ELEKTROWNIA ATOMOWA
UMIARKOWANIE BOLESNY DENTYSTA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE BĘDĘ WZNIECAĆ REWOLUCJI
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
TAWERNA MOE
Lisa! Jesteś tam?
Co się dzieje? Wpadłaś do kibla?
- Sorry, tato. Kobiety i dzieci przodem. - Co do...?
Gdzie są moje klucze?
Kto je zabrał?
- No dalej. Spóźnię się do pracy. - Homer, zgubiłbyś głowę,
jakby nie była przyczepiona do szyi.
- Sprawdzałeś w salonie? - Salon! Świetny pomysł.
Ciepło. Zimno.
Zimniej. Lodowato.
- Wiesz, gdzie są klucze? - Nie. Mówiłem o twoim śniadaniu.
- Patrzyłeś w bawialni? - Bawialnia! Świetny pomysł.
Tato.
Proszę.
Przepraszam, kochani,
ale mam tylko dwie babeczki.
Wiesz mamo, jeden z nas
pochłonął taką ilość babeczek w ciągu ostatnich 30 lat, że...
- Bart! - Weź moją.
Babeczka nie wypełni mojej pustki.
Super!
Dobrze. Od początku.
Raz i dwa, i trzy, i...
Lisa Simpson!
W pieśni patriotycznej nie ma miejsca
na jazzową improwizację.
Ale o to właśnie w niej chodzi.
Co?
Rozpaczam nad losem bezdomnej rodziny mieszkającej w samochodzie.
Nad losem rolnika, któremu ziemię odebrali
bezduszni biurokraci.
Nad losem kaszlącego górnika...
Rozumiem twoje szlachetne zamiary, ale nikt z tych żałosnych ludzi
nie przyjdzie na nasz występ.
A teraz wszyscy, od początku.
Pięć, sześć, siedem...
Codziennie w południe
dzwonek zagania nas tu w porze karmienia.
I siedzimy jak to bydło,
przeżuwamy pokarm i czekamy na nieuchronną...
Bitwa na żarcie!
Dajesz, Lis! Na co czekasz?
Rzucaj spaghetti.
Nie będę w tym uczestniczyć.
Lisa, gramy w zbijaka.
Celem gry jest unikać piłki,
- by przeciwnik cię nią nie uderzył. - Czyli nie dać się zbić.
Słuchaj panienko, powiedz mi,
czemu nie unikasz piłek?
Jestem zbyt smutna.
Żeby grać w zbijaka?
Bzdury. Chcę widzieć wolę walki.
Grajcie!
No dajesz no.
W czerwonych spodenkach,
z rekordem 48 walk wygranych,
niekwestionowany mistrz tego domu,
Bojowy Bart Simpson!
W różowych spodenkach,
z rekordem 48 porażek...
Poprawka. Kompromitujących porażek,
- wszystkich przez nokaut... - Musisz tak za każdym razem?
Homer „Worek Treningowy” Simpson!
RUNDA 1
Głupi joystick!
- Trzy sekundy i padnie nowy rekord. - Nie. Jeszcze nie leżę. Wstawaj!
Wstawaj. Zaczynamy.
Głupku, mało ci?
Unik! Dlaczego nie unika ciosów?
Zaraz. Nie mogę... Unik, głupku!
- Homer? - Nie teraz, Marge!
- Wyjdź z narożnika! - Wysłali zawiadomienie ze szkoły.
Co tym razem zrobiłeś, gówniarzu? Rób unik!
Nikt mnie nie widział i niczego mi nie udowodnią.
Zawiadomienie nie jest o tobie.
Nie? To pewnie jakiś błąd.
Masz rację. Jest o Lisie.
Lisie?
POSTĘPY UCZNIA
Lisa odmawia gry w zbijaka, bo jest smutna.
Nie wygląda na smutną.
Nie widzę tu potoku łez.
To nie taki smutek.
Nie zrozumiesz tego, tato.
Dam radę, księżniczko. Też mam uczucia.
Wiesz, coś w stylu „Boli mnie brzuch”.
Albo „Odbija mi!”.
Usiądź tacie na kolanie i o wszystkim opowiedz.
Zastanawiam się, jaki to ma sens?
Gdybym się nie urodziła, to miałoby to jakieś znaczenie?
Jak możemy spać, skoro na świecie jest tyle cierpienia?
Dalej, Lisa! Jedziemy na koniku!
Patataj!
Skarbie, może pójdziemy na górę,
a ja zrobię ci gorącą kąpiel.
To mi pomaga, jak jestem smutna.
Przepraszam. Wiem, że chciałeś dobrze.
Dzięki, że zauważyłaś.
Wygląda na to, że masz sporo problemów na głowie.
Racja. Bart, poodkurzaj.
Nie zrobiłem nic złego!
Trzeba sobie jakoś radzić. Do roboty!
Uważa się za nie wiadomo kogo. Głupi Homer.
Jeszcze mu pokażę. Myśli, że jest taki ważny.
- Podobała się kąpiel? - Nie bardzo.
