Ο Αντεροβγάλτης! Το ξανάκανε!
Ο Αντεροβγάλτης το ξανάκανε!
ΤΖΑΚ Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ
Ο κόσμος ξέρει τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη,
ακόμα κι αν δεν ξέρει τι έχει κάνει.
Ήταν απαίσιος δολοφόνος ο Αντεροβγάλτης. Ναι.
Και δεν πιάστηκε ούτε τιμωρήθηκε ποτέ. Πανέξυπνος. Ναι.
Συνέβη στη βικτωριανή εποχή στο Λονδίνο, αλλά γράφτηκαν βιβλία γι' αυτόν
στα ιαπωνικά, κινεζικά, ιταλικά και ισπανικά,
οπότε το όνομα κυκλοφόρησε παντού.
Τζακ Αντεροβγάλτη!
ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΛΑ!
Μη λες αυτό το χαζό όνομα!
Ο Τζακ έχει αποκτήσει πολύ μεγάλη φήμη, που δεν έχει σχέση με όσα έκανε.
Μα αν σκεφτείς τη φρίκη των εγκλημάτων, αλλάζει η οπτική σου.
Ήταν φρικιαστικά.
Προσπάθησε να της κόψει τη μύτη, να κόψει ένα αυτί,
την πετσόκοψε παντού.
Της έβγαλε την καρδιά.
Σου κόβει την ανάσα, πραγματικά.
Το μυστήριο είναι δημοφιλές για διάφορους λόγους.
Ο Αντεροβγάλτης τρόμαξε τον κόσμο
όπως κανένας άλλος δολοφόνος ως τότε,
και ίσως κανένας άλλος και μετά.
Επίσης, παραμένει δημοφιλές επειδή η ιστορία εξελίσσεται συνεχώς.
Συνέβη πριν από 135 χρόνια,
κι ακόμη προσπαθούμε να λύσουμε το μυστήριο.
ΑΛΥΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1888
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΓΟΥΑΪΤΣΑΠΕΛ
ΤΡΙΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
Τα ξημερώματα της 31ης Αυγούστου του 1888,
ένας αστυνομικός περιπολεί στο Γουάιτσαπελ.
Ξαφνικά βλέπει κάτι πεσμένο σε μια είσοδο.
Πλησιάζοντας, βλέπει μια γυναίκα στο έδαφος.
Τη φωτίζει με το φανάρι που έχει και βλέπει πως της έχουν κόψει τον λαιμό.
Δεν βλέπει όμως
ότι κάτω από τα ματωμένα ρούχα, την έχουν ξεκοιλιάσει.
Ζούσε πολύς κόσμος στην περιοχή.
Υπήρχαν άνθρωποι στο σπίτι δίπλα στην είσοδο που βρέθηκε.
Δεν άκουσαν, δεν είδαν.
Προφανώς συνέβη αθόρυβα,
ακριβώς κάτω από ένα παράθυρο,
όπου κοιμόνταν τίμιοι άνθρωποι.
Ήταν μια πολύ άγρια επίθεση.
Στο νεκροτομείο είδαν ότι υπήρχε μια βαθιά, οδοντωτή πληγή
από το στέρνο ως κάτω στο υπογάστριο,
κόβοντας εντελώς τον ιστό μέσα στο στομάχι της.
Όταν οι αρχές άρχισαν να ρωτούν "Την αναγνωρίζει κανείς;"
ταυτοποιήθηκε ως κάποια γνωστή ως Πόλι.
Η Μαίρη Ανν Νίκολς, κοινώς γνωστή ως Πόλι, ήταν 43 ετών όταν δολοφονήθηκε.
Δεν είχε πολύ καιρό στο Ανατολικό Άκρο, απ' όσο ξέρουμε.
Όμως έγινε αλκοολική και μετά πήρε την κάτω βόλτα.
Και ήταν πάμφτωχη, ζούσε μόνη της,
πάλευε να βγάλει τα προς το ζην μέσω περιστασιακής πορνείας.
Είχε πιει εκείνο το βράδυ,
δεν είχε χρήματα για διανυκτέρευση,
οπότε την έδιωξαν από τον ξενώνα.
Είχε βγει να εκδοθεί, ώστε να βρει χρήματα για διανυκτέρευση.
Τα τελευταία λόγια της Πόλι στον υπεύθυνο του ξενώνα ήταν
"Βλέπεις τι καπελάκι φοράω;"
Ήταν σαν να έλεγε
"Βγαίνω να βρω κάποιον κύριο, γιατί κοίτα τι όμορφη που είμαι.
Θα ξανάρθω. Κράτα το κρεβάτι μου. Δεν θα αργήσω".
Και τότε της επιτέθηκαν και την ακρωτηρίασαν φρικτά.
Ο φονιάς τύλιξε τα δάχτυλα στον λαιμό της,
σκοτώνοντάς την πριν προλάβει να φωνάξει.
Στο Ανατολικό Άκρο τη δεκαετία του 1880, δεν ήταν συνηθισμένο να γίνονται φόνοι,
οπότε, ο φόνος της Πόλι θα θεωρούνταν μεμονωμένο περιστατικό από την αστυνομία.
Το 1888 το Λονδίνο ήταν η μεγαλύτερη πόλη του κόσμου.
Το Δυτικό Άκρο είχε πλούσιους κι εύπορους, το Ανατολικό είχε φτωχούς.
Το Γουάιτσαπελ ήταν συνοικία στο Ανατολικό Άκρο.
Ήταν μια περιοχή όπου ο κόσμος ίσα που επιβίωνε,
ζούσε μέσα στη φτώχεια, πέθαινε από την πείνα.
Εκτός των κύριων οδών, υπήρχαν σοκάκια και αυλές με αρουραίους.
Τρομερό. Οι άνθρωποι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες.
Πολλές ανύπαντρες γυναίκες δεν μπορούσαν να έχουν σπίτι ή διαμέρισμα.
Έτσι, καθημερινά προσπαθούσαν να μαζέψουν τέσσερις πένες για ένα κρεβάτι,
σε αυτό που λέμε κοινώς ξενώνα ή χάνι.
Και λέω κρεβάτι,
αλλά σε πολλά μέρη είχαν στην πραγματικότητα φέρετρα,
παραταγμένα σε σειρά στους τοίχους.
Πολλές γυναίκες κατέφευγαν στην πορνεία.
Ήταν κάτι που αναγκάζονταν να κάνουν για να έχουν εισόδημα.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Αυτές τις γυναίκες τις αποκαλούσαν με τον όρο "ατυχείς",
επειδή ήταν περιθωριοποιημένες.
Νομίζω πως ο Αντεροβγάλτης στόχευσε σ' αυτές
επειδή ήταν εύκολοι στόχοι
κι ευάλωτες γυναίκες που γυρνούσαν στους δρόμους.
Αν επιβίωναν μέσω της πορνείας,
αυτές ήξεραν τους δρόμους.
Έτσι, ουσιαστικά, τα θύματα επέλεγαν τον τόπο του φόνου.
Λόγω αυτού που έκαναν, ήξεραν πού να πάνε τους πελάτες,
ώστε να μην τους διακόψουν.
Έτσι, επέλεγαν, άθελά τους, το τέλειο μέρος για να δολοφονηθούν.
Η Πόλι Νίκολς δολοφονήθηκε στις 31 Αυγούστου.
Μια βδομάδα μετά, στις 8 Σεπτεμβρίου,
γίνεται κι άλλος φόνος, της Άννι Τσάπμαν.
Η Άννι βρέθηκε στην πίσω αυλή της οδού Χάνμπερι.
Στο Ανατολικό Άκρο, κοντά στο σημείο όπου δολοφονήθηκε η Πόλι.
Ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, στην αυλή, με το πρόσωπό της στραμμένο στο σκαλί.
Είχε τρομερούς ακρωτηριασμούς, όπως και η Πόλι.
Ο δολοφόνος πήρε και τρόπαιο. Έκοψε κι έφυγε με τη μήτρα του θύματος,
κάτι που υποδεικνύει πως ο φόνος έγινε
για να αποκτήσει ο δολοφόνος το συγκεκριμένο μέρος του σώματός της.
Η Άννι ήταν το μεγαλύτερο από τα θύματα. Ήταν 47 ετών.
Σύμφωνα με τις αναφορές της αστυνομίας, η Άννι δεν είχε κανένα εισόδημα.
Για να επιβιώσει, πουλούσε μπιχλιμπίδια στους δρόμους.
Όταν δεν έπιανε αυτό, στρεφόταν στην περιστασιακή πορνεία.
Ξανά, όπως και με την Πόλι Νίκολς, τη νύχτα πριν τον φόνο της,
δεν είχε χρήματα για διανυκτέρευση.
1:45 Π.Μ. Η ΑΝΝΙ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ
Οι μάρτυρες είπαν ότι τριγύριζε ψάχνοντας πελάτη.
Κάποια στιγμή εκείνο το βράδυ, μάρτυρας την είδε να μιλάει σε κάποιον
έξω από την μπροστινή πόρτα στην οδό Χάνμπερι 29,
μα δεν είδε το πρόσωπό του.
Αργότερα είπε πως έμοιαζε με ξένο,
από το ντύσιμό του.
Μάλλον ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης.
Από τα αρχεία της αστυνομίας γνωρίζουμε
ότι μετά μπήκαν στην είσοδο στο νούμερο 29 που δεν κλείδωνε ποτέ.
Οδηγούσε σε στοά.
Και η σκοτεινή στοά οδηγούσε στην πίσω αυλή.
Εκεί σκότωσε την Άννι.
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ
Στην οδό Χάνμπερι 27, στο διπλανό σπίτι, όταν έγινε ο φόνος της Άννι,
ζούσε ο Άλμπερτ Καντός.
Πήγαινε στην τουαλέτα, που ήταν στο τέρμα του κήπου,
κι άκουσε να φωνάζουν "όχι" κι ένα χτύπημα στον φράχτη.
Πολλοί πιστεύουν πως ήταν το πτώμα της Άννι.
Αν είχε κοιτάξει πάνω από τον φράχτη,
θα γινόταν μάρτυρας του φόνου της Άννι Τσάπμαν.
Ο λαιμός της κόπηκε από αριστερά προς δεξιά
ως τη σπονδυλική στήλη.
Την είχε ανοίξει ως το στέρνο.
Της έβγαλε τα έντερα και τα έβαλε στους ώμους της.
Στα πόδια της είχε διάφορα αντικείμενα από το τσαντάκι της,
το οποίο είχε σκιστεί.
Μια χτένα, ένα κομμάτι χαρτί,
διάφορα πράγματα από το τσαντάκι που φορούσε.
Τα άπλωσε, σχεδόν μεθοδικά, στα πόδια της.
Πολύ παράξενο.
Κι επειδή την ακρωτηρίασαν όπως την Πόλι,
η αστυνομία πίστεψε πως οι φόνοι έγιναν από το ίδιο άτομο.
Στον τόπο του εγκλήματος, έψαξαν για στοιχεία που άφησε ο δολοφόνος.
Τότε βρήκε η αστυνομία μια φρεσκοπλυμένη ποδιά
στη γωνία της αυλής.
Και σκέφτηκαν "Βρήκαμε τον δολοφόνο".
Ο λόγος γι' αυτόν τον ενθουσιασμό ήταν πως μετά τον φόνο της Πόλι Νίκολς,
η αστυνομία ερευνούσε έναν ύποπτο γνωστό ως Πέτσινη Ποδιά.
Οι πόρνες στο Γουάιτσαπελ μιλούσαν για ένα μοχθηρό άτομο, την Πέτσινη Ποδιά,
και πίστευαν πως αυτός ήταν ο δράστης.
Η Πέτσινη Ποδιά ήταν ο Τζον Πίζερ που ζούσε στο Γουάιτσαπελ.
Ήταν τσαγκάρης. Στη δουλειά του φορούσε πέτσινη ποδιά.
Οπότε, όταν βρήκαν την ποδιά,
τον έσυραν στο αστυνομικό τμήμα,
όπου τον πέρασαν από ανάκριση.
Τελικά η πέτσινη ποδιά που βρήκαν
δεν είχε σχέση με τον φόνο.
Κάποιος περίοικος έπλυνε την ποδιά του και την άπλωσε στον φράχτη να στεγνώσει.
Ο Πίζερ είχε ακλόνητα άλλοθι για τις νύχτες των φόνων,
οπότε αφέθηκε ελεύθερος.
Και, τελικά, ήταν μόνο ο πρώτος από πάρα πολλούς υπόπτους στην υπόθεση.
Σε αυτό το σημείο, η αστυνομία αναγνώρισε
πως κάτι πολύ κακό συνέβαινε στο Γουάιτσαπελ.
Δύο τρομεροί φόνοι, απαίσιοι ακρωτηριασμοί,
πιθανότατα από τον ίδιο δράστη.
Το τρομακτικό ήταν πως υπήρχε κάποιος εκεί έξω
που ήθελε να σε σκοτώσει,
μα δεν τον είχες συναντήσει ποτέ, δεν τον έβλαψες.
Δεν είχε λόγο να σε σκοτώσει.
Ξεκίνησε ο τρόμος γι' αυτούς τους φόνους.
Ο κόσμος σκέφτηκε "Ποιο τέρας θα το έκανε αυτό;"
ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΓΟΥΑΪΤΣΑΠΕΛ
Φαινόταν πως ο φονιάς ήξερε το Γουάιτσαπελ.
Το Γουάιτσαπελ αποτελούνταν από πολλά στενά σοκάκια,
στριφογυριστά περάσματα ανάμεσα σε κτίρια.
Χρειαζόταν μόνο να γνωρίζει την πιο κοντινή κρυψώνα,
ώστε να πάει γρήγορα και να φύγει από το σημείο.
Να βγει στην πολυσύχναστη οδό Γουάιτσαπελ, στο κέντρο της περιοχής,
ή στην Κομέρσιαλ Στριτ, τους κεντρικούς δρόμους,
για να μπορέσει να χαθεί μέσα στο πλήθος.
Η αστυνομία από νωρίς αποφάσισε να μη μιλήσει στον Τύπο
για τις δραστηριότητες που εκτελούνταν ή για τη γραμμή ερευνών.
Και, φυσικά, ο Τύπος έψαχνε για συγκλονιστικά ρεπορτάζ
κι απογοητεύτηκε που δεν υπήρχαν πληροφορίες,
εκτός από τον ύποπτο Πέτσινη Ποδιά.
Ο ΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΝΙ
Τότε, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1888,
η Central News Agency έλαβε ένα ενδιαφέρον γράμμα
με κόκκινο μελάνι.
Ξεκινούσε "Αγαπητό αφεντικό, ακούω συνεχώς πως με έπιασε η αστυνομία.
Δεν με έπιασαν ακόμη".
Καυχιόταν με χλευαστικά λόγια για ό,τι έκανε.
Δεν μπορούσαν να τον πιάσουν.
Και στο τέλος, υπέγραφε "Με εκτίμηση, Τζακ ο Αντεροβγάλτης".
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΖΑΚ Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ
Το γράμμα "Αγαπητό αφεντικό" είναι ίσως το σημαντικότερο έγγραφο που έχουμε,
επειδή αυτό μας δίνει το όνομα "Τζακ ο Αντεροβγάλτης".
Συνόψιζε το τι έκανε ο τύπος στις γυναίκες.
Τις ξεκοίλιαζε.
Αυτός ο τρόμος σε παρατσούκλι
είναι το όνειρο κάθε δημοσιογράφου!
Ο δολοφόνος έχει όνομα, δεν είναι πια μια νεφελώδης μορφή.
Έχει αυτό το όνομα, Τζακ ο Αντεροβγάλτης.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΖΑΚ Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ
Η πλειοψηφία των αστυνομικών θεώρησε πως το γράμμα
ήταν ενός πολυμήχανου δημοσιογράφου,
γνωστού στη Σκότλαντ Γιαρντ.
Δηλαδή ότι το έγραψε ένας δημοσιογράφος. Ήταν δημοσιογραφική απάτη.
Πολύς κόσμος τότε, μαζί και οι αστυνομικές αρχές,
πίστευαν πως ξέρουν την ταυτότητα αυτού που το έκανε,
πως ήταν από τη ίδια την εφημερίδα Central News Agency,
και ήθελε να προκαλέσει ενθουσιασμό προς όφελος του Τύπου.
Δεν πιστεύω πως το γράμμα "Αγαπητό Αφεντικό"
γράφτηκε από τον Αντεροβγάλτη.
Όταν έλαβαν το γράμμα,
δεν φαινόταν να υπάρχει κάποιος ύποπτος
ή κάποια γραμμή έρευνας που ακολουθούσε η αστυνομία τότε.
Χρειάζονταν απελπισμένα μια εξέλιξη.
Έτσι, δημοσίευσαν το γράμμα.
Αναπαράχθηκε και μπήκε σε αφίσες,
καθώς και στις εφημερίδες.
Η κυκλοφορία του ήταν λάθος,
γιατί αυτό το όνομα ήταν τόσο ανατριχιαστικά ακριβές,
Τζακ ο Αντεροβγάλτης, που έγινε δημοφιλές.
Κι απατεώνες από όλη τη χώρα άρχισαν να γράφουν.
Όλο τον Οκτώβριο η αστυνομία κατακλύστηκε από γράμματα
με υπογραφή "Αντεροβγάλτης".
Έγινε σχεδόν το εθνικό χόμπι να γράφεις γράμματα ως Αντεροβγάλτης.
Κάθε γράμμα έπρεπε να διαβαστεί, να αξιολογηθεί,
και, αν ήταν δυνατόν, να βρεθεί ο συντάκτης.
Συνεπώς, οι ήδη πιεσμένοι ερευνητές έφτασαν στα όριά τους.
Στις 30 Σεπτεμβρίου,
λίγες μέρες αφού έλαβε η αστυνομία το γράμμα,
ο δολοφόνος χτύπησε ξανά κι εκτέλεσε δύο φόνους σε λιγότερο από μία ώρα.
Εκείνη τη νύχτα τη λέμε "Νύχτα Διπλού Περιστατικού".
Σε αυτό το σημείο στη 1:00 τα ξημερώματα,
ο Λούι Ντίμσουτς έβαλε την άμαξά του στην αυλή
ακριβώς πίσω από μένα.
Και είδε το πτώμα κάποιας.
Ήταν η Ελίζαμπεθ Στράιντ, το τρίτο θύμα του Αντεροβγάλτη.
Η Ελίζαμπεθ ήταν Σουηδή.
Εργάστηκε για λίγο ως νταντά και ως καθαρίστρια,
και μετά, δυστυχώς, έγινε πόρνη.
Ήρθε στην Αγγλία λίγο μετά τα 20 της
κι έμεινε αρχικά
στην περιοχή της Μπρικ Λέιν, στους ξενώνες εκεί γύρω.
Κι ως τα τέλη του Σεπτέμβρη,
είχε κερδίσει μερικά σελίνια καθαρίζοντας τον ξενώνα που έμενε.
Άρχισε να βγαίνει τα βράδια και να ξοδεύει όσα έβγαζε.
Όταν βρέθηκε το πτώμα, είχε ένα φουλάρι στον λαιμό,
που είχε στρίψει στη μία πλευρά και ο κόμπος τραβήχτηκε πολύ σφιχτά.
Και υπήρχε ένα μεγάλο, οδοντωτό κόψιμο, που έφτανε σχεδόν ως το φουλάρι,
σαν να το χρησιμοποίησε σαν οδηγό ο δολοφόνος.
Έτρεχε ένα ποτάμι αίματος από τον λαιμό
στην υδρορροή στην απέναντι γωνία.
Σε αντίθεση με τα άλλα θύματα, της έκοψαν μόνο τον λαιμό.
Κανένας ακρωτηριασμός.
Κάποιοι πιστεύουν πως ο Τζακ έκοψε μόνο τον λαιμό της Ελίζαμπεθ
επειδή τον διέκοψε μια άμαξα με πόνι που μπήκε στην αυλή.
Αφού στερήθηκε την απόλαυση του ακρωτηριασμού,
ο φονιάς πήγε να ψάξει για άλλο θύμα.
Μετά από 45 λεπτά, στο Σίτι του Λονδίνου,
βρέθηκε το πτώμα της Κάθριν Έντοους στην πλατεία Μάιτρ.
ΚΑΘΡΙΝ ΕΝΤΟΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1888, ΕΤΩΝ 46
Εδώ που στέκομαι
είναι το σημείο που βρέθηκε το πτώμα της Έντοους
τη νύχτα του Διπλού Περιστατικού.
Γεννήθηκε στο Γουλβερχάμπτον.
Οι γονείς της πέθαναν
και μπήκε σε ορφανοτροφεία.
Τελικά μετακόμισε στο Λονδίνο,
όπου ήταν γνωστή σεξεργάτρια τότε,
όμως ίσως περιστασιακά.
Βρέθηκε γύρω στη 1:45 το πρωί
από τον αστυφύλακα Γουότκινς,
που ήρθε από πίσω, γύρω από την οδό Μάιτρ.
Μπήκε στην πλατεία.
Έψαχνε… Είχε περιπολία.
Φώτισε με το φανάρι και σοκαρίστηκε
όταν είδε το πτώμα.
Δεν ήταν εκεί 15 λεπτά πριν.
Ήταν πιο φρικτά ακρωτηριασμένη απ' όλα τα θύματα ως τότε.
Υπήρξε κλιμάκωση.
Της έκοψε τον λαιμό και την ξεκοίλιασε.
Χάραξε V στα μάγουλα και στα βλέφαρα,
αφαίρεσε μέρος του λοβού του αυτιού και της μύτης.
Επίσης, ο δολοφόνος πήρε τη μήτρα και το αριστερό νεφρό.
Ο αστυνομικός Ρίτσαρντ Πιρς ζούσε εκεί με την οικογένειά του, και κοιμόνταν.
Ο αστυνομικός δεν άκουσε κάτι, ούτε ο νυχτοφύλακας άκουσε ή είδε κάτι.
Ήταν σαν να σκότωνε κάποιο φάντασμα.
Όταν πήγαν την Κάθριν στο νεκροτομείο και την έγδυσαν,
παρατήρησαν ότι η ποδιά που φορούσε
ήταν εύλογα γεμάτη αίματα,
μα έλειπε ένα κομμάτι, σαν να το είχαν κόψει.
Αφού βρέθηκε το πτώμα της Κάθριν,
ένας αστυνομικός περπατούσε στην οδό Γκούλστον.
Έφεγγε με το φανάρι στις εισόδους μήπως κρυβόταν κάποιος,
έψαχνε για όπλα.
Είδε αίμα έξω από τις εργατικές κατοικίες της οδού Γκούλστον.
Μέσα στο αίμα, είδε ένα κομμάτι ύφασμα.
Ήταν ένα τμήμα από την ποδιά της Κάθριν Έντοους
που κόπηκε στην πλατεία Μάιτρ.
Κάποιοι πιστεύουν πως ο λόγος που βρέθηκε εκεί
ήταν επειδή ο φονιάς σκούπισε τα χέρια του και το μαχαίρι.
Όμως κανείς δεν ξέρει γιατί στη συγκεκριμένη είσοδο.
Το θέμα με το αίμα στην ποδιά
είναι πως ίσως ήταν από τις πληγές της Κάθριν.
Ίσως όμως ο φονιάς κόπηκε άθελά του ενώ έκανε τους ακρωτηριασμούς.
Δυστυχώς, δεν υπήρχαν ομάδες αίματος τότε,
οπότε ήταν εντελώς άχρηστο.
Σε πολλά γράμματα του Αντεροβγάλτη υπήρχε η απειλή
ότι θα στείλει ένα μέρος σώματος στο τμήμα.
Δύο εβδομάδες μετά το Διπλό Περιστατικό, όταν σκοτώθηκαν οι Ελίζαμπεθ και Κάθριν,
ένας ντόπιος ονόματι Τζορτζ Λασκ λαμβάνει ένα γράμμα.
Κάθισε στο τραπέζι του στις 16 Οκτωβρίου
με ένα δέμα που έλαβε με το ταχυδρομείο.
Το άνοιξε και μέσα ήταν το γράμμα από την κόλαση.
Μαζί με το γράμμα υπήρχε και μισό ανθρώπινο νεφρό.
Ο Λασκ ήταν επικεφαλής
της Επιτροπής Επαγρύπνησης του Μάιλ Εντ στο Γουάιτσαπελ.
Έβγαιναν τη νύχτα, περιπολούσαν στους δρόμους
και παρακολουθούσαν ύποπτα πρόσωπα.
Το γράμμα που έφτασε στο σπίτι του Λασκ έλεγε
"Κύριε Λασκ, σας στέλνω το μισό νεφρό που πήρα από μια γυναίκα.
Σας το φύλαξα.
Το υπόλοιπο το τηγάνισα και το έφαγα. Ήταν πολύ καλό.
Ίσως σας στείλω το ματωμένο μαχαίρι που το έβγαλε,
αν περιμένετε ακόμα λίγο.
Πιάστε με όταν μπορείτε, κύριε Λασκ".
Προφανώς λέει ότι είναι κανίβαλος
κι ότι έφαγε ένα μέρος του νεφρού του θύματος.
Τρομερό.
Μετά το γράμμα του Λασκ, υπήρξε διαφωνία στην αστυνομία
για το αν ήταν το νεφρό της Κάθριν ή όχι.
Οι ιατρικές γνωματεύσεις τότε διέφεραν.
Ήταν το σωστό νεφρό, όμως.
Ήταν αριστερό νεφρό και από την Κάθριν έλειπε το αριστερό.
Αν ήταν το νεφρό της Κάθριν,
τότε το γράμμα είναι αυθεντικό, οι πιθανότητες είναι 50/50.
Πάντα πίστευα ότι το γράμμα ήταν αληθινό,
ότι το γράμμα του Λασκ ήταν γνήσιο, μα όχι και τα άλλα.
Κάποιοι λένε ότι είναι το μόνο γνήσιο γράμμα
από τον δολοφόνο.
Προσωπικά, δεν το πιστεύω.
Μάλλον ήταν φάρσα κάποιου φοιτητή ιατρικής.
Οι φοιτητές ιατρικής είχαν συχνά ανθρώπινα μέλη.
Το θέμα είναι πως εθίστηκαν όλοι με τον τρόμο του Αντεροβγάλτη.
Είχε γίνει σχεδόν εμμονή.
Σκέφτονταν "Πρέπει να εμπλακώ. Θέλω να εμπλακώ".
Τον Οκτώβριο του 1888,
η αστυνομία οργάνωσε έρευνα πόρτα-πόρτα
σε όλο το Γουάιτσαπελ.
Έψαξαν αρκετές εκατοντάδες σπίτια.
Χίλιοι άνθρωποι ερευνήθηκαν,
αλλά δεν είχαν κάποιο στοιχείο στην πραγματικότητα.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το 1888 η αστυνομία είχε περιορισμένο αριθμό
ερευνητικών εργαλείων.
Δεν έπαιρναν αποτυπώματα
κι ασφαλώς δεν είχαν κάμερες
που θα τους επέτρεπαν να παρακολουθούν διαφορετικές περιοχές.
Η αστυνομική έρευνα εξαρτιόταν από την έρευνα της περιοχής.
Υπήρχε κάποια πατημασιά που θα τους βοηθούσε;
Καμία από τις παραδοσιακές μεθόδους έρευνας εγκλήματος δεν λειτούργησε.
Υπήρχαν μάρτυρες που έλεγαν "Είδα αυτό κι εκείνο".
Μα δεν ξέρουμε αν είδαν ή όχι τον φονιά.
Πολλοί είπαν ότι είχε ύψος γύρω στο 1,70,
όμως αυτό ήταν το μέσο ύψος των ανδρών της εποχής.
Διαφορετικές ηλικίες, από 20 ως 40 έτη, διαφορετικά ρούχα.
Το πρόβλημα με την ταυτοποίηση από αυτόπτη μάρτυρα τότε
ήταν ο κακός φωτισμός.
Ήταν 2:00 ή 3:00 το πρωί και είχε σκοτάδι. Ελάχιστο φως.
Πόσο καλά βλέπουμε;
Συχνά, οι μάρτυρες κάνουν λάθος στις περιγραφές τους.
Έτσι, δυστυχώς, κανείς δεν ήξερε πώς ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης.
Η αστυνομία ερευνούσε το Ανατολικό Άκρο,
ψάχνοντας τον δολοφόνο.
Έγινε και κάτι ενδιαφέρον.
Πολύς κόσμος βγήκε μεταμφιεσμένος για να πιάσει τον Αντεροβγάλτη.
Τρεις φοιτητές ιατρικής έγιναν δόλωμα
για να προσελκύσουν τον δολοφόνο.
Άντρες ντυμένοι σαν γυναίκες τριγύριζαν στο Ανατολικό Άκρο,
ελπίζοντας να τους επιτεθεί ο Τζακ,
ώστε να τον πιάσουν.
Οι γυναίκες άρχισαν να οπλοφορούν.
Υπάρχουν εικόνες που κρατούν μαχαίρια, όπλα, ψαλίδια,
γνωρίζοντας πως πρέπει να βγουν στον δρόμο.
Δεν έχουν πού να πάνε. Θέλουν λεφτά για διανυκτέρευση.
Βρίσκονταν στη φρικτή κατάσταση
που ο επόμενος πελάτης ίσως να ήταν ο τελευταίος τους.
Ο Οκτώβριος πέρασε χωρίς φόνους,
κυρίως επειδή η παρουσία της αστυνομίας στην περιοχή είχε ενισχυθεί.
Δεν συνέβη κάτι ως τον επόμενο φόνο στις 9 Νοεμβρίου.
Και ήταν ο χειρότερος όλων.
Η Μαίρη Τζέιν Κέλι ήταν γύρω στα 20,
άρα είναι η μικρότερη από όλες.
Όπως και τα άλλα θύματα,
χρειαζόταν λεφτά, οπότε δούλευε ως κυρία της νύχτας.
Είχε δικό της δωμάτιο στο Γουάιτσαπελ.
Κάποιος Τόμας Μπάουερ πήγε να πάρει το νοίκι από τη Μαίρη Τζέιν Κέλι.
Χτύπησε την πόρτα. Τίποτα.
Πήγε σ' ένα πλαϊνό, σπασμένο παράθυρο.
Τράβηξε την κουρτίνα και είδε το αποτρόπαιο θέαμα.
Απολύτως σοκαριστικό.
Μέσα στο κλειδωμένο δωμάτιο
ο δολοφόνος έκανε ό,τι ήθελε.
Το πτώμα της ήταν εκσπλαχνισμένο.
Το πρόσωπο και το στήθος της είχαν αφαιρεθεί.
Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με τα σωθικά της παντού.
Τη σκότωσαν μέσα.
Είναι ο μόνος φόνος που συνέβη σε κλειστό χώρο.
Η αστυνομία φωτογράφισε το πτώμα.
Είναι από τις πρώτες φωτογραφίες τόπου εγκλήματος.
Δεν φαίνεται καν πως είναι άνθρωπος. Ήταν φρικιαστικό.
Είχε κόψει τρία κομμάτια σάρκας
και τα άφησε στο κομοδίνο.
Έκοψε κι αφαίρεσε πολλά τμήματα της κοιλιακής χώρας,
τα σκόρπισε στο σώμα της.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκοψε τη σάρκα από τον μηρό της,
εξέθεσε το μηριαίο οστό,
και της αφαίρεσε την καρδιά.
Δυστυχώς, η καρδιά της Μαίρη Τζέιν Κέλι δεν βρέθηκε ποτέ.
ΝΙΚΟΛΣ, ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ ΤΣΑΠΜΑΝ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΥΜΑ
Ο χειρουργός της αστυνομίας στη Σκότλαντ Γιαρντ δρ Τόμας Μποντ
έκανε νεκροψία στη Μαίρη Κέλι καθώς κειτόταν στο δωμάτιο.
Είπαν ότι έμοιαζε σαν να κοιμόταν η Μαίρη όταν της επιτέθηκε.
Ο σερ Ρόμπερτ Άντερσον, υποδιευθυντής της Σκότλαντ Γιαρντ τότε,
ζήτησε τη γνώμη του δρα Τόμας Μποντ για τους πέντε φόνους.
Ο Άντερσον του έστειλε τις αναφορές
των θανάτων των Μαίρη Νίκολς, Άννι Τσάπμαν,
Ελίζαμπεθ Στράιντ και Κάθριν Έντοους.
Ο δρ Μποντ ήταν σύμβουλος
σε περιβόητες υποθέσεις των δεκαετιών του 1870 και 1880
σε όλη τη χώρα, όχι μόνο στο Λονδίνο.
Μετά από χρόνια εργασίας στη Σκότλαντ Γιαρντ,
άρχισε να ενδιαφέρεται για την ψυχοσύνθεση ενός δολοφόνου.
Προσπαθούσε να κατανοήσει πώς διαπράττεται ένας φόνος,
πέρα από την υλική, ιατρική πλευρά του.
Ο δρ Τόμας Μποντ παρήγαγε
την πρώτη προσπάθεια δημιουργίας προφίλ.
Και στις 10 Νοεμβρίου, υπέβαλε αναφορά στη Σκότλαντ Γιαρντ,
που διαμόρφωσε κατά πολύ την άποψή μας για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη σήμερα.
Ανέφερε τις ομοιότητες μεταξύ των φόνων.
Είπε πως ήταν αιφνιδιαστική επίθεση,
ότι δεν θα την περίμεναν.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι μπόρεσε κάπως
να εξουδετερώσει γρήγορα τα θύματά του και να τα καταστήσει αναίσθητα.
Η ιδέα ότι τα θύματα σκοτώθηκαν ενώ ήταν ξαπλωμένα
είναι το συμπέρασμα στην αναφορά του δρα Μποντ.
Είναι αξιόπιστο, καθώς υπήρχαν σημάδια αντίχειρα
και δαχτύλων στον λαιμό των θυμάτων,
που δείχνουν πως στραγγαλίστηκαν μέχρι αναισθησίας,
αφέθηκαν στο έδαφος και μετά τους έκοψαν τον λαιμό.
Οι ακρωτηριασμοί διαπράχτηκαν μετά θάνατον.
Σίγουρα τη δεκαετία του 1880
η ιδέα ενός κατά συρροή δολοφόνου δεν υπήρχε.
Τη δεκαετία του 1970
εμφανίστηκε κατά κάποιο τρόπο ο όρος "κατά συρροή δολοφόνος".
Όμως το 1888 το κοινό απλώς δεν πίστευε
ότι υπήρχαν άνθρωποι εκεί έξω που σκότωναν χωρίς κίνητρο, όπως φαινόταν.
Έτσι, ο Τύπος και το κοινό σκέφτηκαν υπόπτους όπως ο τρελός γιατρός,
μια μαία,
ένας χασάπης,
επειδή είχαν τις γνώσεις που είχε ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης.
Ο χασάπης έχει ανατομικές γνώσεις, μα όχι απαραίτητα χειρουργική δεξιότητα.
Ένας γιατρός θα είχε και τα δύο.
Αλλά οι γιατροί τότε διχάστηκαν στις απόψεις τους
για το αν ο δολοφόνος είχε ή όχι
χειρουργικές δεξιότητες και ανατομικές γνώσεις.
Σίγουρα φαινόταν να ξέρει
πού είναι το κάθε τι στο ανθρώπινο σώμα,
ώστε να αφαιρεί διάφορα πράγματα.
Θα χειρουργούσε, σε κάποιες περιπτώσεις,
σχεδόν σε απόλυτο σκοτάδι.
Νομίζω ότι θα πρέπει να είχε έναν βαθμό γνώσης και δεξιοτήτων
για να μπορεί να το κάνει.
Ξέρουμε πως οι φόνοι δεν διαπράχθηκαν για ληστεία.
Ούτε για εκδίκηση.
Ούτε για οικονομικό όφελος,
από ζήλια, επειδή ήταν μεθυσμένος.
Έγιναν καθαρά για την ικανοποίηση από τη διεξαγωγή των ακρωτηριασμών.
Οι ακρωτηριασμοί γίνονταν όλο και πιο σφοδροί στην πορεία,
γιατί το χαμηλό επίπεδο ακρωτηριασμών δεν αρκούσε
για να του δώσει την έξαψη που ζητούσε.
Διαπράχθηκαν καθαρά για σεξουαλική έξαψη.
Αυτό το κίνητρο ή αυτή η προδιάθεση σε έναν δράστη
δεν είχε εξεταστεί ποτέ πριν.
Στην αναφορά του, ο Μποντ εξέφρασε τη γνώμη του
σε σχέση με τον χαρακτήρα του φονιά.
Ήταν ένας ήσυχος, αξιοσέβαστος, μάλλον καλοντυμένος άντρας.
Μίλησε και για τις συνθήκες διαβίωσης.
Ότι μάλλον είχε δωμάτιο,
έστω ένα δωμάτιο για να ξεκουράζεται, να πλένεται.
Μίλησε για το εισόδημα,
πως έχει ή ιδιωτική σύνταξη ή ιδιωτικό εισόδημα.
Ότι ζούσε με την οικογένειά του.
Ότι ίσως τον προστάτευαν.
Πολλοί πίστευαν τότε ότι ο Αντεροβγάλτης ήταν μάλλον τρελός,
οπότε ίσως τριγύριζε στους δρόμους
βγάζοντας αφρούς από το στόμα, με σατανική εμφάνιση,
και δεν ήταν καλά.
Όμως, οι κυρίες της νύχτας είναι έξυπνες
και δεν θα πλησίαζαν κάποιον τέτοιο.
Η ιδέα του Τζακ του Αντεροβγάλτη ως άγνωστου δράστη
που γυρίζει στους δρόμους τις πρωινές ώρες με ημίψηλο καπέλο
και μαύρη τσάντα
είναι μια εικόνα που υπάρχει πάνω από 100 χρόνια.
Στις πρώτες βωβές ταινίες,
όταν κάποια ήταν δεμένη σε ράγες τρένου, σε κίνδυνο,
ο κακός είχε πάντα ημίψηλο καπέλο, μαύρο μανδύα,
ένα μεγάλο μουστάκι.
Ακριβώς η εικόνα που έχουμε σήμερα για τον Αντεροβγάλτη.
Και ταιριάζει και σε αυτόν τον δράστη των τρομερών πράξεων.
Η μαύρη τσάντα προέκυψε από τον άντρα
που είδαν κοντά στον φόνο της Ελίζαμπεθ Στράιντ.
Κρατούσε μια μαύρη τσάντα,
όμως στην πραγματικότητα είχε δουλειά κι επέστρεφε σπίτι.
Είχε ακλόνητο άλλοθι και δεν είχε κάποια σχέση,
όμως έμεινε η μαύρη τσάντα.
Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης με το καπέλο, την τσάντα
και την κάπα
μάλλον θα ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα
στο Ανατολικό Άκρο του Λονδίνου τότε.
Ο αληθινός Αντεροβγάλτης θα έπρεπε να κυκλοφορεί
χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτός.
Υπήρχαν πολλά σφαγεία τότε στην περιοχή,
οπότε ήταν συνηθισμένο να βλέπεις κόσμο με ματωμένα ρούχα
στην περιοχή τις πρώτες πρωινές ώρες.
Μετά τον φόνο της Μαίρη Κέλι, συνέβη κάτι ασυνήθιστο.
Πέρασε πολύς καιρός και οι φόνοι σταμάτησαν.
Γιατί σταμάτησε ο δολοφόνος;
Ικανοποίησε τη δίψα του για αίμα με τους ακρωτηριασμούς της Μαίρη;
Για να σταματήσουν οι φόνοι, κάτι συνέβη στον φονιά. Πέθανε;
Ίσως έφυγε από τη χώρα, ίσως πήγε διακοπές ή φυλακίστηκε για άλλο έγκλημα.
Κάποιοι έκαναν την εικασία πως ίσως ήταν άρρωστος.
Κάποιοι άλλοι σκέφτηκαν πως ίσως ήταν ναυτικός.
Εκτέλεσε τον φόνο κι εξαφανίστηκε με το καράβι.
Είναι σχεδόν τέλειος τρόπος για τη διάπραξη ενός φόνου.
Και, φυσικά, είναι και η θεωρία του ασύλου.
Ότι οι φόνοι σταμάτησαν επειδή ο φονιάς μπήκε σε άσυλο.
Στην αρχή της έρευνας η αστυνομία είχε πάρα πολλούς υπόπτους.
Η αστυνομία συνελάμβανε ανθρώπους τον έναν μετά τον άλλον.
Κάθε άτομο που αναφερόταν, που φερόταν ύποπτα
ή έμοιαζε με κάποιον που είδε κάποιος μάρτυρας,
έπρεπε να ερευνηθεί.
Και με τα χρόνια,
πολλοί άνθρωποι, για πολύ σοβαρούς λόγους,
έκαναν τη δική τους έρευνα και βρήκαν υπόπτους.
Και κάποιους υπόπτους άξιζε να τους δουν σοβαρά.
Ένας ύποπτος της αστυνομίας ήταν ο Μόνταγκιου Τζον Ντρούιτ.
Ο Ντρούιτ ήταν δικηγόρος στο νότιο Λονδίνο,
αλλά ήταν και δάσκαλος.
Γύρω στον Νοέμβριο του 1888, απολύθηκε.
Το πτώμα του βρέθηκε να επιπλέει στον Τάμεση την τελευταία μέρα του 1888.
Όταν έπαψαν οι φόνοι,
η αστυνομία σκέφτηκε ότι ίσως ο Τζακ αυτοκτόνησε.
Οπότε έψαξαν όλες τις αυτοκτονίες που συνέβησαν
μετά τον φόνο της Μαίρη Κέλι.
Μια αυτοκτονία ήταν αυτή του Μόνταγκιου Τζον Ντρούιτ.
Σύμφωνα με την αστυνομία,
η οικογένειά του πίστευε πως ήταν ο φονιάς.
Ο αδερφός του κατέθεσε
πως ήταν διανοητικά ασταθής για ένα διάστημα.
Σε ένα σημείωμα έγραφε πως τρελαίνεται.
Ότι καλύτερα να πεθάνει.
Όμως δεν υπάρχουν αποδείξεις πως ο Ντρούιτ πήγε στο Γουάιτσαπελ
ούτε τον είδαν με τις γυναίκες τις νύχτες των φόνων.
Υπήρχε μόνο το γεγονός ότι βρέθηκε πνιγμένος στον Τάμεση
στο τέλος εκείνης της χρονιάς.
Ο δρ Φράνσις Τάμπλτι ήταν ο πιο ενδιαφέρων ύποπτος.
Είναι ο μόνος ύποπτος που όντως συνελήφθη για τους φόνους
πριν τον φόνο της Μαίρη Κέλι.
Ήταν Αμερικανός και του πληρώθηκε εγγύηση.
Παραβίασε την εγγύηση και γύρισε στην Αμερική.
Στη Νέα Υόρκη, ο Τάμπλτι άρχισε να δίνει συνεντεύξεις
κι έλεγε "Με συνέλαβαν ως ύποπτο για φόνο".
Ο Τάμπλτι είπε "Έκανα ό,τι έκαναν όλοι.
Γοητεύτηκα και πήγα στην περιοχή για να ερευνήσω τους φόνους".
Και κάπως συνελήφθη
ως ύποπτος για τους φόνους του Αντεροβγάλτη.
Όμως, ασφαλώς, δεν υπάρχουν στοιχεία πως ήταν ο φονιάς.
Ο τελευταίος ύποπτος μετά τους Τάμπλτι και Ντρούιτ
ονομάστηκε Κοσμίνσκι.
Το όνομα Κοσμίνσκι φαίνεται πως προέκυψε από τα αρχεία της αστυνομίας.
Τον περιέγραψαν ως Πολωνοεβραίο που μπήκε σε άσυλο.
Δεν ξέρουμε ποιος ήταν,
αλλά έγινε έρευνα, και φαίνεται πως έγινε μια αρκετά ολοκληρωμένη έρευνα
των αρχείων του ασύλου,
για να βρουν τον Κοσμίνσκι.
Κι ο μόνος που βρέθηκε ήταν κάποιος Άαρον Κοσμίνσκι.
Ο Άαρον Κοσμίνσκι ζούσε στο Γουάιτσαπελ.
Ήταν ένας νεαρός Πολωνοεβραίος.
Όμως στο άσυλο μπήκε το 1891.
Ήταν έξω για τρία χρόνια μετά τον θάνατο της Μαίρη Κέλι,
οπότε δεν ταιριάζει με την ιδέα
ότι ο ύποπτος έφυγε από τους δρόμους λίγο μετά τον τελευταίο φόνο.
Ο σερ Άντερσον
κι ο αρχιεπιθεωρητής Σάδερλαντ Σουάνσον,
οι αξιωματικοί της υπόθεσης,
πίστευαν πως ο άντρας που λεγόταν Κοσμίνσκι ήταν ο δολοφόνος.
Ήταν σε θέση να γνωρίζουν όλα τα στοιχεία εναντίον όλων των υπόπτων.
Αν θεωρούσαν πως τα στοιχεία εναντίον του ήταν ισχυρότερα από εκείνα εναντίον άλλων,
θα πρέπει να είναι ψηλά στη λίστα των υπόπτων.
Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα
ότι ο Άαρον Κοσμίνσκι είναι ο Κοσμίνσκι που είχαν στον νου τους.
Με τα χρόνια, όλο και περισσότεροι ύποπτοι
και διάφορες θεωρίες εμφανίζονται.
Στο Επισκέπτης από την κόλαση με τον Ντεπ
και στην τηλεοπτική σειρά του 1988 με τον Μάικλ Κέιν,
στις πιο γνωστές ίσως εκδοχές φαντασίας της ιστορίας του Αντεροβγάλτη,
ο σερ Γουίλιαμ Γκαλ είναι ο Αντεροβγάλτης.
Ο σερ Γουίλιαμ Γκαλ, που φέρεται ως δολοφόνος
σχεδόν σε κάθε ταινία που θα δεις,
έχει συνδεθεί από τη δεκαετία του 1970 στη Βασιλική Θεωρία Συνωμοσίας.
Η θεωρία λέει ότι ο εγγονός της βασίλισσας Βικτωρίας, Αλβέρτος Βίκτορ,
είχε σχέση με πόρνη του Ανατολικού Άκρου κι απέκτησαν ένα μωρό, την Άλις.
Νταντά της ήταν η Μαίρη Τζέιν Κέλι.
Οι φίλες της Μαίρη Τζέιν ήταν οι Νίκολς, Τσάπμαν, Στράιντ κι Έντοους.
Κι όλες μαζί εκβίασαν το Στέμμα και την κυβέρνηση
με το μυστικό για το μωρό.
Οπότε, ο βασιλικός γιατρός, σερ Γουίλιαμ Γκαλ,
στάλθηκε να τις σκοτώσει,
ώστε να θαφτεί το μυστικό.
Το πρόβλημα είναι ότι ο σερ Γκαλ είχε πάθει εγκεφαλικό το 1887,
άρα ήταν σωματικά ανίκανος να τριγυρίζει στο Γουάιτσαπελ,
κάνοντας φόνους κι ακρωτηριασμούς.
Ο σερ Γουίλιαμ δεν θεωρήθηκε ύποπτος.
Δεν αναφέρεται σε αστυνομικά αρχεία, στις εφημερίδες,
σε κανένα απολύτως έγγραφο της υπόθεσης.
Ασφαλώς, μπορεί να καταρρίφθηκε η θεωρία,
αλλά έμεινε στη συνείδηση όλων.
Πολλοί κατηγορούσαν όποιον ανέπνεε εκείνη την εποχή.
Και πιστεύω πως πολλοί κατηγορήθηκαν χωρίς αποδείξεις,
αφού, δυστυχώς, υπήρχαν ελάχιστα τεκμήρια.
Οι φόνοι του Αντεροβγάλτη, όπως πολλοί τους ξέρουν,
συνέβησαν το φθινόπωρο του 1888.
Δολοφονήθηκαν πέντε θύματα μέσα σε λίγες βδομάδες.
Ο αστυνομικός φάκελος των φόνων του Γουάιτσαπελ,
που καλύπτει την περίοδο από το 1888 ως τα τέλη του 1891,
περιλαμβάνει πολλά περισσότερα από πέντε θύματα.
Δεν ξέρουμε αν και πόσα θύματα
από το αρχείο των φόνων του Γουάιτσαπελ
σκότωσε ο Αντεροβγάλτης.
Υπάρχει ένας φάκελος που αποκαλούμε "φάκελος υπόπτων",
των ατόμων που ανακρίθηκαν για τον Αντεροβγάλτη
και ίσως ήταν ύποπτοι για λίγο.
Ο φάκελος αυτός χάθηκε, δεν ξέρουμε τι του έχει συμβεί.
Ήταν γνωστό πως στα τέλη της δεκαετίας του 1880
προς αρχές του 1890,
επιτρεπόταν στους αστυνομικούς να εξετάσουν τα έγγραφα.
Και φαίνεται ότι από κει και πέρα, κάποια φύλλα κι αναφορές,
φωτογραφίες των θυμάτων,
άρχισαν να ξεσκαρτάρονται, να παίρνονται από κυνηγούς σουβενίρ.
Η αναφορά του Μποντ είχε χαθεί για πολλά χρόνια
κι ανακτήθηκε με ανώνυμη αποστολή στη Σκότλαντ Γιαρντ.
Το γράμμα "Αγαπητό αφεντικό" χάθηκε.
Ευτυχώς, κι αυτό επεστράφη.
Κάποιες φωτογραφίες θυμάτων ανακαλύφθηκαν
τις τελευταίες δεκαετίες.
Είναι σαν να φτιάχνεις παζλ.
Έχεις πολλά κομμάτια,
και κάποια κομμάτια δεν ταιριάζουν στο παζλ.
Οπότε ενώνεις εκείνα που σχηματίζουν μια εικόνα.
Αποκτάς μια εικόνα. Κι έχεις και κενά που λείπουν στην εικόνα.
Απογοητεύομαι, ως ιστορικός εγκλημάτων, που δεν μπορώ να πω ποιος το έκανε.
Συγκεκριμένα, που δεν μπορώ να λύσω τους φόνους
για τις οικογένειες των θυμάτων και τους απογόνους που ζουν ακόμη.
Όσο πιο πολλοί το ερευνούν τόσα πιο πολλά ανακαλύπτονται,
κι όσο ανακαλύπτονται κι άλλα η ιστορία εξελίσσεται,
αναπτύσσεται, αποκτά διαφορετικές πτυχές
και πηγαίνει προς κατευθύνσεις που δεν θα περίμενες ποτέ.
Ασφαλώς, θέλουμε να μάθουμε ποιος ήταν.
Το τέλος του μυστηρίου θα ήταν φοβερό.
Θα θέλαμε οποιαδήποτε νέα πληροφορία,
ό,τι έχει ο κόσμος.
Ίσως υπάρχουν έγγραφα εκεί έξω σε σοφίτες.
Ίσως είναι σε κελάρια.
Πιστεύω πως είναι πιθανό να υπάρχει κάτι εκεί έξω
που μπορεί να προχωρήσει την υπόθεση και να λυθεί.
Ίσως μια μέρα κάποιος να ανοίξει ένα μπαούλο, ένα κιβώτιο,
και να βρει αποδείξεις.
Μα μέχρι να γίνει αυτό, παραμένει ένα μυστήριο.
ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΕΓΓΡΑΦΟ Ή ΕΥΡΗΜΑ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΑΚ ΤΟΝ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ, ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ UNSOLVED.COM
Υποτιτλισμός: Παρασκευή Παντσίδου