EEN NETFLIX-DOCUMENTAIREREEKS
Nee.
O, nee.
Mijn zoon was mijn hele wereld...
...en ooit zal ik hem vinden.
Alles was weggegooid en alles was schoongemaakt.
Ze waren gewoon weg. Er was niets meer.
O, mijn god.
Hij nam de kinderen mee.
Elke dag hoopten we dat hij terug zou komen, maar nee.
Hij is spoorloos verdwenen.
Alles stond op z'n kop...
...alles waar ik in geloofde, bleek niet zo te zijn.
Er is geen draaiboek voor ontvoering.
Marty, je staat erop.
Je kunt er niet af.
Je kunt doen wat je wilt.
Als ik over mijn kinderen droom...
...zitten ze soms in de problemen en moet ik naar ze toe.
En soms doen we gewoon dingen...
...die we graag samen doen.
Op dat moment...
...zijn ze in leven...
...en zijn ze bij mij.
Ik droom graag over mijn kinderen, want dan zijn ze er echt.
ALLES OVER MIJ!
Ik ontmoette Ahmed Kandil toen ik 28 was en hij was 30.
Ik wilde geneeskunde gaan studeren...
...en hij volgde een MBA-opleiding om meer tijd in financiën door te brengen.
Eerst waren al onze dates sporten...
...of het nu voetbal was, volleybal of squash.
We gingen vaak dansen.
Elke vrijdag was het East Coast Swing of West Coast Swing.
We deden allerlei leuke dansjes en het was heel leuk.
Ahmed groeide op in Caïro. Hij is moslim.
Ik groeide op in Berlijn en mijn achtergrond was christelijk.
Maar wat ons echt samenbracht...
...was dat we allebei uit de middenklasse kwamen...
...dus hadden we veel gelijke waarden...
...ondanks onze verschillende religieuze achtergrond.
Ahmed en ik kenden elkaar een paar jaar voor we trouwden.
En negen maanden later...
...werd mijn dochter Amina geboren op 1 september 2003.
Dat was drie weken nadat ik geneeskunde ging studeren.
Toen, tussen het tweede en derde jaar...
...werd mijn zoon Belel geboren op 4 januari 2006.
Amina is zo'n warm persoon.
Ze is wat verlegener dan haar broertje...
...ze heeft een kern van innerlijke kracht die af en toe naar boven komt.
Belel is openlijker en houdt op veel manieren van plezier maken.
Hij hield iedereen bezig.
Rebecca en ik ontmoetten elkaar voor het eerst in Boston...
...en volgden elkaar naar Virginia voor een baan.
En toen Rebecca en Ahmed naar Virginia verhuisden...
...aten we elke woensdagavond samen.
We hadden logeerpartijtjes voor de kinderen...
...spelletjesavonden...
...en Ahmed was altijd erg gastvrij.
Hij zorgde goed voor de kinderen.
Hij was een goede vader.
Maar in die tijd werkte hij niet.
Hij had een baan in Boston...
...en was die kwijtgeraakt tijdens de financiële crisis.
Na 2008 was financiën geen goede sector om in te werken.
Vanaf dat moment...
...toonde Ahmed geen interesse in een baan.
Hij lachte minder, was minder positief...
...en stond niet open voor dialoog of discussie.
Hij vond dat ik alleen gericht was op de kinderen...
...en in mijn functie als moeder...
... meer dan als vrouw of professional.
Dus hij was echt niet dezelfde persoon als toen ik hem ontmoette.
Ahmed zou gewoon net zoals eerder bij me zijn gebleven...
...maar ik was niet gelukkig.
Dus Ahmed en ik gingen in juni 2013 uit elkaar.
Na de scheiding...
...had ik de kinderen twee dagen per week. Ahmed had ze de andere dagen.
Dan verdeelden we de weekenden.
Maar Ahmed probeerde het Rebecca moeilijk te maken om Amina en Belel te zien...
...omdat Rebecca de werkende ouder was.
Hij bewoog zich ook in een veel conservatievere religieuze richting...
...en Amina en Belel gingen op zaterdag naar de school in de moskee.
Dus het werd overduidelijk...
...dat Ahmed zijn kinderen op een bepaalde manier wilde opvoeden...
...en ik bevond me op een heel ander pad.
28 AUGUSTUS 2014 14 MAANDEN NA DE SCHEIDING
De donderdag voor de Dag van de Arbeid.
