(แจ็คเดอะริปเปอร์ ปี 1959)
เดอะริปเปอร์ เขาลงมืออีกแล้ว
เดอะริปเปอร์ลงมืออีกแล้ว
(แจ็คเดอะริปเปอร์)
ผู้คนเคยได้ยินชื่อแจ็คเดอะริปเปอร์
ต่อให้ไม่รู้สิ่งที่แจ็คเดอะริปเปอร์ทำ
เขาเป็นฆาตกรที่โหดเหี้ยม แจ็คเดอะริปเปอร์ ใช่
และเขาไม่เคยถูกจับหรือถูกลงโทษเลย ฉลาดจริงๆ เย่
เหตุเกิดขึ้นในยุควิกตอเรียในลอนดอน แต่มีหนังสือเกี่ยวกับแจ็คเดอะริปเปอร์
เป็นภาษาญี่ปุ่น จีน อิตาเลียนและสเปน
ชื่อนี้ดังไปทุกที่
แจ็คเดอะริปเปอร์
มันจบแล้วสำหรับแจ็คเดอะริปเปอร์
เลิกใช้ชื่องี่เง่านั่นสักที
แจ็คกลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า การกระทำของเขาไปแล้ว
แต่เมื่อคุณรู้รายละเอียดอันสยดสยอง ของอาชญากรรมนี้
มุมมองของคุณจะเปลี่ยนไป
คดีอาชญากรรมนี้โหดร้ายมาก
เขาพยายามตัดจมูกเธอออก พยายามตัดหู
ทั้งกรีดและเฉือนไปทั่ว
เขาควักหัวใจเธอออกมา
มันน่าใจหายจริงๆ
ถ้าลองคิดดู มีหลายเหตุผลที่ปริศนานี้โด่งดัง
ข้อแรก แจ็คเดอะริปเปอร์ทำให้ผู้คนหวาดกลัว
ในแบบที่ไม่มีฆาตกรคนไหนเคยทำมาก่อน
และคงไม่มีฆาตกรคนไหนทำได้ตั้งแต่นั้นมา
อีกเหตุผลหนึ่งที่เรื่องนี้ยังโด่งดัง เพราะมันเป็นเรื่องที่พัฒนาอยู่ตลอด
เหตุเกิดขึ้นเมื่อกว่า 135 ปีก่อน
แต่เราก็ยังพยายามไขปริศนานี้อยู่
(คดีปริศนา)
(วันที่ 31 สิงหาคม ปี 1888)
(เขตไวต์แชปเปิล)
(สามกิโลเมตรไปทางตะวันออก ของเซ็นทรัลลอนดอน)
ในช่วงเช้าตรู่วันที่ 31 สิงหาคม ปี 1888
ตำรวจคนหนึ่งเดินลาดตระเวนที่ไวต์แชปเปิล
ทันใดนั้นเขาก็เห็นอะไรบางอย่างนอนอยู่ที่ประตู
พอเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
เขามีตะเกียงเลยส่องตะเกียงไปที่เธอ
และเห็นว่าเธอถูกกรีดคอ
สิ่งที่เขามองไม่เห็นคือ
ใต้เสื้อผ้าเปื้อนเลือดของเธอ เธอถูกคว้านท้องออก
มีคนมากมายอาศัยอยู่ในบริเวณนั้น
มีคนอาศัยอยู่ในบ้านที่ติดกับประตูที่พบศพเธอ
แต่พวกเขาไม่ได้ยินหรือเห็นอะไรเลย
เห็นได้ชัดว่ามันเกิดขึ้นเงียบๆ
ใต้หน้าต่าง
ที่มีผู้คนนอนหลับอยู่บนเตียง
มันเป็นการทำร้ายที่โหดเหี้ยมมาก
ที่ห้องเก็บศพ พบว่ามีบาดแผลที่ลึกและขรุขระ
จากกระดูกสันอกยาวไปจนถึงช่องท้อง
ตัดเนื้อเยื่อในช่องท้องเธอจนขาด
พอเจ้าหน้าที่ตำรวจตระเวนสอบถามว่า "มีใครจำคนคนนี้ได้บ้าง"
เธอถูกระบุตัวว่าเป็นคนที่รู้จักกันในชื่อพอลลี่
แมรี่ แอนน์ นิโคลส์ หรือที่รู้จักกันในชื่อพอลลี่
อายุ 43 ปีตอนที่ถูกฆาตกรรม
พอลลี่เพิ่งมาอยู่ย่านอีสต์เอนด์ ในลอนดอนได้ไม่นาน เท่าที่เรารู้
แต่เธอกลายเป็นคนติดเหล้า และนั่นก็ทำให้ชีวิตเธอตกต่ำลง
เธอยากจนมาก อยู่ตัวคนเดียว
ดิ้นรนหาเลี้ยงตัวอง ด้วยการขายประเวณีเป็นครั้งคราว
คืนนั้นเธอดื่มเหล้ามา
และไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าเตียง
เธอเลยถูกไล่ออกจากบ้านพัก
เธอออกไปขายบริการ พยายามหาเงินเช่าเตียงสำหรับคืนนั้น
คำพูดสุดท้ายที่พอลลี่พูดกับคนดูแลบ้านพักคือ
"เห็นไหมว่าหมวกฉันสวยขนาดไหน"
เธอพูดอะไรทำนองนั้น
"ฉันจะออกไปข้างนอกเพื่อหาลูกค้า
เห็นไหมว่าตอนนี้ฉันสวยขนาดไหน"
"ฉันจะกลับมา เก็บเตียงไว้ให้ด้วย เดี๋ยวก็มาแล้ว"
นั่นคือตอนที่เธอถูกทำร้าย และถูกชำแหละศพอย่างโหดร้าย
ฆาตกรบีบคอเธอ
ฆ่าเธอก่อนที่เธอจะทันร้องออกมา
ในย่านอีสต์เอนด์ยุค 1880
การฆาตกรรมไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างที่คิด
ดังนั้นการฆาตกรรมพอลลี่
ตำรวจน่าจะมองว่าเป็นกรณีพิเศษ
ลอนดอนในปี 1888 เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มีย่านเวสต์เอนด์ที่ร่ำรวยและเจริญมาก
ย่านอีสต์เอนด์นั้นยากจนมาก
ไวต์แชปเปิลเป็นเขต ในย่านอีสต์เอนด์ของลอนดอน
มันเป็นย่านที่ผู้คนแทบจะไม่มีกิน
ผู้คนยากจน แทบจะอดตายกัน
จากถนนสายหลัก
ก็มีตรอกซอกซอยและลานที่มีหนูชุกชุม
สยดสยองจริงๆ ผู้คนใช้ชีวิตในสภาพที่เลวร้าย
หญิงโสดมากมายในอีสต์เอนด์ ไม่มีเงินซื้อบ้านหรือแฟลตของตัวเอง
ดังนั้นพวกเขาต้องพยายาม รวบรวมเงินสี่เพนนีทุกวัน
เพื่อเช่าเตียงหนึ่งคืน
ในที่ที่เราเรียกว่าบ้านพักรวมหรือที่พักห้องแถว
ฉันพูดว่าเตียง
แต่ในหลายที่ มันเป็นโลงศพมากกว่า
วางเรียงกันเป็นแถวติดผนัง
ผู้หญิงหลายคนคงต้องหันไปค้าประเวณี
มันเป็นสิ่งที่พวกเธอต้องทำเพื่อหาเงิน
(ผู้หญิง)
มีคำเรียกผู้หญิงพวกนี้ "อาภัพ"
เพราะพวกเธอถูกหลงลืมไป
ฉันคิดว่าแจ็คเดอะริปเปอร์พุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงพวกนี้
เพราะตกเป็นเหยื่อได้ง่าย และเป็นผู้หญิงที่เสี่ยงเพราะทำงานตามท้องถนน
ถ้าพวกเธอค้าบริการเพื่อให้มีชีวิตรอด
พวกเธอก็รู้จักท้องถนนดี
ที่จริงแล้วเหยื่อกลายเป็น คนเลือกสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม
เพราะงานของพวกเธอ พวกเธอจึงรู้ว่าจะพาลูกค้าไปที่ไหน
ที่ที่ไม่น่าเสี่ยงว่าจะถูกขัดจังหวะ
พวกเธอจึงเลือกที่ที่เหมาะจะถูกฆ่า โดยไม่รู้ตัวเลย
(ปี 1888)
พอลลี่ นิโคลส์ถูกฆ่าวันที่ 31 สิงหาคม
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา วันที่ 8 กันยายน
มีการฆาตกรรมเกิดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งก็คือแอนนี่ แชปแมน
แอนนี่ถูกฆ่าตายที่ลานด้านหลังถนนแฮนเบอรี
และที่อีสต์เอนด์ ใกล้กับจุดที่พอลลี่ถูกฆ่า
เธอนอนหงายอยู่ในสนาม หน้าหันไปทางบันได
เธอถูกชำแหละอย่างโหดเหี้ยม แบบเดียวกับพอลลี่
ฆาตกรเอาบางอย่างไปเป็นที่ระลึกด้วย
เขาตัดมดลูกของเหยื่อไป
ซึ่งบ่งบอกว่าเหตุผลของการฆาตกรรมนี้
ตั้งใจทำเพื่อให้ฆาตกรเอาอวัยวะส่วนนั้นไปได้
แอนนี่เป็นเหยื่อที่อายุมากที่สุด เธออายุ 47 ปี
ตามรายงานของตำรวจ แอนนี่ไม่มีรายได้เลย
เธอเริ่มขายเครื่องประดับตามถนน เพื่อความอยู่รอด
เมื่อไม่ได้ผล เธอก็หันไปขายบริการเป็นครั้งคราว
เช่นเดียวกับพอลลี่ นิโคลส์ ในคืนก่อนที่เธอถูกฆาตกรรม
เธอไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าเตียง
(เวลา 1:45 น. แอนนี่ออกจากบ้านพัก)
พยานบอกว่าเธอเดินเตร็ดเตร่มองหาลูกค้า
จากนั้นสักช่วงเวลาในคืนนั้น
มีพยานเห็นแอนนี่คุยกับผู้ชายคนหนึ่ง
นอกประตูหน้าเลขที่ 29 ถนนแฮนเบอรี
แต่เธอไม่เห็นหน้าเขา
หลังจากนั้นเธอพูดว่าเขาดูเหมือนคนต่างชาติ
จากการแต่งตัวของเขา
เชื่อกันว่านั่นคือแจ็คเดอะริปเปอร์
และจากบันทึกของตำรวจ สิ่งที่เรารู้ว่าจะเกิดขึ้นต่อไป
ทั้งสองคนเดินเข้าทางประตู ที่ไม่เคยล็อกของเลขที่ 29
เข้าไปในทางเดิน
และทางเดินอันมืดมิดนำไปสู่สนามหลังบ้าน
นั่นคือที่ที่แจ็คฆ่าแอนนี่
(ภาพประกอบในหนังสือพิมพ์)
ผู้ที่พักอยู่เลขที่ 27 ถนนแฮนเบอรี ตอนที่แอนนี่ถูกฆาตกรรม
ซึ่งเป็นบ้านข้างๆ
คือผู้ชายชื่ออัลเบิร์ต คาดอช
เขากำลังไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่ตรงท้ายสวน
และเขาได้ยินเสียงร้อง "ไม่" และเสียงดังตุ้บที่รั้ว
หลายคนเชื่อว่า เป็นเสียงศพของแอนนี่กระแทกกับรั้ว
เป็นไปได้ว่าถ้าเขามองข้ามรั้วไป
เขาคงได้เห็น การฆาตกรรมแอนนี่ แชปแมนกลางคัน
คอของแอนนี่ถูกเฉือนจากซ้ายไปขวา
กลับไปที่กระดูกสันหลัง
เธอถูกกรีดจนถึงกระดูกหน้าอก
ลำไส้ของเธอถูกควักออกมา และวางไว้บนไหล่ของเธอ
ที่เท้าเธอมีข้าวของหลายอย่าง จากกระเป๋าผ้าของเธอ
ที่ถูกกรีดออก
มีหวี เศษกระดาษ
ของมากมายที่ควักออกมาจากกระเป๋าที่เธอใส่อยู่
เขาเอาทุกอย่างออกมาวางที่เท้าเธอ อย่างเป็นระเบียบ
แปลกมากค่ะ
เธอถูกชำแหละแบบเดียวกับพอลลี่
ตำรวจจึงเชื่อว่าการฆาตกรรมทั้งสองครั้ง เป็นฝีมือคนเดียวกัน
ในที่เกิดเหตุ
ตำรวจหาเบาะแสที่ฆาตกรทิ้งไว้
แล้วตำรวจก็พบผ้ากันเปื้อนหนังที่เพิ่งซัก
ตรงมุมสนาม
พวกเขาคิดว่า "เราได้ตัวเขาแล้ว เราได้ตัวฆาตกรแล้ว"
ที่พวกเขาตื่นเต้นกันเพราะว่า
หลังจากการฆาตกรรมพอลลี่ นิโคลส์
ตำรวจกำลังสืบสวนผู้ต้องสงสัย ที่รู้จักกันในชื่อผ้ากันเปื้อนหนังอยู่แล้ว
ตอนนี้โสเภณีในไวต์แชปเปิล
เริ่มคุยกันเรื่องคนร้ายชื่อผ้ากันเปื้อนหนัง
และพวกเธอเชื่อว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ก่อเหตุ
ผ้ากันเปื้อนหนังเป็นชายชื่อจอห์น ไพเซอร์ ที่เคยอยู่ที่ไวต์แชปเปิล
เขาเป็นช่างทำรองเท้า ใส่ผ้ากันเปื้อนหนังประจำเวลาทำงาน
พอตำรวจพบผ้ากันเปื้อนหนัง
ก็ลากตัวเขาไปที่สถานีตำรวจ
แล้วสอบปากคำละเอียด
กลายเป็นว่าผ้ากันเปื้อนหนังที่พวกเขาพบ
ไม่เกี่ยวอะไรกับการฆาตกรรมเลย
เป็นแค่ชาวบ้านที่ทำความสะอาด ผ้ากันเปื้อนหนังของตัวเอง
แล้วพาดไว้บนรั้วเพื่อตากให้แห้ง
ไพเซอร์มีพยานยืนยันที่อยู่แน่นหนา สำหรับคืนที่เกิดเหตุฆาตกรรม
เขาจึงถูกปล่อยตัวจากการเป็นผู้ต้องสงสัย
และปรากฏว่าเขาเป็นเพียงคนแรก ในบรรดาผู้ต้องสงสัยอีกมากมายในคดีนี้
ถึงจุดนี้ตำรวจรู้แล้ว
ว่ามีบางอย่างผิดปกติมากในไวต์แชปเปิล
ฆาตกรรมสยองสองครั้ง การชำแหละศพที่โหดร้าย
น่าจะถูกฆ่าด้วยคนเดียวกัน
สิ่งที่น่ากลัวคือมีคนอยู่ข้างนอกนั่น
ที่อยากฆ่าคุณ
คนที่คุณไม่เคยเจอ คุณไม่เคยทำร้ายพวกเขา
พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าคุณ
เกิดความหวาดกลัวฆาตกรรมสยองนี้
คนคิดว่า "คนใจโฉดแบบไหนทำแบบนี้ได้"
(ปีศาจไวต์แชปเปิล)
มีความรู้สึกว่าฆาตกรคุ้นเคยกับย่านไวต์แชปเปิลดี
ตอนนั้นไวต์แชปเปิล ประกอบด้วยตรอกซอกซอยแคบๆ มากมาย
ทางเดินเล็กๆ คดเคี้ยวที่เชื่อมระหว่างตึกต่างๆ
เขาแค่ต้องรู้ว่าที่ซ่อนตัวที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน
ที่เขาจะไปจากที่เกิดเหตุได้อย่างรวดเร็ว
พอเขาไปถึงถนนไวต์แชปเปิล
ถนนสายหลักที่พลุกพล่าน
ที่ทะลุผ่านใจกลางของย่านนั้น หรือถนนคอมเมอร์เชียล
ทางสัญจรที่พลุกพล่าน
เขาก็จะออกไปได้และกลืนไปกับฝูงชน
ตำรวจตัดสินใจไม่พูดกับสื่อตั้งแต่เนิ่นๆ
เกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาทำอยู่ หรือการสืบสวนของพวกเขา
และเป็นธรรมชาติของสื่อ ที่มองหาข่าวที่น่าตื่นเต้น
แล้วก็ไม่พอใจเมื่อไม่มีเบาะแสให้ทำข่าว
ยกเว้นผู้ต้องสงสัย ผ้ากันเปื้อนหนัง
วันที่ 27 กันยายน ปี 1888
สำนักข่าวเซ็นทรัลนิวส์ ได้รับจดหมายที่น่าสนใจมาก
เขียนด้วยหมึกสีแดง
มันเริ่มว่า "เจ้านายที่รัก ฉันได้ยินอยู่เรื่อยว่าตำรวจจับฉันได้แล้ว"
"พวกเขายังจับฉันไม่ได้หรอก"
แล้วก็ใช้คำพูดเย้ยหยันโอ้อวดถึงสิ่งที่เขาทำ
ตำรวจจับเขาไม่ได้
สุดท้ายก็ลงชื่อว่า "ขอแสดงความนับถือ แจ็คเดอะริปเปอร์"
จดหมาย "เจ้านายที่รัก" น่าจะเป็น เอกสารที่สำคัญที่สุดที่เรามี
เพราะมันเป็นเอกสารที่ทำให้เราได้ชื่อ "แจ็คเดอะริปเปอร์" มา
มันสรุปว่าเขาทำอะไรกับพวกผู้หญิง
พวกเธอถูกคว้านท้องออก
ฉายาที่สยดสยองอย่างนั้น
แจ็คเดอะริปเปอร์ เป็นความฝันของนักข่าวเลย
ฆาตกรมีฉายาแล้ว เขาไม่ใช่บุคคลที่เร้นลับอีกต่อไป
เขามีฉายา แจ็คเดอะริปเปอร์
(ขอแสดงความนับถือ แจ็คเดอะริปเปอร์)
ปัญหาคือตำรวจส่วนใหญ่เชื่อว่าจดหมายฉบับนี้
เป็นผลงานของนักข่าวชาวลอนดอน ที่กล้าได้กล้าเสีย
เป็นที่รู้จักในกลุ่มนักสืบอาวุโสสกอตแลนด์ยาร์ด
พูดอีกอย่างคือ นักข่าวเขียนจดหมาย มันเป็นข่าวปลอม
ผู้คนมากมายในตอนนั้น รวมทั้งตำรวจที่เกี่ยวข้อง
เชื่อว่าพวกเขารู้ตัวตนของคนที่ทำ
ว่าคนเขียนมาจากสำนักข่าวเซ็นทรัลนิวส์เอง
พยายามสร้างความตื่นเต้นในสื่อ
ส่วนตัวแล้ว ฉันเลยไม่คิดว่า จดหมาย "เจ้านายที่รัก"
เขียนโดยแจ็คเดอะริปเปอร์
ตอนที่พวกเขาได้จดหมายริปเปอร์
ดูเหมือนไม่มีผู้ต้องสงสัยที่แน่นหนาสักคน
ตำรวจก็ไม่มีแนวทางการสืบสวนที่ชัดเจนด้วย
ตำรวจกำลังท้อแท้ต้องการความคืบหน้า
พวกเขาจึงเผยแพร่จดหมายต่อสาธารณะ
แล้วคนก็ทำสำเนาไปติดเป็นโปสเตอร์
แต่ก็เอาลงหนังสือพิมพ์ด้วย
การเผยแพร่จดหมายกลายเป็นความผิดพลาด
เพราะฉายานั้นถูกต้องจนน่าขนลุก
แจ็คเดอะริปเปอร์ แล้วมันก็ติดหู
แล้วนักต้มตุ๋นทั่วประเทศก็เริ่มคว้าปากกามาเขียน
ตลอดทั้งเดือนตุลาคม ตำรวจได้รับจดหมายล้นหลาม
หลายฉบับลงชื่อว่า "แจ็คเดอะริปเปอร์"
แทบจะกลายเป็นงานอดิเรกระดับชาติ เขียนจดหมายลงชื่อว่า "แจ็คเดอะริปเปอร์"
ต้องเปิดจดหมายทุกฉบับอ่าน ต้องประเมิน
และถ้าเป็นไปได้ก็ต้องตามรอยผู้เขียนจดหมาย
เป็นผลให้นักสืบที่หักโหมงานกันอยู่แล้ว
ยิ่งเหนื่อยล้าขึ้นจนเกือบจะถึงจุดแตกหัก
วันที่ 30 กันยายน
ภายในไม่กี่วันหลังจากตำรวจ ได้รับจดหมาย "เจ้านายที่รัก"
ฆาตกรลงมืออีกครั้งและก่อเหตุฆาตกรรมสองราย ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
คืนนั้นคือคืนที่เราเรียกตอนนี้ว่า "คืนฆาตกรรมคู่"
ที่ตรงนี้เวลาตีหนึ่ง
ลูอิส ดีมชูตซ์ขี่รถเทียมม้าของเขาเข้าไปในลาน
ตรงข้างหลังผมนี่เลย
เขาเห็นศพของผู้หญิงคนหนึ่ง
เป็นศพของเอลิซาเบธ สไตรด์ เหยื่อรายที่สามของแจ็คเดอะริปเปอร์
เอลิซาเบธเป็นชาวสวีเดน
เธอเคยทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่พักหนึ่ง และเป็นคนทำความสะอาด
จากนั้นก็น่าเศร้าที่เธอหันมาทำงานขายบริการ
เธอมาอังกฤษตอนอายุ 20 ต้นๆ
ตอนแรกเธอมาอาศัยที่
ย่านบริคเลนในบ้านพักรวมแถวนี้
และภายในสิ้นเดือนกันยายน
เธอหาเงินได้ไม่กี่ชิลลิง
ด้วยการทำความสะอาดบ้านพักที่เธอพักอยู่
เธอเริ่มออกไปเที่ยวกลางคืน และใช้เงินที่เธอหามาได้
ตอนที่พบศพ เธอมีผ้าพันคอพันรอบคอ
ที่ด้านนึงถูกบิดและดึงปมแน่นมาก
มีรอยกรีดเป็นรอยหยักขนาดใหญ่
ที่แทบจะเป็นแนวเดียวกับผ้าพันคอ
ราวกับว่าผ้าพันคอนั้นใช้เป็นแนวกรีดให้ฆาตกร
มีเลือดไหลนองจากคอ
ลงไปในรางน้ำในมุมตรงข้าม
เธอต่างจากเหยื่อรายอื่นที่มีแค่คอเธอที่ถูกกรีด
ไม่มีการชำแหละศพ
บางคนเชื่อว่า เหตุผลที่แจ็คเชือดคอเอลิซาเบธเท่านั้น
เป็นเพราะเขาถูกขัดจังหวะ โดยลูกม้ากับรถเทียมม้าที่เข้ามาในลาน
เพราะเขาไม่ทันได้ชำแหละศพจนสาแก่ใจ
ฆาตกรจึงออกตามหาเหยื่อรายอื่น
สี่สิบห้านาทีต่อมาในลอนดอน
ศพของแคทเธอรีน เอ็ดโดวส์ ถูกพบในจัตุรัสไมเตอร์
(แคทเธอรีน เอ็ดโดวส์ ถูกฆาตกรรม 30 กันยายน 1888 - อายุ 46)
ที่ที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้
เป็นจุดที่พบศพของเอ็ดโดวส์
ในคืนฆาตกรรมคู่
แคทเธอรีนเกิดที่วุลเวอร์แฮมป์ตัน
พอพ่อแม่ของเธอตาย
เธอถูกส่งไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า
ในที่สุดเธอย้ายไปอยู่ลอนดอน
รู้กันว่าเธอเป็นคนค้าบริการในตอนนั้น
แต่อาจจะแค่เป็นครั้งคราว
เธอถูกพบเมื่อเวลา 1.45 น.
โดยพลตำรวจวัตกินส์
ที่เดินอ้อมมาข้างหลังแถวถนนไมเตอร์
เขาเข้ามาในจัตุรัส
เขาค้นหา… เขากำลังออกลาดตระเวน
เขาส่องตะเกียงไปแล้วก็ช็อกมาก
เมื่อเจอศพอยู่ตรงนี้
ก่อนหน้านั้น 15 นาทีเธอยังไม่อยู่ตรงนั้น
เธอถูกชำแหละมากที่สุด ในบรรดาเหยื่อทุกคนจนถึงตอนนั้น
นี่เป็นการยกระดับ
คอถูกเชือด เธอถูกคว้านออก
แก้มและเปลือกตาของเธอถูกกรีดเป็นตัววี
ติ่งหูส่วนหนึ่งถูกตัดออก ปลายจมูก
และฆาตกรกรีดและควักมดลูกกับไตข้างซ้ายไป
มีคนอาศัยอยู่ที่จัตุรัสแค่คนเดียว พลตำรวจริชาร์ด เพียร์ซ
นอนหลับอยู่ตรงนั้นกับครอบครัวของเขา
ตำรวจไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
และน่าทึ่งมากที่ยามกะกลางคืน ไม่ได้ยินและไม่เห็นอะไรเลย
ราวกับมีผีฆ่าเธอที่นี่
เมื่อแคทเธอรีนถูกพาตัวไป
ยังห้องเก็บศพลอนดอนและถอดเสื้อผ้าออก
พวกเขาสังเกตเห็นว่าผ้ากันเปื้อนที่เธอใส่อยู่
เปื้อนเลือดเต็มไปหมด ซึ่งก็เข้าใจได้
แต่มีส่วนหนึ่งที่หายไป ราวกับว่ามันถูกตัดออก
หลังจากพบศพของแคทเธอรีน เอ็ดโดวส์
ตำรวจคนหนึ่งเดินไปตามถนนกูลสตัน
เขาส่องตะเกียงไปที่ประตู ดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครซ่อนอยู่
พยายามมองหาอาวุธ
และเห็นเลือดตรงทางเข้า ของบ้านบนถนนกูลสตัน
และในรอยเลือดนั่น เขาเห็นวัตถุชิ้นหนึ่ง
ที่จริงแล้วมันคือส่วนหนึ่ง ของผ้ากันเปื้อนของแคทเธอรีน เอ็ดโดวส์
ที่ตัดออกจากศพของเธอที่จัตุรัสไมเตอร์
บางคนเชื่อว่าเหตุผลที่ผ้ากันเปื้อนถูกทิ้งไว้ตรงนั้น
เป็นเพราะฆาตกรเช็ดมือและมีดของเขา
แต่ทำไมถึงทิ้งไว้ตรงประตูนั้น ไม่มีใครรู้
สิ่งสำคัญของเลือดบนผ้ากันเปื้อนชิ้นนั้น
มันอาจจะเป็นเลือดของแคทเธอรีน จากบาดแผลของเธอก็ได้
อาจเป็นเลือดของฆาตกร ที่บังเอิญทำมีดบาดตัวเอง
ขณะทำการชำแหละก็ได้
น่าเสียดายที่สมัยนั้นยังไม่มีหมู่เลือด
มันเลยไร้ประโยชน์
สิ่งหนึ่งที่จดหมายหลายฉบับ ของแจ็คเดอะริปเปอร์ข่มขู่ไว้
คือเขาจะส่งชิ้นส่วนร่างกายไปให้ตำรวจ
สองสัปดาห์หลังคืนฆาตกรรมคู่
ตอนที่เอลิซาเบธกับแคทเธอรีนถูกฆ่า
ชาวบ้านชื่อจอร์จ ลัสก์ได้รับจดหมาย
เขานั่งลงที่โต๊ะอาหารวันที่ 16 ตุลาคม
และมีพัสดุชิ้นเล็กๆ ส่งมาถึง พร้อมกับจดหมายช่วงเย็น
เขาเปิดออกมา ข้างในคือจดหมายจากนรก
และแนบมากับจดหมายฉบับนั้น คือไตมนุษย์ครึ่งนึง
จอร์จ ลัสก์เป็นหัวหน้า
คณะกรรมการเฝ้าระวัง ของไวต์แชปเปิลไมล์เอนด์
พูดง่ายๆ คือ พวกเขาออกไปตอนกลางคืน ลาดตระเวนตามท้องถนน
และคอยจับตาดูบุคคลที่น่าสงสัย
จดหมายที่ส่งไปถึงบ้านคุณลัสก์เขียนว่า
"คุณลัสก์ครับ ผมส่งไตให้คุณครึ่งนึง ที่ผมเอามาจากผู้หญิงคนนึง"
"เก็บไว้ให้คุณ"
"อีกชิ้นผมทอดกินไปแล้ว มันอร่อยมาก"
"ผมอาจจะส่งมีดเปื้อนเลือด ที่ใช้ควักไตออกมาไปให้คุณ
ถ้าคุณรออีกสักพัก"
"ลงชื่อ จับผมให้ได้สิถ้าคุณแน่จริง คุณลัสก์"
เขาบอกชัดเจนเลยว่าเขาเป็นมนุษย์กินคน
และเขากินชิ้นส่วนไตของเหยื่อไปจริงๆ
โหดร้ายมาก
มีการโต้เถียงกันในกรมตำรวจ เรื่องจดหมายของลัสก์
ว่าเป็นไตของแคทเธอรีนจริงรึเปล่า
แน่นอนว่าความเห็นทางการแพทย์ ในตอนนั้นเห็นต่างกัน
แต่มันเป็นไตข้างที่ถูกต้อง
เป็นไตข้างซ้าย และไตข้างซ้ายของแคทเธอรีนก็ถูกควักออกไป
ถ้านั่นเป็นไตของแคทเธอรีนจริงๆ
แปลว่าจดหมายฉบับนั้นเป็นของจริง และมีโอกาส 50/50
ส่วนตัวแล้ว ฉันเชื่อมั่นในจดหมายฉบับนั้นมาตลอด
และเชื่อว่าจดหมายของลัสก์เป็นของจริง แม้ว่าคนอื่นจะเห็นต่างไป
มีคนพูดว่ามันเป็นจดหมายของจริงฉบับเดียว
ที่ส่งมาจากฆาตกร
ส่วนตัวแล้วผมเชื่อว่าไม่ใช่
ผมคิดว่าน่าจะเป็นการเล่นตลกของนักศึกษาแพทย์
เป็นเรื่องปกติ ที่นักศึกษาแพทย์จะหาอวัยวะมนุษย์มาได้
ประเด็นคือทุกคนติด เรื่องสยองแจ็คเดอะริปเปอร์นี่งอมแงม
มันเกือบจะกลายเป็นความหมกมุ่น
ผู้คนพูดว่า "ฉันต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง ฉันอยากมีส่วนร่วม"
ในเดือนตุลาคม ปี 1888
ตำรวจจัดการค้นทีละบ้าน
ทั่วทั้งไวต์แชปเปิล
มีการค้นบ้านหลายร้อยหลัง
ผู้คนถูกสอบสวนนับพันคน
แต่พวกเขาไม่ได้เบาะแสมากเท่าไหร่เลย
สิ่งสำคัญที่ควรจำไว้คือ ในปี 1888 ตำรวจถูกจำกัด
ด้วยจำนวนเครื่องมือสืบสวนที่มี
พวกเขาไม่มีอะไรง่ายๆ อย่างรอยนิ้วมือ
และแน่นอนว่าไม่มีกล้องวงจรปิด
ที่จะช่วยให้จับตาดูพื้นที่ต่างๆ ได้
ดังนั้นการสืบสวนของตำรวจ ขึ้นอยู่กับการตรวจค้นพื้นที่นั้นๆ
อาจมีรอยเท้าที่นำไปใช้ได้ไหม
แต่วิธีสืบสวนอาชญากรรมแบบดั้งเดิม ใช้ไม่ได้ผลเลย
เรามีพยานที่พูดว่า "อ๋อ ฉันเห็นนี่เห็นนั่น"
แต่เราไม่รู้ว่าพวกเขาเห็นฆาตกรจริงๆ รึเปล่า
หลายคนบอกว่าเขาสูง ประมาณ 170-75 ซม.
แต่ก็นั่นแหละ นั่นคงเป็น ความสูงเฉลี่ยของผู้ชายในสมัยนั้น
อายุหลากหลายจาก 20 กว่าถึง 40 กว่า เสื้อผ้าก็ต่างกัน
ปัญหาของการระบุตัวตนจากพยานในตอนนั้น
คือไม่ค่อยมีแสงสว่างมากนัก
ตอนนั้นเป็นเวลาตีสองตีสามและมืดมาก เรามีแสงจำกัด
เราสังเกตสิ่งต่างๆ ได้ดีแค่ไหน
บ่อยครั้งที่พยานอาจบังเอิญเข้าใจผิดได้ ตอนบอกรูปพรรณสัณฐาน
โชคไม่ดีที่ไม่มีใครรู้ว่า แจ็คเดอะริปเปอร์หน้าตาเป็นยังไง
ถึงจุดนี้ ตำรวจตระเวนทั่ว ย่านอีสต์เอนด์ในลอนดอน
เพื่อค้นหาตัวฆาตกร
และยังมีสถานการณ์ที่น่าสนใจ
ที่มีคนมากมายปลอมตัว
เพื่อพยายามจับเดอะริปเปอร์ด้วย
เรารู้ว่ามีนักศึกษาแพทย์สามคนถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ
เพื่อลวงให้ฆาตกรออกมา
ผู้ชายแต่งตัวเป็นผู้หญิง เดินไปทั่วอีสต์เอนด์
หวังว่าจะโดนแจ็คเดอะริปเปอร์ทำร้าย
จะได้จับกุมเขา
ผู้หญิงเริ่มพกอาวุธติดตัว
เราจึงมีรูปพวกผู้หญิงถือมีด ปืน กรรไกร
เพราะพวกเธอรู้ว่าต้องออกไปเดินตามถนน
พวกเธอไม่มีที่อื่นให้ไป ต้องหาเงินมาเช่าที่ซุกหัวนอน
แต่ช่างเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายจริงๆ
เมื่อคิดว่าลูกค้าคนต่อไปอาจจะเป็นคนสุดท้ายก็ได้
ทั้งเดือนตุลาคมผ่านไปโดยไม่เกิดเหตุฆาตกรรม
ส่วนใหญ่เพราะมีตำรวจพลุกพล่าน ในพื้นที่นั้นมากขึ้น
จึงไม่เกิดอะไรขึ้นจนเกิดเหตุฆาตกรรมครั้งต่อไป วันที่ 9 พฤศจิกายน
และมันเลวร้ายที่สุดในบรรดาเหตุที่เกิดขึ้น
แมรี่ เจน เคลลี่อยู่ในวัย 20 กว่า
เธออายุน้อยที่สุดในบรรดาเหยื่อทุกคน
และเช่นเดียวกับเหยื่อรายอื่นๆ
เธอต้องหาเงิน จึงทำงานเป็นหญิงขายบริการ
เธอมีห้องของตัวเองในไวต์แชปเปิล
ผู้ชายชื่อโทมัส โบว์เยอร์ไปเก็บค่าเช่า จากแมรี่ เจน เคลลี่
เขามาเคาะประตู ไม่มีใครตอบ
เขาจึงเดินอ้อมไปทางหน้าต่างด้านข้างที่แตกอยู่
เขาเปิดม่านออกแล้วก็เห็นภาพที่สยดสยอง
น่าตกใจที่สุด
การมีโอกาสในห้องที่ล็อกอยู่นั้น
ฆาตกรจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ
ศพของแมรี่ เคลลี่ถูกชำแหละจนไม่เหลืออะไร
หน้าของเธอถูกตัดออก หน้าอกก็ถูกตัดออกไป
เธอนอนอยู่บนเตียง อวัยวะภายในกระจายไปทั่ว
เธอถูกฆ่าตายในบ้าน
เธอเป็นคนเดียวที่โดนฆ่าในบ้าน
ตำรวจถ่ายรูปศพที่นอนอยู่บนเตียง
มันเป็นภาพถ่ายที่เกิดเหตุภาพแรกๆ ที่เรามี
คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่านั่นเป็นมนุษย์ มันสยดสยองมาก
เขาตัดเนื้อไปสามชิ้น
วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
เขาตัดและคว้านหลายส่วนของช่องท้องเธอออก
วางไว้รอบๆ ตัวเธอ
และถ้านั่นยังไม่พอ เขากรีดเนื้อจากต้นขาเธอ
จนเห็นกระดูกต้นขา
แล้วก็ควักหัวใจเธอออกไป
แต่น่าเศร้าที่ไม่เคยมีใครพบหัวใจ ของแมรี่ เจน เคลลี่
(พอลลี่ นิโคลส์ เหยื่อรายแรก แอนนี่ แชปแมน เหยื่อรายที่สอง)
ศัลยแพทย์ประจำกรมตำรวจสกอตแลนด์ยาร์ด นพ.โทมัส บอนด์
เขาชันสูตรศพแมรี่ เคลลี่ขณะที่เธอนอนอยู่ในห้อง
พวกเขาบอกว่าดูเหมือนแมรี่
อาจจะหลับอยู่ตอนที่เธอถูกทำร้าย
เซอร์โรเบิร์ต แอนเดอร์สัน ผู้ช่วยผู้บัญชาการ ของสกอตแลนด์ยาร์ดในตอนนั้น
ขอความเห็นจากนพ.โทมัส บอนด์ เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมทั้งห้า
แอนเดอร์สันส่งรายงานการไต่สวนให้เขา
เรื่องการตายของแมรี่ นิโคลส์ แอนนี่ แชปแมน
เอลิซาเบธ สไตรด์ และแคทเธอรีน เอ็ดโดวส์
นพ.บอนด์นั้นเป็นที่รู้จักกันว่าให้คำปรึกษา
เรื่องคดีที่ฉาวโฉ่บางคดี ในช่วงยุค 1870 และ 1880
ทั่วประเทศ ไม่ใช่แค่ที่ลอนดอน
หลังจากทำงานให้สกอตแลนด์ยาร์ดหลายปี
เขาเริ่มสนใจเรื่องจิตใจของฆาตกร
เขาพยายามทำความเข้าใจว่า การฆาตกรรมเกิดขึ้นได้อย่างไร
ไม่ใช่แค่ด้านร่างกาย ด้านการแพทย์
นพ.โทมัส บอนด์ทำ
สิ่งที่น่าจะเป็นการพยายามทำสารบบ พฤติกรรมฆาตกรต่อเนื่องเป็นครั้งแรก
และในวันที่ 10 พฤศจิกายน เขาส่งรายงานไปที่สกอตแลนด์ยาร์ด
ซึ่งมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อความคิด ที่เรามีต่อเดอะริปเปอร์ในวันนี้
บอนด์พูดถึงความคล้ายคลึงกัน ของการฆาตกรรมแต่ละครั้ง
เขาบอกว่ามันน่าจะเป็น การทำร้ายแบบไม่ให้ตั้งตัว
พวกเธอคงคาดไม่ถึง
หลักฐานบ่งชี้ว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง
เขาใช้กำลังเอาชนะเหยื่อได้รวดเร็ว และทำให้พวกเธอหมดสติไป
ความคิดที่ว่าเหยื่อถูกฆ่าขณะที่พวกเขานอนอยู่
เป็นข้อสรุปที่นพ.บอนด์เขียนในรายงานของเขา
มันน่าเชื่อถือมากเพราะมีรอยนิ้วโป้ง
และรอยนิ้วมือที่คอของเหยื่อ
ซึ่งบ่งชี้ว่าพวกเธอถูกรัดคอจนหมดสิ
วางลงบนพื้นแล้วถูกเฉือนคอ
และถูกชำแหละหลังจากตายแล้ว
แน่นอนว่าในช่วงยุค 1880
ยังไม่มีความคิดเรื่องฆาตกรต่อเนื่อง อย่างที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน
จนถึงยุค 1970
ถึงเรียกได้ว่ามีการสร้างคำ "ฆาตกรต่อเนื่อง" ขึ้นมา
แต่ในปี 1888 ประชาชนทั่วไปไม่เชื่อเลย
ว่ามีใครออกไปฆ่าคนโดยไม่มี
สิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นแรงจูงใจ
สื่อและประชาชนจึงคิดหาผู้ต้องสงสัย อย่างหมอโรคจิต
หมอตำแย
คนขายเนื้อ
เพราะพวกเขามีทักษะหลากหลาย เหมือนแจ็คเดอะริปเปอร์
คนขายเนื้อมีความรู้ทางกายวิภาค
แต่อาจจะไม่มีฝีมือด้านการผ่าตัด
แน่นอนว่าหมอต้องมีทั้งสองอย่าง
แต่สมัยนั้น หมอมีความเห็นต่างกัน
ว่าฆาตกรมีทักษะด้านการผ่าตัด และความรู้ทางกายวิภาคหรือไม่
แน่นอนว่าดูเหมือนเขามีความรู้
ว่าอวัยวะต่างๆ อยู่ตรงไหนในร่างกายมนุษย์
เพื่อผ่าเอาอวัยวะต่างๆ ออกมาได้
ในบางครั้ง เขาคงต้องผ่าตัด
ท่ามกลางความมืดมากหรืออาจจะมืดสนิท
ผมว่าเขาต้องมีความรู้และทักษะระดับหนึ่ง
ถึงจะทำอย่างนั้นได้
เรารู้ว่าการฆาตกรรมนั้น ไม่ได้ทำไปเพื่อปล้นทรัพย์
ไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้น
ไม่ได้ทำเพื่อผลประโยชน์ทางการเงิน
หรือความหึงหวง ไม่ใช่เพราะผู้ก่อเหตุเมามาย
แต่ทำเพื่อความสะใจที่ได้ชำแหละล้วนๆ
การชำแหละยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเกิดฆาตกรรมมากขึ้น
เพราะการชำแหละที่เบากว่านั้นยังไม่เพียงพอ
ที่จะมอบความตื่นเต้นที่เขาต้องการได้
มันเกิดขึ้นเพื่อความตื่นเต้นทางเพศล้วนๆ
แรงจูงใจนั้นหรือมุมมองทางจิตใจของผู้ก่อเหตุ
ไม่เคยมีใครพิจารณามาก่อน
บอนด์แสดงความคิดเห็นไว้ในรายงานด้วย
("บางครั้งสติไม่ค่อยปกติ")
เขาเป็นคนเงียบๆ เป็นที่เคารพนับถือ น่าจะแต่งตัวสุภาพ
เขาพูดถึงที่พักอาศัยของฆาตกรด้วย
ว่าเขาอาจจะมีห้อง
อย่างน้อยก็ห้องที่เอาไว้ปลีกตัว ทำความสะอาดร่างกายได้
เขาพูดถึงรายได้ของฆาตกรด้วย
ว่าเขาอาจมีเงินบำนาญหรือรายได้ส่วนตัว
เขาบอกว่าฆาตกรอาศัยอยู่กับครอบครัว
ครอบครัวอาจกำลังปกป้องเขาอยู่
สมัยนั้นหลายคนคิดว่า แจ็คเดอะริปเปอร์อาจเป็นคนวิกลจริต
อาจจะเดินไปมาตามท้องถนน
น้ำลายฟูมปาก หน้าตาดูชั่วร้ายอย่างเห็นได้ชัด
และดูไม่ดีเลย
แน่นอนว่าหญิงขายบริการไหวพริบดี
พวกเธอคงไม่เข้าหาคนที่ดูเป็นอย่างนั้นหรอก
ผมคิดว่าความคิดว่า แจ็คเดอะริปเปอร์เป็นคนร้ายนิรนาม
ใส่หมวกทรงสูงเดินไปมา ตามท้องถนนที่รกร้างยามเช้าตรู่
ถือกระเป๋าสีดำของเขา
เป็นภาพที่อยู่กับเรามากว่า 100 ปีแล้ว
เมื่อดูหนังเงียบในยุคแรกๆ
ที่มีผู้หญิงตกอยู่ในอันตราย ถูกมัดอยู่กับทางรถไฟ
คนร้ายจะสวมหมวกทรงสูง เสื้อคลุมสีดำเสมอ
ปกติจะไว้หนวดสวยๆ ด้วย
ตรงกับภาพเมื่อคิดถึง แจ็คเดอะริปเปอร์ทุกวันนี้เลย
และเขาก็เข้ากับลักษณะ ของคนร้ายที่กระทำชั่วมาก
ส่วนกระเป๋าสีดำ
มาจากชายที่ถูกพบเห็นอยู่ใกล้กับ การฆาตกรรมเอลิซาเบธ สไตรด์
เขาถือกระเป๋าสีดำอยู่
แต่ที่จริงเขาไปทำธุระที่ไหนสักแห่ง และจะกำลังกลับบ้าน
เขามีหลักฐานยืนยันที่อยู่แน่นหนา และไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
แต่กระเป๋าดำนั้นติดตาไปแล้ว
แจ็คเดอะริปเปอร์ใส่หมวกทรงสูง ถือกระเป๋าแกลดสโตน
และสวมเสื้อคลุม
ผมว่าเขาน่าจะดูผิดที่ผิดทางมาก
ในย่านอีสต์เอนด์ของลอนดอนในตอนนั้น
แจ็คเดอะริปเปอร์ตัวจริงต้องเดินไปตามถนนได้
โดยไม่สะดุดตาเป็นที่สังเกต
อีกอย่างนึงคือสมัยนั้น ย่านนั้นมีโรงฆ่าสัตว์มากมาย
เป็นเรื่องธรรมดา ที่จะเห็นผู้คนใส่เสื้อผ้าเปื้อนเลือด
เดินไปมาในช่วงเช้าตรู่
หลังจากเหตุฆาตกรรมแมรี่ เคลลี่ มีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้น
เวลาผ่านไปสักพัก ฆาตกรรมก็หยุดลง
แล้วฆาตกรหยุดทำไมล่ะ
เขาสนองความกระหายเลือดของตัวเอง จากการชำแหละแมรี่อย่างสยดสยองแล้วเหรอ
ถ้าการฆาตกรรมจบลงแล้ว ต้องเกิดอะไรขึ้นกับฆาตกร
เขาตายไปแล้วรึเปล่า
เขาอาจออกนอกประเทศไปแล้ว อาจจะไปเที่ยวพักผ่อน
อาจจะถูกขังคุกสำหรับคดีอื่น
บางคนก็คาดคะเนว่าเขาอาจจะป่วยหนัก
บางคนก็คิดว่าเขาอาจจะเป็นกะลาสี
ลงมือฆ่าแล้วหายตัวไปกับเรือที่ออกทะเลไป
แทบจะเป็นวิธีก่อคดีฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบ
และแน่นอนว่ามีทฤษฎีโรงพยาบาลจิตเวช
เหตุฆาตกรรมจบลง เพราะฆาตกรเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
ช่วงแรกๆ ของการสืบสวน ตำรวจมีผู้ต้องสงสัยจำนวนมาก
ตำรวจลากตัวคนไปสอบปากคำคนแล้วคนเล่า ราวกับใส่สายพานมาเลย
ทุกคนที่อาจจะถูกเรียกตัวได้ ที่มีพฤติกรรมน่าสงสัย
หรือดูเหมือนคนที่มีพยานเห็น
ตำรวจก็ต้องตามสืบพวกเขา
และเมื่อผ่านไปหลายปี
แน่นอนว่ามีคนมากมาย
ที่ค้นคว้าด้วยตัวเอง และรวบรวมรายชื่อผู้ต้องสงสัยเอง
และมีผู้ต้องสงสัยจำนวนหนึ่งที่ควรพิจารณาจริงจัง
ผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งในแฟ้มคดีของตำรวจ คือมอนทากิว จอห์น ดรูอิตต์
ดรูอิตต์เป็นทนายในเซาท์ลอนดอน
แต่เขาก็เป็นครูด้วย
ประมาณเดือนพฤศจิกายน ปี 1888 เขาถูกไล่ออก
พบศพของเขาลอยอยู่ในแม่น้ำเทมส์ วันสุดท้ายของปี 1888
เมื่อการฆาตกรรมหยุดลง
สิ่งหนึ่งที่ตำรวจคิดคือเขาฆ่าตัวตาย
ตำรวจจึงสืบสวนการฆ่าตัวตายทั้งหมดที่เกิดขึ้น
หลังเหตุฆาตกรรมแมรี่
การฆ่าตัวตายครั้งนึงที่เปิดเผยออกมา คือคดีของมอนทากิว จอห์น ดรูอิตต์
จากรายงานของตำรวจ
ครอบครัวของเขาเองก็คิดว่าเขาเป็นฆาตกร
พี่ชายเขาให้การว่า สภาพจิตใจเขาไม่ปกติมาสักพักแล้ว
พี่ชายเขาเจอจดหมายที่เขียนว่า เขารู้สึกว่าจะเป็นบ้า
เขาควรตายซะดีกว่า
แต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดที่บ่งชี้ว่า ดรูอิตต์เคยไปย่านไวต์แชปเปิล
ยิ่งเป็นไปได้ยากว่ามีคนเห็นเขา อยู่กับผู้หญิงเหล่านั้นในคืนเกิดเหตุ
ประเด็นหลักอยู่ที่เขาถูกพบว่า จมน้ำอยู่ในแม่น้ำเทมส์
ตอนสิ้นปีนั้น
นพ.ฟรานซิส ทัมเบิลที เป็นผู้ต้องสงสัยที่น่าสนใจที่สุดคนนึง
เขาเป็นผู้ต้องสงสัยคนเดียว ที่ถูกจับในข้อหาฆาตกรรม
ก่อนเหตุฆาตกรรมแมรี่ เคลลี่
เขาเป็นคนอเมริกัน แล้วได้รับการประกันตัว
เขาหนีการประกันตัวแล้วกลับไปอเมริกา
ตอนที่เขาอยู่นิวยอร์ก ทัมเบิลทีเริ่มให้สัมภาษณ์ว่า
"ผมถูกจับเพราะต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกร"
ทัมเบิลทีบอกว่า "ผมแค่ทำเหมือนที่ใครๆ ก็ทำ"
"ผมสนใจคดีนี้ เลยไปดูย่านที่เกิดเหตุ"
แล้วเขาก็ดันโดนจับ
ในฐานะผู้ต้องสงสัยก่อเหตุ คดีฆาตกรรมแจ็คเดอะริปเปอร์
แต่แน่นอน ไม่มีหลักฐานบ่งชี้ว่า เขาเป็นฆาตกรเลย
ผู้ต้องสงสัยคนสุดท้าย หลังจากทัมเบิลทีกับดรูอิตต์
มีแค่ชื่อว่าคอสมินสกี
ดูเหมือนชื่อคอสมินสกีมาจากแฟ้มของตำรวจ
ที่บรรยายว่าเขาเป็นคนโปแลนด์เชื้อสายยิว ที่ถูกจับส่งโรงพยาบาลจิตเวช
เราไม่รู้ว่าคอสมินสกีคือใคร
แต่มีการตรวจค้นที่ดูเหมือน
เป็นการตรวจค้นบันทึก ของโรงพยาบาลที่ค่อนข้างละเอียด
เพื่อตามหาคอสมินสกี
และคนเดียวที่ค้นเจอคือ ผู้ชายชื่อว่าแอรอน คอสมินสกี
แอรอน คอสมินสกีเคยอยู่ที่ไวต์แชปเปิล
เขาเป็นชายหนุ่มชาวโปแลนด์เชื้อสายยิว
แต่เขาไม่ได้เข้าโรงพยาบาลจนปี 1891
เขายังเดินเร่ร่อนอยู่แถวไวต์แชปเปิล สามปีหลังจากแมรี่ เคลลี่ถูกฆ่า
มันเลยไม่สอดคล้องกับความคิด
ที่ว่าผู้ต้องสงสัยถูกจับตัวไปไม่นาน หลังการฆาตกรรมครั้งล่าสุด
เซอร์โรเบิร์ต แอนเดอร์สัน
และสารวัตรโดนัลด์ ซัทเธอร์แลนด์ สวอนสัน
เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สุดสองคนในคดีนี้
ทั้งคู่ต่างคิดว่าผู้ชายชื่อคอสมินสกีเป็นฆาตกร
แอนเดอร์สันและสวอนสันอยู่ในสถานะที่รู้
หลักฐานทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ต้องสงสัย
ถ้าพวกเขาคิดว่าหลักฐานปรักปรำคอสมินสกี
แน่นหนากว่าหลักฐานปรักปรำผู้ต้องสงสัยคนอื่น
เขาก็ย่อมอยู่ในอันดับต้นๆ ของบรรดาผู้ต้องสงสัยว่าเป็นแจ็คเดอะริปเปอร์
ปัญหาเดียวคือเราพูดด้วยความมั่นใจไม่ได้
ว่าแอรอน คอสมินสกีเป็นคนเดียว กับคอสมินสกีที่พวกเขาคิดไว้
ตลอดหลายปีนั้น มีผู้ต้องสงสัยเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
และมีทฤษฎีมากมาย
ที่จริงแล้ว หนังจอห์นนี่ เดปป์ เรื่องชำแหละพิสดารจากนรก
และซีรีส์ของไมเคิล เคนจากปี 1988
อาจเป็นสองเรื่องแต่ง จากคดีริปเปอร์ที่โด่งดังที่สุด
ทั้งสองเรื่องนำเสนอว่า เซอร์วิลเลียม กัลล์เป็นริปเปอร์
เซอร์วิลเลียม กัลล์ที่ถูกหาว่าเป็นฆาตกร
ในหนังแทบทุกเรื่องที่เคยดู
ถูกเชื่อมโยงกับสิ่งที่เราเรียกว่า
ทฤษฎีสมคบคิดราชวงศ์มาตั้งแต่ยุค 1970
ทฤษฎีนี้อ้างว่า
พระราชนัดดาของพระราชินีวิกตอเรีย เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์
มีความสัมพันธ์กับโสเภณี จากอีสต์เอนด์และมีลูกด้วยกัน
เป็นลูกสาวชื่ออลิซ
อลิซมีพี่เลี้ยง แมรี่ เจน เคลลี่
แมรี่ เจนมีเพื่อนสี่คน
พอลลี่ นิโคลส์ แอนนี่ แชปแมน เอลิซาเบธ สไตรด์ แคทเธอรีน เอ็ดโดวส์
และทั้งกลุ่มนี้ก็เริ่มวางแผน แบล็กเมลราชวงศ์และรัฐบาล
ด้วยความลับเกี่ยวกับเด็กคนนี้
ดังนั้น หมอหลวงเซอร์วิลเลียม กัลล์
จึงถูกส่งไปตามหาพวกเธอแล้วฆ่าซะ
เพื่อปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับตลอดไป
ปัญหาของทฤษฎีนั้นคือ
เซอร์วิลเลียม กัลล์ เป็นเส้นเลือดในสมองแตกในปี 1887
เขาจึงไม่สามารถเข็นตัวเองไปทั่วไวต์แชปเปิล
ก่อเหตุฆาตกรรมและชำแหละศพแบบนั้นได้
เซอร์วิลเลียมไม่เคยเป็นผู้ต้องสงสัยในสมัยนั้น
ชื่อของเขาไม่ปรากฏในแฟ้มข้อมูลของตำรวจ
ในหนังสือพิมพ์สมัยนั้น
ในเอกสารใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ในตอนนั้นเลย
แน่นอนว่าเมื่อทฤษฎีนั้นถูกลบล้างโดยสิ้นเชิง
มันยังอยู่ในความทรงจำของผู้คนต่อไป
หลายคนอยากโทษใครก็ได้ที่มีชีวิตอยู่ในตอนนั้น
และฉันคิดว่าคนมากมาย ถูกกล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน
เพราะน่าเศร้าที่เหลือบันทึกอยู่เพียงน้อยนิด
คดีฆาตกรรมแจ็คเดอะริปเปอร์ ตามที่คนส่วนใหญ่มักจะคิดถึง
เกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ปี 1888
เท่ากับมีเหยื่อห้าคนในเวลาไม่กี่สัปดาห์
แต่แฟ้มคดีของตำรวจมีแฟ้มที่ชื่อว่า คดีฆาตกรรมไวต์แชปเปิล
ซึ่งอยู่ในช่วงปี 1888 ไปจนถึงปี 1891
และครอบคลุมมากกว่าเหยื่อห้ารายนี้
เราไม่รู้ว่ามีเหยื่ออีกกี่คน
ในบรรดาเหยื่อรายอื่น ในแฟ้มคดีฆาตกรรมไวต์แชปเปิล
ที่อาจจะถูกฆ่าโดยแจ็คเดอะริปเปอร์
มีแฟ้มที่เราเรียกว่า "แฟ้มผู้ต้องสงสัย"
เกี่ยวกับคนที่เคยถูกสอบปากคำ ในคดีเดอะริปเปอร์
และอาจเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่สักพัก
แฟ้มนั้นหายไปแล้ว เราไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน หรือเกิดอะไรขึ้นกับมัน
เป็นที่รู้กันดีว่าหลังจากช่วงยุค 1880
เข้าสู่ยุค 1890
ตำรวจได้รับอนุญาตให้เข้าไปตรวจดูเอกสารได้
และดูเหมือนว่าจากจุดนั้น เอกสารบางหน้าหรือบางรายงาน
ภาพถ่ายเหยื่อที่เรามีทุกวันนี้
ค่อยๆ ถูกเอาออกไปโดยนักล่าของที่ระลึก
รายงานของบอนด์หายไปจากแฟ้มนานหลายปี
ตอนที่ได้คืนมา มันก็ส่งไปที่สกอตแลนด์ยาร์ดโดยไม่ระบุชื่อผู้ส่ง
จดหมาย "เจ้านายที่รัก" หายไป
โชคดีที่ได้กลับคืนมา
และภาพถ่ายเหยื่อบางภาพ
ถูกค้นพบในช่วงสองสามทศวรรษที่ผ่านมา
มันเหมือนการต่อจิ๊กซอว์
คุณมีชิ้นส่วนทั้งหมดแล้ว
แต่บางชิ้นดันต่อไม่เข้ากับจิ๊กซอว์นั้น
เลยได้แต่ต่อชิ้นส่วนที่น่าจะกลายเป็นภาพได้
จนพอได้เป็นภาพ แต่ก็มีบางส่วนที่หายไป
มันน่าหงุดหงิดนะ ในฐานะนักประวัติศาสตร์อาชญากรรม
ที่พูดไม่ได้ว่าใครเป็นคนทำ
และที่สำคัญกว่านั้นคือ การไขคดีฆาตกรรมพวกนี้ได้
เพื่อครอบครัวและทายาทของเหยื่อ เพราะพวกเขายังอยู่ข้างนอกนั่น
ยิ่งมีคนสนใจคดีนี้มากเท่าไหร่ ข้อเท็จจริงก็จะยิ่งกระจ่างมากขึ้น
และยิ่งข้อเท็จจริงกระจ่างมากขึ้น เรื่องราวก็จะดำเนินต่อ
พัฒนาไปและมีหลายมุมมอง
และไปในทิศทางที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะไปได้
แน่สิ เราอยากรู้ว่าแจ็คเดอะริปเปอร์เป็นใคร
ถ้าได้รู้ตอนจบของปริศนาก็จะเยี่ยมมาก
สิ่งที่เราอยากได้คือข้อมูลใหม่ๆ อะไรก็ได้
อะไรก็ได้ที่คนมี
อาจจะมีเอกสาร ซ่อนอยู่ในห้องใต้หลังคาของใครสักคน
อาจจะอยู่ในห้องใต้ดิน
ผมเชื่อว่าอาจมีบางอย่างอยู่ข้างนอก
ที่จะทำให้คดีคืบหน้าไปได้ และอาจคลี่คลายคดีได้ด้วย
สักวันอาจจะมีใครสักคน เปิดหีบหรือกระเป๋าออกมา
แล้วมีหลักฐานที่ระบุตัวตน แจ็คเดอะริปเปอร์อยู่ในนั้น
แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น มันยังเป็นปริศนาอยู่
(ถ้าคุณมีเอกสารหรือสิ่งของอะไรก็ตาม)
(ที่เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมแจ็คเดอะริปเปอร์ ไปที่ UNSOLVED.COM)
คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