Jaka szkoda.
Ja się świetnie bawiłem, odkurzając.
Może teraz będę miał przyjemność wyszorować wannę.
Typowy Bart.
Myśli tylko o sobie.
Nie mów tak przy Maggie.
I tak jest po mojej stronie.
- Nie jest. - Jest.
Patrz, udowodnię to.
Maggie, podejdź do tego, kogo bardziej kochasz.
Chodź do mnie.
Chodź, Maggie. To takie oczywiste.
Nie, Maggie. Nie wszystko złoto,
co się świeci.
Dobrze, Maggie. Idź do Barta.
No właśnie. Chodź do tego, kogo kochasz najbardziej.
No dalej! Nie pozwól... Rób unik...
Tylko nie to samo.
Przejdź do...
Jezu, tato. Jesteś do bani.
Nie jestem. Tylko...
Nie mogę się skupić przez ten piekielny jazgot.
Co ci mówiłem
o graniu na saksofonie w domu?
Grałam bluesa, tato.
Przepraszam. Nie chciałem na ciebie krzyczeć.
Graj, jeśli cię to uszczęśliwia.
Nie. Nie muszę.
Popracuję nad techniką.
Chyba, że stukanie w klawisze też jest dla ciebie za głośne.
Sprawdźmy.
Stukaj tak głośno, jak chcesz.
Sprawdzę, co tak gra.
To było piękne. Co to?
Melodia, którą nazywam
„Blues gościa z muru bez włoskiego garnituru”.
Poczekaj, Margie.
Uśmiechnij się, zanim przejdziesz przez te drzwi.
Im większy uśmiech na twarzy dziecka,
tym wspanialsza jest jego mama.
Co do...?
Trzymaj gardę, Homer.
Bart, daj mi fory, jestem twoim tatą.
Daję ci fory. Jesteś po prostu stary, powolny...
słaby i żałosny.
Nie! Bart!
Homer, obudź się.
O rany.
Czekaj, zaśliniłeś się.
Wiesz, starość jest straszna.
Najsmutniejszym dniem był ten,
w którym zrozumiałem, że we wszystkim jestem lepszy od ojca.
Bart doświadczył tego, mając cztery lata.
A ty czemu nie śpisz?
Próbuję zrozumieć, co gryzie Lisę.
Nie wiem.
Bart rozrabia, Maggie potrzebuje uwagi.
A Lisa staje się młodą kobietą.
Więc o to chodzi.
Chodzi o coś związanego z majtkami.
Dobranoc, Homer.
Teraz zagraj b-moll.
Dobra. Teraz najwyższe dźwięki.
Bardzo dobrze.
Raz dostałem przy tym przepukliny.
Dziękuję, panie Murphy.
Znajomi nazywają mnie Krwawiące Dziąsła.
Skąd takie przezwisko?
Ujmę to tak. Byłaś kiedyś u dentysty?
- Tak. - A ja nie.
Powinienem się wybrać,
ale życie jest wystarczająco bolesne.
Też mam problemy.
Nie pomogę ci, mała.
Ja tylko świetnie gram i czuję bluesa.
Możemy razem zaimprowizować.
Jestem taki samotny
Odkąd mnie zostawiła
Nie mam pieniędzy
A nic nie jest za darmo
Jestem taki samotny
Odkąd się urodziłem
Mam tylko rdzą nadszarpnięty
Ten instrument dęty
Mam okropnego brata
Codziennie wkurza mnie
Tego rana moja mama
Babeczkę dla gamonia miała, a dla mnie nie
Tata powinien wynieść się do zoo
Jak goryl na jedzenie łasy
Jestem najsmutniejszym dzieckiem
Choć jestem z drugiej klasy
Całkiem dobrze grasz, jak na kogoś,
kto nie ma prawdziwych problemów.
Tak, ale nie czuję się lepiej.
Nie na tym polega blues.
Chodzi o to, żeby inni poczuli się gorzej
i zarobić przy tym kilka groszy.
A właśnie, jakbyś była kiedyś w okolicy,
to gram w małym klubie zwanym Jazzowa Nora.
Odsuń się od tego grajka!
Mamo, mogę jeszcze trochę zostać?
Martwiliśmy się o ciebie.
To nic osobistego. Boję się nieznajomych.
Dzisiejszy pożar w śródmieściu Springfield strawił Filharmonię,
Muzeum Historii Naturalnej, Muzeum Sztuk
oraz Kręgielnię Barneya.
Nie! Marge!
- Wszystko gra? - Nie! Jestem zdenerwowana.
Czyli słyszałaś. O Boże. Co my teraz zrobimy?
Tory były trochę krzywe, ale to jedzenie.
- Denerwuję się z powodu Lisy. - Ja też.
I ja. O czym mówimy?
- Bart! - Jesteś wystarczająco miły
- dla swojej siostry? - Pewnie.
Kochasz ją, prawda?
Kochasz, tak?
Nie każ mi tego mówić. Ja znam odpowiedź, ty znasz i on też.
