NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Hayır!
Olamaz!
Oğlum benim bütün dünyamdı
ve bir gün onu bulacağım.
Her şey atılmış, her yer temizlenmişti.
Gitmişlerdi. Hiçbir şey kalmamıştı.
Aman tanrım.
Çocukları aldı.
Her gün umudumuz, geri dönmesiydi ama hiçbir şey yoktu.
Sırra kadem bastı.
Her şey altüst olmuştu,
doğru olduğuna inandığım hiçbir şey doğru değildi.
Çocuk kaçırmanın kitabı yok.
Marty, sıra sende!
Aşağı inemezsin.
İstediğini yapabilirsin!
Çocuklarımı hayal ettiğimde
bazen başları dertte oluyor, onlara ulaşmam gerekiyor.
Bazen de birlikte yapmayı sevdiğimiz şeyleri yaparak vakit geçiriyoruz.
O an için...
...hayattalar,
benimleler.
Bu yüzden çocuklarımı hayal etmeyi severim çünkü gerçekten oradalar.
HAKKIMDAKİ HER ŞEY!
Ahmed Kandil'le 28 yaşında tanıştım, o da 30 yaşındaydı.
Tıp fakültesine gitmeyi planlıyordum,
o da finans sektörü için yüksek lisans yapıyordu.
Çıkmaya başladığımızda hep spor yaptık,
iste futbol, ister voleybol, ister duvar tenisi olsun.
Çok dans etmeye gittik.
Her cuma çeşitli swing danslarına giderdik.
Harika dans rutinleri yaptık, çok eğlenceliydi.
Ahmed, Kahire'de büyümüş. Müslüman.
Berlin'de büyüdüm.
Hristiyan bir çevreden geliyorum
ama bence bizi bir araya getiren
ikimizin de orta sınıf ailede yetişmesi.
Aynı değerlere sahiptik.
Farklı dinlerden gelsek bile.
Ahmed'le evlenmeden birkaç yıl önce tanışmıştık.
Dokuz ay sonra,
1 Eylül 2003'te, kızım Amina doğdu.
Fakülteye başladıktan üç hafta sonra.
Sonra, ikinci ve üçüncü yıl arasında,
4 Ocak 2006'da, oğlum Belel doğdu.
Amina çok sıcak bir insan.
Kardeşinden biraz daha utangaç
ama ara sıra ortaya çıkan bir iç gücü var.
Belel birçok açıdan daha dışa dönük ve eğlence odaklı.
Ve herkesle bağ kurardı.
Rebecca'yla Boston'da uzmanlığın ilk gününde tanıştık
ve akabinde iş için Virginia'ya gittik.
Rebecca ve Ahmed Virginia'ya ilk taşındığında...
Her çarşamba akşam yemeği.
Hey!
Çocuklar yatıya kalırdı,
oyun gecesi yapardık
ve Ahmed daima çok misafirperverdi.
Çocuklara çok iyi baktı.
İyi bir babaydı.
Ama o noktada aslında işsizdi.
Boston'da bir işi vardı,
mali kriz yüzünden işini kaybetmişti.
2008'den sonra finans, çalışmak için pek iyi bir alan değildi.
O andan itibaren
Ahmed iş bulmaya ilgi göstermedi.
Daha az gülümsüyordu, daha az olumluydu,
hiçbir diyalog ya da tartışmaya açık değildi.
Beni bir kadın ya a profesyonelden çok
annelik işlevimle
sadece çocuklara odaklanmış olarak görüyordu.
Yani onunla tanıştığım zamanki kişi değildi.
Ahmed olduğumuz gibi kalmak isterdi
ama mutlu olmayan bendim.
Ahmed'le Haziran 2013'te ayrıldık.
Ayrıldıktan sonra çocukları
hafta içi iki gün ben, kalan günlerde de Ahmed alırdı.
Hafta sonlarını da bölüşürdük.
Ama Ahmed, Rebecca'nın çocukları görmesini zorlaştırmaya çalıştı
çünkü Rebecca çalışan ebeveyndi.
Ayrıca oldukça muhafazakâr bir yöne gidiyordu,
Amina ve Belel cumartesileri camide kursa gidiyorlardı.
