ELEKTROWNIA ATOMOWA
UMIARKOWANIE BOLESNY DENTYSTA
To będzie najlepsze śniadanie urodzinowe mamy.
Hej, Lis. Myślisz, że tyle jej wystarczy?
Może jeszcze jeden.
Mam nadzieję, że spodobają się jej nasze prezenty.
Mój się na pewno spodoba.
Kto by nie chciał butli francuskich perfum
z samego Paryża?
Cztery dolce plus podatek.
Myślę, że moja laurka spodoba się jej bardziej.
Wielkie mi rzeczy.
Makaron, trochę sprayu i klej. Brawo.
KOCHAM CIĘ, MAMO LISA
Moje. Pierwszy oblizuję mieszadła.
Lita, „ęzyk” mi „ukno” w „meadłach”. „Ęzyk”.
Wszystkiego najlepszego!
Co?
Oto twoje urodzinowe śniadanie.
Jak miło.
- Moje urodziny? - Nie!
Mam dziś urodziny?
Co dla mnie macie? Uwielbiam urodziny.
Nie, Homer, to moje urodziny.
Nie wiesz, kiedy są urodziny własnej żony?
Oczywiście, że wiem.
Naprawdę myślałaś, że zapomniałem?
- No jasne, i co dla niej masz? - Właśnie.
Bardzo szczególny prezent.
Ale to niespodzianka.
Wiesz, piękny dziś poranek,
zrobię sobie spacerek po okolicy.
Chyba zapomniał, mamo.
SUPERMARKET
ZAKAZ PARKOWANIA
No nie.
Szybko! Otwierać!
Dzień dobry, klienci.
Supermarket otwiera się właśnie na państwa zakupowe potrzeby.
GALERIA AUTOMATYCZNYCH SEKRETAREK
Nie.
WĘDLINY
Za słone.
KOLCZYKOWANIE
Nie.
MAGAZYN KUKURYDZY Z KARMELEM
Za słodkie.
1001 GORSETÓW FIKUŚNA BIELIZNA
Za ostre.
Patty, wyszedł mi coś kupić.
Marge. On nigdy nie kupuje ci, co byś chciała.
Zawsze kupuje coś sobie.
Jak skrzynkę z narzędziami.
Pamiętasz, jak ci kupił skrzynkę z narzędziami?
I Connie Chung.
Albo jak zaskoczył cię kalendarzem z Connie Chung?
Na pewno nie robi tego naumyślnie.
WYPRZEDAŻ
Byliśmy kiedyś na wspaniałej kolacji
w Chez Pierre.
W Poczciwym Skorupiaku też byłoby miło.
Nie, nie.
Chcemy cię zabrać w naprawdę fajne miejsce.
Do Rozśpiewanej Polędwicy.
Tam, gdzie kelnerzy śpiewają.
- Homer? - Już idę.
Homer, mamy dziś kolację w Rozśpiewanej Polędwicy.
Brzmi przepysznie.
Tylko ja, ty i balladziści.
- I dzieci. - Może być.
- I moje siostry. - Szlag!
ROZŚPIEWANA POLĘDWICA BALLADY I SAŁATKI
Jak tańczyliśmy na naszym weselu...
Mój skarbie
To cudowne, gdy mówisz O miłości do mnie...
Tak blisko Ciebie, Boże mój
Tak blisko już
O, perfumy!
FRANCUSKIE PERFUMY
Dziękuję, Bart.
- Nie ma za co, mamo. - Masz 34 lata.
Czas zacząć życie z nowym facetem.
- Z kimś, kto je z zamkniętymi ustami. - Co, Patty?
Nic. Kończ swój stek.
Patrz, jak się obżera.
Katastrofa wisi w powietrzu.
Znasz manewr Heimlicha?
- Nie. - To dobrze.
Mój prezent spodobał jej się bardziej.
- Nieprawda. - Prawda.
To czemu nie psiknęła się twoimi perfumami?
Fakt.
Mamo, dlaczego nie psikasz się moimi perfumami?
Oszczędzam je na wyjątkową okazję.
Co ty wygadujesz? Wystarczą ci na rok!
- Bart! - Ale ta okazja jest już i tak wyjątkowa.
Jeśli stanie się bardziej wyjątkowa, straci na wyjątkowości.
- Jasne. Mówiłem, że mój jest lepszy. - Błagam cię.
Uwaga.
Wasza matka nie otworzyła jeszcze mojego prezentu.
Sto lat niech nam żyje
Wszystkiego najlepszego Żono Homera Simpsona
W 34. urodziny
To nic.