Odpuśćmy ten temat.
Nie musisz tego mówić,
ale okaż jej trochę miłości.
Bądź miły dla siostry.
- Luzik arbuzik. - No dalej, Bart.
Nie ma co czekać.
- Siema. - Nie chcę litości.
- Daj spokój, poprawię ci humor. - Jak?
Tawerna Moe. Moe przy telefonie.
- Jest Eryk? - Kto?
Eryk. Nazwisko Wen.
Chwileczkę.
Wen Eryk?
Chłopaki, jest tu Wen Eryk?
Co?
Zaraz. Weneryk?
To ty, tchórzliwy kurduplu!
Jak cię dorwę,
to wypatroszę cię jak rybę i wypiję twoją krew.
Nie masz poczucia humoru?
Lisa, spóźnisz się na próbę zespołu.
Idziemy.
KRAINA HAŁASU SALON GIER
Daj mi trochę drobnych. Idę do pralni.
Tak, jasne.
- Gdzie jest boks? - Tam w rogu.
Na twoim miejscu odwiedziłbym pralnię.
Mądrala.
Ten mały jest całkiem niezły.
- Niezły? Żartujesz? - Ponad 2000 walk
i każdą wygrał.
Kto następny?
Ja!
Nauczysz mnie tak grać?
- Raczej nie. - Daj spokój.
Zrobimy tak. Pomogę ci, jeśli zaszczekasz jak pies.
Ty mały...
Umowa stoi, Azor.
Chyba skończyły ci się drobne.
Nie szkodzi.
Dałeś mi tyle cennych rad,
że dzisiaj skopię tyłek pewnemu przemądrzałemu smarkaczowi.
Howie! Mówiłam ci, żebyś nie marnował pieniędzy
na durnoty.
Facet w pana wieku.
Powinien się pan wstydzić.
Przepraszam, ale chyba dzwoni moja żona.
Posłuchaj mnie, to ważne.
Chcę, żebyś się uśmiechnęła.
Nie bardzo mam ochotę.
Nieważne, jak czujesz się w środku.
Liczy się to, co ludzie zobaczą.
Tego nauczyła mnie moja mama.
Wszystkie złe uczucia trzeba wyrzucić.
Daleko za siebie.
Na kilometr.
Wtedy się dopasujesz i będą cię zapraszać na imprezy,
chłopcy cię polubią, a szczęście samo przyjdzie.
Stać cię na więcej.
Grzeczna dziewczynka.
Już czuję się lubiana.
- Promieniejesz. - Dzięki.
Po co z nią gadasz? Zaraz powie coś dziwnego.
- To nie ja. - Wiesz, zawsze myślałem,
że jesteś kujonem, ale chyba jesteś spoko.
Może przyjdziesz do mnie
po próbie zespołu? Odrobisz za mnie lekcje.
Zostało pięć minut.
Panno Simpson, mam nadzieję, że nie czeka nas powtórka
z wczorajszego wybuchu niepohamowanej kreatywności.
Nie, proszę pana.
Wow, mamo!
Wiemy, po kim to ma.
Przepraszam, Lisa. Myliłam się. Cofam wszystko. Zawsze bądź sobą.
Jak chcesz być smutna, skarbie, to bądź.
Jakoś przetrwamy.
A jak przestaniesz się smucić,
to nadal będziemy cię wspierać.
Od teraz
będę się uśmiechać za nas obie.
Dobrze, mamo.
Możesz przestać się uśmiechać.
Tym razem to szczere.
Położę cię na łopatki jeszcze raz i na tym kończymy.
To już robi się nudne.
Tylko nie bądź zbyt brutalny, synku.
RUNDA 1
Szczęście ci nie sprzyja.
Dobra, sam chciałeś. Koniec bycia Panem Milusińskim.
Blok. Nie trafiłeś.
Mam cię.
Nawet nie próbuj. Zablokowałem cię.
Tłum szaleje,
- a „Huragan” Homer zaraz wygra! - Mogę prosić was o uwagę?
Cicho, Marge! To moja wielka chwila.
Bart „Krwawa Miazga” leży na linach.
Liczy, że zakończę jego cierpienie!
Masz szczęście, Bart! Nadchodzi mój prawy sierpowy.
Moja gra!
Mogłem go pokonać.
Dlaczego, Marge? Byłem już tak blisko.
To jest ważniejsze od głupich gier.
Racja. Przy okazji chciałbym ogłosić, że odchodzę na emeryturę
jako niepokonany mistrz boksu.
Uspokój się, Homer.
Lisa ma pomysł, który może się nam spodobać.
Ten kawałek napisała moja przyjaciółka,
wielka mała dama jazzu.
Mam okropnego brata
Codziennie wkurza mnie
Tego rana moja mama
Babeczkę dla gamonia miała, a dla mnie nie
Tata powinien wynieść się do zoo
Jak goryl na jedzenie łasy
Co?
Jestem najsmutniejszym dzieckiem
Choć jestem z drugiej klasy
Napisy: Karolina Olobry