De kinderen gingen met Ahmed naar Toronto om naar een school te kijken...
...voor hun neef.
Hij zei dat hij terug zou komen op 1 september, die maandag...
...op Amina's verjaardag.
Ze werd 11 jaar oud.
Hij verwachtte dan weer in het land te zijn.
Toen Ahmed de kinderen kwam ophalen...
...zaten we op de bank naar iets te kijken op de iPad.
Belel rende meteen naar de voordeur...
...om het aan zijn vader te laten zien en rende toen meteen naar de auto.
En ik zei tegen Amina dat het tijd was om te gaan.
En bij de deur gaf ze me een knuffel, gaf me twee kusjes.
Ik zei dat het een leuk weekend zou worden in Toronto met haar neven en nichten...
...en dat ik uitzag naar haar verjaardag...
...vlak erna.
Ik zag ze wegrijden.
Dat was de laatste keer dat ik mijn kinderen zag.
29 AUGUSTUS 2014 DE VOLGENDE DAG
Op vrijdag, de dag nadat de kinderen 's avonds waren opgehaald...
...sms'te ik Ahmed dat ik Amina op haar verjaardag wilde bellen.
Hij bevestigde dat hij dan terug zou zijn.
Ik had geen contact met ze op zaterdag en zondag...
...maar op maandag probeerde ik hem meerdere keren te bellen.
Hij nam niet op.
Hij had toen, op 1 september terug moeten zijn.
Ik was razend dat ik mijn kinderen niet kon bereiken.
Ik belde meerdere keren vanuit het ziekenhuis en kreeg geen antwoord.
Het was een beetje verontrustend, hoewel het niet ongewoon voor hem was.
Een passief agressieve zet...
...om me niet met m'n dochter te laten praten op haar verjaardag.
Die avond sms'te ik Ahmed om Amina te feliciteren.
2 SEPTEMBER 2014 AMINA EN BELELS EERSTE SCHOOLDAG
Die dinsdag, op 2 september...
...zou Amina voor het eerst naar de middelbare school gaan...
...en Belel weer naar de basisschool.
Dus ik dacht, als de kinderen op school zaten...
...dan was alles in orde.
Maar ik heb 's ochtends beide scholen gebeld.
Ze waren er niet, zeiden ze. Ze waren die dag niet gekomen.
Op dat moment werd ik echt bezorgd...
...in paniek, boos...
...en gewoon gekwetst en heel erg bezorgd om de kinderen.
Het probleem was dat ik in onze afgelegen kliniek was...
...waar ik de enige anesthesioloog ben met patiënten die moeten worden behandel.
En ik kan niet weggaan.
Ik nam contact op met de politie en belde alle ziekenhuizen in Toronto...
...om te vragen of ze een ongeluk hadden gehad.
En toen belde ik Ahmeds vader in Egypte...
...en vroeg hem waar Ahmed was en wat er was gebeurd.
Hij wist niet waar ik het over had.
Hij maakte zich geen zorgen, wat ik zorgwekkend vond.
Dat was voor mij een waarschuwing dat hij iets wist.
Dus ik belde Daphney en vroeg of ze Ahmeds huis kon controleren.
Toen ik naar het huis ging, stonden er geen auto's...
...er was niemand thuis...
...de ramen waren verduisterd.
Dus ging ik naar de achterkant van het huis.
Er was een gordijn opzij geschoven.
Ik keek door een glazen deur...
...en wist dat er iets ergs was gebeurd.
Ik heb Rebecca gebeld en vertelde haar...
...dat het huis helemaal leeg was.
Ze zei dat alles weg was. Er stond niets meer.
Alsof de grond werd weggetrokken...
...en ik naar beneden viel. Ik kan het niet anders beschrijven.
Alles wordt van je weggepakt en staat op z'n kop.
Wat is er aan de hand?
Maar even later zeiden ze dat we een patiënt moesten intuberen.
Ik weet nog dat ik weer aan het werk ging.
Ik huilde. Ik kon niet stoppen.
De chirurg en het hele team vroegen: 'Gaat het wel?' 'Nee.' zei ik.
'Ik weet niet waar m'n kinderen zijn.'
Het is alsof je tegelijkertijd verpletterd wordt, in paniek raakt...
...en opengereten.
Op die vrijdag...
...legde de politie uit dat er vluchtgegevens waren gevonden...
...en het was duidelijk dat Ahmed en de kinderen niet naar Canada waren gegaan.
Ze vlogen van JFK naar Kiev...
...en van Kiev naar Istanbul in Turkije.
Dat was echt schokkend...
...dat ik werd zo bang, het was onbeschrijflijk.
HET FBI-GEBOUW
De FBI raakte betrokken bij de zaak op september 2014...
...en meteen nadat de FBI was getipt...
...dat Amina en Belel door hun vader waren meegenomen...
...werd er een federaal arrestatiebevel uitgevaardigd voor Ahmed...
...door district Oost van Virginia...
...voor twee internationale ontvoeringen door een ouder.
Eén voor Belel en één voor Amina.
Een van de eerste stappen in het eerste deel van het onderzoek...
...was een grondige controle van zijn financiën...
...op zoek naar iets dat naar Ahmed en de kinderen zou leiden.
Toen ik de bank- en creditcardgegevens van de FBI doorzocht...
...was dat een schok.
Ahmed was naar een overlevingskamp in de bergen geweest.
Hij ging verscheidene keren naar een schietclub om te leren schieten.
Hij was nooit een wapenfanaat geweest.
Survivaltraining zou nuttig zijn voor iemand die de grens zou oversteken...
...als je te voet dingen doet, of de natuur ingaat.
Hij kocht ook kampeerspullen...
...zoals slaapzakken, laarzen voor de kinderen...
...en stuurde ze naar het buitenland.
Dat zijn kleine dingen die laten zien dat Ahmed z'n kinderen niet zomaar meenam.
Hij had het goed gepland voor hij het land verliet.
Maar nu moest ik mijn kinderen vinden.
DECEMBER 2014 - DRIE MAANDEN NA DE VERDWIJNING VAN AMINA EN BELEL
Ik heb Amina's e-mailaccount meerdere keren gecheckt...
...en de tablet die de kinderen hadden...
...werd gebruikt om Amina's e-mailadres te controleren in december 2014.
Toen ik naar het IP-adres keek van waar de tablet was...
...was het in de provincie Hatay dicht bij de stad Reyhanli...
...in het zuidelijkste puntje van Turkije op de grens met Syrië.
Dicht bij een oorlogsgebied.
Dat maakte me bang.
Dat beangstigde me echt, want ik dacht: wat betekent dat?
Sluit Ahmed zich aan bij iets waar hij niet bij hoort...
...met mijn kinderen?
Misschien was hij op een onveilige plek met mijn kinderen...
...en ik weet niet waar ze zijn. Ik kan ze niet meer beschermen.
We weten niet waar hij heen ging.
En of hij zijn naam en de naam van zijn kinderen heeft veranderd...
...nieuwe identiteiten, dat zijn allemaal mogelijkheden.
Mogelijk zijn ze daarom niet te traceren.
Ik was actief betrokken bij het zoeken naar manieren om m'n kinderen te bereiken.
Ik heb drie privédetectives ingehuurd.
...en ik heb contact opgenomen met congresleden en senatoren.
Ik heb een pagina gemaakt waarop ik kon zeggen: 'Ik zoek mijn kinderen.'
'Als u iets weet, neem dan contact op.'
Maar niets leek te kloppen.
Tot september 2015, ongeveer een jaar nadat Ahmed de kinderen had ontvoerd.
Toen kreeg ik een e-mail met onderwerp: 'Kinderen zijn oké'...
...en het was van Ahmed.
'Ik wilde je even laten weten dat het goed met ze gaat.'
'We wonen op een kleine boerderij en ze vinden het geweldig.'
'Ze hebben allerlei dieren en dat houdt ze bezig.'
'Ik begrijp dat je boos op me bent, maar je liet me geen andere keus.'
'Ik wist al lang voordat je wilde scheiden dat het zou komen...
...en ik wilde niet wachten tot je ergens een baan vond...
...en de voogdij over hen zou nemen.'
'Dus als ze oud genoeg zijn en goed van kwaad kunnen onderscheiden...
...nemen ze contact met je op.'
'En op de juiste leeftijd kunnen ze beslissen waar ze willen wonen.'
Zo'n irritante e-mail.
Aan de ene kant was het een opluchting om te horen dat mijn kinderen nog leefden.
Het was ook duidelijk dat de kinderen werden beïnvloed...
...om elke benadering van het leven te kiezen die Ahmed gepast achtte...
...en hij zou ze zodanig beïnvloeden...
...dat ze waarschijnlijk nooit contact met me willen opnemen.
Uit de e-mail bleek dat het herstel e-mailadres van Ahmed...
...een van Ahmeds bekende e-mailadressen was.
Het was duidelijk van hem...
...en het kwam uit datzelfde gebied in Turkije...
...waar Amina's e-mailadres eerder was gecontroleerd.
Dat kleine deel dat dicht bij Syrië ligt.
Ik kreeg contactgegevens van een Turkse detective...
...die naar Zuid-Turkije ging, dicht bij de Syrische grens...
...op zoek naar de kinderen...
...naar het IP-adres van die e-mail.
Hij vond een internetcafé waar dit van kan zijn geweest...
...maar hij kreeg geen informatie...
...over wat de overheid, de politie en de FBI konden vinden.
Dus er was een tijdje helemaal niets.
Dat was een zware tijd.
Toen hoorde ik dat Ahmed een Egyptische identiteitskaart had aangevraagd in 2016.
Hij registreerde die op het adres van z'n ouders in Gizeh.
Als dat waar is...
...en samen met Ahmeds e-mail in 2015...
...toen hij zei dat ze op een boerderij zijn met dieren...
...en dat volgens Rebecca Ahmeds vader ook een boerderij had...
...ergens tussen Caïro en Alexandrië.
Het is waarschijnlijk de beste aanwijzing dat ze mogelijk in Egypte zijn.
Dus ik heb een rechercheur ingehuurd...
...die probeerde samen te werken met Egypte...
...om te zien of er een spoor van de kinderen was...
...of dat ze ergens bij Ahmeds ouders waren gezien.
Maar het was vruchteloos.
Ik wilde heel graag naar Egypte...
...maar ze waarschuwden me niet te gaan.
Ik ben niet beschermd in het buitenland.
Iedereen kan een aanklacht bedenken en indienen.
Ik heb gehoord dat het een heel onverstandig idee is.
Het feit dat we denken dat Ahmed in het buitenland is...
...maakt het een stuk lastiger, omdat, met name in Egypte...
...ontvoering door ouders niet als een misdaad ziet.
Hij is een biologische ouder.
Het zijn zijn kinderen, net als van Rebecca.
De vader kan beslissen wat hij met die kinderen wil doen.
Ik, als moeder, heb geen enkele mogelijkheid om ze terug te krijgen...
...of zelfs communicatie met hen af te dwingen.
Er is geen hulp...
...en dat is zo oneerlijk.
Ik weet niet waarom ze Rebecca niet hebben gebeld.
Misschien heeft hij een ongeluk in scène heeft gezet...
...en vertelde hij de kinderen dat ze dood is...
...of mogen ze gewoon niet op het internet...
...want het is absoluut ondenkbaar...
...dat Amina en Belel geen contact met hun moeder zouden opnemen.
Ze waren dol op hun moeder en zij op hen.
'4 januari 2017.'
'Belel, je bent vandaag jarig...
...en hoewel ik het jammer vind dat ik niet bij je ben...
...hoop ik dat je omringd wordt door geluk, hoop, plezier en vriendelijkheid.'
Dat mijn kinderen niet bij me zijn is vreselijk.
Die emotionele impact was verlammend, elke keer als ik het huis binnenkwam.
Dus ik schrijf hun elke dag in een dagboek...
...en dan sta ik mezelf toe om te voelen.
Me dicht bij hen te voelen.
Ze schrijft ze elke dag.
Heel persoonlijk. Dit zijn haar kinderen.
Ze verdiende het niet dat ze werden afgepakt.
Ik vind het zo erg voor haar dat dit al zo lang duurt...
...en we niet de antwoorden hebben kunnen geven...
...die zij en haar kinderen verdienen.
Het is niet hun schuld...
...en ze verdienen het te weten dat hun moeder om hen geeft.
Mam.
Ik mis jullie allebei, Amina en Belel, zo erg.
En...
Ik hoop dat ik de kans krijg om te zien hoe jullie zijn geworden...
...wat voor mensen jullie nu zijn...
...en hoe lief jullie vast zijn, hoe nieuwsgierig naar de wereld.
AMINA EN BELEL ZIJN SLECHTS TWEE VAN DUIZENDEN KINDEREN
DIE JAARLIJKS DOOR EEN OUDER WORDEN ONTVOERD IN DE VERENIGDE STATEN.
ABDUL KHAN ZOEKT Z'N ZOON AZIZ, DIE SINDS 2017 WORDT VERMIST.
Aziz werd geboren op 13 november 2010.
En die dag veranderde mijn leven.
We waren er allemaal bij toen hij werd geboren...
...en Aziz was de grootste zegen voor ons gezin.
Hij bracht zoveel vreugde in ons huis...
...en Abdul bracht graag tijd met hem door.
Toe. Pak hem.
O, mijn god. Haal hem in.
Naar links.
De moeder van Aziz, Rabia, werd geboren in Columbus, Georgia.
Haar familie komt oorspronkelijk uit India en Pakistan.
We ontmoetten elkaar in Alabama op school.
Mijn moeder stelde ons aan elkaar voor.
Rabia zat in de brugklas.
Ze is een sterke persoonlijkheid.
Ze is iemand die weet wat ze wil...
...en eist wat ze wil.
Ik was net zo en zodoende voelden we ons tot elkaar aangetrokken.
Na een paar jaar beseften we dat we wilden trouwen.
Toen Aziz werd geboren, woonden we bij m'n ouders in New Orleans.
Maar Rabia kon niet goed met ze overweg.
Het was duidelijk dat we niet in het huis konden wonen.
En dus zijn we verhuisd.
Ik ben een longarts en werk op de intensive care...
...en Rabia werkte eerst in hetzelfde ziekenhuis.
Maar heel kort, toen nam ze ontslag.
Toen werkte ze bij een lokaal bedrijf tegen kanker.
Toen stopte ze ook met die baan.
Ze vond altijd wel een reden om van baan te veranderen.
Iemand die ze niet mocht, de baas of zo.
Ze was heel afstandelijk.
Je had nooit het gevoel dat je echt wist wie ze was.
Toen Aziz ouder werd, kregen we veel problemen.
We hadden bijna dagelijks ruzie.
Er waren ruzies waar Aziz bij was.
In april 2014 besloten we uit elkaar te gaan.
Ze vroeg om terug te gaan naar Atlanta...
...want daar was haar familie.
Ik was het eerst echt met haar eens...
...want ik dacht dat ze hulp nodig had met Aziz.
Misschien een goed idee.
Ze liet het lijken als:
'We werken aan dit huwelijk. We proberen dit te laten werken.'
Het was zwaar voor me...
...maar we hadden een regeling van om het weekend.
Dit is tijdelijk, dacht ik.
En na een paar maanden, zomaar uit het niets...
...kreeg Abdul scheidingspapieren.
Het was een schok.
Alles veranderde.
Rabia zorgde voor obstakels...
...om te voorkomen dat ik Aziz zag.
Ze regelde voetbalwedstrijden tijdens mijn weekenden...
...en kwam met smoesjes dat hij ziek zou zijn.
Ze deed haar best te verhinderen dat hij me zag.
Naar het schijnt sprak ze die periode met advocaten.
Ze viste over de voogdij.
Ze zocht uit wat ze moest doen...
...om Aziz in Atlanta te houden.
Uiteindelijk wilde Rabia dat Aziz...
...niets te maken had met zijn leven in New Orleans.
Toen ze de scheidingspapieren had ingediend...
...weerhield Rabia Abdul om Aziz te zien.
Hij moest naar de rechtbank...
...en papieren regelen...
Rabia.
...om haar te laten weten dat hij het recht had om zijn kind te zien.
De scheiding werd in 2015 afgerond.
DE FAMILIE KHAN
Maar Rabia hield Aziz bij z'n vader vandaan.
En daarom drong ik sterk aan op een evaluatie van de voogdij.
Ik wilde het recht hebben om de maximum toegestane tijd...
...bij mijn zoon te zijn.
Ongeveer een jaar later adviseerden de voogdijbeoordelaars me...
...dat ik de voogdij over Aziz moest krijgen omdat ze vonden dat Rabia...
...me niet toestond om een goede vader voor Aziz te zijn.
Toen Rabia hoorde...
...dat Abdul de voogdij over Aziz zou krijgen...
...ging ze naar de rechtbank...
...en maakte deze gruwelijke, ongegronde aantijgingen van mishandeling tegen Abdul.
Ze ging naar de rechtbank...
...en beschuldigde mij en mijn familie van mishandeling...
...om de evaluatie van de rechtbank te vertragen.
Het werd een maalstroom waarbij veel advocaten betrokken raakten...
...en het werd een onderzoek van anderhalf jaar.
Maar wat het zo moeilijk maakte, was dat ik Aziz niet mocht zien.
Dat was heel zwaar.
Naarmate de rechtszaak vorderde...
...beseften we dat Rabia een relatie had met iemand anders.
Elliot Bourgeois was een vriend die ze kende van de universiteit.
Tegen het einde van ons huwelijk, toen er problemen waren...
...waren er wat telefoontjes tussen hen.
Toen ons huwelijk ten einde liep...
...kregen we weer contact.
Elliott kwam naar de rechtbank met Rabia.
En zo kwamen we erachter dat Elliott en Rabia getrouwd waren.
Hij was geen advocaat, maar ze ontsloeg drie of vier advocaten.
Zij en Elliot werden hun eigen advocaten...
...die zichzelf vertegenwoordigden in de rechtbank.
Na verloop van tijd begon elke rechter...
...hun leugens en manipulatie te doorzien.
Na 18 maanden grondig onderzoek...
...besefte de aanklager in Atlanta dat alle beschuldigingen vals waren...
...en ik zou de voogdij over Aziz krijgen.
We zouden elkaar op 28 november 2017 ontmoeten in een rechtbank...
...en alle beperkingen zouden worden opgeheven.
Het ging echt gebeuren. We waren blij.
We gaan naar de rechtbank in Atlanta. We wachten op onze zaak.
De rechter komt en Rabia is er niet.
Er was even paniek onder onze familie...
...maar we dachten: zo is Rabia.
Ze zal wel met iets komen om te proberen dit te rekken.
We hebben uren gewacht of gehoopt dat er vertraging was.
Maar Rabia kwam niet opdagen.
Ik verliet het gerechtsgebouw...
...maar had mijn zoon niet.
Op dat moment maak ik me zorgen. Ik bel z'n school.
Zijn school zegt dat ze hem een week niet hebben gezien.
Hij kwam de week voor Thanksgiving niet naar school.
De laatste keer dat ze hem zagen was de vrijdag ervoor.
Ik bel haar familie en niemand neemt op.
Toen beseften we dat ze hem had ontvoerd. Dat was wat er aan de hand was.
Ze ontvoerde hem en vluchtte.
Verwoestend.
Afschuwelijk.
Het was verwarrend.
Het leek onwerkelijk.
En Abdul was doodsbang.
Alsof ze zijn hart hadden weggehaald.
Hij zei altijd dat de nachten het zwaarst waren...
...want dan was het zo stil. Dan heeft hij...
...veel tijd om na te denken...
...over zijn leven met Aziz.
Ik herinner me de laatste keer dat ik Aziz zag.
Het was maart 2016.
Het was een normaal weekend.
Hij had veel plezier. We hebben veel foto's gemaakt.
Maar ik zei: 'Hé, Aziz, het is tijd om te vertrekken.'
En ik zette hem in haar auto.
En dat deed hij altijd...
Hij stak z'n handen op en zei dan:
'Baba, hoeveel dagen voor ik je weer zie?'
Nog vijf dagen.
Ze reden weg en ik dacht:
ik zie je over vijf dagen, want het is mijn weekend.
Ik heb voorjaarsvakantie.
Dat was ruim vier jaar geleden.
We dachten dat Rabia gek was geworden.
We dachten dat ze wraakzuchtig was...
...maar we hadden nooit gedacht dat Rabia daartoe in staat was.
We huurden privédetectives in, in Atlanta, New Orleans...
...en andere plaatsen in het land om informatie over Aziz te vinden.
Het eerste wat iedereen zei was...
...dat ik de nationale politie erbij moest betrekken...
...om de ontvoering van Aziz te onderzoeken...
...maar dan moet er een arrestatiebevel zijn voor Rabia.
In eerste instantie was er onenigheid tussen de politieafdelingen...
...omdat de jurisdictie in Atlanta of New Orleans ligt.
Na twee jaar gaf de rechtbank...
...eindelijk een arrestatiebevel voor ontvoering...
...voor Rabia voor de ontvoering van Aziz.
Toen er een arrestatiebevel tegen Rabia kwam...
...werden de Amerikaanse marshals betrokken bij de zaak.
De US Marshals raakten begin 2020 betrokken...
...en hun betrokkenheid...
...liep ongeveer drie jaar achter op de verdwijning.
We liepen dus al ver achter.
We hebben meerde mensen verhoord in verschillende staten.
Hulpsheriffs van District Noord van Georgia...
...gingen naar Duluth...
...en probeerden Rabia's moeder en vader te ondervragen.
Ze waren ontwijkend tijdens het verhoor...
...en leken niet bezorgd te zijn over waar hun dochter was...
...waar hun kleinkind was of waar Elliot zich bevond.
Ze verwezen alles door naar hun advocaat.
Na een gesprek met de Amerikaanse marshals...
...kwam ik erachter dat Rabia en Elliot dit hadden gepland.
Het was kil en berekend.
Rabia en Elliot hadden Aziz tien dagen...
...voor 28 november van school gehaald.
Ze verkochten hun auto's aan CarMax in Atlanta.
Elliot had ontslag genomen.
Ze sloten hun mobieltjes af, sloten hun bankrekeningen...
...sloten al hun sociale media en verdwenen.
Als ze een nieuwe identiteit aannemen, kunnen ze een nieuwe baan krijgen.
Misschien kredietlijnen krijgen, een geheel nieuwe levensstijl creëren.
Het is duidelijk al eerder gedaan.
Of als iemand ze financiert, kunnen ze ook van contant geld leven.
Misschien vrienden. Misschien familie. Ik weet het niet.
Dit is de dag dat hij werd geboren.
We hebben al het denkbare gedaan...
...om een spoor van Aziz, Rabia en Elliot te vinden.
Zijn lach...
...was aanstekelijk.
Alles eigenlijk. Aanstekelijk. - Ja.
Behalve toen ze hun auto's in 2017 verkochten...
...hebben we nog geen geloofwaardige link met hen gevonden.
Dat maakt het zo moeilijk.
Vier jaar later en nog steeds geen teken van hen.
Maar als je denkt dat we opgeven...
...als je denkt dat Abdul of ik...
...of m'n familie stopt met zoeken naar Aziz...
...dan heb je het mis.
Want we zullen nooit, nooit rusten...
...tot hij terug is.
Toen Aziz verdween...
...stond de tijd letterlijk stil.
Voor mij is hij gisteren vertrokken.
Ik denk elke dag aan hem...
...en ik doe elke dag dingen om hem te vinden.
Ik blijf vechten tot ik hem zie.
Op een dag loopt hij door de deur...
...en dan sta ik aan de andere kant.
Het is tijd dat hij naar huis komt.
HERKEN JE DEZE GEZICHTEN?
VERMIST - AZIZ KHAN - GEB: 13/11/2010 GEZOCHT - RABIA KHALID - BEVEL: 2/1/2020
VERMIST - AMINA KANDIL - GEB: 1/9/2003 BELEL KANDIL - GEB: 1/4/2006
GEZOCHT AHMED KANDIL - BEVEL: 21/11/2014
VERMIST - CJ VOSSELER - GEB: 9/12/1982 WILLIAM VOSSELER - GEB: 21/4/1984
GEZOCHT CHARLES VOSSELER - BEVEL: 3/4/1987
VERMIST LUIS ALDERETE-MARTINEZ - GEB: 22/3/2012
GEZOCHT REGINA MARTINEZ - BEVEL: 18/2/2016
VERMIST - HUAIYU CHIN - GEB: 10/11/2011 BINYU CHIN - GEB: 24/9/2014
GEZOCHT FOONG CHIN - BEVEL: 6/2/2019
VERMIST KAYLA UNBEHAUN - GEB: 5/1/2008
GEZOCHT HEATHER UNBEHAUN - BEVEL: 28/7/2017
VERMIST REUBEN BLACKWELL JR - GEB: 29/12/1992
GEZOCHT REUBEN BLACKWELL SR - BEVEL: 22/9/2000
VERMIST - TAMMY FLORES - GEB: 30/3/2004 DIEGO FLORES - GEB: 28/7/2005
GEZOCHT FRANCISCO FLORES - BEVEL: 18/1/2008
VERMIST - CHRISTOPHER & LISA ZAHARIAS GEB: 25/3/1984 & 18/8.1986
GEZOCHT SUSAN ZAHARIAS - BEVEL: 17/2/1988
ALS JE INFORMATIE HEBT OVER EEN VAN DEZE VERMISTE KINDEREN
OF HUN VERMEENDE ONTVOERDERS, BEL DAN 1-800-THE-LOST,
E-MAIL HOTLINE@NCMEC.ORG OF GA NAAR
UNSOLVED.COM
Ondertiteld door: Marianna Stavinga