Tort się wytrze.
Piękna sztuka, przyznasz.
Ciężko powiedzieć,
bo nigdy nie grałam w kręgle!
Jeśli ci się nie podoba, wiem, komu powinna.
Ciągle powtarzasz, że powinniśmy rozmawiać.
I teraz właśnie rozmawiam.
Ale za chwilę przestanę,
więc odpowiedz coś, proszę.
Przestaję mówić... teraz.
Kupiłeś tę kulę dla siebie, nie dla mnie.
Co? Nie.
Otwory pasowały do twoich palców.
Chciałem cię zaskoczyć.
Nie mogłem ci przecież odrąbać ręki i zanieść do sklepu.
Nie myślałeś nawet, że mi się do czegoś przyda.
Jak tak stawiasz sprawę, odniosę ją.
Nie możesz. Wygrawerowali na niej twoje imię!
Żebyś wiedziała, że to ode mnie!
Homer... zachowam ją dla siebie!
Co? Nawet nie wiesz, jak się gra w kręgle.
Zachowam ją i będę nią grać.
Dzięki za prezent, Homer.
Proszę bardzo.
NOWA KRĘGIELNIA BARNEYA
Przepraszam, gdzie mam tym rzucać?
- Tam. - Dziękuję.
- Chwila. Musi pani wybrać najpierw tor. - Nie, dziękuję.
- Jestem tu przypadkowo. - Musi pani wybrać tor.
- No dobrze. - Dobrze. Proszę.
Na tym zapisujemy wyniki.
- Jaki ma pani rozmiar buta? - Nie pana sprawa.
Nie może pani grać w zwykłych butach. Obowiązuje obuwie kręgielni.
Jaki rozmiar podać?
- Trzynaście AA. - Trzynaście AA?
Najbliższe, jakie mam.
Dziewięć i piętnaście.
Dziękuję.
Całkiem ciepłe i wilgotne.
A więc 120 kręgli później wychodzę na tego lepszego.
Co on takiego robi, że jemu wychodzi to lepiej?
Najmocniej przepraszam.
To moja wina.
Miło cię poznać...
Homer.
O nie.
Homer to imię mojej kuli.
Jestem Marge.
Twoje palce są takie smukłe i kobiece.
Są zbyt wąskie jak na kulę, której używasz.
Potrzebujesz czegoś lżejszego. Delikatnego.
Proszę, weź moją.
Nie, dziękuję, panie Brunswick.
- Mów mi Jacques. - Jacques.
Marge.
- Wolę moją. - Jak sobie życzysz.
Wielu ludzi przywiązuje się do przyciężkich i nieporęcznych rzeczy,
jak ten twój Homer.
- Mogę zadać ci śmiałe pytanie? - Pewnie.
- Nie grałaś nigdy w kręgle? - Tak.
- Nigdy? - Tak.
A więc nauczę cię.
Nie chcę sprawiać kłopotu.
To wykluczone. Jestem profesjonalistą.
Rzuć dla mnie kulą, Marge. Zobaczmy twoją postawę.
Dobrze, ale nie jestem w tym najlepsza.
Mogę trafić jeden kręgiel, ale reszta ani się ruszy.
Pomogę ci, Marge. Podnieś kulę.
Weź Homera.
- A teraz rzuć. - Ale...
Rzuć, do diaska.
Jesteś bardzo dobrym nauczycielem.
Tak, jestem dobrym nauczycielem i mogę nauczyć cię wszystkiego.
Nawet tego, co znaczą te strzałki na podłodze.
I co to jest rundka piwa.
Na pewno nie wiesz, jak się robi split 5-7-10.
- Wiesz, Marge? - Nie.
Po pierwsze krzyczysz: „Ósemka to glina”.
Śmiało, Marge. Śmiej się.
Śmiej się na głos, a zrzucisz kilogramy.
- To zabawne. - Dobrze wiedzieć.
Nie wiedziałam, że ta gra ma tyle zasad.
Ile kosztują twoje lekcje?
- Dwadzieścia pięć dolarów. - Dwadzieścia pięć dolarów!
Są warte 40 dolarów.
No dobrze. To kiedy zaczynamy?
Już zaczęliśmy.
To jest życie, co, dzieciaki?
Gorąca pizza, danie królów.
Nie bój się, tato. Opieka nad nami nie jest taka trudna.
Nie boję się.
To doskonała okazja, by spędzić trochę czasu z wami.
Zawsze zostaje z wami mama, tym razem przyszła kolej na mnie.
To się zawsze tak dłuży?
Po pierwsze, musisz poznać swój tor.
Poczuj śliskość. Poczuj satynowe wykończenie.
Pieść go. Doznaj go w pełni.
- Całkiem gładki, co, Marge? - Nawet bardzo.
- Gładki? Tak? - Tak, bardzo.
- Tak. Gładki? Tak. - Gładki. Tak.
Mogłabyś z niego jeść. Jesteś głodna?
- Tak. - Cztery krążki cebulowe!
Delicioso!
Wyrazy uznania dla dostawcy.
Pojedliśmy i to dobrze.
Co jeszcze musimy zrobić?
Sprawdźmy listę mamy.
Jedzenie.
A, sprzątanie. Bez obaw.
Będzie nam łatwiej, jak się podzielimy.
W porządku! Gotowe!
Teraz... kładziemy Maggie do łóżka.
Lulajże, oczka zmruż
I w łóżeczku śpij już
Oczka zamknij, ziewać zacznij
Obyś spała sobie smacznie
Homer?
I jak tam kręgle?
To bardzo wymagające hobby.
Sport, skarbie. To sport, głuptasku.
Ale jutro pójdzie mi dużo lepiej.
Jutro też grasz?
Tak, jeśli nie masz nic przeciw, by znowu opiekować się dziećmi.
Nie, nie mam.
Dobranoc, Homer.
Dobranoc.
- To dla ciebie. - Och, Jacques, idealna.
Jest w moim rozmiarze i ma nawet moje imię.
Jest naprawdę dla mnie.
Siedemnaście pięćdziesiąt.
Niech ci służy, skarbie.
Jesteśmy na miejscu.
Nie musiałeś mnie odwozić.
Ale chciałem.
Marge, wiesz, że pięknie wyglądasz w świetle księżyca?
Jacques, jestem mężatką.
Wiem.
Mój mózg mówi: „Przestań”, ale serce i biodra mówią: „Działaj”.
Marge, skarbie, musimy się zobaczyć jutro.
Ale nie w kręgielni Barneya.
Gdzieś z dala od piekielnego hałasu zbijanych kręgli.
- Spotkajmy się na brunchu. - Co to jest brunch?
Spodoba ci się. Nie jest to śniadanie, nie jest to lunch,
ale na końcu zjadasz zawsze kawałek melona.
Nie jesz tego, co podczas śniadania,
ale to wciąż porządny posiłek.
- Nie sądzę. - Marge, skarbie...
w moim sercu jest dziesięć kręgli.
Strąciłaś już osiem.
Strącisz pozostałe?
Dobrze!
- Marge? - Tak, Homer?
Nic.
O, jest autobus.
Proszę, dzieci. Specjalne lunche.
Dużo pożywnego jedzonka i smakołyków.
Karamba!
Znowu grasz dziś w kręgle, mamo?
Tak się składa, że tak.
Macie więcej słodyczy.
Nie martwcie się, tata zajmie się kolacją.
Środa. Wieczór kanapek.
Do widzenia, Lisa.
Moja kochana córeczko.
Dobranoc, Bart. Mój wyjątkowy syneczku.
Niezły lunch, nie?
Nie widzisz, co się dzieje?
Psychologowie nazywają to nadkompensacją.
Mamę gryzą wyrzuty sumienia, bo jej małżeństwo się rozpada.
Nie przesadzaj.
Jak by nie patrzeć, mamy jak w raju.
Czytałam, co się dzieje z dziećmi,
których rodzice przestają się kochać.
Przechodzą osiem etapów.
Ja jestem na trzecim – strach.
Ty na drugim – wyparcie.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Wcale nie.
Masz rację.
KAWIARNIA SHORTY'EGO
- Mimosa? - Jestem mężatką.
Nie nazywaj mnie tak.
Nie, nie. Mimosa to nazwa drinka.
Sok pomarańczowy i szampan.
To wspaniałe z twojej strony, że pomyślałaś, że cię obrażam.
Dziękuję.
Marge? Marge Simpson.
Pamiętasz mnie?
Helen Lovejoy, plotkująca żona pastora.
Tak, witaj, Helen.
Właśnie skończyłam jeść i miałam wyjść,
gdy spojrzałam w tę stronę i pomyślałam sobie:
„Czyż to nie Marge Simpson
je właśnie brunch z mężczyzną, który nie jest jej mężem?”.
Nie mogłam się powstrzymać, by podejść.
- Właśnie... - Nie kryguj się przy mnie.
Udzielam pani lekcji kręglarstwa, dziękuję.
Kręgle przy splicie 3-7-10 stoją tutaj.
Załóżmy, że to jest kula.
Kula jest większa. Sama wiesz.
Ale jak na jedzenie, może być.
To pożegnam się już.
Widzimy się w niedzielę w kościele.
- Do widzenia, Helen. - Do widzenia, Helen.
Masz uroczą przyjaciółkę.
Miejmy nadzieję, że ktoś ją przejedzie.
Twój śmiech to muzyka dla mych uszu.
Ale jeśli teraz się zaśmiejesz, umrę,
bo chcę ci powiedzieć coś bardzo poważnego,
może nawet szokującego.
Marge, skarbie, chcę się z tobą zobaczyć raz jeszcze.
To nie jest szokujące.
Z dala od wścibskich oczu, z dala od wszystkich Helen.
W moim mieszkaniu w Tarasach Fiesta.
Czekałem na ciebie, ma niezrównana.
Mogę cię prosić do tańca?
Oczywiście.
Masz sporo trofeów kręglarskich.
Przepadam za tobą.
Nie są do grania, Marge.
Jesteś tak naiwna.
Służą do kochania.
- Naprawdę? - Tak.
- Szampan? - Proszę.
Proszę, moja droga.
Dziękuję.
Cóż za kosmiczna siła przywiodła nas ku sobie?
- Przeznaczenie? - Tak.
Jakaś boska maszyna do kręgli
musiała nas ustawić na jednym torze.
Jak dwa kruche kręgle,
które dumnie stoją,
- aż w końcu... - Musimy się strącić.
Marge, powiedz coś.
Czwartek może być?
Oczywiście.
„Dla Marge”?
Ej, tato. Może porzucamy trochę piłesią? Byłoby fajnie.
Nie wiem, czy dam radę podnieść głowę, a co dopiero piłkę.
Nie gadaj. Rusz tyłek.
Simpson patrzy na biegacza. Jest wyluzowany i gotowy.
Robi wymach i rzuca piłkę.
Tato, nie powiedziałeś nawet „auć”.
Wybacz.
Auć.
Lisa. Miałaś chyba rację co do taty.
Coś tu jest nie tak.
Przestraszyłeś się? Witaj na etapie trzecim – strach.
No weź. Musimy coś zrobić.
Sorki, Bart. Chętnie bym ci pomogła,
ale jestem na etapie piątym: użalanie się.
Słuchaj, tato. Nie wiem, co się dzieje,
ale kiedyś dałeś mi radę, która może ci pomóc.
Ja ci dałem radę? Nie żartuj.
Tak, dałeś.
Mówiłeś, że jak coś cię gryzie
i jesteś za głupi, żeby coś poradzić,
po prostu siedź cicho.
W ten sposób nie pogorszysz sytuacji.
Dobra rada.
Marge, możemy porozmawiać?
- Pewnie. - Tak sobie myślałem.
Wszyscy robią kanapki z masłem orzechowym i dżemem,
ale zwykle dżem ścieka po bokach
i człowiek ma upaćkane ręce.
Twój dżem zawsze zostaje pośrodku, gdzie jego miejsce.
Nie wiem, jak to robisz.
Masz do tego jakiś dar. Zawsze tak myślałem.
Tylko nigdy nie mówiłem,
ale czas, żebyś wiedziała, co do ciebie czuję.
Nie można wiecznie ukrywać swoich uczuć.
Do widzenia, moja żono.
Do widzenia, Homer.
TARASY FIESTA LOKALE DLA SINGLI
Za najpiękniejszą chwilę w życiu.
Lepsza niż czyn, lepsza niż wspomnienie...
Chwila oczekiwania.
Jacques, ty przystojniaku. Spójrz no tylko.
Dzisiaj strącisz wszystkie kręgle!
ELEKTROWNIA ATOMOWA
- Nie jesteś głodny? - Umieram z głodu.
To dlaczego nie jesz kanapki?
Jak mam ją jeść?
Ona ją zrobiła. Tylko tyle mi po niej zostało.
Problemy w domu.
KOSTIUMY
ELEKTROWNIA ATOMOWA TARASY FIESTA
UWAGA PROMIENIOWANIE
Marge! Co za wspaniała niespodzianka.
- Przyszłaś do mnie, co? - Oczywiście!
Dobra robota, Homer! Brawo!
OKEJ ZAGROŻENIE
Co mam powiedzieć szefowi?
Że idę na tylne siedzenie mojego auta
z kobietą mojego życia
i nie będzie mnie przez dziesięć minut.
Napisy: Piotr Leszczyński