Böylece Ahmed'in,
çocukların yetiştirilmesinde tek bir yolda ilerlediği netleşti.
Ben de oldukça farklı bir yolda olduğunu hissettim.
28 AĞUSTOS 2014 REBECCA VE AHMED AYRILDIKTAN 14 AY SONRA
İşçi Bayramı öncesiydi.
Çocuklar, kuzenleri için bir üniversiteye bakmaya Ahmed'le
Toronto'ya gidecekti.
O pazartesi döneceklerini söyledi, 1 Eylül'de, Amina'nın doğum günü.
On bir yaşına basacaktı.
O noktada ülkeye dönmüş olmayı umuyordu.
Ahmed çocukları almaya geldiğinde
kanepede oturmuş iPad'de bir şeyler izliyorduk.
Belel hemen ön kapıya koşup
babasına gösterdi, sonra da hemen arabaya koştu.
Amina'ya "gitme vakti geldi" dedim.
Kapının önünde bana sarılıp iki öpücük verdi.
Ona kuzenleriyle Toronto'da iyi bir hafta sonu geçirmesini,
kısa bir süre sonra da doğum gününü kutlamaya sabırsızlandığımı söyledim.
Gidişlerini izledim.
Bu çocuklarımı son görüşüm oldu.
29 AĞUSTOS 2014 ERTESİ GÜN
Cuma günü, çocuklar alındıktan sonraki gün,
Ahmed'e mesaj atıp doğum gününde Amina'yı aramak istediğimi söyledim.
Ayın birinde döneceğini doğruladı.
Cumartesi ve pazar onlarla hiç görüşmedim
ama pazartesi onu cep telefonundan defalarca aradım.
Telefonu açmadı.
O noktada, 1 Eylül'de, dönmüş olmalıydı.
Çocuklarıma ulaşamamak çok sinir bozucuydu.
Hastaneden defalarca aradım ama cevap alamadım.
Biraz telaşlandırıcıydı ama onun için sıra dışı değildi.
Kızımla doğum gününde konuşmamam için pasif agresif bir hareket.
O gece Ahmed'e Amina'nın doğum gününü kutlaması için mesaj attım.
O salı günü, 2 Eylül'de,
Amina'nın ortaokulda ilk günüydü,
Belel de ilkokula geri dönecekti.
Düşünceme göre, çocuklar okuldaysa
her şey yolundaydı.
Ama sabah iki okulu da aradım.
Orada olmadıklarını, o gün gelmediklerini söylediler.
O noktada çok endişelendim,
panikledim, sinirlendim,
incinmiş ve çocuklar için endişeliydim.
Sorun, uzaktaki klinikteydim.
İlgilenmesi gereken hastaları olan tek anestezi uzmanıydım.
Oradan ayrılamazdım.
O gün polisi arayıp Toronto'daki her hastaneyi aradım.
Belki bir kaza olmuştur diye.
Sonra Ahmed'in Mısır'daki babasını arayıp
Ahmed'in nerede olduğunu ve neler olduğunu sordum.
Neden bahsettiğimi bilmiyordu.
Endişelenmedi, bu da beni endişelendirdi.
Bana göre bu, bir şeyler bildiğinin göstergesiydi.
Ben de Daphney'i arayıp Ahmed'in evine bakmasını istedim.
Eve gittiğimde araba yoktu,
evde kimse yoktu,
perdeler kapalıydı.
Ben de evin arkasına gittim.
Açık bir perde vardı
ve cam bir kapıdan baktım
ve kötü bir şey olduğunu anladım.
Rebecca'yı arayıp
evin tamamen boş olduğunu söyledim.
Her şeyin kaybolduğunu söyledi. Hiçbir şey kalmamış.
Sanki yer altımdan kaydı
ve serbest düşüşteydim.
Başka tarifi yok.
Her şey sizden koparılmış ve altüst edilmiş.
Ne oluyor, bilmiyorum.
Ama birkaç dakika sonra bir hastaya kanül sokmamız gerekti.
İşe döndüğümü hatırlıyorum.
Ağlıyordum. Ağlamam durmuyordu.
Cerrah ve tüm ekip "İyi misin?" dedi. "Gerçekten değilim" dedim.
"Çocuklarım nerede, bilmiyorum."
Aynı anda ezilmek, paniklemek
ve dilimlenmek gibi.
O cuma günü,
James City İlçesi Polis Departmanı
uçuş kayıtları buldu.
Ahmed ve çocukların Kanada'ya gitmedikleri açıktı.
Aslında JFK Havalimanı'ndan Kiev'e,
Kiev'den İstanbul'a uçmuşlar.
Bu gerçekten şok ediciydi,
beni tarif edemeyeceğim şekilde korkuttu.
J. EDGAR HOOVER FBI BİNASI
FBI, davaya Eylül 2014'te dâhil oldu.
Hemen ardından FBI'a Amina ve Belel'in...
...babaları tarafından kaçırıldığı ihbarı geldi.
Ahmed için Doğu Virginia Bölgesi'nce
iki uluslararası çocuk kaçırma suçundan federal tutuklama emri çıkarıldı.
Bir Belel, bir de Amina için.
Soruşturmanın başlangıç adımlarından biri
Ahmed'in tüm mali durumunu inceleyip
Ahmed ve çocuklara ulaştırabilecek bir şey bulmaktı.
FBI'dan gelen banka ve kredi kartı kayıtlarına baktığımda
şoke oldum.
Ahmed, dağlardaki bir hayatta kalma kampına gitmişti.
Silah kullanmayı öğrenmek için birkaç kez atıcılık kulübüne gitmiş.
Asla bir silah fanatiği değildi.
Hayatta kalma eğitimi sınırları geçen, yaya olarak bir şeyler yapan,
dışarıda birkaç gün geçirenlere faydalı olabilir.
Ayrıca uyku tulumu ve çocuk botu gibi
çeşitli kamp malzemeleri almış
ve onları yurt dışına yollamış.
Bunlar, Ahmed'in çocuklarını birdenbire almadığını gösteren küçük şeyler.
Ülkeden ayrılmadan önce iyi bir planı vardı.
Ama şimdi çocuklarımı bulmam gerekiyordu.
ARALIK 2014
Amina'nın e-posta hesabını defalarca kontrol ettim
ve çocukların tableti Amina'nın e-posta adresini
kontrol etmek için Aralık 2014'te kullanılmış.
Tabletin IP adresine baktığımda
Hatay iline bağlı Reyhanlı ilçesindeydi.
Suriye sınırında, Türkiye'nin güney ucunda.
Savaş bölgesi yakındı.
Bu beni korkuttu.
Bu beni çok korkuttu çünkü "Bu ne demek?" dedim.
Ahmed, katılmaması gereken bir şeye katılıp çocuklarımı da mı katıyor?
Belki de çocuklarımla çok güvensiz bir yerdeydi
ve yerlerini bilmiyordum.
Artık onları koruyamazdım.
Nereye gittiğini bilmiyorduk.
Ya da Ahmed'in isimlerini değiştirip yeni kimlik yarattığını.
Bunların hepsi olası.
Takip edilememe nedeni olabilir.
Aktif olarak çocuklarıma ulaşmanın bir yolunu bulmaya çalıştım.
Üç özel dedektif tuttum.
Kongre üyeleri ve senatörlerle iletişime geçtim.
"Çocuklarımı arıyorum" dememi sağlayan bir web sitesi kurdum.
"Bilginiz varsa lütfen iletişime geçin."
Ama kayda değer bir şey yoktu.
Eylül 2015'e dek, Ahmed'in çocukları kaçırmasından bir yıl sonra.
Sadece "çocuklar iyi" başlıklı bir e-posta aldım
ve Ahmed'dendi.
"Sağlıklı ve iyi olduklarını söylemek istedim."
"Küçük bir çiftlikte yaşıyoruz ve burayı seviyorlar."
"Her türlü hayvan var ve bu onları meşgul ediyor."
"Bana kızgın olduğunu anlıyorum ama bana başka seçenek bırakmadın."
"Boşanmak istediğini sen söylemeden çok önce biliyordum
ve bir yerde iş bulup velayetlerini almanı beklemeyecektim."
"Büyüyüp doğru ve yanlışı anladıklarında seni arayacaklar."
"Doğru yaşta, yaşamak istedikleri yere karar verirler."
Sinir bozucu bir e-postaydı.
Bir yandan, çocuklarımın hayatta olduğunu duymak beni rahatlattı.
Çocukların, Ahmed'in uygun gördüğü
yaşam tarzının etkisinde oldukları açıktı.
Onları, benimle konuşmak istemeyecekleri
noktaya getirene dek etkileyecekti.
E-postayla ilgili öğrenilen şey, kurtarma e-posta adresinin
Ahmed'in adreslerinden biri olduğuydu.
Ondan geldiği açıktı
ve Amina'nın e-posta adresinin kontrol edildiği
Türkiye'de aynı yerdendi.
Suriye'ye yakın olan o küçük yer.
Bir Türk Dedektifle iletişime geçtim.
Güney Türkiye'de Suriye sınırına giderek
çocukları ve bu e-postanın IP adresini aradı.
Buna atfedilebilecek bir internet kafe buldu
ama Dışişleri Bakanlığı, polis ve FBI'ın
bulduğundan fazlasını bulamadı.
Bir süre boyunca hiçbir şey yoktu.
Çok zor bir dönemdi.
Sonra Ahmed'in 2016'da Mısır kimliğine başvurduğunu öğrendim.
İkametgâhı ailesinin Gize'deki adresindeymiş.
Bu doğruysa
ve Ahmed'in 2015'teki
hayvanlarla çevrili çiftlik e-postası,
Rebecca'nın Ahmed'in babasının Kahire ve İskenderiye arasında
çiftliği olduğunu bilmesi
muhtemelen Mısır'da olduklarına dair elimizdeki en iyi ipucu.
Bir dedektif tuttum. Mısır'dakilerle birlikte çalışarak
çocuklardan bir iz ya da Ahmed'in ailesi etrafında görülmüşler mi, baktılar
ama bir şey bulamadılar.
Mısır'a gitmeyi çok istiyordum
ama oraya gitmemem için uyarıldım.
Yurt dışında korunmuyorum.
Herkes her türlü suçlamada bulunabilir.
Duyduğuma göre pek akıllıca değilmiş.
Ahmed'in yurt dışında olduğuna inanmamız
işleri daha da zorlaştırıyor çünkü özellikle Mısır'da
ebeveynin kaçırması suç sayılmıyor.
Biyolojik babaları. Rebecca'nın olduğu gibi onun da çocukları.
Baba, o çocuklarla ne yapmak istediğine karar verebilir.
Bir anne olarak o çocukları geri alma şansım yok.
İletişim şansım bile yok.
Başvurabileceğim yer yok.
Bu hiç adil değil.
Rebecca'yla neden iletişime geçmediler, bilmem
ama bir kaza sahneleyip çocuklara
öldüğünü söyledi mi diye merak ediyorum.
Ya da interneti yasaklamıştır
çünkü Amina ve Belel'in annelerini aramamasının
dünya üzerinde hiçbir açıklaması yok.
Annelerine taparlardı, anneleri de onlara.
"4 Ocak 2017."
"Belel, bugün doğum günün
ve seninle olmadığım için üzülsem de
umarım mutluluk, umut, eğlence ve nezaketle çevrelenmişsindir."
Çocuklarımın olmaması çok büyük bir kayıp.
Eve her girdiğimde o duygusal etkiyi yaşamak çok kötüydü.
Onlara her gün günlük yazıyorum
ve o zaman hislerime izin veriyorum.
Ve onlara tekrar yakın hissediyorum.
Onlara her gün yazıyor.
Çok kişiselleştirdi. Bunlar çocukları.
Onların elinden alınmasını hak etmedi.
Bu yüzden Rebecca için çok üzülüyorum
çünkü uzun zaman oldu ve ona ve çocuklarına
hak ettikleri cevapları veremedik.
Bu onların suçu değil,
annelerinin önemsediğini bilmeyi hak ediyorlar.
Anne!
Amina ve Belel, sizi çok özledim.
Ve...
Umarım büyüyüp olduğunuz kişileri görme fırsatım olur.
Ve şu an olduğunuz kişileri,
ne hoş ve dünya hakkında ne meraklısınızdır.
AMINA VE BELEL, HER YIL AMERİKA'DA EBEVEYNİ TARAFINDAN
KAÇIRILAN BİNLERCE ÇOCUKTAN YALNIZCA İKİSİ.
ABDUL KHAN, 2017'DEN BERİ KAYIP OĞLU AZIZ'İ ARIYOR.
Aziz, 13 Kasım 2010'da doğdu.
Ve o gün hayatımı değiştirdi.
Doğduğu gün hepimiz oradaydık,
Aziz ailemize en büyük lütuftu.
Evimize neşe getirdi.
Yaşasın!
Abdul onunla vakit geçirmeye bayılırdı.
Hadi! Yakala!
Tanrım! Yakalayın!
Sola git!
Aziz'in annesi Rabia, Columbus, Georgia'da doğmuş.
Ailesi aslen Hindistan ve Pakistanlı.
Alabama'da öğrenciyken tanışmıştık.
Aslında bizi annem tanıştırdı.
Rabia lisans öğrencisiydi.
Çok güçlü bir kişilik.
Ne istediğini bilen
ve bunu talep eden biri.
Ben de güçlü bir kişilik olmama rağmen birbirimizden hoşlandık.
Birkaç yıl içinde evlenmek istediğimizi fark ettik.
Aziz doğduğunda New Orleans'ta ailemle yaşıyorduk.
Vay canına!
Ama Rabia onlarla geçinmekte zorlanıyordu.
O evde yaşayamayacağımız çok açıktı.
Biz de taşındık.
Ben yoğun bakım ünitesinde göğüs hastalıkları uzmanıyım.
Rabia da aslında benimle aynı hastanede çalışıyordu
ama kısa bir süre sonra işi bıraktı.
Sonra yerel bir kanser kuruluşunda çalıştı.
Sonra o işi bıraktı.
İş değiştirmek için hep bir neden bulurdu.
Birinden hoşlanmadı. Patronu sevmedi.
Kişiliği çok ihtiyatlıydı
ve asla onu gerçekten tanıdığınızı hissetmezdiniz.
Aziz büyüdükçe bir sürü sorun yaşamaya başladık.
Neredeyse her gün kavga ediyorduk.
Aziz'in önünde tartışmalar oldu.
Nisan 2014'te ayrılmaya karar verdik.
Rabia, Atlanta'ya dönmek istedi çünkü aile desteği oradaydı.
Başta onunla hemfikirdim
çünkü Aziz için yardıma ihtiyacı olursa
iyi olur dedim.
Evliliğimiz üzerinde çalışıyormuşuz, düzeltebilirmişiz gibi gösterdi.
Benim için zordu ama iki haftada bir görüştüğümüz bir anlaşma vardı.
"Bu geçici bir durum" diye düşündüm.
Birkaç ay sonra, birdenbire,
Abdul'a boşanma dilekçesi geldi.
Çok şaşırdım.
Her şey değişti.
Rabia, Aziz'i görmeme engel olmak için
bir sürü zorluk çıkardı.
Hafta sonlarımda futbol maçı olurdu,
hasta diye bahane uydururdu.
Beni görmesini engellemeye çalışırdı.
Görünüşe göre bu süreçte avukatlarla görüşmüş.
Velayet bilgisi alıyormuş.
Aziz'i Atlanta'da tutmak için
ne yapması gerektiğini öğreniyordu.
Nihayetinde Rabia,
Aziz'in New Orleans'taki hayatıyla hiçbir ilgisi olmasın istedi.
Boşanma davası açtığında
Rabia, Abdul'un Aziz'i görmesini engelledi.
Dava açıp ona mahkeme celbi yollaması gerekti...
Rabia.
...çocuğunu görme hakkı olduğunu hatırlatmak için.
Boşanma 2015'te sonuçlandı.
KHAN AİLESİ
Ama Rabia, Aziz'i babasından yine uzak tuttu.
Bu yüzden velayet değerlendirmesi için çok uğraştım.
Oğlumla izin verilen kadar vakit geçirme hakkım olsun istedim.
Ve yaklaşık bir yıl sonra velayet müfettişleri
Aziz'in tam velayetini almamı önerdi çünkü Rabia,
Aziz'e iyi bir baba olmam için gereken zamanı tanımıyordu.
Rabia, Abdul'un tam velayet alacağını öğrendiğinde
mahkemeye gidip Abdul hakkında korkunç ve asılsız suçlamalarda bulundu.
Mahkeme değerlendirmesini geciktirmek için
ceza mahkemesine giderek
ben ve ailemin istismarcı olduğunu iddia etti.
Birçok avukatın karıştığı bir girdaba dönüştü
ve soruşturma bir buçuk yıl sürdü.
Ama bunu zorlaştıran şey, Aziz'i görmeme izin verilmemesiydi.
Çok zordu.
Tüm mahkeme işleri ilerledikçe,
Rabia'nın başka biriyle ilişkisi olduğunu fark ettik.
Elliot Bourgeois, üniversiteden tanıdığı bir arkadaşıydı.
Evliliğimizin sonlarına doğru, sorun yaşarken,
bazı telefon görüşmeleri olmuş.
Bir noktada, evliliğimiz sona ererken, tekrar bir araya gelmişler.
Elliott, Rabia'yla mahkemeye gelmeye başladı.
Elliott ve Rabia'nın evli olduğunu böyle öğrendik.
Avukat değildi ama üç dört avukatı kovdu.
O ve Elliot kendi avukatları olup
mahkemede kendilerini temsil ettiler.
Zamanla huzuruna çıktıkları her yargıç
yalan ve oyunlarını görmeye başladı.
Ve nihayet, 18 ay süren kapsamlı bir soruşturmadan sonra
Atlanta Savcılığı tüm suçlamaların asılsız olduğunu anladı
ve Aziz'in tam velayetini alacaktım.
28 Kasım 2017'de Atlanta mahkemesinde buluşacaktık,
tüm kısıtlamalar o zaman kaldırılacaktı.
Gerçekten olacaktı. Bir neşe vardı.
Mahkeme salonuna gidiyoruz. Sıramızı bekliyoruz.
Yargıç geliyor, Rabia yok.
Aile olarak bir an panik olduk
ama "Rabia, Rabia'lık yapıyor.
Bunu uzatmak için yeni bir iş çıkaracak" dedik.
Bir gecikme olduğunu düşünerek ve umarak birkaç saat bekledik.
Ama Rabia gelmedi.
Adliyeden ayrıldım
ve oğlum yoktu.
Bu noktada çok endişeliyim. Okulunu arıyorum.
Okul onu bir haftadır görmediğini söylüyor.
Şükran Günü'nden bir hafta önce okula gitmemiş.
Onu en son bundan önceki cuma görmüşler.
Rabia'nın ailesini arıyorum ama cevap yok.
Sonunda onu kaçırdığını anladık.
Olan buydu.
Onu kaçırıp kaçtı.
Yıkıcı.
Korkunç.
Kafa karıştırıcıydı.
Gerçek gibi gelmiyordu.
Ve Abdul çok korkmuştu.
Kalbi sökülüyor gibiydi.
Hep gece sessizliğinin onun için en zoru olduğunu söylerdi.
Çünkü o zaman
Aziz'le olan hayatını düşünmek için
düşünceleriyle baş başa kalır.
Aziz'i son görüşümü hatırlıyorum.
Mart 2016'ydı.
Sıradan bir hafta sonuydu.
Çok eğlendi. Bir sürü fotoğraf çektik.
"Aziz, gitme vaktin geldi" dedim.
Arabaya bindirdim.
Ve hep...
...ellerini kaldırıp "Baba, seni tekrar görmeme kaç gün var?" derdi.
"Beş gün daha" derdik.
Arabayla gittiler, "Beş gün sonra
çünkü bu benim hafta sonum" diye düşündüm.
"Bahar tatilindeyim."
Dört yılı aştı.
Rabia'nın çılgın olduğunu düşünürdük.
Kinci olduğunu düşünürdük
ama Rabia'nın bunu yapabileceğini hiç düşünmedik.
Atlanta'da, New Orleans'ta ve ülkenin diğer yerlerinde
Aziz hakkında bilgi edinmek için dedektif üzerine dedektif tuttuk.
Herkesin söylediği ilk şey
Aziz'in kaçırılmasını soruşturmak için
ulusal kolluk kuvvetlerini aramamdı
ama Rabia için bir suç emri olmalıydı.
İlk başta polis teşkilatları, Atlanta ve New Orleans
arasında yetki anlaşmazlığına düştü.
Sonunda, iki yıl sonra,
mahkeme Aziz'i kaçırma suçundan
Rabia için tutuklama emri çıkardı.
Rabia için tutuklama emri çıkınca
US Marshals olaya dâhil oldu.
US Marshals, 2020'nin başında dâhil oldu
ve davaya müdahil olmaları
kayboluştan yaklaşık üç yıl sonraydı.
Yani zaten çok geriden başlıyoruz.
Birçok eyalette birçok görüşme yaptık.
Georgia'nın kuzeyinden Marshals memurları
Duluth'a giderek Rabia'nın ailesiyle görüşmeye çalıştı.
Sorgulamada kaçamak davranıyorlardı
ve kızlarının, torunlarının ya da Elliot'un
nerede olduğuyla ilgilenmiyor gibiydiler.
Her şeyi avukatlarına havale ettiler.
US Marshals'la konuştuktan sonra
bunun Rabia ve Elliott'un planladığı bir şey olduğunu öğrendim.
Soğuk ve kasıtlıydı.
Rabia ve Elliot, Aziz'i 28 Kasım'dan
10 gün önce okuldan almışlar.
Arabalarını Atlanta'daki CarMax bayisine satmışlar.
Elliot işini bırakmış.
Cep telefonlarını, banka ve tüm sosyal medya hesaplarını
kapatıp ortadan kayboldular.
Yeni kimlikler edinirlerse yeni iş bulabilirler.
Kredi limiti oluşturup yepyeni bir yaşam yaratabilirler.
Belli ki daha önce yapılmış.
Ya da biri onları finanse ederse nakit ile geçinebilirler.
Arkadaşları olabilir. Aileleri olabilir. Bilmiyorum.
Bu onun doğduğu gün.
Tanrım.
Aziz, Rabia ve Elliot'un
izini bulmak için elimizden geleni yaptık.
Gülüşü...
Bulaşıcıydı.
- ...her şeyimdi. Bulaşıcı. - Evet.
2017'de arabalarını satmalarının dışında,
henüz güvenilir bir bağlantı bulamadık.
İşi zorlaştıran da bu.
Dört yıl sonra hâlâ onlardan bir iz yok.
Vazgeçeriz sanıyorsanız...
Abdul, ben ya da ailem
Aziz'i aramayı bırakır sanıyorsanız
fena yanılıyorsunuz
çünkü asla ama asla durmayacağız,
o dönene dek.
Aziz kaybolduğunda
zaman resmen durdu.
Bana göre o dün gitti.
Her gün onu düşünüyorum,
onu bulmak için her gün bir şey yapıyorum.
Onu görene dek savaşa devam.
Bir gün bir kapıdan girecek,
ben de diğer tarafta olacağım.
Eve dönmesinin zamanı geldi.
BU YÜZLERİ TANIDINIZ MI?
KAYIP - AZIZ KHAN ARANIYOR - RABIA KHALID
KAYIP - AMINA KANDIL VE BELEL KANDIL
ARANIYOR - AHMED KANDIL
KAYIP - CJ VOSSELER VE WILLIAM VOSSELER
ARANIYOR - CHARLES VOSSELER
KAYIP - LUIS ALDERETE-MARTINEZ
ARANIYOR - REGINA MARTINEZ
KAYIP - HUAIYU CHIN VE BINYU CHIN
ARANIYOR - FOONG CHIN
KAYIP - KAYLA UNBEHAUN
ARANIYOR - HEATHER UNBEHAUN
KAYIP - REUBEN BLACKWELL JR.
ARANIYOR - REUBEN BLACKWELL
KAYIP - TAMMY FLORES VE DIEGO FLORES
ARANIYOR - FRANCISCO FLORES
KAYIP - CHRISTOPHER VE LISA ZAHARIAS
ARANIYOR - SUSAN ZAHARIAS
Bu kayıp çocuklar ya da sözde kaçıranlarıyla
ilgili bilginiz varsa 1-800-THE-LOST'u arayın,
HOTLINE@NCMEC.ORG'a e-posta yazın
ya da UNSOLVED.COM'a gidin.
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan