NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
O daireye taşındığımda
hemen tuhaf rüyalar görmeye başladım.
Bir zindan görüyordum.
Çok tuhaf ve karanlıktı.
Ama orada bir ışık vardı.
İçeride bir kız ve tuhaf bir çift gördüm.
Birden kıza ürkünç şeyler yapmaya başladılar.
Keşfettiğim şey,
o daireden birinin kaybolduğuydu.
Ruhu biriyle iletişime geçmeye çalışıyormuş gibi hissediyorum.
Bulunmak istiyor.
KAYIP KİŞİ BÜROLARI DİKKATİNE
Hazır mısın?
Yaşasın!
Marilyn.
Merhaba!
Kocaman bir gülümseme!
Ben anneanneyim. Bir anneyim.
Ünlü bir aktrisle aynı ismi paylaşıyorum.
Jodie Foster, yönetmen.
Orange County, Kaliforniya'da doğdum.
Kızım 1997'de doğdu ve bekâr bir anneydim,
Chico, Kaliforniya'ya taşındım.
Bence güzel bir şehirdi.
Üniversitesi vardı.
Küçük bir şehir ama bir aile kuracak kadar büyük.
Bir hoş ve güzeldi, yuva hissi verdi.
Chico'ya ilk geldiğimde
kiralık tabelası görmüştüm, "Ceviz Bahçesi Apartmanı" yazıyordu.
Çiçekler vardı.
Havuz vardı.
Sıradan, güzel bir apartmana benziyordu.
Binadaki 14 numaralı daireye taşındık.
31 Ocak 2000'de.
O zaman Hannah üç, ben de 33 yaşındaydım.
İlk taşındığımda huzurlu hissetmedim.
Biraz karanlıktı.
Tuhaf bir kokusu vardı.
Belki halıdan gelen kimyasal bir kokudur dedim.
Kendime dedim ki,
"Neden böyle hissediyorsun?"
"Chico'dayım. Burada kızım ve kendim için
çok huzurlu ve mutlu bir hayat kuracağım"
diye düşündüm.
Sonra işler boka sardı.
Bana sıra dışı gelen ilk şey,
Hannah'nın küçük bir çift pembe ayakkabısı vardı.
Gitmeye hazır olduğumuzda giyebilsin diye
hep kapı yanında tutardım.
Annemin beni dışarı çıkmaya hazırladığını hatırlıyorum...
...ve o pembe ayakkabıları arıyordu.
"Ayakkabılar nerede? Neredeler?" diyordu.
Yatağın tam ortasında olduklarını hatırlıyorum.
Birdenbire.
Annem "Bunları sen mi koydun?" dedi. Hayır, dedim
İnatla, "Anne, ben yapmadım!" derdi.
Ayakkabılar her gün yatağın ortasında olurdu.
Ayakkabılar hareket ediyor ve işler giderek garipleşiyor.
Tuzluk ve biberlik vardı.
Sabah uyandığımda masanın en ucunda dururlardı.
"Çıldırıyor muyum?" diye düşündüm.
Dairede olacaklar korkunç şeyler
ama neden olduğunu anlamadığımı hatırlıyorum.
Olan diğer şey de gördüğüm rüyalardı.
Rüyamda Chico'da sokakta yürüyen bir kız
ve mavi ya da gri bir arabada bir çift gördüm
ve kızı bırakmayı teklif ettiler.
Rüya sırasında adam arkasından geldi
ve ağzını bir şeyle kapattı.
Neden bu tuhaf çifti rüyamda görüyorum?
Sonra bir gün Hannah, "Merhaba!" dedi.
"Kime selam veriyorsun?" dedim.
"Şuradaki kıza anne!" dedi.
"Biri camdan mı geçti?" diye sordum.
"Hayır anne. Şuradaki kız!"
Bir kız olduğuna ısrar ediyor. "Beyaz gömlek giyiyor" dedi.
Ona Liz'im dediğimi hatırlıyorum.
Onu çok net gördüğümü hatırlıyorum.
Gözlerini, yüzünü, saçını, her şeyini hatırlıyorum.
Normal bir dost sanıyordum.
Evdeki biri, ziyarete gelen sıradan arkadaşlar gibi.
Bir gece Hannah'yla yemeğe çıktık.
Geri döndüğümüzde,
bizde duvara asılan telefonlardan vardı.
Alıcıyı arka yatak odasında bulduk
ve Hannah'nın odasındaki oyuncaklar bir yığın hâlindeydi.
Hannah'nın Uykucu Edi bebeği vardı.
Edi, yığının tepesindeydi ve boynunda ilmik vardı.
Bağcıktan falan yapılmış küçük bir ilmik.
Sarsılmıştım. Hannah'yı tuttum.
Onu kaptığım gibi ön kapıdan fırladım.
Chico Polisi'ni aradım ve dedim ki,
"Kızımla yemeğe çıktık, eve gelince bunu bulduk."
Polis tutanak tuttu
ama çok umursamadılar gibi.
Annemin yaşadıklarını hayal bile edemem.
Çocuğuna bakmak ve bu tuhaf şeylerle
uğraşmak zorundasın.
Her şey Şubat 2000'de doruğa ulaştı.
Gecenin bir yarısı uyanıp
televizyon sesi duydum.
Televizyon nasıl açık olur? Kalkıp açmak gerekiyordu.
Dolap kapakları çarpıyordu.
Ocakta ateş açıktı...
Harikayım!
Birdenbire Edi bebek...
Harikayım!
...çılgınca "Harikayım!" diyor.
Harikayım.
Pili bitiyordur dedim.
Harikayım.
Bebeğin pillerini çıkarttım.
Parla sen küçük yıldız Ne kadar da güzelsin...
Edi bebeği korkunçtu.
...küçük yıldız...
Gecenin bir yarısı konuştuğunu,
pili yok diye annemin ürktüğünü hatırlıyorum.
Harikayım!
Sonra birdenbire.
Işıklar açık.
Vay canına. Ne oluyor yahu? Nasıl?
Harikayım!
Site yöneticisi olan komşuma gittim.
Kapısını çalıp "Bir sorun var" dedim.
Küçük kanişini alıp daireye girdi.
Köpek fırlayıp havlamaya başladı.
Harikayım!
Birdenbire, kablolu bir lamba vardı,
kablo atlama ipi gibi havada dönmeye başladı.
- Harikayım! - Hepimiz çığlık atıyoruz.
Köpek havlıyor. Kadın köpeği kaptı.
Harikayım!
Topukladık.
Bu noktada saat sabahın altısı.
Havuz kenarında oturmuş ağlıyorum.
Sonra köpeğini gezdiren,
yaklaşık 25 yıldır orada yaşayan yaşlı bir adam
"Biliyor musun Jodi,
kimse o dairede uzun süre kalmaz" dedi.
"Ne? Nasıl yani? Neden bahsediyorsun?" dedim.
Bu noktada ağlıyorum. Lütfen açıklayın.
Bana baktı ve dedi ki,
"O dairede yaşayan bir kız vardı.
On dört numarada.
Adını hatırlayamıyorum
ama o zamandan beri kayıp."
31 Ocak 1976'da
Chico Polisi bir kayıp ilanı aldı.
Marie Elizabeth Spannhake.
Marliz lakabını kullanıyordu.
Kayıp kişi raporuna göre 165 cm, kahverengi saçlı,
50 kilo, beyaz bir kadınmış.
Erkek arkadaşı raporda
Chico'da bir bit pazarına gittiklerini belirtmiş.
Bir konuda anlaşamamışlar,
Marliz onunla arabaya binmek yerine eve yürümeye karar vermiş
Onu en son Mangrove Bulvarı'nda yürürken görmüştü.
Bit pazarından uzaklaşırken.
Kimse 31 Ocak 1976'dan beri Marie Elizabeth Spannhake'den
haber alamamıştı.
MANGROVE BULVARI
Marliz benim kardeşimdi.
Kaybolmadan önce iki aydır Chico'daydı.
Cleveland, Ohio'luyuz.
Ailemiz yedi kişiydi.
En büyük kız bendim,
sonra Marliz geliyordu, üç yaş küçüktü
iyi bir kişiliği vardı.
Çok dışa dönük ve arkadaş canlısıydı.
Uzun, doğal kıvırcık kahverengi saçları
ve gök mavi gözleri vardı.
Çok güzeldi.
1975 yılında
Marliz, annemin tabiriyle,
bir serseriyle çalışıyordu, John Baruth.
Âşık oldular.
Kaliforniya'lıydı ve oraya dönecekti,
Marliz'i de çağırdı.
O da gitti.
Bence Marliz'in en büyük hayali oyuncu olmaktı.
Çok mutluydu.
Onun için heyecanlıydım.
Büyük bir adımdı.
Bana birkaç kez mektup yazdı.
Kaliforniya'yı pek sevmediğini söyledi.
Hayal ettiği gibi değilmiş.
Sanırım John'la biraz sorun yaşıyordu, küçük sürtüşmeler.
Sığınacak kimsesi yoktu.
Konuşacak kimsesi yoktu.
Marliz, Nisan'da eve döneceğini söyledi.
Eve hiç dönmedi. Evet.
1997'de Marie Elizabeth Spannhake'nin kayıp vakası çözülmemişti.
Jodi ve Hannah, 24 yıl sonra Marliz'in dairesinde oturuyor.
O dairede benim yapmadığım şeyler olduğunu biliyordum.
Bence bazı insanlar belli ruhani niteliklerle doğuyor.
Bazıları diğerlerinden daha hassas ve empatik.
Ve bence, bir nedenden,
kızım ve ben çok belli olmayan paranormal enerjiye karşı hassasız.
Tuhaf olan, o daireye taşındığımda
beni bir kıyamet hissi sardı,
sanki kötü bir şey olacaktı.
Tuhaf rüyalarım gitgide daha da tuhaflaştı.
Artık bir yer görüyordum
ve genç bir kadınla bir çift görüyorum.
Yirmi yaşından gençti.
Rüyamda kestane rengi saçları vardı.
Bir evde olduklarını görebiliyordum.
Toprak altı mahzeni gibi.
Garip bir şekilde zindana benziyordu.
Tuhaf bir kanca vardı,
büyük bir tomruk kancası gibi.
Kızın durumu...
Kollarında bir şey vardı
ve ağzını da bir şey kapatıyordu.
Birdenbire kıza sadistçe ve tuhaf şeyler yapmaya başladılar.
Cinsel açıdan ürkütücü şeyler.
Annemin tuhaf bir adam ve bir kadınla ilgili
rüyalar gördüğünü anlattığını hatırlıyorum.
Bu onda kaygı yarattı ve soruları vardı.
Konuşması zor çünkü o dairede yaşananlar yüzünden
hâlâ biraz PTSD yaşıyorum.
Hannah'ya bir şey olmasını istemedim.
Bekâr bir anne olduğumdan
kızımı alıp taşındım.
O dairede sadece üç ay kaldım.
Çok uzun bir süre değil ama sonsuzmuş gibi geldi.
"Bununla alakam olmasını istemiyorum" diye düşündüm.
Chico'da başka bir daireye taşındık.
Taşınınca bitti sandım.
Geride kalmıştı.
MÜKEMMEL KURBAN
Bir adamla çıkmaya başladın.
Bir gün, Mükemmel Kurban adlı bir kitapla karşılaşmış.
Kitabı okumaya başlamış
sonra evime gelip "Jodi!" dedi.
"Aman tanrım! Buna inanmayacaksın."
Dairemden kaybolan bir kız vardı,
kaybolan bir kız hakkında bir makale bulmuş.
1976 yılından.
Bir lakabı varmış.
Marliz.
Aman tanrım, dedim.
Hannah küçükken
Liz'im dediği biriyle konuştuğunu söylerdi.
Annemin yaptığı araştırmayı anlattığını hatırlıyorum.
"Sana bir şey söylemeliyim" dedi.
"Liz'imi hatırlıyor musun?"
Evet, dedim
"Bir şey göstereceğim" dedi.
Sonra bana fotoğrafı gösterdi.
"Bu bizim dairedeki kız" dedim.
Şoke oldum.
Çok acayipti. Tanrım!
"Nerede o?" diye sordum.
Marliz nerede? Neden kimse onu bulamadı?
Sonra öğrendim ki, Marliz'in ortadan kayboluşu
muhtemelen Red Bluff'taki bir çiftle ilişkilendirilmişti.
7 KASIM 1984
MARLIZ'İN KAYBOLUŞUNDAN SEKİZ YIL SONRA
7 Kasım 1984'de
dedektif bölümünün başı olan müdürüm gelip dedi ki,
"Nazarene Kilisesi'ne bakmanı istiyorum."
Kiliseye gittiğimde gördüğüm ilk şey,
Papaz Dabney
ve Janice Hooker adında bir kadın.
Janice'in duygusal olarak çok üzgün olduğunu fark ettim.
Belirttiğine göre 1976'da
eşi Cameron, Chico, Kaliforniya'da bir kız kaçırıp öldürmüş.
Janice'in ortaya çıkmasının nedeni Cameron'dan korkmasıydı.
Ayrıca Janice, yıllar boyunca gerçekleşen
farklı şeyler nedeniyle büyük bir suçluluk duyuyordu.
Dedektif Shamblin, bu bilginin...
...bir kısmının Janice'i suçlu gösterebileceğini fark edip
Al ona haklarını okudu.
haklarını okununca avukatı olmadan konuşmamaya karar verdi.
Sonra Bölge Savcılığı'nı arayıp
savcıya elimde olan
ve olmayan bilgileri verdim.
O da o zaman iş birliği için Janice'e dokunulmazlık vermeye karar verdi.
Dokunulmazlık çıkınca Janice'le detaylıca sorguladım.
Janice, Chico'da kaçırdıkları kurbanın adının
Marliz olduğunu söyledi.
Marliz Spannhake.
31 Ocak 1976'da,
Janice ve Cameron onu Mangrove Bulvarı'nda yürürken görmüş.
Cameron da birkaç kez etrafında dönmüş.
Janice, Cameron'ın yapacağını, bir kadın kaçırmak istediğini biliyormuş.
Marliz yürüyordu.
Adam bırakmayı teklif ediyor. Eşi arabada.
Çok güvenli görünüyor.
Arabaya biniyor.
Sonra Cameron sorular soruyor.
Adın ne? Nerelisin? Nereye gidiyorsun?
Yakınlarda ailesi yoktu. Nereye gittiğini bilen yoktu.
Toplum bağı olmayan bir kadın arıyordu.
Bir noktada, arabadan inecekken
Cameron onu tutup boğazına bıçak dayadı.
İlaç verip arabaya bindirdi.
Kafasına bir kutu yerleştirdiler.
"KUTUYU KIZIN KAFASINA TAKIP ONU KELEPÇELEDİ."
Kafa kutusu ahşap ve strafordan yapılmıştı
ve üzerinde menteşeler vardı.
Kafayı bütün olarak bu kutuyla çevreleyerek
içindeki köpükle kişinin uzaktan duyulmasını engelleyecekti.
Biri sizi sokaktan kaçırıp
kafanıza dokuz kiloluk kutu taksa
öyle sersemlersiniz ki, olanları anlamazsınız.
Ama Cameron çığlıkları boğmak istedi.
Tutsağının komşuları uyarmasından çok endişeliydi.
Sonra 65 kilometre kadar gidip
Red Bluff, Oak Caddesi'ndeki eve vardılar.
Janice, Red Bluff'taki evlerine döndüklerinde
evin arkasındaki garaja yanaştıklarını söyledi.
Bu ev Janice ve Cameron'ınken bunların hiçbiri yoktu,
yani arabayı garaja sokup park ettiler.
Cameron dışarı çıkıp kapıyı kapatmış.
Janice birkaç dakika evdeymiş.
Janice çıktığında, Marliz arabadan inmiş,
kutu çıkarılmış ve şaşırmış hâldeymiş.
Janice, eter kokusunu alabiliyormuş.
Ona ne yaptığını sormuş. Marliz'i yarı baygın tutmak için
ağzına kapattığı paçavraya marş sıvısı sıktığı cevabını almış.
Garajdan çıkınca onu bodruma taşımışlar.
İşkence ve insanlara hakimiyet kurmaktan büyülense de
Cameron işkence ettiği birinin bağırmasını sevmezmiş.
Cameron, birinin ses tellerini kesince
çığlık atamayacağını okumuş.
Janice, Cameron'ın Marliz'i kaldırıp
banyoya götürdüğünü söyledi.
Cameron, bu seks kölesini tamamen yıldırmaya
ve dehşete düşürmeye adanmıştı.
Ama Cameron, Marliz'le bir hata yaptı.
Janice önce boğaz kesmeye yardım etmeyi reddetmiş.
Cameron da yardım etmezse aynı şeyi ona yapmakla tehdit etmiş.
Sonunda kabul edip banyoda Marliz'in yanına oturmuş.
Cameron da ses tellerine ulaşmak için Marliz'in boğazının yanını kesiyormuş.
Ama ne yaptığını bilmiyordu.
Marliz ağır kanamaya başlayınca Cameron biraz korkmuş.
Başaramayacağını anladığı için bırakmış.
Cameron, Marliz'i kaldırıp bodruma geri götürmüş.
Gölü kancaların olduğu yerlerde birkaç delik var.
Marliz'in boğazı kesildikten sonra Janice buraya gelmiş.
Marliz'i kirişten sarkarken görmüş.
İp boynundaymış.
Janice, Cameron'ın onu iple boğduğunu düşündüğünü söyledi.
Onu çıplak hâlde, kafasına yastık kılıfı geçirerek kirişe asmış.
O noktada ölüydü.
Janice cesedi arabaya taşıdıklarını söyledi.
Bu sırada saat sabah iki sularıydı.
Eyaletler arası yoldan Red Bluff'ın 50 km kuzeyine gitmişler.
Sonra 44 numaralı otobandan doğuya, Lassen Park'a doğru,
toprak bir yola sapmışlar.
Janice, Cameron'ın sığ bir mezar kazıp
Marie Elizabeth Spannhake'yi gömdüğünü söyledi.
Gömdükten sonra tüm kıyafet ve eşyalarını yakmış.
Kaçırma olayı baştan sona 10 ila 12 saat sürdü.
Kızı kaçırıp öldürdü ve gömdü
ve bunların hepsini yarım gün içinde yaptı.
Janice'le ilk görüşmemde
başka bir kurban olan Colleen Stan'in Red Bluff, Kaliforniya'dan
kaçırılmasından bahsetti.
19 MAYIS 1977 MARLIZ KAYBOLDUKTAN BİR YIL SONRA
Colleen Stan, Eugene'den geliyordu.
Bir arkadaşına sürpriz yapmak için otostop çekiyordu.
Cameron ve Janice onu alıyor.
Onu tehdit ediyor, zorluyor ve kafa kutusunu takıyor.
Marie Elizabeth Spannhake'in kaçırılmasına bakarsınız
Colleen Stan'ininkiyle aynıdır.
Marliz 18 yaşındaydı. Colleen 20 yaşındaydı.
İkisi de uzun saçlıydı.
Çevre bölgeyle hiçbir bağlantıları yoktu.
Janice, Cameron'ın Colleen'i yedi yıl rehin tuttuğunu söyledi.
Colleen'e karşı birçok cinsel suç işledi.
Onu günde 20 saat su yatağının altında tutup işkence etti.
Sonra 1984'te Janice, Colleen'e gelip
Cameron'dan ayrılacağını söyledi.
Bence Janice'in yaşadığı
ruhani bir krizdi.
Cameron'la evlendiğinde 16,
Cameron'ın Marliz'i öldürdüğünü söylediğinde 17 yaşındaydı.
Artık eşinin cinayet işleyebileceğini biliyor.
Yani Cameron'ın yapmasını istediğini yapmaya
ve başını belaya sokmamaya çalıştığı
neredeyse dokuz yıl var.
Yani bir kadınsanız o evde olmak çok tehlikeli bir durum.
Sinirleri boşalmak üzereydi.
Zihinsel olarak pamuk ipliğiyle bağlıydı.
Janice ona geldiğinde
Colleen gitmemesi için yalvarıyor
çünkü Colleen, Cameron'la baş başa kalırsa
başına geleceklerden korkuyor.
Janice ve Colleen bunu büyük bir sır olarak sakladı.
Cameron ertesi sabah işe gidince eşyalarını topladılar.
İkisi de Janice'in ailesinin evine gitti.
Janice bir süre ailesiyle kaldı.
Colleen polisi aramamış. Janice'e söz vermiş.
Colleen ailesine olanları anlatmış
ama üç ay sonra Janice bize gelip anlatınca
emniyet güçlerine bir şey söylemiş.
Polis aradı
ve onlarla birkaç saat konuştum.
Olanlarla ilgili ifademi verdim.
Sonra dediler ki,
"Söylediğin her şey Janice'in dedikleriyle uyuşuyor.
Marliz adında bir kadın hakkında bir şey biliyor musun?"
Ben de "Söyleyebileceğim tek şey
gördüğüm bir fotoğraf" dedim.
Tarif edince, "Bu Marliz" dediler.
O noktada Chico'da bir adam kaçırma ve cinayet olduğunu biliyorduk.
Colleen Stan'in kaçırılması da vardı
ama Marliz'in soruşturmasına devam edebilmek için
Janice'in iş birliği gerekiyordu.
Ne ceset ne de delil vardı.
Ellerinde Janice'in ifadesinden başka bir şey yoktu.
Polis, onsuz bir dosyaları olmadığını anladı.
Bir ceset olmadan birini yargılayıp
hüküm vermek çok zor olurdu.
Bu yüzden Janice'in bizimle gelip
Marie Elizabeth Spannhake'in cesedinin yerini göstermesini istedik.
Redding'in doğusuna, hem Otoyol 44 hem de Otoyol 299'dan,
birkaç kez gidip geldik.
Janice gittikleri yolu bulabilecek mi diye
sağ taraftaki tüm yolları kontrol ettik.
Oldukça geniş araziler var.
Bir cesetten kolayca kurtulabilirsin ve kimse bulamaz.
Janice'le birkaç gez gezip mezar yerini bulamayınca
Bölge Savcılığı cinayeti soruşturmak için yeterli bilgi olmadığı kanısına vardı.
Cinayeti mahkemeye götürüp kaybederse
Cameron'ı bunun için tekrar yargılayamazdık.
Cameron Hooker, Marliz Spannhake'nin kaybolma ve cinayetiyle ilgisini reddetti.
Marie Elizabeth Spannhake'in cinayeti bizim için en önemli olan şeydi
ama Cameron'ın hapse girdiğinden emin olmak için Colleen Stan'in
kaçırılmasını da araştırdık.
Hooker tutuklandı ve 17 tecavüz,
adam kaçırma, anal seks ve hürriyeti tahdit ile suçlandı.
1985'te Cameron Hooker,
Colleen Stan'i kaçırmak ve cinsel suçlardan yargılandı.
Hooker onu çıplak ve tabut büyüklüğünde bir kutuda kelepçeli tuttu.
Haber çıktığında herkes Colleen Stan'e odaklandı.
...Colleen'i kaçırmak...
...Colleen'e saldırdığında...
Colleen'in sevgilisi...
Colleen Stan...
Kaçırılıp yedi yıl esir tutulmak sansasyonel bir hikâyeydi.
Soyuldu, deri bir kırbaçla kesildi
ve sonra Hooker'ın masada eşiyle sevişmesini izledi.
Hooker mahkemede...
Bir insan bunu birine yapıp nasıl kötü hissetmez?
Birine işkence edebilecek kapasitede.
Biliyorum çünkü bana yaptı.
Asarak yaptı. Kırbaçlayarak yaptı.
İşkenceyle yaptı. Elektrik şokuyla yaptı.
Yakarak yaptı.
Oak Caddesi'ndeki evde,
Marliz'i de götürdüğü evde,
"Hadi bağır. Ses tellerini keseceğim. Daha önce de yaptım" dedi.
Sonra Marliz'i öğrendim.
Ona yaptığı şeylerden biri
ses tellerini kesmekmiş.
Çünkü durmadan çığlık atarmış
ve onu susturmak istemiş.
Birini öldürebilecek kapasitede.
Hiç şüphem yok.
Zayıf bir sesle konuşan genç kadın,
Mayıs 1977'de bıçak zoruyla kaçırılışını hatırladı.
Duruşma altı hafta sürdü. Çok basın vardı.
Cameron Hooker'ın bodrumunun tavanına asılmış...
Hooker'ın onu zincirlediğini ve kablolarla şok verdiğini söyledi.
Bu korkunç cihaz kafasına kilitlenmişti.
İşkence vardı. Zorla tecavüz.
Tahta bir kutuda yıllarca hapis...
"Durum mükemmeldi" dedi. "İyi bir köleydi."
Ona ne kadar karşı koyarsam
işkencenin uzadığını öğrendim.
Uzadıkça heyecanlanıyordu.
Acıya en iyi şekilde katlanmayı dener
ve istediğini yapmasına izin verirsem
ilgisini kaybederdi.
Daha çabuk biterdi.
Duruşma sırasında ortaya çıkan detaylar şaşırtıcıydı
ama Marliz'le ilgili değillerdi.
...Hooker'a karşı, savcı Christine McGuire jüriye
Hooker'ın cinsel işkence ve zihin kontrolü kullandığını söyledi.
Savcı, bir yöntemi ve bu davranışının geçmişi olduğunu
göstermek için Marliz'i dâhil etmek istedi.
İçinde hava deliği olduğunu sandığım şeyler var.
Ama Marliz'le ilgili her şey sakıncalı olduğu için hariç tutuldu
çünkü cinayet kanıtı yok.
Duruşmada Marliz'den bahsetmemiz yasaktı.
Sadece bana yaptıkları hakkında konuşabildik
ve Yargıç Knight ceza duruşmasında dedi ki...
Bu sanığı şimdiye dek gördüğüm en tehlikeli psikopat olarak görüyorum.
Olduğunun tam tersi gibi göründüğü için.
"Bence yaşadığın sürece kadınlara bir tehdit olacaksın" dedi.
"Sana elimden gelen en uzun cezayı vereceğim" dedi
Ve verdi de.
Cameron on suçtan hüküm giydi.
Adam kaçırma, tecavüz, anal seks,
cinsel taciz, art arda cezalandırılabilecek diğer cinsel suçlar
ve 104 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Tüm suçların cezasını aynı anda çekecek.
Cameron hapse atıldı
ve Colleen Stan davası çözüldü.
Marie Elizabeth Spannhake'in cinayeti hâlâ açıktı.
Ama aktif değildi
çünkü yeni bir bilgi ya da görebildiğimiz bir ilerleme yolu yoktu.
Cesedini bulamadığımız için
muhtemelen herkese karşı çok öfkeliydim
çünkü öldüğünü hepimiz biliyorduk.
Duruşma sırasında hiçbir şey söylenmediği ya da yapılmadığı için daha da öfkeliydim.
Duruşması bittikten sonra,
"Colleen'i kaçırıp yaptıkları için içeride peki ya kardeşimin cinayeti?" dedim.
1 NİSAN 2000 JODI VE HANNAH, 14 NUMARADAN TAŞINIR
Ceviz Bahçesi Apartmanı'ndan taşınınca
her şey normaldi.
Bir daha dairemde fiziksel hareket ya da tuhaf bir şey olmadı.
Oradan çıkmak hayatımı kurtardı sanki.
Ama bir yıl kadar sonra,
birdenbire yine rüyalar görmeye başladım.
"Tanrım, geride kaldı sanıyordum" diye düşünüyordum.
Geride kaldı sanıyordum.
Bir çift vardı.
Rüyamda adam çok uzundu ve kadın kısaydı.
Alaca karanlıktı,
birini takip ediyor ya da birini arıyorlardı.
Sonra hep 35.76 sayısını duyardım
ve rüyamda uçarken
A ve 17 görürdüm.
Ne anlama geldiğini bilmiyordum.
Bir yer miydi?
İşte o anda dedim ki,
"Birine yardım edebilecek bir şey mi biliyorum?"
Birdenbire bir his geldi.
Ne yapıyorsan bırak, Red Bluff Polisi'ni ara.
2008'de kendini Jodi Foster olarak tanıtan
Chico'da yaşadığını söyleyen birinden telefon geldi.
Marliz'in dairesinde yaşadığını ve Marliz'in cinayeti ve olası mezar yeriyle
ilgili olduğunu düşündüğü bilgileri vermek istediğini söyledi.
Diğer taraf sustu
ve herhâlde yüzüme kapattı dedim.
"Neden arıyorsun?" dedi.
"Marie Elizabeth Spannhake'nin çözülmemiş davasını
açmanın ortasındayız."
"Kimse beni senin korkuttuğun gibi korkutmadı" dedi.
Dedektif Hale'le bir kafede buluştum.
Her türlü soruyu sordu.
Ne gördüğümü sordu.
Rüyalardan konuştuk.
Bence ne zaman biri size rüya gördüğünü
ve bir ceza davasıyla ilgili olduğunu düşündükleri
bilgileri vermek istese biraz şüpheci olursunuz.
Çok gergindim.
Eleştirilmekten korktum.
"Deli olduğumu düşünmeniz önemli değil" dedim.
"Bu bilgiyi vermeliyim."
Açık bir cinayet davası olduğu için bana bir şey söyleme izni yoktu.
Ona bilgi verebilirdim ama hiçbir şeyi doğrulayamaz ya da reddedemezdi.
A harfini ve 17 sayısını gördüğünü söyledi, A17 gibi.
Bunun Cameron ve Janice'in Marliz'i gömdüğü yere çıktığına inanıyordu.
Ve 44 numaralı otoyoldan çıkan bir A17 yolu var.
Janice'le daha detaylı görüşüp
potansiyel bir mezar alanı bulmayı istiyorduk.
Janice'le ilk kez 2010'da Chico'da konuştuk.
Kendimizi davaya atanan dedektifler olarak tanıttık
ve sanırım suçlanabileceğinden korktu,
bu nedenle tanışınca yaptığımız ilk şey
dokunulmazlığını hatırlatmak oldu.
Onu tutuklamak için orada değildik. Cevap almak için oradaydık.
Janice'le görüşünce,
saptıkları yol hakkında daha betimleyici bilgi aldığımızı düşündük.
Yolda geçtikleri yapılar hakkında bize daha fazla bilgi verdi,
yani işe yarayacağını düşündüğümüz bilgiler verdi.
Şu anda Otoyol 44'teyiz.
Kaliforniya'daki Shingletown'ın biraz doğusundayız.
Burası Marliz Spannhake'in gömüldüğünü düşündüğümüz ana yerlerden biri
ama geniş bir alan.
Çok geniş olduğundan yerini tespit etmek zorlaşıyor
ama olduğuna inandığımız yaklaşık bir alana daralttık.
Marliz'in dosyası hâlâ açık
ve Red Bluff Polis soruşturması devam ediyor.
Hep bir cinayet vakasıydı.
Chico Polisi'nde hâlâ kayıp vakası olarak açık
çünkü 1976'da Chico Polisi'ne kayıp olarak bildirildi.
1 AĞUSTOS 2021 MARLIZ'İN KAYBOLUŞUNDAN 45 YIL SONRA
- Merhaba Jodi. Nasılsın? -İyi, sen?
- Seni görmek güzel. - Evet.
-Çok uzun zaman oldu. -Çok!
Evet.
Bugüne kadar Jodi'yle, mezar alanı olduğunu
düşündüğümüz bölge ve bize verdiği numaralar hakkında
dosyayı hiç görüşmedik.
Bence Jodi, Temmuz 2008'de bizimle
iletişime geçtiğinde ne kadar yaklaşmıştı, bilmiyor.
Bölge savcısıyla bu konuyu konuşmayı konuştuk.
Gelecekteki bir duruşmada davaya zarar verebilir miydi?
- Evet. - Vermez dedik.
Umudumuz, şimdi konuşarak konuyu kapatabilmek.
Bizi araman
dosyayı tekrar açtığımız zamana denk geldi.
- Yani... - Haberim yoktu.
Marliz'in mezar alanı arayışına yoğunlaşarak
olduğunu sandığımız bir bölgeyi arıyorduk.
Konuştuğumuzu hatırlıyor musun, bilmem.
- Bir sayı görüyordun. 35.76. - Evet.
Bu sayıyı görüp duruyordun
ve evle mezar arasındaki mesafe olabileceğini düşünüyordun.
- Kuzeydoğu yönünde dedin. - Evet.
Seninle konuştuktan sonra harita yazılımıyla
evi ve olabileceği yeri tespit ettik.
Bize verdiğin sayı 35.76 idi
ve harita yazılımının bulduğu sayı da 35.77.
Çok yakındı.
- Ne? - Bazılarımız endişelendi.
Ben de korktum çünkü nerede aradığımızı bilmiyordun
ve Janice'in ifadesinde bize verdiği tüm bilgiler o yoldaydı.
Janice'le benzer bölge bilgisi mi verdik?
Doğru.
Ben de hiçbir şey bilmeden rastgele rüyalar görüyorum.
Evet.
Yıllardır verdiğim bir şey konuyla alakalı mıydı,
işe yaradı mı, merak ediyordum.
Var olduğunu düşündüğümüz alandan daha emin olduk.
Umarım bu bilgi ve burada konuşmak
Marliz ve ailesi için bir çözüm bulmamıza yardımcı olur.
Hep benden başka, benden daha büyük bir şeyin
olduğunu hissetmişimdir
ve şefkatli ve empatik olarak bilinmek isterim.
Başka birine yardım edebilecek bir şeyim varsa
o kişiye yardım etmek isterim.
Bence Marliz'in ruhu biriyle iletişime geçmeye çalışıyordu
ve ruhunun huzur bulmasını isterim.
Ona yardım edebilirsem yapmak istediğim bu.
Uykuya mı dalıyor?
Haziran 2007 'de Red Bluff Polis'inden emekli oldum.
Hâlâ aktif olan tek dosya
Marliz'in dâhil olduğu bu cinayet dosyası.
Ne zaman çözülmemiş bir dosya olsa
aile için olayı kapatmak istersiniz.
Kurban için adalet görmek.
Bu tür davaları kapatmak için kolluk kuvvetleri daima çabalar.
Cameron 104 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Hayatının sonuna dek hapiste kalacak sanırsın.
Ama ne yazık ki serbest bırakılmaması gereken insanlar
serbest bırakılıyor ve suçlarını tekrarlıyorlar.
Cameron'a şartlı tahliye çıktı
ve sanırım Alameda bölgesinde bir ilçe hapishanesine gidip
akıl sağlığı değerlendirmelerine başlayacak.
Muhtemelen birkaç yıl akıl hastanesinde tutulur.
Ama her an salınabilir.
Çekim sırasında Cameron Hooker, gözden geçirilerek salınmayı bekliyordu.
Bu hikâye için röportaj taleplerine cevap vermedi.
Janice Hooker da röportaj taleplerini reddetti
ve takma isimle yaşıyor.
Bu, kardeşim Marliz'in taşındığı binaydı.
Chico'da yeni hayatına başlayacaktı.
Burada hayalini gerçekleştirmesini umuyordum.
Bazen film izlerken "Tanrım, aynı Marliz" diyorum.
Ama bence bir süre sonra umuyorsun.
Sadece boş bir umut.
Bence Marliz'in hikâyesi hiç anlatılmadı.
Hikâyesi hiç bitmedi.
Ceset yoktu.
Cameron Hooker, Colleen'e yaptıkları yüzünden hapse girdi
ve kardeşim hâlâ dışarıda bir yerde adalet bekliyor.
Marie Elizabeth Spannhake'nin kayboluşuyla ilgili bilginiz varsa
530-527-3131 ya da crimetips@rpdb.org'dan Red Bluff Polisi'ne ulaşın
ya da unsolved.com'a gidin.
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan