนึ่งสีชมพู
ฉันเก็บรองเท้าไว้ที่ข้างประตูเสมอ เพื่อที่เธอจะได้ใส่เลยเมื่อเราพร้อมออกจากห้อง
ฉันจําได้ตอนที่แม่พยายามทําให้ฉันพร้อม เพื่อออกไปข้างนอกตอนกลางวัน
(แฮนนาห์ ฟอสเตอร์ ลูกสาวโจดี้)
แม่หารองเท้าผ้าใบสีชมพูคู่นั้น
แม่พูดว่า "รองเท้าผ้าใบอยู่ไหน อยู่ไหนอะ"
ฉันจําได้ว่ารองเท้าอยู่กลางเตียงเลยค่ะ
ไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไงไม่รู้
แม่ถามว่า "ลูกเอาไปวางไว้ตรงนั้นเหรอ"
ฉันก็แบบ "เปล่า"
ลูกฉันยืนกรานว่า "แม่ ไม่ใช่หนู"
ทุกวันรองเท้าจะไปอยู่กลางเตียง
รองเท้าย้ายที่เองได้ และทุกอย่างแปลกขึ้นเรื่อยๆ
มีขวดพริกไทยกับขวดเกลือ
พอตื่นมาตอนเช้า ขวดจะย้ายไปอยู่ที่ขอบโต๊ะ
แล้วฉันก็แบบ "นี่ฉันเป็นบ้ารึเปล่า"
สิ่งที่เกิดขึ้นในอะพาร์ตเมนต์ที่นั่นคือสิ่งที่น่ากลัว
แต่ฉันจําได้ว่า
ฉันไม่เข้าใจว่าทําไมมันถึงเกิดขึ้น
อีกอย่างที่เกิดขึ้นคือฉันฝัน
ฉันฝันเห็นสาวคนหนึ่งเดินบนถนนในชิโก
แล้วฉันก็เห็นคู่รักคู่หนึ่ง อยู่ในรถสีน้ําเงินหรือสีเทานี่แหละ
พวกเขาถามผู้หญิงคนนั้นว่าให้ไปส่งมั้ย
ในความฝันคือคนที่เป็นผู้ชายเดินไปที่ข้างหลังเธอ
แล้วเอาอะไรสักอย่างปิดปากเธอ
ทําไมฉันถึงฝันถึงคู่รักแปลกๆ คู่นี้
อยู่ดีๆ วันหนึ่งแฮนนาห์ก็พูดว่า "หวัดดี"
แล้วฉันก็ถามว่า "ทักทายใคร"
เธอตอบว่า "ก็ผู้หญิงที่อยู่ตรงนี้ไงแม่"
แล้วฉันก็ถามว่า "มีคนเดินผ่านหน้าต่างเหรอ"
"ไม่ใช่แม่ ก็ผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้นไง"
เธอยืนกรานว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น
เธอพูดว่า "เธอใส่เสื้อสีขาว"
(รูปจริงที่แฮนนาห์วาด)
ฉันจําได้ว่าฉันเรียกเธอว่ามายลิซ
ฉันจําได้ว่าฉันเห็นเธอชัดเลย
ฉันจําตาของเธอได้
หน้า ผม จําได้ทุกอย่าง
ฉันคิดว่าเธอเป็นเพื่อนทั่วไปคนหนึ่ง
คงเป็นใครสักคนในบ้าน
คงเป็นเพื่อนแม่ที่มาบ้าน
มีอยู่คืนหนึ่งฉันกับแฮนนาห์ออกไปกินมื้อค่ํา
พอเรากลับมา
โทรศัพท์
แบบที่ติดฝาผนัง
เราเจอหูโทรศัพท์ในห้องนอนซึ่งอยู่ข้างหลัง
และของเล่นทั้งหมดในห้องแฮนนาห์ ถูกกองไว้ด้วยกัน
มีตุ๊กตาเออร์นี่นอนกรนของแฮนนาห์ในกองนั้น
เออร์นี่อยู่บนสุด และมีบ่วงผูกอยู่ที่คอมัน
เหมือนเป็นเชือกรองเท้า หรืออะไรสักอย่างผูกอยู่ที่คอมัน
ฉันกลัวมาก
ฉันรีบอุ้มแฮนนาห์ แล้ววิ่งออกประตูหน้าห้อง
ฉันโทรหาตํารวจชิโกแล้วพูดว่า
"ฉันกับลูกออกไปกินมื้อค่ํา
เรากลับมาบ้านแล้วเจอสิ่งนี้"
ตํารวจก็รับแจ้งความไป
แล้วอีกฝั่งที่อยู่ในสายก็พูดว่า
อืม โอเคครับ เอาเหอะ"
สิ่งที่แม่เจอมันหนักเกินกว่าที่ฉันจะนึกออก
ไหนจะต้องดูแลลูก แล้วยังจะต้องรับมือกับ...
เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้น
เหตุการณ์มาหนักเอาสุดๆ ในคืนหนึ่งในเดือนกุมภา ปี 2000
(3:37 น.)
ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก
แล้วได้ยิน...
เสียงทีวีซ่าแบบตอนไม่มีสัญญาณ
ทีวีเปิดได้ยังไง
ต้องลุกไปเปิด มันถึงจะเปิด
ฝาตู้อาหารเปิดปิดเอง
แก๊สที่หัวเตาเปิดแรงมาก
รู้สึกดีจัง
ทันใดนั้น...
ตุ๊กตาเออร์นี่ก็พูดว่า...
รู้สึกดีจัง
"รู้สึกดีจัง" พูดอยู่นั่นแหละ เหมือนคนโรคจิต
รู้สึกดีจัง
ฉันคิดว่า "ถ่านจะหมดแน่เลย"
รู้สึกดีจัง
ฉันเลยเอาถ่านออกจากตัวตุ๊กตา
กะพริบ ระยิบระยับ เจ้าดาวดวงน้อย ฉันสงสัย...
ตุ๊กตาเออร์นี่น่ากลัวมาก
เจ้าดาวดวงน้อย ฉันสงสัย...
ฉันจําได้ว่ามันส่งเสียงกลางดึก
แล้วแม่ก็สติแตก เพราะข้างในไม่มีถ่านแล้ว
รู้สึกดีจัง
ทันใดนั้น...
ตู้ม!
ไฟทุกดวงเปิด
อะไรกันเนี่ย เกิดอะไรขึ้น คือยังไง
รู้สึกดีจัง
ฉันไปหาเพื่อนบ้าน
ซึ่งเป็นผู้จัดการอะพาร์ตเมนต์ในตอนนั้น
(ผู้จัดการ)
ฉันเคาะประตู
แล้วพูดว่า "มีบางอย่างไม่ปกติ"
เธออุ้มสุนัขพุดเดิ้ลของเธอแล้วเข้าไปในตึกนั้น
สุนัขกระโดดออกจากแขนเธอ
แล้วก็เห่าแบบ...
รู้สึกดีจัง
แล้วจู่ๆ โคมไฟอันหนึ่งที่มีสายไฟ
สายไฟเหวี่ยง เหมือนเชือกที่เราเล่นตอนกระโดดเชือก
- รู้สึกดีจัง - เราทุกคนกรี๊ด
รู้สึกดีจัง
สุนัขเห่า
เธออุ้มสุนัข
รู้สึกดีจัง
เรารีบวิ่งออกมาเลยค่ะ
แล้วก็ถึงหกโมงเช้า
ฉันนั่งร้องไห้อยู่ที่สระว่ายน้ํา
แล้วก็มีชายคนหนึ่งแก่กว่าจูงสุนัขเดินมา
เขาอยู่ที่นั่นมาประมาณ 25 ปี
เขาพูดว่า "รู้มั้ยโจดี้
ไม่มีใครอยู่อะพาร์ตเมนต์นี้นานเท่าไร"
ฉันก็แบบ "อะไรนะ ยังไง คุณพูดถึงอะไร"
ตอนนั้นฉันร้องไห้เลย แบบ บอกฉันเถอะ
เขามองฉันแล้วพูดว่า
"มีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์นี้
ตึก 14
ฉันจําชื่อเธอไม่ได้
แต่เธอหายตัวไปตั้งแต่นั้นมา"
วันที่ 31 มกราคม 1976
กรมตํารวจชิโกได้รับแจ้งความว่า มารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้หายตัวไป
(แอล แชมบลิน ผู้กํากับเกษียณอายุ กรมตํารวจเรดบลัฟฟ์)
เธอใช้ชื่อเล่นว่ามาร์ลิซ
รายงานบุคคลสูญหายบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงผิวขาว
สูง 168 เซนติเมตร
ผมสีน้ําตาล
หนัก 50 กิโลกรัม
แฟนเธอระบุในรายงานว่า พวกเขาไปตลาดนัดแห่งหนึ่งที่ชิโก
(เสาร์ 31 มกราคม 1976)
พวกเขาทะเลาะกัน
แล้วมาร์ลิซตัดสินใจเดินกลับบ้าน แทนที่จะขึ้นรถกลับกับเขา
(แล้วก็ไม่เห็นอีกเลยตั้งแต่นั้น)
ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ คือตอนที่เธอเดินบนถนนแมงโกรฟ
ซึ่งห่างจากตลาดนัด
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็น หรือได้ข่าวคราวจากมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้
ตั้งแต่วันที่ 31 มกรา 1976
(ถนนแมงโกรฟ)
มาร์ลิซเป็นน้องสาวฉัน
เธออยู่ที่ชิโกได้สองเดือนเองมั้งก่อนจะหายตัวไป
(มาร์ธา สแปนนากี้ พี่สาวของมารี เอลิซาเบธ)
เรามาจากคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ
ครอบครัวเรามีกันเจ็ดคน
ฉันเป็นพี่คนโต
มาร์ลิซอ่อนกว่าฉันสามปี
เธอมีบุคลิกภาพที่ดี
ชอบเข้าสังคม และเป็นมิตรมากๆ
ผมเธอยาว เป็นลอน และมีสีน้ําตาลแต่กําเนิด
ตาเธอสีฟ้าเหมือนท้องฟ้า
เธอสวยมาก
(คลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ)
ปี 1975
มาร์ลิซทํางานกับนักเลงคนหนึ่ง
แม่ฉันเรียกเขาว่าจอห์น บารุธ
พวกเขาตกหลุมรักกัน
เขามาจากแคลิฟอร์เนีย
และจะย้ายกลับไปแคลิฟอร์เนีย
และเขาขอให้เธอย้ายไปกับเขา
เธอย้ายไปกับเขา
ฉันว่าความฝันสูงสุดของมาร์ลิซคือเป็นนักแสดง
เธอมีความสุขมาก
ฉันตื่นเต้นแทนเธอ
ก้าวที่ยิ่งใหญ่
(ธันเดอร์เบิร์ด)
เธอเขียนจดหมายหาฉันสองครั้ง
เธอบอกว่าเธอ ไม่ค่อยชอบชีวิตในแคลิฟอร์เนียเท่าไร
มันไม่ใช่อย่างที่เธอฝันไว้
ฉันว่าเธอมีปัญหากับจอห์นนิดหน่อย
ทะเลาะกัน อะไรแบบนี้
เธอไม่มีใครให้ปรึกษา
ไม่มีใครให้คุยด้วย
มาร์ลิซบอกว่าเธอจะกลับบ้านเดือนเมษา
แต่เธอก็ไม่เคยกลับมาบ้านเลย
นั่นแหละค่ะ
(ปี 1977 คดีมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้สูญหาย)
(กลายเป็นคดีปริศนา)
(24 ปีต่อมา โจดี้และแฮนนาห์ อาศัยอยู่ในห้องที่มาร์ลิซเคยอยู่)
ฉันรู้ว่าในตึกนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้นซึ่งไม่ใช่ฝีมือฉัน
ฉันว่าบางคนเกิดมา พร้อมกับคุณสมบัติทางจิตบางอย่าง
บางคนไวต่อความรู้สึก หรือเห็นอกเห็นใจมากกว่าคนอื่น
ฉันว่า
ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ฉันกับลูกสาวไวต่อพลังงานลึกลับ ที่ไม่ได้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
ที่แปลกคือตอนฉันย้ายเข้าไปที่อะพาร์ตเมนต์นั้น
ฉันรู้สึกเหมือนมีหายนะรออยู่
เหมือนเหตุการณ์ร้ายๆ กําลังจะเกิดขึ้น
ความฝันแปลกๆ ของฉันแปลกและพิลึกขึ้นเรื่อยๆ
จนเริ่มเห็นสถานที่หนึ่ง
และเห็นคู่รักคู่หนึ่งกับหญิงสาวคนหนึ่ง
เธอเป็นวัยรุ่นอยู่นะ
ในฝันฉัน ผมเธอสีน้ําตาลแดง
ในฝันฉันเห็นพวกเขาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง
เหมือนห้องใต้ดินที่เอาไว้เก็บผักผลไม้
ลักษณะแปลกๆ เหมือนคุกใต้ดิน
และก็มีตะขอแปลกๆ
ตะขออันใหญ่
หญิงสาวคนนั้น...
มีบางอย่างอยู่รอบแขนเธอ
และที่ปากมีบางอย่างปิดอยู่
ทันใดนั้นพวกเขา ก็ทําสิ่งแปลกๆ และใช้ความรุนแรงกับเธอ
สิ่งที่น่ากลัวทางเพศสัมพันธ์
ฉันจําได้ว่าแม่เล่าให้ฟัง
ว่าฝันเห็นผู้ชายแปลกๆ คนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่ง
มันทําให้แม่กังวลและตั้งคําถามหลายอย่าง
มันยากที่จะพูดถึง เพราะมันทําให้ฉันเครียดหลังผ่านเรื่องร้ายแรง
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนั้นแหละค่ะ
ฉันไม่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นกับแฮนนาห์
ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
ฉันเลยพาลูกย้ายออกไป
ฉันอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์นั้นสามเดือนเอง
ไม่นานมาก แต่เหมือนนานมาก
ฉันคิดว่า "ฉันไม่อยากเจอเหตุการณ์บ้าๆ นี้แล้ว"
เราเลยย้ายไปอะพาร์ตเมนต์อื่นในชิโก
พอย้ายออกมา ฉันคิดว่าเรื่องจบแล้วละ
มันเป็นอดีตไปแล้ว
(เหยื่อในอุดมคติ)
ฉันคบกับผู้ชายคนหนึ่ง
มีอยู่วันหนึ่งเขาเจอหนังสือเล่มหนึ่งโดยบังเอิญ
ชื่อว่า "เหยื่อในอุดมคติ"
เขาอ่านหนังสือเล่มนั้น
แล้วกลับมาที่บ้านฉัน เขาพูดว่า
"โจดี้ พระเจ้าช่วย คุณจะต้องไม่เชื่อแน่ๆ"
มีผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไปจากอะพาร์ตเมนต์ที่ฉันอยู่
เขาเจอบทความ เกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งที่หายตัวไป
ในปี 1976
เธอมีชื่อเล่นด้วย
(ชาวชิโกหายตัวไปห้าปี)
มาร์ลิซ
(มีอีกชื่อหนึ่งว่ามาร์ลิซ สแปนนากี้)
ฉันแบบ "บังเอิญเว่อร์"
ตอนแฮนนาห์ยังเด็ก
เธอพูดประจําว่าเธอคุยกับคนหนึ่งชื่อมายลิซ
ฉันจําได้ว่าแม่เล่าข้อมูลที่แม่ค้นให้ฟัง
แม่พูดว่า "แม่มีบางอย่างจะบอก แม่ต้องคุยกับลูก
ลูกจํามายลิซได้มั้ย"
ฉันก็แบบ "จําได้"
แล้วแม่ก็ "แม่มีอะไรจะให้ดู"
(มารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้)
แล้วแม่ก็เอารูปมายลิซให้ดู
แล้วฉันก็
"คนนี้แหละที่อยู่ในอะพาร์ตเมนต์กับเรา"
ฉันอึ้งและกลัวมาก
มันน่ากลัวมาก ให้ตายสิ
แล้วฉันก็แบบ "แล้วเธออยู่ไหน"
"มาร์ลิซอยู่ไหน"
"ทําไมไม่มีใครหาเธอเจอ"
แล้วฉันก็พบว่าการหายตัวไปของมาร์ลิซ...
(ชิโก)
อาจเกี่ยวข้องกับคู่รักคู่หนึ่งในเรดบลัฟฟ์
(เรดบลัฟฟ์ ไปทางเหนือ 76 กิโลเมตร)
(7 พฤศจิกายน 1984 แปดปีหลังจากที่มาร์ลิซหายตัวไป)
7 พฤศจิกา 1984
หัวหน้าผม หัวหน้าแผนกสืบสวน
มาหาผมแล้วบอกว่า
"ผมต้องการให้คุณไปที่โบสถ์นาซารีน"
สิ่งแรกที่ผมเจอตอนไปถึงโบสถ์คือ...
อธิการแด๊บนี่
และผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแจนิซ ฮูเกอร์
ผมสังเกตได้เลยว่าแจนิซ เสียใจและสะเทือนใจมาก
เธอบอกว่า
ปี 1976
คาเมรอนสามีเธอลักพาตัว และฆ่าหญิงสาวคนนั้นที่ชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
เหตุผลที่แจนิซออกมาพูด ก็เพราะเธอกลัวคาเมรอน
อีกอย่าง แจนิซรู้สึกผิดมาก
กับสิ่งที่เกิดขึ้น ตลอดหลายปีนั้น ณ ช่วงเวลาต่างๆ
สารวัตรแชมบลินตระหนักว่า
ข้อมูลบางอย่าง อาจจะทําให้แจนิซติดร่างแหไปด้วย
(เควิน เฮล - หัวหน้าจนท.สืบสวน อัยการเขตเทศมณฑลเทฮามา)
แอลอ่านสิทธิของเธอ ตามสิทธิที่จะไม่พูดและขอมีทนาย
หลังจากอ่านสิทธิของเธอ เธอก็ตัดสินใจว่าจะไม่พูดอีกถ้าไม่มีทนาย
หลังจากนั้นผมก็โทรไปที่สํานักงานอัยการเขต
เอาข้อมูลที่ผมมีให้อัยการเขต
รวมทั้งข้อมูลที่ผมไม่มี
และตอนนั้นอัยการ ตัดสินใจให้ความคุ้มครองกับแจนิซ
เพื่อให้เธอร่วมมือ
หลังจากมีการให้ความคุ้มครอง
ผมก็สัมภาษณ์แจนิซอย่างละเอียด
(สืบสวนคดีฆาตกรรม)
แจนิซบอกผมว่าเหยื่อที่พวกเขาลักพาตัวที่ชิโก
ชื่อว่ามาร์ลิซ
มาร์ลิซ สแปนนากี้
วันที่ 31 มกรา 1976
แจนิซกับคาเมรอน เห็นมาร์ลิซเดินบนถนนแมงโกรฟ
คาเมรอนวนอยู่ใกล้ๆ มาร์ลิซสองรอบ
แจนิซรู้ว่าเขาจะทําอะไร แจนิซรู้ว่าเขาอยากลักพาตัวผู้หญิง
มาร์ลิซเดินไปตามทาง
เขาเสนอไปส่ง และเขาอยู่ที่นั่นกับภรรยา
สถานการณ์ดูปลอดภัยมาก
มาร์ลิซขึ้นรถ
แล้วคาเมรอนก็ถามนั่นนี่ ชื่ออะไร มาจากไหน จะไปไหน
(คาร์ล่า นอร์ตัน ผู้แต่งหนังสือชื่อเหยื่อในอุดมคติ)
เธอไม่มีครอบครัวอยู่ใกล้ๆ
ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน
เขาตามหาผู้หญิงแบบนั้น
ผู้หญิงที่ไม่มีความสัมพันธ์ หรือเกี่ยวข้องใดๆ กับชุมชน
ถึงจุดหนึ่งมาร์ลิซออกจากรถ
แต่คาเมรอนคว้าตัวเธอไว้
แล้วเอามีดจี้คอ
วางยาเธอแล้วพาเธอกลับขึ้นรถ
แล้วเอากล่องครอบหัวเธอจากด้านบนสุดของหัว
(คาเมรอนเอากล่องครอบหัวมาร์ลิซ แล้วใส่กุญแจมือเธอ)
กล่องครอบหัวทํามาจากไม้กับโฟม
แล้วก็มีบานพับ
ดังนั้นเขาใช้กล่องนั้นครอบหัว
เอาทั้งหัวเข้าไปในกล่องครอบหัว
ด้วยโฟมที่อยู่ข้างใน
จะไม่มีใครได้ยินเสียง ของคนที่ถูกกล่องครอบหัวไม่ว่าจะอยู่ในระยะใด
ถ้ามีคนลักพาตัวคุณจากถนน
แล้วเอากล่องหนักเก้ากิโลครอบหัวคุณ
คุณจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ว่ากําลังเกิดอะไรขึ้น
แต่คาเมรอนอยากกลบเสียงตะโกนด้วย
เขากังวลเรื่องคนที่เขาจับ จะส่งเสียงให้เพื่อนบ้านได้ยิน
แล้วพวกเขาก็ขับไปประมาณ 64 กิโล
ขับไปที่บ้านที่ถนนโอ๊ค
ที่เรดบลัฟฟ์
แจนิซบอกว่าพอพวกเขาถึงบ้านที่เรดบลัฟฟ์
พวกเขาจอดที่โรงรถหลังบ้าน
ตอนที่แจนิซกับคาเมรอนยังเป็นเจ้าของบ้านนี้
ตอนนั้นยังไม่มีของพวกนี้
พวกเขาขับรถเข้ามาในโรงรถ
แล้วก็จอด
คาเมรอนลงจากรถแล้วก็ปิดประตู
แจนิซอยู่ในบ้านสองสามนาที
แล้วเธอก็ออกมาข้างนอก
ซึ่งมาร์ลิซอยู่ข้างนอกรถแล้ว
กล่องถูกเอาออกจากหัวเธอ และสภาพเธอคือมึนจนไม่รู้เรื่อง
แจนิซได้กลิ่นในอากาศเหมือนกัน
เธอเลยถามเขาว่าเขาทําอะไร
เขาบอกว่าเขา ฉีดสเปรย์สตาร์ทเครื่องยนต์ใส่ผ้าขี้ริ้ว
แล้วเอาผ้านั้นปิดปากมาร์ลิซเพื่อทําให้เธอเบลอ
พอออกจากพื้นที่โรงรถ พวกเขาก็พาเธอไปที่ห้องใต้ดิน
ถึงคาเมรอนจะชอบทรมานและควบคุมคนอื่นมาก
แต่เขาก็ไม่ชอบให้คนที่เขาทรมานกรีดร้อง
(แจนิซรายงานว่า คาเมรอนศึกษาวิธีตัดเส้นเสียง)
คาเมรอนอ่านมาว่าถ้าตัดเส้นเสียง คนคนนั้นก็จะไม่สามารถตะโกนหรือกรีดร้องได้
แจนิซบอกว่าคาเมรอนอุ้มมาร์ลิซ
แล้วพาเธอไปที่ห้องน้ํา
คาเมรอนทุ่มเทกับการทําให้ทาสทางเพศของเขา
กลัวสุดขีด
และรู้สึกสยองสุดขีด
แต่คาเมรอนพลาดตอนทํากับมาร์ลิซ
ตอนแรกแจนิซปฏิเสธ ที่จะช่วยเขาเฉือนที่คอมาร์ลิซ
แต่คาเมรอนขู่แจนิซว่า ถ้าเธอไม่ช่วย เขาจะทําแบบเดียวกักับเธอ
สุดท้ายเธอก็ยอมช่วย และนั่งข้างมาร์ลิซบนพื้นห้องน้ํา
ในขณะที่คาเมรอน เริ่มเฉือนที่คอข้างหนึ่งของมาร์ลิซ
เพื่อให้ถึงเส้นเสียงของเธอ
แต่เขาไม่รู้ว่าเขากําลังทําอะไร
มาร์ลิซเลือดออกเยอะมาก
แล้วคาเมรอนก็สติแตก
เขาหยุดเพราะรู้ว่า เขาไม่น่าจะตัดเส้นเสียงเธอได้สําเร็จ
คาเมรอนอุ้มมาร์ลิซแล้วพาเธอกลับไปที่ห้องใต้ดิน
บนนี้มีรูสองรูที่มีตะขอเกี่ยวติดอยู่
แจนิซลงมาที่ข้างล่างนี้ หลังจากที่คาเมรอนเฉือนที่คอมาร์ลิซ
เธอเห็นตัวมาร์ลิซห้อยจากบนคาน
มีเชือกรัดคอเธอ
แจนิซบอกว่า เธอรู้สึกว่าคาเมรอนใช้เชือกรัดคอมาร์ลิซ
แล้วแขวนเธอกับคาน โดยที่เธอเปลือย...
("แจนิซบอกว่าเธอเห็นบ่วงที่คอมาร์ลิซ)
และมีปลอกหมอนครอบหัว
ตอนนั้นเธอเสียชีวิตแล้ว
แจนิซบอกว่าหลังจากนั้น
พวกเขาอุ้มศพเธอขึ้นรถ
ตอนนั้นประมาณตีสอง
พวกเขาขับขึ้นไปทางเหนือของเรดบลัฟฟ์ 48 กิโลเมตรบนทางหลวงระหว่างรัฐสายห้า
หลังจากนั้นใช้ทางหลวงหมายเลข 44 ไปทางตะวันออกเพื่อไปยังแลสเซนพาร์ค
(ชิงเกิ้ลทาวน์ - แลสเซนพาร์ค)
แล้วก็ขับออกไปยังถนนลูกรัง
แจนิซบอกว่าคาเมรอนขุดหลุมฝังศพไม่ลึกมาก
แล้วก็ฝังศพมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้
หลังฝังเสร็จ เขาเผาเสื้อผ้าของเธอทั้งหมด
และข้าวของของเธอทั้งหมด
การลักพาตัวตั้งแต่ต้นจนจบ ใช้เวลาประมาณสิบถึง 12 ชั่วโมง
เขาลักพาตัวเธอ ฆ่าเธอ และฝังเธอ
ภายในเวลาครึ่งวัน
ระหว่างที่สัมภาษณ์แจนิซครั้งแรก
เธอพูดถึงการลักพาตัวเหยื่ออีกคนด้วย
ชื่อคอลลีน สแตน
ในเรดบลัฟฟ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
(19 พฤษภาคม 1977 หนึ่งปีหลังจากที่มาร์ลิซหายตัวไป)
คอลลีน สแตนเดินทางมาจากยูจีน
เธอโบกรถเดินทางข้ามเมือง เพื่อมาเซอร์ไพรส์เพื่อน
คาเมรอนกับแจนิซรับเธอขึ้นรถ
เขาขู่เธอ
ใช้กําลังจับเธอนอนลง แล้วเอากล่องครอบหัวเธอ
ถ้าคุณดูการลักพาตัวมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้
มันเหมือนของคอลลีน สแตนมาก
มาร์ลิซอายุ 18
คอลลีนอายุ 20
ทั้งคู่ผมยาว
และไม่มีความสัมพันธ์ใดกับพื้นที่โดยรอบ
แจนิซบอกเราว่าคาเมรอนจับคอลลีนขังไว้เจ็ดปี
(คอลลีน สแตน)
เขาก่ออาชญากรรมทางเพศกับคอลลีนหลายอย่าง
เขาขังเธอไว้ใต้เตียงน้ํา 20 ชั่วโมงต่อวัน
และทรมานเธอ
หลังจากนั้นในปี 1984
แจนิซไปหาคอลลีน และบอกคอลลีนว่าเธอจะไปจากคาเมรอน
ฉันว่าแจนิซ
เจอวิกฤต...
ทางจิตใจ
เธออายุ 16 ตอนแต่งงานกับคาเมรอน
และอายุ 17 ตอนพูดว่าเขาฆ่ามาร์ลิซ
เธอรู้แล้วละว่าสามีเธอฆาตกรรมได้
เธอใช้เวลาหลายปี
เกือบเก้าปีเลยนะ
ที่เธอพยายามทําสิ่งที่คาเมรอนต้องการให้ทํา
โดยที่ไม่มีปัญหาตามมา
เป็นสถานการณ์ที่อันตรายมากถ้าคุณเป็นผู้หญิง
อันตรายที่อยู่ในครอบครัวแบบนั้น
เธอทนไม่ไหวแล้ว
ในแง่สภาพจิตใจ
มันคือฟางเส้นสุดท้ายของเธอ
ตอนที่แจนิซไปหาคอลลีน
คอลลีนขอร้องไม่ให้แจนิซไป
เพราะคอลลีนกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเธอ
ถ้าเหลือแต่เธอกับคาเมรอน
แจนิซกับคอลลีนเลยเก็บไว้เป็นความลับ
จนกระทั่งคาเมรอนออกไปทํางานในเช้าวันถัดมา
พวกเธอจึงเก็บข้าวของออกมาจากที่นั่น
แล้วไปยังบ้านพ่อแม่ของแจนิซ
แจนิซอยู่กับพ่อแม่พักหนึ่ง
คอลลีนไม่ได้ติดต่อตํารวจ
เธอสัญญากับแจนิซว่าจะไม่ติดต่อตํารวจ
คอลลีนเล่าบางอย่างที่เกิดขึ้นให้ครอบครัวเธอฟัง
จนกระทั่งสามเดือนต่อมาที่แจนิซมาหาเรา
เธอถึงยอมเล่าให้เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายฟัง
ตํารวจโทรมา
ฉันคุยกับพวกเขาหลายชั่วโมง และเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
(คอลลีน สแตน ผู้รอดชีวิตจากการลักพาตัว)
แล้วพวกเขาก็พูดว่า
"ทุกอย่างที่คุณพูดตรงกับที่แจนิซบอกเรา"
แล้วพวกเขาก็ถามว่า "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อมาร์ลิซมั้ย"
ฉันบอกว่า "ฉันบอกได้แต่ว่า
มีอยู่รูปหนึ่งที่ฉันเห็น"
ฉันบรรยายลักษณะเธอ แล้วพวกเขาก็บอกว่า "นั่นแหละมาร์ลิซ"
ถึงจุดนั้นเรารู้ ว่ามีการฆาตกรรมและลักพาตัวที่ชิโก
และมีการลักพาตัวคอลลีน สแตน
แต่หากจะสืบสวนคดีฆาตกรรมมาร์ลิซต่อ
แจนิซต้องให้ความร่วมมือกับเรา
ไม่มีศพ ไม่มีหลักฐาน ไม่มีอะไรเลย
มีแต่คําให้การของแจนิซ
ดังนั้นตํารวจรู้ว่า ถ้าไม่มีแจนิซ หลักฐานก็ไม่มีน้ําหนักพอ
ถ้าไม่มีศพ มันยากมากที่จะ...
ฟ้องและทําให้มีการตัดสินว่าผิด
เราเลยให้แจนิซไปกับเรา
และชี้ให้ดูว่าพวกเขา ฝังศพมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้ไว้ตรงไหน
เขาขับรถไปทางตะวันออกของเรดดิ้งหลายเที่ยว
ทั้งบนทางหลวงหมายเลข 44 และทางหลวงหมายเลข 299
เช็กถนนทุกเส้นทางฝั่งขวามือ
เพื่อดูว่าแจนิซจะระบุถนนที่พวกเขาใช้ได้มั้ย
ที่นั่นมีพื้นที่ชนบทกว้างมาก
จนเราเอาศพไปกําจัดได้ง่ายๆ โดยใครก็ไม่มีทางหาเจอ
หลังจากขับรถพาแจนิซไปหลายเที่ยว
แต่ก็ยังระบุตําแหน่งที่ฝังศพไม่ได้
สํานักอัยการเขตรู้สึกว่า ไม่มีข้อมูลมากพอที่จะทําคดีฆาตกรรมนั้นต่อ
ความเสี่ยงคือ
ถ้าเขาเอาคดีฆาตกรรมนี้ขึ้นศาลแล้วแพ้
เรา...
จะเอาตัวคาเมรอนมาขึ้นศาลใหม่อีกไม่ได้
(คาเมรอน ฮูเกอร์ ปฏิเสธว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับการหายตัวไป)
(หรือการฆาตกรรมมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้)
คดีฆาตกรรมมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้ สําคัญที่สุดสําหรับเรา
แต่เราทําคดีลักพาตัวคอลลีน สแตนต่อ
เพื่อเอาคาเมรอนเข้าคุกให้ได้
ฮูเกอร์ถูกจับกุมและถูกตั้งข้อหา 17 ข้อหา
คดีข่มขืน ลักพาตัว กระทําชําเราทางทวารหนัก
และกักขังหน่วงเหนี่ยว
ปี 1985
คาเมรอน ฮูเกอร์ขึ้นศาล รับการพิจารณาคดีกระทําชําเราทางเพศ
และลักพาตัวคอลลีน สแตน
ฮูเกอร์จับเธอเปลือยแล้วใส่กุญแจมือ ขังเธอไว้ในกล่องไม้ขนาดเท่าโลงศพ
พอเรื่องถูกเผยแพร่ออกไป ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่คอลลีน สแตน
ข้อหาลักพาตัวคอลลีน สแตน...
ตอนที่เขาทําร้ายคอลลีน สแตน...
คอลลีน สแตนมีแฟน...
คอลลีน สแตน...
มันเป็นเรื่องที่ช็อกมาก ที่ถูกลักพาตัวและกักขังมากกว่าเจ็ดปี
เธอถูกจับแก้ผ้าและฟาดด้วยแส้หนัง
แล้วดูฮูเกอร์มีเพศสัมพันธ์กับภรรยาบนโต๊ะ
ฮูเกอร์อยู่ระหว่างพิจารณาดคี...
คนเราทําแบบนั้นกับคนคนหนึ่ง
โดยไม่รู้สึกแย่ได้ยังไง
เขาทําได้มากกว่าแค่ทรมานคน
ฉันรู้เพราะเขาทํากับฉัน
เขาทําโดยการแขวน การเฆี่ยน...
(คริสตีน แม็คไกวร์ หัวหน้าอัยการ)
การทรมาน การใช้ไฟฟ้าช็อต และการเผา
บ้านที่ถนนโอ๊ค
หลังเดียวกับที่เขาพามาร์ลิซไป
เขาบอกฉันว่า
"ร้องสิ ฉันจะตัดเส้นเสียงเธอ ฉันเคยทํามาแล้ว"
หลังจากนั้นฉันก็รู้เรื่องมาร์ลิซ และหนึ่งในสิ่งที่เขาทํากับเธอคือ
เขาตัดเส้นเสียงเธอ
เพราะเธอเอาแต่ร้องและส่งเสียง
เขาอยากให้เธอเงียบ
เขาทําได้มากกว่าฆ่าคน
ฉันไม่สงสัยเลยค่ะ
หญิงสาวที่พูดด้วยเสียงแผ่วเบา
รําลึกถึงเหตุการณ์ถูกลักพาตัว และโดนมีดจี้คอในเดือนพฤษภาคม 1977
การพิจารณาคดีกินเวลาหกสัปดาห์
สื่อไปเยอะมาก
เธอถูกแขวนจากเพดานห้องใต้ดิน ของคาเมรอน ฮูเกอร์...
เธอบอกว่าฮูเกอร์เอาโซ่มัดมือมัดเท้าเธอ
แล้วเอาสายไฟช็อตเธอ
เธอถูกอุปกรณ์สยองนี้ครอบที่หัว
มีการทรมาน
มีการใช้กําลังข่มขืน
หลายปีที่ถูกขังในกล่องไม้...
เขาบอกว่า "สถานการณ์สมบูรณ์แบบมา"
"เธอเป็นทาสที่ดี"
ฉันเรียนรู้ว่า
ยิ่งฉันสู้กับเขา
การทรมานก็ยิ่งนานขึ้น
มันยิ่งดําเนินไปเรื่อยๆ
เขายิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ
แต่ถ้าฉันพยายามทนความเจ็บปวดให้มากที่สุด
แล้วปล่อยให้เขาทําของเขาไป
เขาจะหมดความสนใจ
แล้วมันจะจบเร็วขึ้น
รายละเอียดที่ออกมา ในระหว่างการพิจารณาคดีเป็นอะไรที่อึ้งมาก
แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมาร์ลิซเลย
ฟ้องฮูเกอร์
อัยการคริสตีน แม็คไกวร์บอกคณะลูกขุนว่า
ฮูเกอร์สลับระหว่างทรมานทางเพศ กับควบคุมจิตใจ
อัยการต้องการพูดถึงมาร์ลิซ
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามีวิธีการ
และมีประวัติเคยมีพฤติกรรมแบบนี้มาแล้ว
เหมือนจะมีรูอากาศด้วย ผมเดาว่างั้น
แต่ทุกอย่างเกี่ยวกับมาร์ลิซถูกปัดตก เพราะถือว่าเป็นผลร้าย
เนื่องจากไม่มีหลักฐานว่าเป็นการฆาตกรรม
เราถูกห้ามไม่ให้พูดถึงมาร์ลิซ หรือพูดอะไรเกี่ยวกับเธอในการพิจารณาคดี
เราพูดได้แต่สิ่งที่เขาทํากับฉัน
ผู้พิพากษาไนท์พูดตอนตัดสินคดีว่า...
ผมมองว่าจําเลยคนนี้ เป็นโรคจิตที่อันตรายที่สุดที่ผมเคยไต่สวน
ด้วยเหตุผลที่ว่า เขาดูต่างจากสิ่งที่เขาเป็นโดยสิ้นเชิง
เขาพูดว่า "ผมรู้สึกว่าคุณ จะเป็นอันตรายต่อผู้หญิงตราบใดที่คุณยังมีชีวิต"
เขาเลยบอกคาเมรอนว่า "ผมจะจําคุกคุณให้นานที่สุด"
และเขาก็ทําแบบนั้นจริงๆ
คาเมรอนถูกตัดสินว่ามีความผิดสิบกระทง
ลักพาตัว
ข่มขืน
กระทําชําเราทางทวารหนัก และข้อหาทางเพศที่สามารถตัดสินได้ต่อๆ กัน
เขาถูกตัดสินจําคุก 104 ปี
รับโทษสําหรับความผิดทุกข้อหาพร้อมกัน
คาเมรอนถูกส่งเข้าคุก
และคดีคอลลีน สแตนเป็นอันจบลง
แต่คดีฆาตกรรมมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้ ยังคงเปิดอยู่
แต่ไม่มีความเคลื่อนไหว
เพราะเราไม่มีข้อมูลใหม่หรือช่องทางให้ทําคดีต่อ
ฉันว่าฉันโกรธมาก
อาจจะโกรธทุกคนเลยด้วยซ้ําที่หาศพเธอไม่เจอ
เพราะเราทุกคนรู้ว่าเธอตายไปแล้ว
แต่ฉันโกรธมากกว่า ที่ไม่มีการพูดถึงหรือทําอะไรเกี่ยวกับมัน
ในระหว่างการพิจารณาคดี
หลังจากการพิจารณาคดีของเขาเป็นที่สิ้นสุด
ฉันแบบ "เขาติดคุกข้อหาลักพาตัว และอะไรก็ตามที่เขาทํากับคอลลีน
แล้วที่น้องสาวฉันถูกฆาตกรรมล่ะ"
(1 เมษายน 2000 โจดี้กับแฮนนาห์ย้ายออกจากตึก 14)
ตอนฉันย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์วอลนัทการ์เด้น
ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ
ไม่เคยเจอสิ่งของย้ายเองในห้อง หรือเจออะไรอีกเลย
พอย้ายออกมาจากที่นั่น
เหมือนได้รับการช่วยชีวิต
แต่ประมาณหนึ่งปีต่อมา
ฉันฝันอีกละ
ฉันก็แบบ
"ตายละ นึกว่ามันจบไปจริงๆ แล้ว"
"ฉันคิดว่ามันเป็นอดีตไปแล้วจริงๆ"
มีคู่รักคู่หนึ่ง
ในฝัน ผู้ชายตัวสูงมาก ส่วนผู้หญิงตัวเตี้ย
ในฝันเป็นช่วงโพล้เพล้
เหมือนพวกเขา กําลังแอบตามใครสักคนหรือหาใครสักคน
แล้วฉันก็มักจะได้ยินเลข...
สามสิบห้าจุดเจ็ดหก
แล้วก็เห็นตัวเอใหญ่กับเลข 17
ในขณะที่ฉันกําลังบินในฝัน
ฉันไม่รู้ว่าทั้งหมดนั้นหมายถึงอะไร
สถานที่รึเปล่า
ตอนนั้นฉันก็แบบ
"โอเค ฉันมีข้อมูล ที่อาจจะช่วยใครบางคนได้รึเปล่า"
แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกแบบนี้
หยุดทําสิ่งที่กําลังทําอยู่
แล้วโทรหากรมตํารวจเรดบลัฟฟ์
(เมืองเรดบลัฟฟ์ ตํารวจ - ดับเพลิง)
ปี 2008 เราได้รับสาย จากคนที่บอกว่าตัวเองชื่อโจดี้ ฟอสเตอร์
อาศัยอยู่ที่ชิโก
เธอบอกว่าเธอ เคยอยู่อะพาร์ตเมนต์ที่มาร์ลิซเคยอยู่
และต้องการให้ข้อมูลกับเรา
ข้อมูลที่เธอคิดว่า เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมมาร์ลิซ
และสถานที่ที่อาจจะเป็นที่ฝังศพ
อีกฝั่งที่อยู่ในสายเงียบ
ฉันนึกว่าเขาวางสายใส่ฉันไปแล้ว
แล้วเขาก็พูดกับฉันว่า "ทําไมโทรมาตอนนี้"
เขาพูดว่า "เรากําลังเปิดคดีปริศนา
ของมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้"
เขาบอกว่า "ผมไม่เคยตกใจขนาดนี้มาก่อน
ไม่เคยตกใจเท่าที่คุณทําให้ตกใจ...
เมื่อกี้"
ฉันเจอกับสารวัตรเฮลที่ร้านกาแฟ
เขาถามคําถามทุกอย่าง
เขาถามว่าฉันเห็นอะไร
เขาคุยกับฉันเกี่ยวกับความฝัน
ผมว่าเวลาเราได้ข้อมูลจากใครสักคน ที่บอกเราว่าพวกเขาฝันเห็นอะไรบางอย่าง
แล้วพวกเขาอยากให้ข้อมูล ที่พวกเขาคิดว่าเกี่ยวข้องกับคดีอาชญากรรม
เราจะแอบสงสัยเบาๆ
ฉันกังวลมาก
ฉันกลัวว่าฉัน...
จะถูกวิจารณ์
แล้วฉันก็คิดว่า "จะคิดว่าฉันบ้าก็คิดไปเถอะ
ฉันต้องให้ข้อมูลนี้กับพวกคุณ"
ด้วยความที่มันยังเป็นคดีฆาตกรรมที่เปิดอยู่
เขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้บอกอะไรฉัน
สิ่งที่ฉันทําได้คือเล่าให้เขาฟัง แต่เขาไม่สามารถยืนยันหรือปฏิเสธอะไรได้
เธอบอกเราว่า เธอเห็นตัวอักษรเอกับเลข 17
เหมือนเอ 17
เธอเชื่อว่านั่นคือถนน ที่คาเมรอนกับแจนิซเอาศพมาร์ลิซไปฝัง
(เรดบลัฟฟ์)
มีถนนในบริเวณ ที่ออกไปยังทางหลวงหมายเลข 44
และถนนเส้นนั้นคือถนนเอ 17
เราต้องการสัมภาษณ์แจนิซอย่างละเอียดอีก
แล้วดูว่าเราสามารถเอาข้อมูลมาเชื่อมโยง เพื่อหาจุดที่อาจจะเป็นจุดฝังศพได้หรือไม่
ครั้งแรกที่เราคุยกับแจนิซคือปี 2010 ที่ชิโก
(ปี 2010 ชิโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)
เราแนะนําตัวเองว่าเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน ที่ได้รับมอบหมายให้ทําคดีนั้น
ผมว่าเธอกังวลว่าเธออาจจะโดนตั้งข้อหาไปด้วย
ดังนั้นตอนเจอเธอ
หนึ่งในสิ่งแรกที่เราทําคือ เตือนเธอว่าเธอได้รับการคุ้มครอง
เราไม่ได้ไปจับเธอ
เราไปเพื่อเอาคําตอบสําหรับคดีนั้น
(กรมตํารวจเมืองชิโก)
ตอนเราสัมภาษณ์แจนิซ
เรารู้สึกว่าเราเห็นภาพถนน ที่พวกเขาขับเข้าไปจากสาย 44 ชัดขึ้น
เธอบรรยายถึงสิ่งปลูกสร้าง ที่พวกเขาผ่านในระหว่างอยู่บนถนน
ดังนั้นถือว่าเธอยังคงให้ข้อมูล ที่เรารู้สึกว่าเป็นผลดีต่อคดีครับ
ตอนนี้เราอยู่บนทางหลวงหมายเลข 44
เราอยู่ห่างออกมาทางตะวันออก ของชิงเกิ้ลทาวน์ในรัฐแคลิฟอร์เนียนิดหน่อย
นี่คือหนึ่งในที่หลัก ที่เราเชื่อว่าศพของมาร์ลิซ สแปนนากี้ถูกฝัง
พื้นที่ใหญ่มาก
มันเป็นบริเวณที่กว้างใหญ่ไพศาล ดังนั้นการชี้จุดที่เธอถูกฝังจึงยากมาก
แต่เรารู้สึกว่าเราจํากัดพื้นที่แคบลงได้ดี จนเหลือพื้นที่ที่เราเชื่อว่าศพเธอถูงฝังอยู่
คดีมาร์ลิซยังเปิดอยู่
และยังคงอยู่ในการสืบสวน โดยกรมตํารวจเรดบลัฟฟ์
และมันเป็นคดีฆาตกรรมมาโดยตลอด
ส่วนกรมตํารวจชิโก ยังคงให้เป็นคดีบุคคลสูญหายที่เปิดอยู่
เพราะเธอถูกแจ้งว่าหายตัวไป ต่อกรมตํารวจชิโกในปี 1976
(1 สิงหาคม 2021 45 ปีหลังจากที่มาร์ลิซหายตัวไป)
สวัสดีโจดี้ เป็นไงบ้าง
สบายดีค่ะ คุณสบายดีมั้ย
- สบายดี ดีใจที่ได้เจอ - ค่ะ
- ไม่เจอกันนานเลย - มาก
จริง
จนถึงตอนนี้เรายังไม่เคยคุยกับโจดี้เกี่ยวกับคดีนั้น
ในแง่ของตัวเลข ของพื้นที่ที่เราคิดว่าอาจจะเป็นจุดที่ศพถูกฝัง
และตัวเลขที่เธอให้เรา
ผมว่าโจดี้ไม่รู้ ว่าข้อมูลที่เธอให้ใกล้เคียงขนาดไหน
ตอนที่เธอติดต่อเราในเดือนกรกฎา 2008
ผมกับอัยการเขตคุยกันเรื่องนี้แล้ว
สิ่งนั้นจะส่งผลเสียต่อรูปคดี ในการพิจารณาคดีในศาลในอนาคตมั้ย
- ค่ะ - เราตัดสินแล้วว่าไม่
หวังว่าการพูดถึงมันในตอนนี้ ความรู้สึกค้างคาใจของเราจะหายไปบ้าง
ตอนที่คุณโทรหาเรา
ตอนนั้นเราเปิดคดีมาทําใหม่พอดี
- ดังนั้น... - ค่ะ ฉันไม่รู้เลยค่ะ
เพื่อเพิ่มความเข้มข้น ในการค้นหาที่ที่ศพมาร์ลิซถูกฝัง
เราตรวจค้นพื้นที่ที่เรารู้สึกว่าเธออาจจะถูกฝังอยู่
ผมไม่รู้ว่าคุณยังจําได้มั้ยตอนที่เราคุยกับคุณ
- คุณเห็นตัวเลขหนึ่ง - ค่ะ
สามสิบห้าจุดเจ็ดหก
- ใช่ค่ะ - คุณเห็นตัวเลขนั้นซ้ําๆ
- ใช่ค่ะ - คุณรู้สึกว่านั่นคือระยะทาง
จากบ้านหลังนั้นไปยังจุดที่เธอถูกฝัง
- คุณบอกว่าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ - ใช่ค่ะ
หลังจากคุยกับคุณ เรากลับไปและใช้ซอฟต์แวร์แผนที่
เราจุดบ้านหลังนั้น
- กับจุดที่เราคิดว่าเธออาจจะถูกฝังอยู่ - ค่ะ
ตัวเลขที่คุณให้เราคือ 35.76
ส่วนตัวเลขที่เราได้ จากซอฟต์แวร์แผนที่คือ 35.77
ตัวเลขที่คุณบอกใกล้เคียงมาก
- อะไรนะ - มันทําให้พวกเราบางคนกังวล
- ผมตกใจมากเพราะคุณไม่รู้ว่าเราค้นที่ไหน - ไม่รู้ค่ะ
และทุกอย่างที่แจนิซบอกตอนให้ปากคํา อยู่บนถนนเส้นนั้น
ก็คือฉันกับแจนิซ...
ให้ข้อมูลที่คล้ายกัน
เกี่ยวกับสถานที่เหรอคะ
ถูกต้อง
ทั้งๆ ที่ฉันไม่รู้เรื่องเลย
- แค่ฝันไปเรื่อย - ใช่ครับ
ใช่ครับ
หลายปีมากที่ฉัน...
อยากรู้ว่าข้อมูลที่ฉันให้คุณมีความเกี่ยวข้องบ้างมั้ย
หรือช่วยในระดับไหนบ้างมั้ย
มันช่วยยืนยันว่าพื้นที่ ที่เราคิดว่าเธอถูกฝังอยู่มีความเป็นไปได้
หวังว่าข้อมูลนี้และการนั่งคุยกัน จะช่วยไขคดีได้บ้าง...
- ค่ะ แน่นอนค่ะ - สําหรับมาร์ลิซและครอบครัวเธอ
ฉันรู้สึกเสมอว่าข้างนอกมีสิ่งที่นอกเหนือจากฉัน
สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าฉัน
ฉันอยากเป็นคน ที่คนอื่นรู้จักว่าเป็นคนที่ห่วงใยและเห็นใจ
ถ้าฉันมีอะไรสักอย่างที่ช่วยใครสักคนได้
ฉันก็จะช่วยคนคนนั้น
ฉันรู้สึกว่าวิญญาณมาร์ลิซพยายามติดต่อใครสักคน
และฉันอยากให้...
วิญญาณเธอไปสู่สุคติจริงๆ
ถ้าฉันช่วยเธอได้ ฉันก็อยากช่วย
เธอกําลังจะหลับเหรอ
(เรดบลัฟฟ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย)
ผมเกษียณจากกรมตํารวจเรดบลัฟฟ์ ในเดือนมิถุนา 2007
คดีเดียวที่ยังมีการสืบสวนอยู่คือคดีนี้แหละ
คดีฆาตกรรมมาร์ลิซ
ทุกครั้งที่มีคดีที่ยังไขไม่ได้
เราจะพยายามทําให้ครอบครัวหายคาใจ
เราจะอยากเห็นเหยื่อได้รับความยุติธรรม
ดังนั้นฝ่ายบังคับใช้กฎหมาย จะพยายามปิดคดีประเภทนี้ให้ได้
คาเมรอนถูกตัดสินจําคุก 104 ปี
เราต้องคิดแน่นอน ว่าเขาจะต้องอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต
แต่โชคไม่ดีค่ะ
คนที่ไม่ควรถูกปล่อยให้เป็นอิสระ
ถูกปล่อยให้เป็นอิสระและก่ออาชญากรรมซ้ํา
เขาได้รับอนุญาตให้ทําทัณฑ์บน
และจะจําคุกในเรือนจําเทศมณฑล สักที่ในพื้นที่อลาเมดา ผมเชื่อว่างั้น
และจะได้รับการประเมินสุขภาพจิต
ดังนั้นเขาอาจจะถูกคุมตัวอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวช
เป็นเวลาหลายปี
แต่เป็นไปได้ที่เขา อาจจะถูกปล่อยตัวจากที่นั่นได้ทุกเมื่อ
(ในระหว่างถ่ายทํา คาเมรอน ฮูเกอร์ยังคงรอการปล่อยตัว)
(จนกว่าจะมีการทบทวนประเภทคดี "ผู้ล่าเหยื่อที่รุนแรงทางเพศ" ของเขา)
(เขาไม่ตอบตกลงให้สัมภาษณ์เพื่อใช้ในสารคดีนี้)
(แจนิซ ฮูเกอร์ปฏิเสธให้สัมภาษณ์เช่นกัน)
(และตอนนี้ใช้ชีวิตโดยมีชื่อแฝง)
นี่คืออะพาร์ตเมนต์ที่มาร์ลิซน้องฉันย้ายมาอยู่
เธอกําลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ชิโก
ตอนนั้นฉันแอบหวังว่า เธอจะทําฝันของตัวเองให้เป็นจริงที่นี่
บางครั้ง...
ฉันดูหนังแล้วก็แบบ "อุ๊ย เหมือนมาร์ลิซเลย"
นึกออกมั้ยคะ
สักพักนึกขึ้นได้ว่าแค่หวัง
เป็นแค่...
หวังลมๆ แล้ง ๆ
ฉันคิดว่าเรื่องของมาร์ลิซไม่เคยถูกเล่า
เรื่องของเธอไม่เคยจบ
ไม่มีศพ
คาเมรอน ฮูเกอร์ติดคุก เพราะสิ่งที่เขาทํากับคอลลีน
ส่วนน้องฉันกําลังรอความยุติธรรม
(ถ้าคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับการหายตัวไป ของมารี เอลิซาเบธ สแปนนากี้)
(โปรดติดต่อกรมตํารวจเรดบลัฟฟ์ ที่เบอร์ 530-527-3131)
(หรืออีเมล CRIMETIPS@RBPD.ORG)
(หรือไปที่ UNSOLVED.COM)
คําบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์