NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
O nie!
Mój syn był całym moim światem.
Pewnego dnia go odnajdę.
Wszystko wyrzucono, a cały dom był opustoszały.
Po prostu zniknęli.
O mój Boże.
Porwał dzieciaki.
Codziennie mieliśmy nadzieję, że wróci, ale tak się nie stało.
Zniknął bez śladu.
Mój świat stanął na głowie.
Wszystko, w co wierzyłam, okazało się nieprawdą.
Porwania nie mają reguł.
Twoja kolej, Marty!
Nie schodź.
Możesz robić, co chcesz!
Gdy śnią mi się moje dzieci,
czasem mają kłopoty i muszę do nich dotrzeć.
Czasem spędzamy czas na wspólnej zabawie.
To chwila...
w której żyją
i są ze mną.
Uwielbiam śnić o moich dzieciach, bo wtedy czuję ich obecność.
WSZYSTKO O MNIE!
Poznałam Ahmeda Kandila, gdy miałam 28 lat, a on 30.
Planowałam rozpocząć studia medyczne,
a on robił magisterkę, chcąc zgłębić świat finansów.
Randkowaliśmy na sportowo.
Graliśmy w piłkę nożną, siatkówkę czy racquetball.
Często tańczyliśmy.
Co piątek był East Coast Swing albo West Coast Swing.
Mieliśmy swoje układy taneczne i było naprawdę fajnie.
Ahmed dorastał w Kairze. Jest muzułmaninem.
Ja wychowałam się w Berlinie i mam korzenie chrześcijańskie.
Ale czułam, że łączy nas to, że oboje wywodzimy się z klasy średniej.
Dzieliśmy te same wartości,
mimo że wywodziliśmy się z różnych religii.
Ahmed i ja znaliśmy się kilka lat, zanim wzięliśmy ślub.
Dziewięć miesięcy później,
1 września 2003 roku, urodziła się moja córka, Amina.
Dopiero co rozpoczęłam studia medyczne.
Potem, między drugim a trzecim rokiem, urodziłam syna, Belela.
Był 4 stycznia 2006 roku.
Amina jest taka pogodna.
Jest bardziej nieśmiała niż jej brat,
ale raz na jakiś czas wykorzystuje swoją wewnętrzną siłę.
Belel jest bardziej otwarty i nastawiony na zabawę.
Zarażał tym wszystkich.
Poznałam Rebeccę pierwszego dnia pobytu w Bostonie.
Potem obie pojechałyśmy za pracą do Wirginii.
Kiedy Rebecca i Ahmed przeprowadzili się do Wirginii...
mieliśmy wspólne środy.
Wspólne nocki z dziećmi.
Gry i zabawy.
Ahmed zawsze był bardzo gościnny.
Potrafił zająć się dziećmi. Był dobrym ojcem.
Ale wtedy już nie pracował.
Wcześniej pracę w Bostonie
i stracił ją w czasie kryzysu finansowego.
Po 2008 roku praca w finansach nie była zbyt atrakcyjna.
Od tamtego czasu
Ahmed nie był zainteresowany podjęciem pracy.
Rzadziej się uśmiechał i miał mniej optymizmu.
Nie był w ogóle otwarty na dialog.
Uważał, że jestem skupiona wyłącznie na dzieciach i na roli matki
bardziej niż na roli kobiety czy pracownika.
Nie był taki, kiedy go poznałam.
Ahmedowi pasowała taka sytuacja i nie chciał jej zmieniać,
ale ja czułam się nieszczęśliwa.
Rozstaliśmy się w czerwcu 2013 roku.
Po rozstaniu
dzieci były u mnie dwa dni w tygodniu, a resztę dni u Ahmeda.
Potem dzieliliśmy się weekendami.
Ale Ahmed próbował utrudnić Rebecce spotkania z Aminą i Belelem,
bo Rebecca była pracującą matką.
Stał się też bardziej konserwatywny religijnie.
W soboty zabierał dzieci do szkoły w meczecie.
Stało się całkiem jasne,
że Ahmed miał swój pomysł na wychowanie dzieci,
który zupełnie różnił się od mojego.
28 SIERPNIA 2014 14 MIESIĘCY PO SEPARACJI
Był czwartek przed Świętem Pracy.
Dzieci miały pojechać z Ahmedem do Toronto,
by sprawdzić ofertę studiów dla ich kuzyna.
Powiedział, że wróci w poniedziałek 1 września,
w dzień urodzin Aminy.
Kończyła 11 lat.
Miał wrócić do kraju na czas.
Gdy Ahmed przyjechał po dzieci,
siedzieliśmy na kanapie i oglądaliśmy coś na iPadzie.
Belel natychmiast podbiegł do drzwi
i pokazał to ojcu, a potem pobiegł prosto do samochodu.
Powiedziałam Aminie, że pora jechać.
Przy drzwiach uściskała mnie i pocałowała dwa razy.
Powiedziałam jej, że czeka ją miły weekend z kuzynami w Toronto
i że nie mogę się doczekać jej urodzin.
Patrzyłam, jak odjeżdżają.
Wtedy ostatni raz widziałam dzieci.
Następnego dnia, czyli w w piątek,
napisałam do Ahmeda, że chcę zadzwonić do Aminy w jej urodziny.
Potwierdził, że wróci pierwszego.
Nie miałam z nimi kontaktu w sobotę i niedzielę.
Ale w poniedziałek dzwoniłam wielokrotnie na jego komórkę.
Nie odbierał. A tamtego dnia mieli wrócić.
Irytowało mnie to, że nie miałam kontaktu z dziećmi.
Dzwoniłam ze szpitala wiele razy, a on nie odbierał.
Było to trochę niepokojące, ale też w jego stylu.
Kolejny pasywno-agresywny ruch, bym nie pogadała z córką w jej urodziny.
Napisałam Ahmedowi, żeby złożył ode mnie życzenia Aminie.
We wtorek 2 września
Amina miała zacząć naukę w gimnazjum, a Belel kontynuować podstawówkę.
Pomyślałam, że jeśli dzieci są w szkole,
to wszystko jest porządku.
Ale rano zadzwoniłam do obu szkół.
Powiedziano mi, się nie pojawili.
Wtedy naprawdę zaczęłam się martwić.
Panikowałam, złościłam się i bardzo martwiłam.
Problem w tym, że pracowałam w odległej klinice,
w której jestem jedynym anestezjologiem, na którego czekali pacjenci.
Nie mogłam wyjść.
Skontaktowałam się z policją i obdzwoniłam szpitale w Toronto,
żeby sprawdzić, czy nie doszło do wypadku.
Zadzwoniłam do ojca Ahmeda do Egiptu.
Zapytałam go, gdzie jest Ahmed i co się stało.
Nie wiedział, o czym mówię. Martwił mnie jako brak zaniepokojenia.
Dla mnie to był znak, że musiał coś wiedzieć.
Zadzwoniłam do Daphney i poprosiłam, żeby sprawdziła dom Ahmeda.
Gdy tam podjechałam, nie zauważyłam żadnych samochodów.
W domu nikogo nie było.
Okna były zasłonięte.
Poszłam na tyły.
W zasłonie był prześwit.
Zajrzałam przez okno tarasowe.
I od razu wiedziałam, że stało się coś złego.
Powiedziałam Rebecce,
że dom jest kompletnie pusty.
Powiedziała, że wszystko zostało zabrane.
Zapadłam się w sobie i spadałam w istną otchłań.
Nie da się tego inaczej opisać. Odebrano mi wszystko.
Mój świat stanął na głowie, a ja nie znałam powodu.
Chwilę później trzeba było intubować pacjenta.
Wróciłam więc do pracy.
Nie mogłam przestać płakać.
Cały zespół pytał: „Czy wszystko dobrze”? Powiedziałem, że nie.
Moje dzieci zaginęły”.
Byłam zdruzgotana i przerażona.
Kompletnie rozdarta.
W tamten piątek
policja hrabstwa James City ustaliła na podstawie danych lotów,
że Ahmed i dzieci wcale nie polecieli do Kanady.
W rzeczywistości polecieli z Nowego Jorku do Kijowa,
a stamtąd do Stambułu w Turcji.
To było wstrząsające.
Nie da się opisać tego przerażenia.
BUDYNEK FBI IMIENIA J. EDGARA HOOVERA
FBI zaangażowało się w sprawę we wrześniu 2014 roku.
Gdy tylko stało się jasne,
że Amina i Belel zostali porwani przez swojego ojca,
wschodni dystrykt sądowy Wirginii wydał nakaz aresztowania Ahmeda.
Nakaz obejmował dwa porwania: Belela i Aminy.
Jednym z pierwszych kroków śledztwa było prześledzenie finansów Ahmeda
w celu znalezienia jakiegoś tropu.
Gdy FBI pokazało mi wyciągi bankowe i historię karty kredytowej,
byłam w szoku.
Ahmed był na obozie przetrwania w górach.
Wielokrotnie chodził na strzelnicę, by nauczyć się strzelać.
Broń nigdy go nie interesowała.
Trening przetrwania przydałby się każdemu, kto chce przekroczyć granicę
lub planuje spędzić parę dni na dziko.
Kupił też sprzęt kempingowy,
taki jak śpiwory czy buty dla dzieci, a następnie wysłał to za granicę.
Te niepozorne działania pokazały nam, że Ahmed nie zrobił tego spontanicznie.
Miał dobrze przygotowany plan.
Musiałam odnaleźć swoje dzieci.
Wielokrotnie sprawdzałam konto e-mail Aminy.
A tablet, który miały dzieci,
posłużył do sprawdzenia e-maila Aminy w grudniu 2014 roku.
Kiedy sprawdziłam adres IP, w którym logował się tablet,
wskazywał na prowincję Hatay i okolice miasta Reyhanlı.
To na południowym krańcu Turcji, tuż przy granicy z Syrią.
Blisko strefy wojny.
To mnie dogłębnie przeraziło.
O czym to świadczy?
Czy Ahmed zaangażował się w coś, w co nie powinien i wciągnął w to dzieci?
Moje dzieci mogły być w niebezpiecznym miejscu,
a ja nie mogłam im pomóc.
Nie wiemy, dokąd udał się Ahmed.
Mógł załatwić nowe tożsamości sobie i dzieciom.
Jest cała masa możliwości. Dlatego ciężko ich namierzyć.
Próbowałam znaleźć sposób, by dotrzeć do moich dzieci.
Wynajęłam trzech prywatnych detektywów.
Skontaktowałam się z kongresmenami i senatorami.
Założyłam stronę z komunikatem: „Szukam moich dzieci
Proszę o każdą wskazówkę”.
Ale nic to nie dało.
Dopiero we wrześniu 2015 roku, kiedy mijał rok od porwania,
dostałam e-mail zatytułowany: „Dzieci mają się dobrze”.
To była wiadomość od Ahmeda.
„Chciałem dać ci znać, że dzieci są zdrowe i szczęśliwe.
Mieszkamy na małej farmie, a one to uwielbiają.
Są tam różne zwierzęta, więc mają co robić.
Rozumiem, że jesteś na mnie zła, ale nie zostawiłaś mi wyboru.
Spodziewałem się rozwodu długo przed tym, jak go zażądałaś.
Nie chciałem czekać, aż wyjedziesz za pracą
i przejmiesz pełną opiekę.
Gdy będą w stanie odróżnić dobro od zła, skontaktują się z tobą.
Gdy dojrzeją, sami zadecydują, gdzie chcą mieszkać”.
Wściekłam się.
Z jednej strony ulżyło mi, że moje dzieci żyją,
ale wiedziałam też, że zostały zmanipulowane,
by przyjąć to, co Ahmed uznał za stosowne.
Zmanipuluje je do tego stopnia,
że pewnie nigdy nie zechcą skontaktować się ze mną.
Okazało się, że adres e-mail, z którego napisał,
był jednym ze znanych e-maili Ahmeda, więc to on to napisał.
Wiadomość została wysłana z tego samego obszaru w Turcji,
gdzie zlokalizowano adres e-mail Aminy.
Ten sam mały obszar leżący blisko Syrii.
Nawiązałam kontakt z tureckim detektywem,
który pojechał do południowej Turcji, blisko granicy z Syrią,
by odszukać dzieci
oraz lokalizację adresu IP wysłanej wiadomości.
Była to kafejka internetowa,
ale nie uzyskał żadnych informacji,
których nie ustaliłyby władze, policja czy FBI.
Przez długi czas sprawa stała w miejscu.
To był naprawdę trudny okres.
Potem dowiedziałam się, że w 2016 roku Ahmed złożył wniosek o egipski dowód.
Jako adres zamieszkania podał dom rodziców w Gizie.
Jeśli to prawda, to biorąc pod uwagę, co Ahmed napisał w 2015 roku,
że są na farmie pełnej zwierząt,
Rebecca skojarzyła, że ojciec Ahmeda również miał farmę
w połowie drogi między Kairem a Aleksandrią.
To chyba najlepsza wskazówka, że mogą być w Egipcie.
Zatrudniłam śledczego do współpracy z Egipcjanami.
Szukali śladu obecności dzieci.
Sprawdzali, czy były w pobliżu rodziców Ahmeda,
ale niczego nie odkryli.
Bardzo chciałam polecieć do Egiptu, ale przestrzegano mnie przed tym.
Za granicą nie jestem chroniona.
Każdy może postawić mi zarzuty.
Usłyszałam, że to bardzo niemądry pomysł.
Fakt, że Ahmed jest za granicą, bardzo utrudnia sprawę,
bo w Egipcie porwania rodzicielskie nie są uważane za przestępstwo.
Jest biologicznym rodzicem. To również jego dzieci.
Ojciec może zdecydować, co chce zrobić z dziećmi.
Jako matka nie mam możliwości odzyskania dzieci
ani nawet wymuszenia kontaktu z nimi.
Nie mogę niczego zrobić, a to takie niesprawiedliwe.
Nie wiem, czemu dzieci nie skontaktowały się z Rebeccą.
Może wymyślił jakiś wypadek i powiedział im, że mama nie żyje.
Albo zablokował im dostęp do Internetu.
Bo absolutnie niemożliwym jest,
żeby Amina i Belel nie chcieli kontaktu z mamą.
Uwielbiali swoją mamę tak jak ona ich.
„4 stycznia 2017 roku.
Belel, dziś są twoje urodziny
i choć żałuję, że nie jestem z tobą,
mam nadzieję, że otacza cię szczęście, nadzieja, zabawa i dobroć”.
Pustka z powodu braku dzieci jest ogromna.
Byłabym załamana za każdy razem, gdy wchodziłabym do naszego domu.
Dlatego codziennie piszę do nich w dzienniku.
Wtedy pozwalam sobie na emocje.
Znów czuję tę bliskość.
Pisze do nich codziennie.
To bardzo osobiste. To jej dzieci.
Nie zasłużyła na to.
Serce mi pęka, gdy pomyślę, ile przeszła
i że nie udało się znaleźć odpowiedzi, na które ona i jej dzieci zasługują.
To nie ich wina.
Zasługują, by wiedzieć, że ich mamie zależy.
Mamo!
Bardzo za wami tęsknię.
I...
mam nadzieję, że będzie mi dane zobaczyć, jak wyrośliście.
I jak się zmieniliście.
Pewnie jesteście uroczy i tacy ciekawi świata.
Amina i Belel to tylko dwa przypadki spośród tysięcy dzieci
porywanych każdego roku w USA przez swoich rodziców.
Abdul Khan od 2017 roku szuka swojego syna Aziza.
Aziz urodził się 13 listopada 2010 roku.
Ten dzień zmienił moje życie.
Byliśmy tam w dniu jego narodzin.
Aziz był największym błogosławieństwem dla naszej rodziny.
Wniósł do naszego domu tyle radości...
Abdul uwielbiał spędzać z nim czas.
Łap go!
- Boże! Łap go! - W lewo!
Matka Aziza, Rabia, urodziła się w Columbus w Georgii.
Jej rodzina pochodzi z Indii i Pakistanu.
Poznaliśmy się podczas nauki w Alabamie.
Moja mama nas sobie przedstawiła.
Rabia była na studiach.
Ma bardzo silną osobowość.
Zawsze wie, czego chce i nie boi się tego żądać.
Jako że również mam silną osobowość, zaiskrzyło między nami.
Po paru latach postanowiliśmy się pobrać.
Kiedy urodził się Aziz,
mieszkaliśmy u moich rodziców w Nowym Orleanie.
Ale Rabia nie mogła się z nimi dogadać. Było jasne, że nie możemy tam zostać.
Wyprowadziliśmy się.
Jestem pulmonologiem na oddziale intensywnej terapii.
Rabia przez krótki czas pracowała w tym samym szpitalu.
Potem odeszłą i pracowała w lokalnej agencji onkologicznej.
Tę pracę też rzuciła.
Zawsze znajdowała powód, by zmienić pracę. Kogoś nie lubiła, szef ją denerwował.
Jej osobowość była tajemnicza.
Nigdy nie dało się jej w pełni poznać.
Gdy Aziz podrósł, zaczęliśmy mieć problemy.
Kłótnie były niemal codziennie, również przy Azizie.
W kwietniu 2014 roku postanowiliśmy się rozstać.
Chciała wrócić do Atlanty, bo tam miała wsparcie rodziny.
Początkowo przystałem na to,
bo skoro potrzebowała pomocy przy Azirze, to mógł być dobry pomysł.
Do tego dawała sygnały, jakby chciała ratować to małżeństwo.
Było mi ciężko, ale umówiliśmy się, że co drugi weekend będzie mój.
Pomyślałem, że to tymczasowe.
Po kilku miesiącach Abdul nagle dostał papiery rozwodowe.
To był szok.
Wszystko się zmieniło.
Rabia na wszelkie sposoby utrudniała mi widywanie się z synem.
Planowała jego mecze w moje weekendy.
Wymyślała wymówki, że jest chory. Nie chciała, żeby się ze mną widywał.
Przez cały ten czas spotykała się z prawnikami.
Konsultowała kwestię opieki.
Zastanawiała się, co musi zrobić, by zatrzymać Aziza w Atlancie.
Rabia chciała, by Aziz nie miał żadnego związku
z Nowym Orleanem.
Kiedy Rabia złożyła papiery rozwodowe, zablokowała Abdulowi dostęp do Aziza,
Musiał iść do sądu
i doręczyć jej dokumenty...
z informacją, że ma prawo zobaczyć swoje dziecko.
Rozwód sfinalizowano w 2015 roku.
RODZINA KHANÓW
Ale Rabia nadal nie dopuszczała ojca do Aziza.
Dlatego chciałem poddać się ocenie opieki społecznej.
Chciałem mieć prawo spędzać z synem jak najwięcej czasu.
Rok później, zgodnie z oceną opieki społecznej,
otrzymałem główną opiekę nad Azizem,
bo przyznali, że Rabia separowała syna i nie pozwalała mi być dobrym ojcem.
Gdy Rabia się dowiedziała,
że Abdul miał sprawować główną opiekę nad Azizem,
poszła do sądu
i wysunęła bezpodstawne zarzuty przemocy przeciwko Abdulowi.
Poszła do sądu, oskarżając mnie i moją rodzinę o nadużycia,
by opóźnić wykonanie postanowienia w sprawie opieki.
Sprawa nabierała tempa, zaangażowano prawników.
Śledztwo trwało półtora roku.
A ja przez ten cały czas nie mogłem spotykać się z Azizem.
To było bardzo trudne.
W miarę postępów w sądzie zrozumieliśmy,
że Rabia była z kimś w związku.
Elliot Bourgeois był jej znajomym ze studiów.
Pod koniec małżeństwa, gdy mieliśmy problemy,
rozmawiali przez telefon.
Ich ponowne nawiązanie kontaktu zbiegło się z naszym rozstaniem.
Elliott i Rabia zaczęli pojawiać się w sądzie.
Tak dowiedzieliśmy się, że Elliott i Rabia byli małżeństwem.
Nie był adwokatem, ale Rabia zwolniła trzech czy czterech.
Tym samym ona i Elliot zaczęli sami się reprezentować.
Z czasem każdy sędzia zaczął dostrzegać ich kłamstwa i manipulacje.
W końcu, po 18 miesiącach śledztwa,
w ocenie prokuratory okręgowej w Atlancie wszystkie oskarżenia były fałszywe
i że należy mi się pełna opieka nad Azizem.
Mieliśmy się spotkać 28 listopada 2017 roku w sądzie,
kiedy moje ograniczenia miały zostać zniesione.
W końcu nadeszła ta radosna chwila.
Dojechaliśmy do sądu i czekaliśmy na naszą rozprawę.
Sędzia przyszedł, a Rabii nie było.
Cała rodzina spanikowała przez chwilę,
ale pomyśleliśmy, że to typowe dla Rabii.
Że pewnie wymyśliła coś, żeby grać na zwłokę.
Czekaliśmy kilka godzin z nadzieją, że coś ją zatrzymało.
Ale Rabia się nie zjawiła.
Wyszedłem z sądu
i nie miałem syna.
Martwiłem się. Zadzwoniłem do szkoły.
Powiedzieli, że nie widzieli go od tygodnia.
Nie było go już tydzień przed Świętami Dziękczynienia.
Ostatni raz widzieli go w poprzedni piątek.
Dzwoniłem do jej rodziny, ale nikt nie odbierał.
W końcu zrozumieliśmy, że go porwała. Takie były fakty.
Porwała go i uciekła.
To straszne.
Tragiczne.
Byłam zdezorientowana. To wydawało się takie nierealne.
Abdul był przerażony.
Jakby wyrwano mu serce.
Mówił, że noce są dla niego najtrudniejsze.
Cała ta cisza, bo wtedy najczęściej...
ma czas na rozmyślanie...
o swoim życiu z Azizem.
Pamiętam, jak ostatnio widziałem Aziza.
Był marzec 2016 roku.
To był normalny weekend.
Dobrze się bawił. Zrobiliśmy dużo zdjęć.
Powiedziałem: „Aziz, już czas na ciebie”.
Wsadziłem go do jej auta,
a on jak zawsze...
podniósł ręce i zapytał: „Tato, za ile dni znów cię zobaczę?”.
„Jeszcze pięć dni”.
Odjechali, a ja pomyślałem:
„Widzimy się za pięć, bo to mój weekend. Są ferie wiosenne”.
To było ponad cztery lata temu.
Myśleliśmy, że Rabia jest szalona.
Myśleliśmy, że jest mściwa,
ale nie sądziliśmy, że jest do tego zdolna.
Zatrudnialiśmy detektywa za detektywem w Atlancie, w Nowym Orleanie
i innych miejscach w kraju, by znaleźć informacje o Azizie.
Wszyscy zgodnie mówili,
że muszę zaangażować krajowe organy ścigania,
by ruszyło oficjalne śledztwo.
Ale do tego potrzebowaliśmy nakazu aresztowania Rabii.
Początkowo wydziały policji nie mogły się porozumieć
co do jurysdykcji: Atlanta czy Nowy Orlean.
W końcu, po dwóch latach,
sąd wydał nakaz aresztowania Rabii
za porwanie Aziza.
Gdy wydano nakaz aresztowania Rabii,
w sprawę zaangażowało się Marshals Service.
Zaangażowaliśmy się na początku 2020 roku.
Oznacza to, że minęły trzy lata od faktycznego zaginięcia.
już na starcie byliśmy w tyle.
Przesłuchaliśmy wiele osób w kilku stanach.
Nasi ludzie udali się do Duluth, by przesłuchać matkę i ojca Rabii.
Rodzice odpowiadali wymijająco.
Zdawali się nie przejmować tym, gdzie jest ich córka,
gdzie jest ich wnuk i gdzie znajduje się Elliot.
Zasłaniali się swoim adwokatem.
Po rozmowie z USMS dowiedziałem się,
że Rabia i Elliott to zaplanowali.
To było wyrachowane działanie.
Rabia i Elliot zabrali Aziza ze szkoły
dziesięć dni przed 28 listopada.
Sprzedali swoje samochody firmie CarMax w Atlancie.
Elliot odszedł z pracy.
Oboje pozrywali umowy telefoniczne i bankowe.
Usunęli media społecznościowe i zniknęli.
Jeśli przyjmą nową tożsamość, mogą znaleźć nową pracę.
Mogą wówczas starać się o kredyt i się na nowo urządzić.
Tak się oczywiście zdarza.
Jeśli mają kogoś, kto ich wspiera, mogą korzystać tylko z gotówki.
To mogą być przyjaciele, rodzina. Różnie.
- To dzień jego narodzin. - Boże.
Zrobiliśmy wszystko, co się dało,
żeby znaleźć jakikolwiek ślad Aziza, Rabii albo Elliota.
- Jego śmiech... - Był zaraźliwy.
- Wyjątkowy i zaraźliwy. - Tak.
Poza sprzedażą samochodów w 2017 roku
nie natrafiliśmy na żaden wiarygodny trop.
I właśnie to tak utrudnia tę sprawę.
Cztery lata później nadal nie ma po nich śladu.
Ale jeśli myślicie, że odpuścimy,
jeśli wydaje wam się, że Abdul albo ja
i nasza rodzina przestanie szukać Aziza,
to jesteście w ogromnym błędzie.
Bo nigdy nie spoczniemy...
dopóki go nie odzyskamy.
Gdy Aziz zniknął, czas dosłownie się dla mnie zatrzymał.
Dla mnie wyjechał wczoraj.
Codziennie o nim myślę i próbuję go znaleźć.
Będę walczył, póki go nie zobaczę.
Pewnego dnia stanie w drzwiach,
a ja stanę naprzeciwko.
Pora, by wrócił do domu.
ROZPOZNAJESZ TYCH LUDZI?
ZAGINIONY: AZIZ KHAN POSZUKIWANA: RABIA KHALID
ZAGINIENI: AMINA I BELEL KANDIL POSZUKIWANY: AHMED KANDIL
Jeśli masz informacje na temat zaginionych dzieci lub ich porywaczy,
zadzwoń na 1-800-THE-LOST, wyślij e-mail na hotline@ncmec.org
lub odwiedź stronę unsolved.com.
Napisy: Krzysiek Igielski