(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
ไม่เอา
อย่า
ลูกชายผมคือโลกทั้งใบของผม
สักวัน...
ผมจะต้องหาเขาให้เจอ
ทุกอย่างถูกโยนออกมาข้างนอก
หมดเกลี้ยงทั้งบ้าน
หายไปเลย ไม่มีอะไรเหลือเลย
พระเจ้าช่วย
เขาเอาเด็กๆ ไป
ทุกวันเราหวังว่าเขาจะกลับมา
แต่ก็ไม่มีวี่แวว
เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทุกอย่างกลับตาลปัตร
ทุกอย่างที่ฉันเชื่อว่าจริงกลายเป็นไม่จริง
ไม่มีคู่มือการลักพาตัวนะ
มาร์ตี้ ตานาย
ห้ามลงไป
อยากทําอะไรก็ทําเลย
เวลาฉันฝันถึงลูก
บางครั้งพวกเขากําลังมีปัญหา แล้วฉันต้องเข้าไปช่วย
บางครั้งเราก็ใช้เวลาทําสิ่งที่เราชอบทําด้วยกัน
ในช่วงเวลานั้น...
พวกเขามีชีวิตอยู่
และอยู่กับฉัน
ดังนั้นฉันชอบที่จะฝันถึงลูก เพราะในฝันพวกเขามีชีวิตอยู่
(ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน)
ฉันเจออาห์เหม็ด คันดิลตอนอายุ 28
ตอนนั้นเขาอายุ 30
ตอนนั้นฉันวางแผนจะเข้าคณะแพทย์
ส่วนเขากําลังจะเรียนต่อเอ็มบีเอ เพื่อใช้เวลากับการเงินมากขึ้น
ตอนเราเดทกันใหม่ๆ เราไปเล่นกีฬาตลอด
ไม่ว่าจะเป็นฟุตบอล เข้าแก๊งวอลเลย์บอล เล่นแร็กเกตบอล
เราไปเต้นบ่อยมาก
ทุกศุกร์ถ้าไม่เต้นท่าอีสต์โคสต์สวิง ก็เต้นท่าเวสต์โคสต์สวิง
(รีเบคก้า ดาวนีย์ แม่ของอมิน่ากับเบเลล)
เราเต้นท่าเจ๋งๆ ทุกท่า สนุกมาก
อาห์เหม็ดโตที่ไคโร
เขาเป็นมุสลิม
ส่วนฉันโตที่เบอร์ลิน
พื้นเพฉันเป็นชาวคริสต์
ฉันว่าสิ่งที่ทําให้เราอยู่ด้วยกันได้ คือเราทั้งคู่ถูกเลี้ยงดูมาแบบชนชั้นกลางมากๆ
ดังนั้นเรามีค่านิยมบางอย่างเหมือนกัน
ถึงพื้นเพศาสนาเราจะต่างกัน
ฉันกับอาห์เหม็ดรู้จักกันสองปีก่อนแต่งงาน
เก้าเดือนต่อมา
อมิน่าลูกสาวฉันก็คลอดในวันที่ 1 กันยา 2003
(อมิน่า เกิด 1 กันยายน 2003)
สามสัปดาห์หลังจากที่ฉันเริ่มเรียนหมอ
หลังจากนั้นช่วงระหว่างปีสองกับปีสาม
เบเลลลูกชายฉันก็คลอดในวันที่ 4 มกรา 2006
(เบเลล เกิด 4 มกราคม 2006)
อมิน่าเป็นคนอบอุ่นมาก
เธอขี้อายกว่าน้องนิดหน่อย
แต่ข้างในแข็งแกร่ง และเธอแสดงมันออกมาในบางครั้ง
เบเลลออกไปทางแสดงอารมณ์ และชอบความสนุกสนานมากกว่า
ใครอยู่ใกล้ก็ต้องหลง
ฉันกับรีเบคก้าเจอกัน ในวันแรกที่เราย้ายไปอยู่บอสตัน
หลังจากนั้น ตามกันไปที่เวอร์จิเนียเพราะได้งานที่นั่น
(แดฟนีย์ เฟรเดริก เพื่อนรีเบคก้า)
ตอนรีเบคก้ากับอาห์เหม็ด ย้ายมาเวอร์จิเนียใหม่ๆ...
ทุกวันพุธเป็นคืนมื้อค่ํา
นี่
เราให้เด็กๆ ค้างคืน
เล่นเกมตอนกลางคืน
และอาห์เหม็ดต้อนรับอย่างดี
เขาดูแลเด็กๆ เป็นอย่างดี
เขาเป็นพ่อที่ดี
แต่ตอนนั้นเขาไม่ทํางาน
เขาทํางานที่บอสตัน
แต่พอเกิดวิกฤตการเงิน เขาก็ตกงาน
หลังปี 2008 การเงินไม่ใช่งานที่น่าทําเท่าไร
ตั้งแต่นั้น
อาห์เหม็ดไม่เคยแสดงความสนใจที่จะหางาน
เขายิ้มน้อยลงและมองโลกในแง่บวกน้อยลง
และไม่อยากคุยหรือปรึกษาหารืออะไร
เขามองว่าฉันเอาแต่สนใจลูกอย่างเดียว
และทําหน้าแม่
มากกว่าเป็นผู้หญิงหรือมืออาชีพคนหนึ่ง
เขาไม่ใช่คนเดิมคนที่ฉันเจอตอนใหม่ๆ
อาห์เหม็ดอยู่กับฉันเหมือนที่ผ่านมา
แต่ฉันคือคนที่ไม่มีความสุข
ฉันกับอาห์เหม็ด เลยแยกทางกันในเดือนมิถุนา 2013
หลังจากแยกทางกัน
ฉันได้อยู่กับลูกวันธรรมดาสองวัน ส่วนวันธรรมดาที่เหลือลูกอยู่กับอาห์เหม็ด
ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็แบ่งกันอยู่กับลูก
แต่อาห์เหม็ดพยายามทําให้รีเบคก้า เจออมิน่ากับเบเลลยากขึ้น
เพราะรีเบคก้าคือผู้ปกครองที่ทํางาน
เขาเคร่งศาสนากว่าเดิม
อมิน่ากับเบเลลเรียนโรงเรียนที่มัสยิดในวันเสาร์
มันชัดเจนมากว่าอาห์เหม็ด ต้องการให้ลูกถูกเลี้ยงดูแบบนี้เท่านั้น
แต่ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการให้ลูกถูกเลี้ยงดูอีกแบบ
(28 สิงหาคม 2014)
(14 เดือนหลังจากที่ รีเบคก้ากับอาห์เหม็ดแยกทางกัน)
วันพฤหัสก่อนวันแรงงาน
ลูกจะไปโทรอนโตกับอาห์เหม็ด
ไปดูมหาลัยให้ลูกพี่ลูกน้องพวกเขา
เขาบอกว่าเขาจะกลับวันที่ 1 กันยา
เป็นวันจันทร์ วันเกิดอมิน่า
วันเกิดอายุ 11 ปี
เขาคาดว่าจะกลับประเทศในวันนั้น
ตอนที่อาห์เหม็ดมารับเด็กๆ
เรานั่งโซฟากําลังดูอะไรสักอย่างในไอแพด
เบเลลรีบวิ่งไปที่ประตูหน้า
แล้วเอาให้อาห์เหม็ดดู
หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปที่รถ
แล้วฉันก็บอกอมิน่าว่าได้เวลาไปแล้ว
เธอกอดฉันที่ประตู หอมฉันสองที
ฉันบอกเธอว่า ให้สนุกกับลูกพี่ลูกน้องในสุดสัปดาห์นั้น
และฉันรออวยพรวันเกิดให้เธอ
ซึ่งอีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดแล้ว
ฉันมองพวกเขาขับรถออกไป
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นลูกฉัน
(29 สิงหาคม 2014 วันถัดมา)
วันศุกร์ หนึ่งวันหลังจากที่เด็กๆ ถูกรับไปในตอนเย็น
ฉันส่งข้อความหาอาห์เหม็ด บอกว่าฉันอยากโทรหาอมิน่าในวันเกิดเธอ
เขายืนยันว่าเขาจะกลับวันที่หนึ่ง
ฉันไม่ได้ติดต่อพวกเขาในวันเสาร์และวันอาทิตย์
แต่วันจันทร์...
(1 กันยายน 2014 สี่วันหลังจากที่อมิน่ากับเบเลลจากไป)
ฉันพยายามโทรหาเขาหลายครั้ง
แต่เขาไม่รับสายเลย
แล้วตอนนั้นวันที่หนึ่งแล้ว เขาควรกลับมาแล้ว
น่าโมโหมากที่ติดต่อลูกไม่ได้
ฉันโทรจากโรงพยาบาลหลายครั้ง
แต่ก็ไม่มีการตอบรับ
มันแอบน่าเป็นห่วง ถึงปกติเขาจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ
พฤติกรรมร้ายเงียบ
ไม่ยอมให้ฉันคุยกับลูกในวันเกิดลูก
คืนนั้น...
ฉันเลยส่งข้อความหาอาห์เหม็ด บอกว่าอวยพรวันเกิดอมิน่าให้ที
(2 กันยายน 2014 โรงเรียนของอมิน่ากับเบเลลเปิดเทอมวันแรก)
วันอังคารที่ 2 กันยา
อมิน่าต้องไปเรียนมัธยมต้นเป็นวันแรก
และโรงเรียนประถมที่เบเลลเข้า ก็จะเปิดเทอมเช่นกัน
(โรงเรียนแมทธิวเวลี่)
ความรู้สึกฉันคือถ้าเด็กๆ อยู่ที่โรงเรียน
งั้นไม่น่ามีปัญหาอะไร
ตอนเช้าฉันโทรหาโรงเรียนทั้งสองที่
พวกเขาบอกว่าลูกฉันไม่อยู่ที่โรงเรียน และวันนั้นพวกเขาไม่ไปโรงเรียน
ถึงจุดนั้นฉันกังวลเลย
แตกตื่น โกรธ และ...
เจ็บ และเป็นห่วงลูกมาก
ปัญหาคือตอนนั้นฉันอยู่ที่คลินิกของฉันซึ่งอยู่ไกลมาก
และมีฉันคนเดียวที่เป็นวิสัญญีแพทย์
และตอนนั้นมีคนไข้รอพบหมอ
ดังนั้นฉันออกมาไม่ได้
(ศูนย์บังคับใช้กฎหมาย)
วันนั้นฉันโทรหาตํารวจ
และโรงพยาบาลทุกที่ในโทรอนโต เผื่อพวกเขาประสบอุบัติเหตุรึเปล่า
หลังจากนั้นฉันก็โทรหาพ่ออาห์เหม็ดที่อียิปต์
(กิซ่า ประเทศอียิปต์)
ฉันถามเขาว่าอาห์เหม็ดอยู่ไหน
และเกิดอะไรขึ้น
เขาไม่รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร
แถมเขายังไม่กังวลอีกด้วย ซึ่งทําให้ฉันกังวล
สําหรับฉัน นั่นคือสัญญาณเตือนของจริง
ว่าเขาต้องรู้อะไรสักอย่างแน่ๆ
ฉันเลยโทรหาแดฟนีย์ และขอให้เธอไปดูบ้านอาห์เหม็ดให้หน่อย
พอถึงบ้านอาห์เหม็ด
ไม่มีรถเลยสักคัน
ไม่มีใครอยู่บ้าน
แถมหน้าต่างยังถูกปิดไม่ให้เห็นข้างในด้วย
ฉันเลยอ้อมไปหลังบ้าน
มีม่านอยู่ชิ้นหนึ่งถูกดึงไว้ด้านข้าง
ฉันมองเข้าไปผ่านประตูกระจก
ฉันรู้เลยว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
ฉันโทรหารีเบคก้าและบอกเธอว่า
บ้านว่างเปล่า
ไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย
แดฟนีย์บอกฉันว่าของหายหมดเลย
ไม่มีอะไรหลงเหลือ
หมดกันทีนี้
ใจฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยค่ะ
ไม่รู้จะอธิบายยังไงนอกจากแบบนี้
ทุกอย่างถูกพรากไปจากคุณ
ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผ่านไปสักพัก พวกเขาบอกว่าเราต้องใส่ท่อหายใจให้คนไข้
ฉันเลยกลับไปทํางาน
ฉันร้องไห้ ฉันหยุดร้องไม่ได้
หมอผ่าตัดและทุกคนในทีมถามว่า "เป็นอะไรรึเปล่า"
ฉันตอบว่า "ฉันไม่ไหว
ฉันไม่รู้ว่าลูกฉันอยู่ไหน"
เหมือนโดนขยี้ ทําให้แตกตื่น
และผ่าเปิดร่างกายพร้อมกัน
(5 กันยายน 2014 แปดวันหลังจากที่อมิน่าและเบเลลจากไป)
วันศุกร์นั้น
กรมตํารวจเทศมณฑลเจมส์ซิตี้อธิบายว่า
พบบันทึกการบิน
และชัดเจนว่าอาห์เหม็ดกับเด็กๆ ไม่ได้เดินทางไปแคนาดา
(นิวยอร์กซิตี้)
พวกเขาบินจากสนามบินจอห์น เอฟ. เคนเนดี้
ไปเคียฟ
(เคียฟ)
แล้วก็จากเคียฟไปอิสตันบูล ประเทศตุรกี
(อิสตันบูล)
คือแบบ...
ช็อกมาก
มันทําให้ฉันกลัวจนไม่รู้จะบรรยายให้ฟังยังไง
(อาคารเอฟบีไอ จอห์น เอ็ดการ์ ฮูเวอร์)
เอฟบีไอเข้ามาช่วยคดีนี้ในเดือนกันยา 2014
พอเอฟบีไอได้รับเบาะแสว่า อมิน่ากับเบเลลถูกพ่อลักพาตัว...
(สเตซี่ ซัลลิแวน เจ้าหน้าที่พิเศษ เอฟบีไอ)
เขตตะวันออกของเวอร์จิเนีย ก็ออกหมายจับอาห์เหม็ดทันที
ด้วยความผิดลักพาตัวบุตรข้ามชาติสองกระทง
หนึ่งกระทงสําหรับเบเลล
อีกกระทงสําหรับอมิน่า
หนึ่งในขั้นตอนแรกของการสืบสวนคือ
ตรวจสอบการเงินของเขาอย่างละเอียด
หาสิ่งที่จะพาเราไปเจออาห์เหม็ดกับเด็กๆ
ตอนฉันดูรายการเดินบัญชี กับใบแจ้งยอดบัตรเครดิตจากเอฟบีไอ
ฉันตกใจมาก
อาห์เหม็ดไปค่ายฝึกเอาชีวิตรอดบนเขา
เขาไปเรียนยิงปืนที่ชมรมยิงปืน
ไปหลายครั้งมาก
เขาไม่เคยบ้าปืนนี่นา
การฝึกเอาชีวิตรอด จะเป็นประโยชน์กับคนที่ข้ามชายแดน
เดินเท้าทําบางอย่าง และอยู่ข้างนอกสองวัน
เขาซื้ออุปกรณ์พักแรมหลายอย่าง
เช่น ถุงนอน รองเท้าบูทสําหรับเด็ก
และเขาส่งไปต่างประเทศ
สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นชี้ให้เห็นว่า
อาห์เหม็ดไม่ได้ลักพาตัวลูก เพียงเพราะอยากทําแต่ไม่คิด
เขามีแผนที่ดีก่อนออกจากประเทศ
(หายตัวไป)
แต่ฉันต้องตามหาลูก
(ธันวาคม 2014)
(สามเดือนหลังจากที่อมิน่ากับเบเลลหายตัวไป)
ฉันเช็กอีเมลของอมิน่าหลายครั้ง
แท็บเล็ตของเด็กๆ
ถูกใช้เช็กอีเมลของอมิน่าในเดือนธันวา 2014
พอฉันดูว่าเลขไอพีของแท็บแล็ตอยู่ที่ไหน
มันอยู่ที่จังหวัดฮาทัยใกล้ๆ กับเมืองเรย์ฮันลี
ซึ่งอยู่ทางใต้สุดของตุรกี อยู่ตรงชายแดนข้ามไปซีเรียเลย
(เรย์ฮันลี)
ใกล้เขตสงคราม
มันทําให้ฉันกลัว กลัวมากๆ
ฉันก็แบบ "หมายความว่าไง"
อาห์เหม็ดเข้าไปอยู่ในกลุ่มที่ไม่ควรเข้าไปอยู่ แล้วลากลูกฉันเข้าไปพัวพันด้วยรึเปล่า
เขาอาจจะอยู่กับลูกฉันในที่ที่ไม่ปลอดภัย
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน ฉันไม่สามารถทําให้พวกเขาปลอดภัยได้อีกต่อไป
เราไม่รู้ว่าเขาไปไหน
ไม่รู้ว่าอาห์เหม็ดเปลี่ยนชื่อตัวเอง ชื่อลูก และสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมารึเปล่า
เป็นไปได้หมด
เป็นไปได้ว่านั่นคือสาเหตุที่พวกเขาตามตัวไม่เจอ
ฉันพยายามหาทางติดต่อลูกให้ได้
ฉันจ้างนักสืบเอกชนสามคน
ฉันติดต่อสมาชิกรัฐสภาและสมาชิกวุฒิสภา
ฉันสร้างหน้าเว็บขึ้นมา ซึ่งเป็นเว็บที่ฉันเขียนว่า "ฉันกําลังตามหาลูกฉัน
ถ้ารู้อะไร โปรดติดต่อที"
แต่เหมือนไม่มีอะไรที่เป็นแก่นสารจริงๆ
จนกระทั่งเดือนกันยา 2015 ประมาณหนึ่งปีหลังจากที่อาห์เหม็ดลักพาตัวลูก
(กันยายน 2015 อมิน่ากับเบเลลหายตัวไปหนึ่งปี)
ฉันได้รับอีเมลหัวข้อว่า "ลูกปลอดภัย"
อีเมลมาจากอาห์เหม็ด
"อยากบอกคุณว่าลูกสบายดี
เราอยู่ในฟาร์มเล็กๆ และลูกชอบมาก
มีสัตว์ทุกชนิด และสิ่งนี้ทําให้ลูกยุ่ง
ผมเข้าใจว่าคุณต้องโกรธผม
แต่คุณไม่ให้ผมมีทางเลือกอื่น
ผมรู้นานแล้วก่อนที่คุณจะขอหย่า
รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้
แต่ผมไม่รอให้คุณได้งานใหม่ที่อื่น
และได้ดูแลลูกเต็มที่
พอลูกโตพอจนแยกแยะถูกผิดเป็น
พวกเขาจะติดต่อคุณไป
เมื่อถึงวัยอันควร พวกเขาจะสามารถตัดสินใจได้ว่าอยากอยู่ที่ไหน"
เป็นอีเมลที่อ่านแล้วโกรธ
ในแง่หนึ่งก็โล่งอกที่ได้รู้ว่าลูกยังมีชีวิตอยู่
สําหรับฉัน มันชัดเจนว่าลูกถูกชักจูงให้รับเอา...
แนวทางการใช้ชีวิตที่อาห์เหม็ดรู้สึกว่าเหมาะสม
และเขาอาจจะชักจูงลูก จนถึงจุดที่พวกเขาอาจจะไม่อยากติดต่อฉันเลย
สิ่งที่พบเกี่ยวกับอีเมลนั้นคือ
อีเมลสํารอง เป็นหนึ่งในอีเมลของอาห์เหม็ดที่ฉันรู้จัก
อีเมลมาจากเขาแน่นอน
และอีเมลมาจากพื้นที่เดียวกันในตุรกี
ที่ที่อีเมลของอมิน่าถูกเช็กครั้งก่อน
พื้นที่เล็กๆ เดียวกันที่อยู่ใกล้ซีเรีย
(เรย์ฮันลี)
ฉันได้เบอร์ตํารวจสืบสวนตุรกีคนหนึ่งมา
เขาไปทางตอนใต้ของตุรกี
ซึ่งใกล้กับชายแดนซีเรีย
เขาตามหาเด็กๆ ที่นั่น
ตามหาเลขไอพีของอีเมลนั้น
(จังหวัดฮาทัย ประเทศตุรกี)
เขาเจอร้านเน็ตที่อาจจะเป็นที่ส่งอีเมลนั้น
แต่เขาไม่เจอข้อมูลอะไร
นอกจากสิ่งที่กระทรวงการต่างประเทศ ตํารวจ และเอฟบีไอกู้ได้
ไม่มีเบาะแสหรือข้อมูลใหม่สักพักหนึ่งเลย
ช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลําบากมาก
หลังจากนั้นฉันก็รู้ว่าอาห์เหม็ด สมัครบัตรประชาชนอียิปต์ในปี 2016
ในบัตรประชาชน เขาลงที่อยู่เป็นที่อยู่ของพ่อแม่เขาในกิซ่า
ถ้าเป็นเรื่องจริง
บวกกับอีเมลของอาห์เหม็ดในปี 2015 ที่บอกว่าพวกเขาอยู่ในฟาร์มที่มีสัตว์ล้อมรอบ
เชื่อมโยงกับที่รีเบคก้า เข้าใจว่าพ่ออาห์เหม็ดมีฟาร์ม
ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างไคโรกับอเล็กซานเดรีย
นี่อาจจะเป็นเบาะแสที่ดีที่สุดของเรา ที่บอกว่าเป็นไปได้ที่พวกเขาอยู่ที่อียิปต์
ฉันจ้างนับสืบ เพราะฉันพยายามจะร่วมมือกับคนในอียิปต์
เพื่อดูว่ามีวี่แววของลูกฉันบ้างมั้ย
หรือมีคนเห็นพวกเขาอยู่กับพ่อแม่อาห์เหม็ดบ้างมั้ย
แต่นักสืบก็ไม่ได้ข้อมูลอะไร
ฉันอยากไปอียิปต์มาก
แต่ก็ถูกเตือนอย่างจริงจังว่าอย่าไป
เวลาอยู่ต่างประเทศฉันไม่ได้รับการคุ้มครอง
ใครๆ ก็อาจจะตั้งข้อหาอะไรก็ได้
จากที่ได้ยินมา มันไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลย
การที่เราเชื่อว่าอาห์เหม็ดอยู่ต่างประเทศ ยิ่งทําให้อะไรหลายๆ อย่างท้าทายขึ้น
เพราะในอียิปต์ การลักพาตัวบุตรไม่ใช่อาชญากรรม
เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของเด็ก
พวกเขาเป็นลูกเขา เหมือนที่เป็นลูกรีเบคก้า
พ่อสามารถตัดสินใจได้ว่าอยากทําอะไรกับลูก
ฉันในฐานะแม่ไม่มีทางได้ลูกคืน
หรือบังคับเพื่อให้ตัวเองได้คุยกับลูก
ไม่มีอะไรให้พึ่งพา
ไม่ยุติธรรมมากๆ
ฉันไม่รู้ว่าทําไมพวกเขาไม่ติดต่อรีเบคก้า
แต่ฉันสงสัยนะว่าเขาทําเป็นว่ามีอุบัติเหตุ
แล้วบอกเด็กๆ ว่ารีเบคก้าตายแล้วรึเปล่า
หรือไม่ก็ไม่ให้พวกเด็กๆ ใช้อินเทอร์เน็ต
เพราะไม่มีทาง...
ที่อมิน่ากับเบเลลจะไม่ติดต่อแม่
พวกเขารักแม่มาก และแม่ก็รักพวกเขามาก
"4 มกราคม 2017
เบเลล วันนี้เป็นวันเกิดลูก
ถึงแม่จะเสียใจที่ไม่ได้อยู่กับลูก
แต่แม่ก็ขอให้ลูกมีความสุข มีความหวัง สนุก และมีคนเมตตา"
การที่ฉันเสียลูกไปเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่มาก
มันเจ็บจนถึงแก่นของหัวใจทุกครั้งที่เข้าไปในบ้าน
ฉันเขียนถึงพวกเขาในสมุดทุกวัน
นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันยอมให้ตัวเองรู้สึก
และรู้สึกใกล้ชิดกับพวกเขาอีกครั้ง
เธอเขียนถึงพวกเขาทุกวัน
เธอเขียนตามที่เธอคิดและรู้สึก
พวกเขาเป็นลูกเธอ
เธอไม่สมควรโดนพรากลูก
ใจฉันสลายแทนรีเบคก้า เพราะเธอพยายามมานาน
และเรายังหาคําตอบ ที่เธอกับลูกสมควรได้รับไม่ได้
มันไม่ใช่ความผิดพวกเขา
และพวกเขาสมควรรู้ว่าแม่ห่วงใยพวกเขา
แม่
แม่คิดถึงลูกทั้งสอง อมิน่า เบเลล
คิดถึงมาก
และ...
แม่ขอให้แม่ได้มีโอกาสเห็นลูกตอนโต
ลูกในปัจจุบัน
ได้เห็นว่าลูกน่ารักขนาดไหน
และอยากรู้เกี่ยวกับโลกมากขนาดไหน
(อมิน่ากับเบเลล เป็นแค่เด็กสองคนจากเด็กหลายพันคน)
(ที่ถูกผู้ปกครองลักพาตัว ในสหรัฐอเมริกาในแต่ละปี)
(อับดุล ข่าน ตามหาอซิสลูกชายเขาที่หายไปตั้งแต่ปี 2017)
อซิสเกิดวันที่ 13 พฤศจิกา 2010
และวันนั้นเปลี่ยนชีวิตผม
เราทุกคนอยู่ที่นั่นในวันที่อซิสเกิด
เขาคือพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสําหรับครอบครัวเรา
เขานําความสุขมาสู่บ้านเรา...
(รูบิน่า ข่าน น้องสาวอับดุล)
เย่
พี่อับดุลชอบใช้เวลากับเขามาก
ไป จับเขา
เจ๋งไปเลย จับเขา
ไปทางซ้าย
ราเบีย แม่ของอซิส เกิดที่โคลัมบัส รัฐจอร์เจีย
แต่เดิมครอบครัวเธอมาจากอินเดียกับปากีสถาน
เราเจอกันที่แอละแบมาตอนเป็นนักเรียน
แม่ผมแนะนําเราให้รู้จักกัน
(อับดุล ข่าน พ่ออซิส)
ตอนนั้นราเบียเรียนป.ตรี
เธอเป็นคนชัดเจนและแน่วแน่
เธอเป็นคนที่ต้องรู้ให้ได้ว่าตัวเองต้องการอะไร
และจะเอาอย่างที่เธอต้องการ
สําหรับคนที่ชัดเจนและแน่วแน่เหมือนกัน
เราจะดึงดูดเข้าหากัน
ช่วงระยะเวลาสองสามปี เราตระหนักว่าเราอยากแต่งงานกัน
ตอนอซิสเกิด เราอยู่กับพ่อแม่ผมที่นิวออร์ลีนส์
โอ้โฮ
แต่ราเบียเข้ากับพ่อแม่ผมไม่ได้
มันจึงชัดเจนว่าเราอยู่ในบ้านหลังนั้นไม่ได้
เราเลยย้ายออก
(นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา)
ผมเป็นหมอระบบทางเดินหายใจ ทํางานอยู่แผนกผู้ป่วยหนัก
ตอนแรกราเบียทํางานอยู่โรงพยาบาลเดียวกับผม
ทําแป๊บเดียว แล้วก็ลาออก
หลังจากนั้นเธอก็ทํางาน ที่องค์การมะเร็งในท้องถิ่น
แล้วก็ลาออก
เธอหาเหตุผลเปลี่ยนงานตลอด
ไม่ชอบคนคนหนึ่งบ้าง ไม่ชอบหัวหน้าบ้าง
นิสัยใจคอเธอถูกกลบไม่ให้เผยออกมา
และ
เราไม่มีทางรู้สึกว่าเรารู้จักตัวตนเธอจริงๆ
พออซิสโตขึ้น เราก็เริ่มมีปัญหาหลายอย่าง
ทะเลาะกันแทบทุกวัน
เถียงกันต่อหน้าอซิส
ในเดือนเมษา 2014 เราเลยตัดสินใจแยกทางกัน
(แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย)
เธอขอกลับแอตแลนตา
เพราะเธอมีครอบครัวคอยช่วยเหลืออยู่ที่นั่น
ตอนแรกผมเห็นด้วยกับเธอนะ
เพราะผมคิดว่า ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือเรื่องอซิส
มันอาจจะเป็นความคิดที่ดี
เธอทําให้ดูเหมือนว่า
"เรากําลังพยายามทําให้ชีวิตแต่งงานไปต่อได้
ทําให้สิ่งนี้ไปได้ดีกันดีกว่า"
มันยากสําหรับผม
แต่เราก็ตกลงกันว่าจะสลับกันคนละสุดสัปดาห์
ผมก็คิดว่า "แค่ชั่วคราว"
หลายเดือนผ่านไป
อยู่ดีๆ
ก็มีใบหย่ามาถึงอับดุล
เป็นอะไรที่ช็อกมาก
ทุกอย่างพลิกผัน
ราเบียพยายามขัดขวางไม่ให้ผมเจออซิส
เธอจัดตารางเล่นฟุตบอล ให้ตรงกับสุดสัปดาห์ที่ผมต้องได้เจอลูก
อ้างว่าเขาไม่สบาย
และพยายามไม่ให้เขาได้เจอผม
เหมือนตลอดระยะเวลานั้น เธอปรึกษาหารือกับทนาย
เธอได้รู้เกี่ยวกับสิทธิในการเลี้ยงดู
เธอพยายามหาคําตอบว่าเธอต้องทําอะไร
เพื่อให้อซิสอยู่ที่แอตแลนตา
ในที่สุดราเบียก็ต้องการให้อซิส ตัดขาดจากชีวิตตัวเองในนิวออร์ลีนส์
พอราเบียยื่นเอกสารหย่า
เธอก็ปิดกั้นไม่ให้พี่อับดุลเจออซิส
พี่อับดุลต้องไปศาล
และให้ศาลส่งเอกสารถึงเธอ...
ราเบีย
และให้พวกเขาแจ้งเธอว่าเขามีสิทธิ์เจอลูก
การหย่าร้างเป็นอันเสร็จสมบูรณ์ในปี 2015
(ครอบครัวข่าน)
แต่ราเบียก็ยังไม่ให้อซิสเจอพ่อ
สิ่งนั้นทําให้ผม พยายามทําให้มีการประเมินสิทธิในการเลี้ยงดู
ผมอยากมีสิทธิ์ใช้เวลากับลูกผมให้มากที่สุด
ซึ่งสามารถทําได้
ประมาณหนึ่งปีต่อมา เจ้าหน้าที่ประเมินสิทธิในการเลี้ยงดูแนะนําว่า
ผมควรได้สิทธิหลักในการเลี้ยงดูอซิส
เพราะพวกเขารู้สึกว่าราเบีย ไม่ยอมให้ผมได้ใช้เวลาตามสิทธิกับอซิส
และเป็นพ่อที่ดีสําหรับเขา
พอราเบียรู้ว่าพี่อับดุล จะได้สิทธิหลักในการเลี้ยงดูอซิสอย่างเต็มที่
เธอไปศาลเลยค่ะ
และกล่าวหาอย่างรุนแรง และไม่มีมูลความจริงว่าพี่อับดุลข่มเหง
เธอนําเรื่องขึ้นศาลอาญา
กล่าวหาว่าผมกับครอบครัวผม
ใช้อํานาจในทางที่ผิดเพื่อให้ศาลประเมินล่าช้า
เหตุการณ์วุ่นวายมาก จนมีทนายหลายคนเข้ามาเกี่ยวข้อง
การสืบสวนกินเวลาถึงปีครึ่ง
แต่สิ่งที่ทําให้มันยากคือผมไม่สามารถเจออซิสได้
ยากจริงๆ ครับ
ในขณะที่เรื่องศาลดําเนินไปเรื่อยๆ
เราก็ได้รู้ว่าราเบียคบอีกคน
เอลเลียต บูร์ชัวส์เป็นเพื่อนเธอสมัยมหาลัย
ตอนใกล้จะหย่ากัน ตอนที่เรามีปัญหากัน
พวกเขาโทรหากัน
ตอนเราใกล้จะหย่ากัน
พวกเขากลับมาคุยกัน
แล้วเอลเลียตก็เริ่มไปศาลกับราเบีย
เราเลยได้รู้ว่าเอลเลียตกับราเบียแต่งงานกัน
เขาไม่ใช่ทนาย
แต่เธอเลิกจ้างทนายสามสี่คน
แล้วเธอกับเอลเลียตก็เป็นทนายให้ตัวเอง
เป็นตัวแทนของตัวเองเวลาขึ้นศาล
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้พิพากษาทุกคนที่พวกเขาเจอเวลาขึ้นศาล
เริ่มเห็นว่าพวกเขาโกหกและพยายามควบคุม
ในที่สุดหลังจากที่ตรวจสอบนานถึง 18 เดือน
อัยการเขตที่แอตแลนตา ก็พบว่าข้อกล่าวหาทุกอย่างไม่เป็นความจริง
และผมจะได้สิทธิในการเลี้ยงดูอซิสอย่างเต็มที่
เราต้องเจอกันในศาลแอตแลนตา วันที่ 28 พฤศจิกา 2017
วันนั้นคือวันที่ข้อจํากัดทุกอย่างจะถูกยกเลิก
มันจะถูกยกเลิกจริงๆ ก็เลยมีความดีใจเกิดขึ้น
(28 พฤศจิกายน 2017 สืบพยานคดีสิทธิในการเลี้ยงดู)
เราไปถึงห้องพิจารณาคดีที่ศาลแอตแลนตา รอการพิจารณาคดีของเรา
แล้วผู้พิพากษาก็มา
แต่
ราเบียไม่ไปขึ้นศาล
ครอบครัวเราตกใจกันอยู่พักหนึ่ง
แต่เราก็คิดว่า "โอเค ราเบียก็เป็นแบบนี้แหละ
เธอจะต้องพยายามกลั่นแกล้งเราให้มันนานขึ้น"
เรารอหลายชั่วโมง คิดหรือหวังว่าคงเป็นการมาช้า
แต่สุดท้ายราเบียก็ไม่มา
ผมออกจากสํานักงานศาล
และ
ไม่ได้ลูกคืน
ตอนนั้นผมกังวลมาก
ผมโทรหาโรงเรียนเขา
โรงเรียนบอกว่าไม่เห็นเขาหนึ่งสัปดาห์แล้ว
เขาไม่ได้ไปโรงเรียน ในสัปดาห์ก่อนหน้าวันขอบคุณพระเจ้า
ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเห็นเขาคือวันศุกร์ก่อน
ผมโทรหาครอบครัวราเบียด้วย แต่ไม่มีใครรับ
สุดท้ายเราถึงรู้ว่าเธอลักพาตัวเขา
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เธอลักพาตัวเขาแล้วหนี
มันเจ็บปวด
แย่มาก
น่าสับสนมาก
เหมือนไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริงยังไงไม่รู้
พี่อับดุลกลัวมาก
ราวกับเขาโดนควักหัวใจออก
เขาพูดตลอดว่า กลางคืนคือช่วงเวลาที่โหดร้ายที่สุดสําหรับเขา
อยู่กับความเงียบ
มันคือตอนที่เขา...
ใช้เวลาคิดนั่นคิดนี่
คิดถึงชีวิตเขาที่มีกับอซิส
ผมจําครั้งสุดท้ายที่เจออซิสได้
ตอนนั้นเดือนมีนา 2016
เป็นสุดสัปดาห์ทั่วไปนี่แหละ
เราสนุกกันมาก ถ่ายรูปเยอะมาก
แล้วผมก็พูดว่า "อซิส ได้เวลาที่ลูกต้องกลับแล้ว"
ผมส่งเขาขึ้นรถราเบีย
เขามักจะ...
ยกมือแล้วถามว่า "พ่อ อีกกี่วันจะได้เจอพ่ออีก"
อีกห้าวัน
พวกเขาขับรถออกไป แล้วผมก็คิดในใจว่า
"อีกห้าวันพ่อจะได้เจอลูกแล้ว เพราะเป็นคิวสุดสัปดาห์ของพ่อ
เป็นช่วงหยุดฤดูใบไม้ผลิของพ่อ"
เหตุการณ์นั้นสี่ปีกว่าๆ แล้วครับ
เราคิดว่าราเบียบ้า
เราคิดว่าเธอเป็นคนอาฆาต
แต่เราไม่นึกเลยว่าเธอจะทําได้ขนาดนั้น
(บุคคลสูญหาย)
เราจ้างนักสืบเอกชนคนแล้วคนเล่า ในแอตแลนตา ในนิวออร์ลีนส์
และที่อื่นในประเทศด้วยเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับอซิส
สิ่งแรกที่ทุกคนพูดคือ
ผมต้องให้ฝ่ายบังคับใช้กฎหมายแห่งชาติ เข้ามาช่วย
เพื่อสืบสวนการลักพาตัวอซิส
แต่ต้องมีหมายคดีอาญาจับราเบีย
ตอนแรกเหล่ากรมตํารวจไม่เห็นพ้องกัน
สรุปว่าขอบเขตอํานาจ อยู่ที่แอตแลนตาหรือนิวออร์ลีนส์
ในที่สุดหลังผ่านไปสองปี
ศาลก็ออกหมายคดีอาญาลักพาตัว
เอาผิดและจับราเบียข้อหาลักพาตัวอซิส
(สํานักงานตํารวจศาลต้องการตัว ชื่อ: คาลิด, ราเบีย)
ทันทีที่มีหมายคดีอาญาลักพาตัวจับราเบีย
สํานักงานตํารวจศาลก็เข้ามาช่วยทําคดี
สํานักงานตํารวจศาลเข้ามาช่วยในต้นปี 2020
กว่าสํานักงานตํารวจศาลจะเข้ามาช่วย บุคคลสูญหายไปประมาณสามปีแล้ว
(ไบรอัน แฟร์ - รองผบช.ตํารวจศาล นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา)
กว่าจะเริ่มก็ช้าไปมากแล้ว
เราสัมภาษณ์หลายครั้งในหลายรัฐ
รองผู้บัญชาการตํารวจศาล จากเขตเหนือของรัฐจอร์เจียไปที่ดุลูท
และพยายามสัมภาษณ์แม่กับพ่อของราเบีย
ตอนสอบสวน พวกเขาพยายามเลี่ยงตอบ
พวกเขาดูเหมือนไม่กังวลว่าลูกสาวอยู่ไหน
หลานอยู่ไหน หรือเอลเลียตอยู่ไหน
บอกแต่ว่าให้ไปคุยกับทนายพวกเขา
หลังจากคุยกับตํารวจศาล
ผมก็ได้รู้ว่า นั่นคือสิ่งที่ราเบียกับเอลเลียตวางแผนไว้
ใจดํามาก วางแผนมาอย่างดี
ราเบียกับเอลเลียตพาอซิสออกจากโรงเรียน
สิบวันก่อนวันที่ 28 พฤศจิกา
พวกเขาขายรถให้คาร์แม็กซ์ที่แอตแลนตา
เอลเลียตลาออกจากงาน
ทั้งสองคนปิดมือถือ
ปิดบัญชีธนาคาร
ปิดบัญชีโซเชียลมีเดีย
แล้วก็หายไปเลย
ถ้าพวกเขาปลอมตัวตนขึ้นมาใหม่ พวกเขาก็อาจจะหางานใหม่ได้
อาจจะหาวงเงินสินเชื่อ
สร้างวิถีชีวิตใหม่ไปเลย
เคยมีคนทําแบบนี้มาก่อนแล้ว
หรือถ้ามีคนเอาเงินให้พวกเขา พวกเขาก็สามารถอยู่โดยใช้เงินสดได้
อาจจะเป็นเพื่อน ครอบครัว
ไม่รู้เหมือนกัน
นี่คือวันที่เขาเกิด
น่ารักมาก
เราทําทุกอย่างที่จะนึกได้
เพื่อหาร่องรอยของอซิส ราเบีย และเอลเลียต
เวลาเขาหัวเราะ...
เราจะหัวเราะตาม
- มันดีมาก เราหัวเราะตาม - ใช่
หลังจากพวกเขาขายรถในปี 2017
เราก็ยังคงต้องหา สิ่งที่เชื่อมโยงถึงพวกเขาที่เชื่อได้ต่อไป
สิ่งนั้นทําให้มันยากมาก
สี่ปีต่อมา ก็ยังไม่มีวี่แววของพวกเขา
ถ้าคุณคิดว่าเราจะยอมแพ้
ถ้าคุณคิดว่า
พี่อับดุล ฉัน หรือครอบครัวฉันจะหยุดตามหาอซิสละก็
คุณคิดผิดมากๆ
เพราะเราจะไม่มีวันหยุดเด็ดขาด
จนกว่าอซิสจะกลับมา
พออซิสหายไป
เวลาก็หยุดหมุน
สําหรับผม
เขาเพิ่งจากไปเมื่อวาน
ผมคิดเรื่องเขาทุกวัน
และผมพยายามทุกวันเพื่อหาเขาให้เจอ
ผมจะสู้ต่อไปจนกว่าจะได้เจอเขา
สักวันเขาจะเดินเข้าประตูมา
แล้วผมก็จะยืนอยู่อีกฝั่ง
ถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้านแล้ว
(พอจะจําใบหน้าเหล่านี้ได้มั้ย)
(หาย: อซิส ข่าน เกิด: 13/11/2010)
(ต้องการตัว: ราเบีย คาลิด หมายจับ: 2/1/2020)
(หาย: อมิน่า คันดิล เกิด: 1/9/2003)
(หาย: เบเลล คันดิล เกิด: 4/1/2006)
(ต้องการตัว: อาห์เหม็ด คันดิล หมายจับ: 21/11/2014)
(หาย: ซีเจ วอสเซเลอร์ เกิด: 9/12/1982)
(หาย: วิลเลียม วอสเซเลอร์ เกิด: 21/4/1984)
(ต้องการตัว: ชาร์ลส์ วอสเซเลอร์ หมายจับ: 3/4/1987)
(หาย: ลูอิส อัลเดเรเต-มาร์ติเนซ เกิด: 22/3/2012)
(ต้องการตัว: เรจีน่า มาร์ติเนซ หมายจับ: 18/2/2016)
(หาย: ห้วยหยูฉิน เกิด: 10/11/2011)
(หาย: ปินหยูฉิน เกิด: 24/9/2014)
(ต้องการตัว: ฟงฉิน หมายจับ: 6/2/2019)
(หาย: เคย์ล่า อุนเบฮาวน์ เกิด: 5/1/2008)
(ต้องการตัว: เฮเธอร์ อุนเบฮาวน์ หมายจับ: 28/7/2017)
(หาย: รูเบน แบล็คเวลล์ จูเนียร์ เกิด: 29/12/1992)
(ต้องการตัว: รูเบน แบล็คเวลล์ ซีเนียร์ หมายจับ: 22/9/2000)
(หายตัว: แทมมี่ ฟลอเรส เกิด: 30/3/2004)
(หาย: ดิเอโก้ ฟลอเรส เกิด: 28/7/2005)
(ต้องการตัว: แฟรนซิสโก้ ฟลอเรส หมายจับ: 18/1/2008)
(หาย: คริสโตเฟอร์กับลิซ่า ซาฮาเรียส เกิด: 25/3/1984 และ 18/8/1986)
(ต้องการตัว: ซูซาน ซาฮาเรียส หมายจับ: 17/2/1988)
(หากมีข้อมูลเกี่ยวกับเด็กเหล่านั้นที่หายตัวไป)
(หรือคนที่ลักพาตัวเด็กเหล่านั้น กรุณาโทร 1-800-THE-LOST)
(หรือส่งอีเมลไปที่ HOTLINE@NCMEC.ORG)
(หรือไปที่ UNSOLVED.COM)
คําบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์