โทโทโร่ เพื่อนรัก
พ่อคะ ลูกกวาดค่ะ
ขอบใจจ้ะ
- ไม่เหนื่อยนะ - ไม่ค่ะ
เราใกล้จะถึงแล้ว
เมย์หลบเร็ว
ไม่ใช่ตำรวจ
สวัสดีค่ะ
พ่อแม่หนูอยู่มั้ย เราเพิ่งย้ายมาใหม่
ขอบใจนะ
สวัสดีครับ ผมชื่อคุสะคาเบะ
พวกเราย้ายมาจากในเมือง
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก
ขอบใจมากนะ
มาถึงแล้ว
รอด้วย
- เมย์ดูสะพานนี่สิ - สะพาน
มีปลาด้วย นั่นอีกตัวนึง
ลูกชอบที่นี่รึเปล่า
พ่อคะ
มันเยี่ยมเลย
อุโมงค์ต้นไม้
ดูสิ
เร็วสิคะ
บ้านโทรมจัง
โทรมจัง
อย่างกับบ้านผีสิงแน่ะ
ผีสิงเหรอ
ไม้ผุหมดแล้ว
- บ้านจะพังแล้ว - พังแล้ว
เมย์ ดูนั่นสิ
ดูโน่น
ต้นใหญ่จังเลย
พ่อคะ นั่นต้นอะไรคะ
ต้นโอ๊คน่ะลูก
ต้นโอ๊ค
ถอดรองเท้าออกก่อนนะเด็ก ๆ
ลูกโอ๊ค
ขอดูหน่อย
นั่นอีกเม็ดนึง
ของหนู
ถอยหน่อยเมย์ พ่อเปิดประตูไม่ได้ถ้าลูกนั่งอยู่
ลูกโอ๊ค
พ่อคะ มีลูกโอ๊คหล่นจากเพดาน
หล่นจากเพดาน
คงมีกระรอกทำรังในนี้
กระรอก
แต่พวกหนูก็ชอบลูกโอ๊คเหมือนกัน
หนูอยากได้กระรอกมากกว่า
วางวิทยุไว้ตรงไหนครับ
ไว้ตรงนี้ก็ได้ครับ
ซัทสึกิพ่อจะขนของไปไว้ด้านหลัง เปิดประตูหลังบ้านให้ที
ได้ค่ะ
เร็วเข้า
รอด้วย
เร็วหน่อย
ลุยเลย
- ห้องอาบน้ำ - ใช่
พี่ว่ามันคงไปแล้ว
เจอห้องอาบน้ำแล้วเหรอ
พ่อคะ มีตัวอะไรไม่รู้ในบ้าน
- กระรอกเหรอ - ไม่ใช่ค่ะ
ไม่ใช่นกแล้วก็ไม่ใช่หนู ตัวดำ ๆ วิ่งไปทั่วบ้านเลย
ไหนพ่อดูซิ
ไงคะ
อาจจะเป็นภูติน้อยก็ได้
ภูติน้อยเหรอคะ
เหมือนในนิทาน
งั้นก็ผี แต่ผีไม่ชอบออกมาตอนกลางวัน
คนทั่วไปมองไม่เห็นภูติน้อย แต่ทุกคนจะรู้เวลาเข้าไปในที่มืด
อย่างงั้นเหรอคะ
ภูติน้อยแสนซนออกมาเถอะนะ
พ่อขอแรงหน่อย
สงสัยจะมีคนเอาบันไดไปซ่อนไว้
ลูกช่วยหาบันไดแล้วขึ้นไป เปิดหน้าต่างให้หน่อยได้มั้ย
ได้ค่ะ
รอหนูด้วย
ห้องน้ำ
ไม่ใช่ตรงนี้
- นี่ก็ไม่ใช่ - ไม่ใช่
- ไม่มี - ไม่มี
ไม่มี
เมย์ พี่เจอบันไดแล้ว
มืดตื๋อเลย
อาจจะเจอภูติน้อยก็ได้
ลูกโอ๊ค
ภูติน้อยแสนซนออกมาเถอะนะ
เรารู้ว่าเธออยู่ที่นี่ภูติน้อย
ออกมาเถอะ
โอเค ยก
พ่อคะ มีอะไรไม่รู้อยู่ในบ้านค่ะ
แจ๋วไปเลย
พ่อฝันอยากอยู่บ้านผีสิงนานแล้ว ตั้งแต่พ่อยังเป็นเด็ก
ระวัง
ตายแล้ว
จับได้แล้ว พี่คะ
ไงจ๊ะ
เมย์
แข็งแรงจังเลยนะ
นี่เพื่อนบ้านของเรา เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้
ลูก 2 คนจะเรียกว่าคุณยายก็ได้นะ
หนูซัทสึกิแล้วนี่เมย์ค่ะ
ยินดีที่รู้จักค่ะ
ยินดีที่รู้จักนะจ๊ะ
เป็นเด็กมีมารยาทดีจริง ๆ
ขอโทษที่ไม่ได้ทำความสะอาดบ้าน ก่อนที่คุณจะย้ายเข้ามา
ไม่เป็นไรครับ
ช่วงนี้งานในไร่ยุ่งมาก
แต่ฉันจัดการเช็ดฝุ่นไปบ้างแล้วนิดหน่อย
มือสกปรกจังเลย
ไปเล่นซนอะไรมา
หนูจับภูติน้อยได้แต่มันหนีไปแล้ว
เท้าเธอ
เท้าพี่ก็เปื้อนเหมือนกัน
มีภูติปล่อยฝุ่นอยู่ในบ้าน
“ภูติปล่อยฝุ่น”
ภูติตัวดำปากกว้าง ที่ชอบหลอกคนในบ้านเหรอคะ
ใช่แล้วจ้ะ
พวกมันชอบอาศัยอยู่ในบ้านเก่า
แล้วก็ชอบวิ่งไปทั่วบ้าน ทิ้งฝุ่นสกปรกไปทั่ว
ยายเคยเห็นพวกมันเหมือนกัน ตอนยังเป็นเด็กเหมือนพวกเธอ
พวกเธอก็เห็นมัน น่าสนใจใช่มั้ย
พวกมันเป็นผีใช่มั้ยครับ
อย่าห่วงเลย ไม่มีอะไรต้องกลัว
ถ้าเราเป็นคนดีมันจะไม่ทำอะไรเรา
จากนั้นพวกมันก็จะย้ายออกไปเอง
ป่านนี้ข้างบนโน้นคงกำลังหารือกัน เรื่องย้ายออกไปจากบ้านแน่
เมย์ พวกมันจะย้ายออกไปแล้ว
- หนูไม่อยากให้พวกมันไป - แล้วถ้ามีภูติตัวใหญ่เบ้อเริ่มไล่ตามเธอล่ะ
- แล้วไง หนูไม่กลัวหรอก - งั้นเหรอ
เวลาตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ก็ไปเองได้แล้วสิ
มาเถอะ ทำงานกันดีกว่า
ใครอยากสูบน้ำใต้ดินขึ้นมาบ้าง
หนูทำเอง
หนูไปด้วย
เมย์รอตรงนี้นะ
พี่จับปลาได้มั้ย
คุณยายคะ เครื่องสูบน้ำใช้ได้
ทำไปเรื่อย ๆ นะ
อย่าหยุดจนกว่าจะได้น้ำเย็น ๆ
ได้ค่ะ
เธอนั่นเอง
มีอะไรให้ช่วยมั้ย
แม่ฉันให้เอาไอ้นี่มาให้
อะไรเหรอ
แล้วมันอะไรกันล่ะ
คันตะใช่มั้ย
พวกบ้านนั้นน่ะ
บ้านเธอเป็นบ้านผีสิงรู้มั้ย
คันตะ
ถ้าพ่ออายุเท่าเขา ก็คงทำอย่างงั้นเหมือนกัน
หนูเกลียดเด็กผู้ชาย
แต่ขนมที่เขาเอามาให้ มันอร่อยมากเลย
งั้นกินให้หมดเลยนะ
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณมากนะครับ
ลาก่อนค่ะ
บ้านนี้เก่าจังเลย หนูว่ามันต้องพังลงมาแน่ ๆ
คงเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว เพราะเราย้ายเข้ามาแล้ว
หัวเราะให้ดัง ๆ เลย
พวกผีจะได้ไม่กล้ามาหลอกเรา
หนูไม่ได้กลัวซักหน่อย
หนูไม่ได้กลัวผี
หนึ่ง-สอง, หนึ่ง-สอง, หนึ่ง-สอง
นั่นแหละเหยียบให้ทั่วเลย ดีมาก
ทำเวลาได้ดีมาก งานเสร็จแล้ว
จับแน่น ๆ
คุณยายคะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
บ้านคุสะคาเบะ จะไปไหนกัน
จะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลค่ะ
- ฝากบอกแม่นะว่ายายขอให้หายป่วยเร็ว ๆ - ค่ะ
ทางนี้
พ่อคะ นั่นไงคะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีจ้ะ
แม่คะ
ไงจ๊ะเมย์ ดีใจจังที่ได้เจอลูก
พ่อพาเราหลงทางตลอดเลยค่ะ
งั้นเหรอจ๊ะ
ไม่ไปโรงเรียนเหรอ
วันนี้วันหยุดค่ะแม่
จริงด้วย
พ่อคุยกับคุณหมออยู่
แม่ดีใจมากที่ได้เจอพวกลูก
ย้ายบ้านเป็นยังไงบ้าง
- จัดของเสร็จรึยัง - ค่ะ
บ้านผีสิง
แม่อยากมีผีในบ้านมั้ยคะ
แน่นอนจ้ะ
แทบอดใจรอเจอพวกมันไม่ไหวแน่ะ
บอกแล้วเห็นมั้ย
เมย์กลัวแม่จะไม่กลับบ้าน เพราะเป็นบ้านผีสิง
ลูกชอบมั้ยจ๊ะ
ค่ะ
หนูไม่กลัวเลยค่ะแม่
ผมสวยจัง ลูกทำเหรอซัทสึกิ
ค่ะแม่
มันสวยมาก ลูกโชคดีจังเลยนะ
- ค่ะ พี่แว้ดหนูตลอดเลย - ก็เธอไม่อยู่นิ่งเลยนี่
ดูผมลูกสิซัทสึกิ แน่ใจนะว่ามันไม่สั้นเกินไป
หนูชอบไว้ผมสั้น
- แปรงผมหนูมั่ง - รอก่อนสิเมย์
ผมลูกไม่พันกันเลย
แม่เองก็ผมแบบนี้สมัยเป็นเด็ก
อีกหน่อยผมหนูจะพันกันใช่มั้ยคะ
หนูอยากตัวสูงเหมือนแม่จัง
อีกหน่อยก็สูงจ้ะ
ลูกกับแม่คล้ายกันมากเลยนะ
แม่ดูดีขึ้นเยอะเลยนะคะ
ใช่แล้วล่ะ
หมอบอกว่าแม่จะกลับบ้านได้เร็ว ๆ นี้
แม่จะกลับบ้านแล้ว
- หมายถึงพรุ่งนี้ใช่มั้ยคะ - พ่อว่าพรุ่งนี้คงจะเร็วไปหน่อย
แม่บอกว่าจะนอนฟูกเดียวกับหนูด้วย
เธอบอกว่าไม่กลัวถ้าต้องอยู่คนเดียว
ก็นอนคนเดียวได้แล้วสิ
ก็แม่เขากลัวนี่
พ่อคะ เช้าแล้วนะคะ
ตื่นค่ะพ่อ
โทษที พ่อนอนเพลินอีกแล้ว
วันนี้หนูต้องห่อข้าวไปโรงเรียน
จริงด้วย พ่อลืมสนิทเลย
ไม่เป็นไรค่ะ
หนูทำเผื่อพ่อกับน้องด้วย
- ไหม้แล้วนะ - รอเดี๋ยว
กล่องนี้ของเมย์
ของหนูเหรอ
เมย์ นั่งลงแล้วกินซะ
อย่างงี้นะ
ปิดฝาไว้มันจะได้ไม่ชืด
ซัทสึกิ
มิจิโกะ
สวัสดี
มีเพื่อนใหม่แล้วเหรอ
พี่ซัทสึกิได้เวลาแล้วนะ
เราจะเดินไปโรงเรียนกัน
ไปก่อนนะคะ
แล้วเจอกันค่ะ
- โชคดีนะ - โชคดีนะลูก
- สวัสดีจ้ะ - สวัสดี ไปกันรึยัง
อรุณสวัสดิ์
พ่อคะ หนูตัวโตขึ้นมั้ย
โตสิ
นั่นลูกจะไปไหน
จะออกไปเล่นข้างนอกค่ะ
พ่อคะข้าวกลางวันล่ะคะ
อะไรนะ
พ่อเล่นเป็นร้านขายดอกไม้นะ
ไงเจ้าลูกอ๊อด
จ๊ะเอ๋ ก้นโบ๋เลย
ลูกโอ๊ค
เธอเป็นใครน่ะ
ภูติตัวใหญ่เหรอ
โทโทโร่
ชื่อโทโทโร่งั้นเหรอ
ใช่ ตอนนี้มันเป็นชื่อเธอแล้ว
โทโทโร่
- บ๊าย บาย - แล้วเจอกันนะ
- กลับมาแล้วค่ะ - ไงลูก
- เที่ยงแล้วเหรอ - เมย์ล่ะคะ
น้องชอบข้าวกล่องมั้ยคะ
ยังไม่ได้กินเลย แต่วิ่งวุ่นถามหาข้าวกล่องทั้งวัน
เมย์
พ่อคะ หนูเจอหมวกของเมย์
เมย์
ตื่นได้แล้ว
นึกยังไงถึงมาหลับอยู่ที่นี่
- โทโทโร่ ล่ะ - โทโทโร่
โทโทโร่ อยู่ไหน
เธอคงจะฝันไป
ไม่ หนูเจอจริง ๆ นะ
โทโทโร่ หมายถึงยักษ์ในนิทานน่ะเหรอ
ใช่ หนูเรียกมันว่าโทโทโร่
ตัวมันขนยาวแล้วปากมันก็ใหญ่มาก
มีตัวเล็ก ๆ ตัวนึง
อีกตัวใหญ่ขึ้นมาหน่อย
แล้วก็ตัวเบ้อเริ่มอีกตัวนึงกำลังหลับอยู่
อยู่นี่เอง
ที่นี่สร้างเป็นฐานลับได้เลยนะเนี่ย
เมย์บอกว่าเจอโทโทโร่ที่นี่
โทโทโร่เหรอ
ทางนี้ค่ะ
รอด้วย
ที่นี่เหรอ
ไม่ใช่
- ครั้งก่อนอุโมงค์พาหนูไปที่ต้นไม้ใหญ่ - ไม่เห็นมีต้นไม้ที่ไหนเลย
จะไปไหนน่ะ
เมย์กลับมา
เชิญหัวเราะไปเลย
หนูเห็นโทโทโร่ จริง ๆ
หนูไม่ได้โกหก
เมย์
หนูไม่ได้โกหกนะคะ
ซัทสึกิกับพ่อเชื่อลูก
แล้วพ่อก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ลูกคงจะเจอเทพพิทักษ์ป่าเข้า
หมายความว่าลูกโชคดีมาก
แต่ลูกจะเห็นก็ต่อเมื่อพวกเขาอยากให้เห็น
- ไปแสดงความเคารพกันดีกว่า - แสดงความเคารพเหรอคะ
ใช่แล้ว เราไปกันเถอะ
- เมย์ ลูกตัวหนักขึ้นนะ - นี่ต้องเป็นต้นโอ๊คแน่ ๆ
ต้นมันใหญ่มากเลย
ที่นี่แหละ
- ต้นไม้ของโทโทโร่เหรอ - ใช่
เร็วหน่อยสิคะพ่อ
- โพรงโทโทโร่ หายไปแล้ว - แน่ใจนะว่าที่นี่
พ่อคะน้องบอกว่าโพรงหายไป
เทพพิทักษ์ป่าคงไม่อยากให้ใครเห็น
แต่หนูก็อยากเห็นพวกเขาเหมือนกัน
ลูกจะได้เห็นถ้าลูกโชคดี
เป็นต้นไม้ที่สมบูรณ์มาก
มันคงอยู่ที่นี่มานานแล้ว
สมัยก่อนต้นไม้กับคนเคยเป็นเพื่อนกัน
ตอนเห็นต้นไม้พ่อก็รู้เลยว่าที่นี่ เหมาะมากที่ครอบครัวเราจะย้ายมา
พ่อคิดว่ามันจะช่วยให้แม่หายป่วยเร็วขึ้น
มาทำความเคารพต้นไม้กัน แล้วจะได้กลับไปกินข้าวเที่ยง
- หนูอยากเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังจังเลย - หนูด้วย
ทั้งหมดตรง
ขอบคุณที่คอยดูแลเมย์
- กรุณาดูแลเราต่อไปด้วยนะครับ - กรุณาดูแลเราต่อไปด้วยนะคะ
- ใครถึงบ้านทีหลังคนนั้นแพ้ - ขี้โกงนี่คะพ่อ
รอด้วย
เร็วเข้า
รอหนูด้วย
วันนี้พวกเราเจอเรื่องน่าตื่นเต้นด้วย
เมย์เจอเทพพิทักษ์ป่าชื่อว่าโทโทโร่
หนูเองก็อยากเห็นด้วยเหมือนกัน
คันตะ ไปโรงเรียนสายแล้วนะ
ฮะ
เหม่ออะไร
เมย์
- คุณครูคะ - จ้ะ ซัทสึกิ
น้องสาวหนูมาค่ะ
คุณยาย มีอะไรคะ
ยายก็ไม่รู้
น้องบอกว่าจะไม่หยุดร้องไห้ ถ้ายายไม่พามาหาหนูที่นี่
จริงเหรอคะ
เมย์ วันนี้เธอต้องอยู่กับคุณยาย
พี่ต้องเรียนหนังสือ แล้วพ่อก็ไปมหาวิทยาลัย
พี่เหลือเวลาเรียนอีก 2 ชั่วโมง
อยู่กับคุณยายไปก่อนได้มั้ย
ก่อนหน้านี้หนูก็ยังดี ๆ อยู่เลยนี่
หนูจะลองปรึกษาคุณครูดูค่ะ
คุณแม่ของซัทสึกิต้องเข้าโรงพยาบาล วันนี้เมย์จะนั่งเรียนกับพวกเรา
มาต้อนรับเธอกันดีกว่านะ
- ครับ - ค่ะคุณครู
- วาดรูปอะไรเหรอ - โทโทโร่ ตัวใหญ่
อยู่เงียบ ๆ หน่อยได้มั้ย
บ๊าย บายเมย์
วันนี้ฉันอยู่เย็นไม่ได้นะ
เดี๋ยวฉันบอกคุณครูให้เอง
- แล้วเจอกันนะ - บ๊าย บาย
เร็วหน่อยเมย์ ฝนจะตกแล้ว
ไม่ทันจนได้
มานี่สิ
หนูไม่ร้องไห้ หนูเก่งใช่มั้ย
เก่ง
แต่เรายังไม่ถึงบ้านเลย
ขอเราหลบฝนอยู่ด้วยซักพักนะคะ
แต่ว่า...
พวกเราโชคดีจังเนอะ
แต่ร่มมีรูเพียบเลย
- พ่อลืมเอาร่มไปด้วย พี่จะไปรับพ่อ - หนูไปด้วย
ทำไมล่ะ ก็ผมลืมนี่
คนโง่ที่ไหนลืมร่มไว้ที่โรงเรียน ตอนฝนตก
เจ็บนะแม่
ลูกเอาร่มไปแกว่งเล่นจนพังแน่ ๆ
ผมเปล่านะ
รบกวนด้วยนะคะ
ซัทสึกิกับเมย์เข้ามาสิจ๊ะ
คุณแม่คะ
- ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลเมย์นะคะ - ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ช่วยมากกว่านี้
หนูเอาร่มที่คันตะให้ยืมมาคืนค่ะ
- ตายจริง เรื่องเป็นแบบนี้เอง - หนูกับน้องเดินกลับจากโรงเรียนด้วยกัน
เขาใจดีมากเลยค่ะที่ช่วยพวกเรา
- ฝากขอบคุณด้วยนะคะ - ไม่เป็นไร คันตะต้องช่วยอยู่แล้ว
เขาตากฝนกลับบ้านประจำแหละจ้ะ
- จะออกไปรับพ่อเหรอ - ค่ะ
- เด็กดีจังเลย ลาก่อนจ้ะ - ลาก่อนค่ะ
ดีใจอะไรนักหนา
เปล่านี่ฮะ
รถมาแล้ว
ขึ้นรถมั้ยจ๊ะ
ไปได้
พ่อไม่อยู่บนรถ
พ่อคงขึ้นรถคันถัดไป
อยากกลับไปรอที่บ้าน กับคุณยายรึเปล่า
มีอะไรเหรอ
เมย์ง่วงแล้วใช่มั้ย
พี่นึกไว้แล้วเชียว
ไม่อยากกลับไปรอกับคุณยายเหรอ
ไม่เอา
ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อก็มาแล้ว
รถเมล์มาช้าจังเลย
มานี่
โทโทโร่
เดี๋ยวนะ
ลองดูสิ
เร็วเข้า เมย์จะหล่นแล้ว
ถือมันไว้เหนือหัวแบบนี้
รถเมล์มาแล้ว
โทโทโร่ เอาร่มพ่อไปแล้ว
พ่อขอโทษที่มาช้านะ
ไปได้
รถไฟมาถึงช้า เลยต้องรอรถเมล์เที่ยวถัดไป
เป็นห่วงพ่อเหรอ
โทโทโร่ มาค่ะพ่อ หนูเห็นเขา
เราเห็นรถเมล์เหมียวด้วยค่ะ
- คันใหญ่มาก - ตาโตเท่านี้แน่ะ
มันเจ๋งไปเลย
- หนูเห็นโทโทโร่แล้ว - หนูก็เห็น
เยี่ยมไปเลย
- พ่อคะ อุ้มเราสิคะ - เร็วสิคะพ่อ
แม่คะ
วันนี้เราเจอเรื่องประหลาดมากค่ะ
หนูยังตื่นเต้นไม่หาย
โทโทโร่ ให้ของขวัญวิเศษเรา
มันถูกห่อไว้ด้วยใบไผ่
แล้วก็ผูกไว้ด้วยเชือกที่ทำจากหญ้า
พอเรากลับถึงบ้านแล้วเปิดออกดู
มีลูกโอ๊คอยู่เต็มไปหมด
พวกเราอยากปลูกป่าสวย ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นโอ๊ค
เราเลยปลูกมันไว้ในสวนหลังบ้าน
แต่ต้นไม้ไม่งอกเลย
เมย์คอยเฝ้าดูมันทุกวัน
รอให้เมล็ดแตกหน่อออกมา
เธอดูเหมือนปูตัวเล็ก ๆ เลยค่ะ
ใกล้ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว
หนูแทบรอออกไปเล่นข้างนอกไม่ไหว
รักแม่ค่ะ
ซัทสึกิ
พร้อมนะ
แล้วก็...ยกขึ้น
- นอนได้แล้วเด็ก ๆ - เดี๋ยวค่ะพ่อ
พ่อว่าพรุ่งนี้ต้นไม้จะงอกมั้ยคะ
ไม่รู้สิ
ลูกถามโทโทโร่สิ เขาน่าจะรู้
ราตรีสวัสดิ์
เมย์
แปลงที่เราฝังลูกโอ๊ค
ใช่ เราทำได้
พวกเราบินฉิวเลย
ต้นไม้ไปไหนแล้ว
ต้นไม้งอกแล้ว
- มันไม่ใช่ความฝัน - ไม่ใช่ความฝัน
- ทำได้แล้ว - ทำได้แล้ว
คุณคุสะคาเบะครับโทรเลขครับ
คุณคุสะคาเบะครับ
โทรเลขถึงคุณครับ
ไม่มีคนอยู่เหรอ
คุณยายคะ
อยู่นี่จ้า
ฝักนี้กินได้แล้วนะ
ฝักนี้ล่ะคะคุณยาย
แก่แล้วจ้ะ
สวนของคุณยายเหมือนตลาดเลย
เราทำงานกันนานแล้ว พักเหนื่อยกันก่อนนะ
เย็นเจี๊ยบเลย
ทานล่ะนะคะ
อร่อยจัง
ยายดีใจที่พวกหนูชอบ
ผักสดดีต่อสุขภาพนะ
- มันจะช่วยให้แม่หายป่วยมั้ยคะ - ได้แน่นอน
ถ้าแม่ของหนูกินผักของยาย รับรองว่าต้องหายวันหายคืนแน่ ๆ
เยี่ยมเลยค่ะ
หนูอยากให้แม่กลับบ้านวันเสาร์นี้
แม่จะนอนกับหนู
ในที่สุดก็ได้ออกจากโรงพยาบาลซะที
ยังค่ะ หมออยากให้แม่ปรับตัว ให้ชินกับบ้านใหม่อีกซักหน่อย
แม่จะกลับบ้านวันจันทร์
ยายเห็นด้วย
ไว้เราค่อยให้กินผักของยาย ทีหลังแล้วกัน
หนูจะให้แม่กินข้าวโพดที่หนูเก็บ แม่จะหายเร็วใช่มั้ยคะ
ยายว่าแม่เขาต้องดีใจมากแน่ ๆ
ใช่ค่ะ
- บุรุษไปรษณีย์เอาโทรเลขมาให้เธอ - โทรเลขเหรอ
เย็นนี้พ่อจะไม่กลับบ้านซะด้วย
เปิดดูซิ เผื่อจะเป็นเรื่องด่วน
ได้ค่ะ
“กรุณาติดต่อชิชิโคคุยามะ”
ชิชิโคคุยามะ
โรงพยาบาลของแม่
ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่แน่
- เราต้องรีบไปที่โรงพยาบาลด่วนที่สุด - ใจเย็นก่อนนะ
เราต้องติดต่อพ่อของหนูซะก่อน
หนูรู้เบอร์โทรศัพท์มหาวิทยาลัย
แต่บ้านเราไม่มีโทรศัพท์
คันตะ พาซัทสึกิไปที่บ้านลุง แล้วก็ให้เธอใช้โทรศัพท์
ครับยาย
เมย์รออยู่กับยายที่นี่เถอะ
เมย์ กลับไปอยู่กับคุณยายซะ
ฮัลโหล ต่อทางไกลค่ะ
เบอร์โทรศัพท์โตเกียว 31-1382 ค่ะ
ใช่ค่ะ
แม่หนูนี่น่ารักดีนะคันตะ
ฮัลโหล
ค่ะ
มหาวิทยาลัยเอคาคุจิเหรอคะ
ขอสายคุณคุสะคาเบะค่ะ
หนูชื่อซัทสึกิ คุสะคาเบะ
พ่อคะ ซัทสึกิค่ะ
มีอะไรลูก
โรงพยาบาลเหรอ เข้าใจแล้ว
- พ่อจะรีบโทรไปเดี๋ยวนี้ - แม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ
- ทุกอย่างเรียบร้อยใช่มั้ยคะ - อย่าห่วงเลยลูก
พ่อจะโทรไปที่โรงพยาบาล แล้วจะโทรหาลูกอีกที
คอยโทรศัพท์พ่ออยู่แถวนั้นนะ
ค่ะพ่อ
พ่อต้องวางสายก่อนนะลูก
คุณยายคะ
หนูขอรออยู่ที่นี่ก่อนนะคะ
พ่อบอกว่าเดี๋ยวจะโทรกลับมา
ได้สิจ๊ะ ทำตัวตามสบายเถอะ
พี่คะ
ถอยไปนะ
อย่าแตะเชียว นี่ของแม่ฉัน
แย่มาก
แม่ต้องกินมันจะได้หายป่วย
เมย์ หมอบอกว่าแม่อาการไม่ค่อยดี
วันหยุดนี้แม่เลยยังกลับบ้านไม่ได้
ไม่จริง
มันช่วยไม่ได้
ถ้าแม่รีบกลับอาการแม่จะแย่ลง
ไม่จริง
เมย์ เราก็แค่รอแม่นานอีกหน่อย
ไม่เอา
เธออยากให้แม่ตายใช่มั้ยถึงจะพอใจ
ไม่นะ
ชอบทำตัวเป็นเด็ก
โตซะทีซิ
อย่าร้องเลย
หนูเกลียดพี่ที่สุดเลย
เรามาเก็บผ้ากันดีกว่า
อย่าเศร้าไปเลย ยายอยู่นี่แล้วนะ
พ่อของหนูอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
หมอบอกว่าแม่เขาแค่เป็นหวัด
เสาร์หน้าก็กลับบ้านได้แล้ว
คราวที่แล้วหมอก็บอกแบบนี้
หมอบอกว่าแม่แค่เป็นหวัดนิดหน่อย
2-3 วันก็กลับบ้านได้แล้ว
หนูจะทำไงดีถ้าแม่ตาย
ซัทสึกิ
แม่อาจจะตายแล้วก็ได้
ไม่ อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ
แม่ของหนูจะทิ้งเด็กน่ารัก อย่างพวกหนูไปได้ยังไง
อย่าร้องนะ
ยายจะอยู่ที่นี่จนกว่าพ่อเขาจะกลับ
เมย์
กลับมารึยังคะ
- ไม่ได้อยู่ที่ป้ายรถเมล์เหรอ - เปล่าค่ะ
แปลกจังเลย
พอจะนึกออกมั้ยว่าน้องไปไหน
หนูดุน้องเมื่อเช้านี้
เธออยากให้แม่กลับมาบ้าน
คุณยายคะ
เมย์ต้องไปที่โรงพยาบาลแน่ ๆ
คิดว่าน้องเดินไปหาแม่ที่โรงพยาบาลเหรอ
- มันตั้ง 3 ชั่วโมงเชียวนะกว่าจะเดินไปถึง - หนูจะไปดูค่ะ
คันตะ เร็วเข้า
รีบกลับบ้านแล้วไปบอกพ่อ
เมย์หายไป เราต้องการคนช่วยตามหา
พี่พูดไม่ดีกับเธอ พี่ผิดเอง
เมย์
ขอโทษนะคะคุณลุง
ว่าไง
หนูกำลังตามหาน้องสาว
เห็นเด็กผู้หญิงผ่านมาบ้างมั้ยคะ
เด็กผู้หญิงเหรอ
ไม่เห็นนะ
ลุงไม่ทันสังเกต
ยังไงก็ต้องลองหาดู
แน่ใจนะว่ามาทางนี้
หนูไม่รู้ค่ะ
เมย์
หยุดก่อนค่ะ
จะบ้ารึไง
หนูกำลังตามหาน้องสาว เห็นเดินผ่านมาบ้างมั้ยคะ
เด็กผู้หญิงเหรอจ๊ะ
หนูคิดว่าน้องคงไปที่โรงพยาบาล
เธออายุแค่ 4 ขวบ
ฉันไม่เห็นนะ เธอล่ะ
ไม่เห็นเลย
พวกเราก็เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล แต่ไม่เห็นเด็กผู้หญิงตามทางผ่านเลยนะ
ค่ะ ขอบคุณค่ะ
หนูมาจากที่ไหน
มัตซึโกะค่ะ
มัตซึโกะ
เดินมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง
โชคดีนะ
ซัทสึกิ
คันตะ
- เจอมั้ย - ไม่ เธอก็ยังไม่เจอล่ะสิ
พ่อฉันพาคนในหมู่บ้านออกตามหาแล้ว
ฉันจะขี่จักรยานไปดูที่โรงพยาบาลให้
เธอน่าจะกลับบ้าน
ฉันจะไปดูแถวนี้ก่อน
ฉันคิดว่าเธอต้องหลง ระหว่างทางไปโรงพยาบาล
เมื่อกี้มีคนเจอรองเท้าแตะในสระน้ำ
เรายังไม่รู้ว่าใช่รองเท้าเมย์รึเปล่า
เจอน้องสาวรึยัง
คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองด้วยเถอะ
- ตรงที่น้ำลึกล่ะ ลองหาทางโน้นซิ - มีไม้ค้ำถ่ออีกมั้ย
- คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองด้วยเถอะ - คุณยายคะ ซัทสึกิมาแล้วค่ะ
คุณยายคะ
นี่ไง ใช่ของเมย์มั้ย
ไม่ใช่ค่ะ
โล่งอกไปที
ยายใจคอไม่ดีเลย เพราะคิดว่าเป็นรองเท้าเมย์
พวกเราเลิกหากันตรงสระน้ำได้แล้ว
- ไม่ใช่รองเท้าของเธอ - แล้วเธออยู่ไหนล่ะ
- เริ่มหากันใหม่เถอะ - รีบช่วยกันหาเร็ว
เอาล่ะทุกคน เรายังต้องการความช่วยเหลือ
ไม่เป็นไร พวกเราเต็มใจช่วยอยู่แล้ว
ซัทสึกิ
ได้โปรด
ให้ฉันเห็นเธอทีเถอะโทโทโร่
เมย์หายไป ฟ้าเริ่มมืดแล้ว
ไม่ว่ายังไงก็ขอให้ฉันหาน้องเจอด้วยเถอะ
โทโทโร่
โทโทโร่ เมย์หายตัวไป
ฉันหาจนทั่วแล้วแต่ไม่เจอเธอเลย
ช่วยฉันที ฉันต้องหาเธอให้เจอ
ป่านนี้เธอคงจะกลัวจนตัวสั่นแล้ว
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
ไม่มีใครมองเห็นเลยเหรอ
ป่า-หนองน้ำ
สุสาน-หีบศพ
เมย์
ต้นไม้แหวกเป็นทางเลย
เมย์
พี่คะ
- พี่อยู่ไหน - เมย์
เมย์
พี่คะ
ปลอดภัยมั้ย
หนูขอโทษ
จะเอาข้าวโพดไปให้แม่เหรอ
โรงพยาบาล
จะไปส่งเราที่โรงพยาบาลเหรอ
ขอบคุณ
ขอโทษนะคะ
ไม่รู้ทำไมโรงพยาบาลส่งโทรเลขไป ทั้งที่ฉันแค่เป็นหวัด
คงไม่ได้ทำให้พวกลูก ๆ เป็นห่วงนะ
ป่านนี้คงตกใจกันแย่แล้ว
ไม่หรอก พวกเขาสบายดี
เราแค่ต้องรอคุณกลับบ้าน นานอีกหน่อยเท่านั้นเอง
พวกเขาไม่เป็นไรหรอก
เด็กผู้หญิงเข้มแข็งก็จริงอยู่
แต่เรื่องนี้ก็ยากที่จะรับมือนะคะ
โดยเฉพาะซัทสึกิ ลูกพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหลือเกิน
จริงด้วย
ฉันทนรอให้หายป่วยไม่ไหวแล้ว
พอกลับถึงบ้าน ฉันจะเอาใจพวกเขาให้มาก ๆ เลย
ดูสิ แม่หัวเราะด้วย
- ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย - ใช่
- ต้องรีบหายป่วยเร็ว ๆ ซะแล้ว - ต้องอย่างงี้สิ
ใครทิ้งเอาไว้น่ะ
มีอะไรเหรอ
เมื่อกี้ฉันเห็นซัทสึกิกับเมย์
นั่งยิ้มอยู่บนยอดไม้โน่นแน่ะค่ะ
ฟังดูประหลาดนะแต่อาจจะจริงก็ได้
ดูนี่สิ
สำหรับแม่