ELEKTROWNIA ATOMOWA
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
NIE PRZEŚPIĘ SWOJEJ EDUKACJI.
UWAGA
MIESIĘCZNIK MAMY PŁATKI KRUSTY'EGO
D'oh!
Komisarzu Wiggum, arcybiskupie McGee, dostojni goście…
BURMISTRZ JOE QUIMBY
…chętnie oddaję do użytku ten system alarmowy.
STAN ELEKTROWNI ATOMOWEJ
W mało prawdopodobnym wypadku katastrofy
ten znak powie wam, dobrym obywatelom Springfield,
co macie robić.
ZRELAKSUJCIE SIĘ WSZYSTKO GRA
MAŁY WYCIEK ZAMKNĄĆ OKNA
TOPNIENIE RDZENIA OPUŚCIĆ MIASTO
WYBUCH RDZENIA POKUTA ZA GRZECHY
Dobre sobie.
Jeśli wybuchnie rdzeń,
nie będzie prądu, żeby zasilać ten znak.
A teraz chciałbym przedstawić człowieka, który umożliwił stworzenie znaku,
porzucając ostatni z obstrukcyjnych sporów prawnych,
Montgomery Burns.
Pan Burns jest zawsze na czas.
- Musiało się stać coś strasznego. - Oby.
Nikt nie zostawia Joego Quimby'ego na lodzie.
Muszę się obrócić.
Powitać dygnitarzy.
O nie! Panie Burns! Trzeba wezwać lekarza.
Absolutnie nie.
Żaden konował nie będzie mi przystawiał swoich pijawek.
Dopóki mam w sobie choć krztynę siły…
Pan Burns cierpi z powodu czegoś, co my, medycy, nazywamy hipohemią.
Mówiąc prościej, to brak krwi.
Nie jestem idiotą. Wiem, co to hipohemia.
Co możemy z nią zrobić?
Na tę chwilę transfuzja jest jedyną nadzieją.
Ile trwa dezynfekcja igły?
- Kilka sekund. - Daruj sobie.
Bylebym mógł wrócić do domu.
Obawiam się, że to nie takie łatwe.
Jego grupa krwi to 00-. Dosyć rzadka.
Ale ja mam B+.
Przeklęta rynsztokowa krew.
Smithers, nie miej wyrzutów.
W końcu nerka, którą mi oddałeś,
leży jak ulał.
NIE MUSISZ MIEĆ ŚWIRA, ALE TO POMAGA
NA KIEDY???
Uwaga pracownicy! Nasz szef i natchnienie, pan Burns,
jest u progu… progu śmierci.
Jeśli ktoś z was ma grupę krwi 00-,
upraszam, aby udał się do karetki na zewnątrz.
To wszystko.
Dałbym mu krew, gdyby nie jeden szkopuł.
- Jaki? - Nie chcę.
Nie wierzę.
Mówimy o człowieku
z milionami dolarów, który potrzebuje pomocy,
a wy nie chcecie jego kasy?
To dlatego utknęliście w mizernej robocie bez perspektyw, wy przegrywy.
- Jestem twoim przełożonym. - Przepraszam.
Maggie, patrz. Co to?
Lemur.
Zebu.
- Ze-bu. - Co robisz, kochanie?
Uczę Maggie, że przyroda nie kończy się na stodole.
Chcę, żeby miała warunki, których ja nie miałam.
Lisa, daliśmy z siebie wszystko. Co to zebu?
Coś jak wół, ale ma garb i zwisające podgardle.
Garb i podgardle. Garb i podgardle.
- Marge! Jaką mam grupą krwi? - A+.
Cholera! Nie mam bardzo rzadkiej grupy krwi.
Znasz jego grupę krwi? To takie romantyczne.
Matka wie wszystko o rodzinie.
- Jaki mam rozmiar buta? - 4B.
- Ile mam zębów? - 16 stałych, 8 mlecznych.
- Nauszniki? - XL.
- Pierścionek? - Masz ich nie nosić.
Są tandetne. Ale 3.
- Alergie? - Karmel i sztuczny karmel.
- I? - Fluorescencyjny makijaż potwora.
- Imponujące. - Ile mam włosów?
- Bez patrzenia. - Homey, masz ich dużo.
Po co ci była grupa krwi?
Stary Burns kopnie w kalendarz,
jeśli nie dostanie trochę krwi 00-, a nikt w pracy jej nie ma.
- Bart ją ma. - Wow! Tak! Super! Juhu!
Gratulację, chłopaku! Masz randkę z igłą.
Hej, chwila. Nie muszę oddawać krwi.
Mam prawa, wiesz.
Tak, prawo zachować milczenie.
Bart, musisz pomóc osobie w potrzebie.
- To kwestia przyzwoitości. - D'oh!
Bart, nie każę ci oddawać krwi za darmo.
To byłoby szaleństwo.
Jesteś za młody, żeby to zrozumieć, ale gdy uratujesz życie bogacza,
to obsypuje cię bogactwami!
Nie znasz opowieści o Herkulesie i lwie?
- Z Biblii? - Pewnie tak.
Dawno, dawno temu
był sobie wielki, zły lew, co miał cierń w łapie,
i wszyscy w wiosce próbowali go wyciągnąć,
ale nikt nie był dostatecznie silny.
Przyszedł więc Herkules.
On użył swojej potężnej siły i bingo!
Morał historii jest taki, że lew był tak szczęśliwy,
że dał Herkulesowi dużo bogactw.
Jak lew się wzbogacił?
- To były dawne czasy. - Och.
PUNKT KRWIODAWSTWA
Hej! Dalej! Nagły wypadek! Sprawa życia i śmierci!
Sekundę, koleś.
Wow, Otto, koleś. Pracujesz tu?
Za dnia wszyscy moi kumple są w szkole,
więc ogarnąłem fuchę jako spec od spuszczania krwi.
Jedźmy już.
Dobra. Tylko się wyczyszczę.
SMAŻONY KURCZAK SZEKSPIRA
Homerze, odważny młody Barcie…
- Nie wiem, którego z was objąć najpierw. - Chłopaka.
SZPITAL OGÓLNY
POGOTOWIE
Jesteśmy gotowi do transfuzji.
Smithers, nie przeżyję tego.
Chcę podyktować moje epitafium.
- Proszę. - Charles Montgomery Burns…
Amerykanin…
Oraz patriotyczny Amerykanin…
Patriota…
Mistrz atomu…
Koszmarny despota.
Toż to tyran, posłyszcie jego imię i drżyjcie!
Smithers! Wróciłem!
Miłego dnia wszystkim.
A któż to.
To… dobry… ty.
Cześć, panie Burns.
Hej tam, panie…
Brązowobuty.
Co z tą lokalną drużyną sportową?
Pan Burns… wyzdrowiał.
Udało się!
Aj, karamba!
Koniec gry.
Hasta mañana, Oswaldo.
Smithers, stanąłem na nogi, tryskam energią.
To niesamowite.
Wiesz, to zabawne, Smithers.
Próbowałem każdej nalewki, okładu, toniku
i lekarstwa bez recepty,
a potrzeba mi było tylko krwi młodego chłopca.
- Swoją drogą, jak się nazywa? - Bart Simpson, proszę pana.
- Kto? - Syn Homera Simpsona,
pracownika z sektora 7G.
Cóż, Simpsonowie mogą się spodziewać bardzo miłej niespodzianki w skrzynce.
Zaiste przemiłej.
Rachunek, rachunek,
wezwanie, rachunek…
Zaraz.
Od C.M. Burnsa. To jest to.
Tak, to jest to!
Marge, Lisa, Maggie!
Chodźmy do ogrodu, żeby sąsiedzi widzieli.
Lisa, przygaś światło.
Nie! Więcej światła. Zrób coś.
Tak, tato.
Trochę cienki, ale wszystko gra.
Może to czek.
Dobra, nie ma czeku.
Tylko kartka, ale bez paniki.
Na pewno powie nam, co dostajemy i skąd to odebrać.
„Drogi Barcie, dziękuję uprzejmie za krew.
Z poważaniem, Montgomery Burns”.
D'oh! To tylko kartka!
Czy tak się okazuje wdzięczność?
Żadnego złota, diamentów, rubinów…
Nawet żadnej mizernej kartki.
Zaraz. To była kartka.
To mnie właśnie zdenerwowało!
Nie robi się takich rzeczy, żeby coś dostać.
Robi się je, bo druga osoba potrzebuje pomocy.
Marge, jesteś moją żoną i bardzo cię kocham,
ale żyjesz w świecie wymysłów
z kwiatkami, dzwoneczkami, skrzatami i magicznymi żabami w śmiesznych czapkach.
- Tak, mamo, wydymano nas. - Bart!
Dostaliśmy dokładnie to, czego chcieliśmy!
Daliśmy staremu człowiekowi drugą szansę.
Obiecałem synowi jedną, prostą rzecz…
wielkie bogactwo.
Ten człowiek złamał moje słowo.
Mam tego dosyć! Bart, weź list!
Drogi panie Burns,
bardzo mi miło, że nacieszył się pan krwią mojego syna.
Pana kartka była super.
A tak dla jasności – to sarkazm.
Cuchniesz!
- Możesz mi przeczytać ostatnią część? - „Cuchniesz!”
Dobre.
Jesteś stetryczałą, bezzębną mumią
o kościstych ramionach dziewczyny, a pachniesz jak…
Tyłek słonia?
Tyłek słonia.
Ale to twój szef.
- Musisz wysyłać to w tej chwili? - Tak.
Nadal jesteś zły, Homer. Może się z tym prześpij?
Zapomnij, Marge.
Proszę, Homey?
Dla mnie?
No dobra.
Zawsze robisz tę rzecz z ręką.
I zwykle działa.
Tani sukin…
Homer, śniadanie gotowe.
Marge, powstrzymałaś mnie od dużego błędu.
Wiesz, w końcu rozumiem znaczenie…
- Znaczenie czego? - Lepszej połówki.
- Dziękuję. - Gdzie list?
POCZTA
Gdzie on jest?
Homer, nie sądzę, żeby był w puszce na skrobię.
Gdzieś musi być. Nie wstał i nie wyszedł.
- Bart, widziałeś list? - Tak.
Dobrze, skup się.
Gdzie ostatnio go widziałeś?
Ostatnim miejscem, gdzie go widziałem…
- …była moja ręka… - Tak?
którą wsadzałem go do skrzynki na listy.
D'oh!
Czemu to zrobiłeś?
Tato, w tym liście były rzeczy, które muszą być wypowiedziane.
Znam cię. Jesteś emocjonalnym kolesiem.
To, że byłeś zły wczoraj, nie oznacza, że będziesz dzisiaj rano.
Pokażę ci złość rano!
Homer, zachęcałeś go.
Powinieneś dusić siebie.
Ma rację.
Dobra, myśl, Homer. Nie panikuj. Zabierają pocztę w południe.
Mam jeszcze czas!
Poddaj się. Jest szczelnie zamknięte.
Zamknięte, co?
Mam w zanadrzu niespodziankę dla pana Zamka.
Odsuń się, chłopcze.
Hej!
Jestem po twojej stronie.
Walcz z władzą!
- Po co ci wąż, Homer? - Jak myślisz?
Tak zmoczę nasz list, że rozpłynie się atrament i nikt go nie przeczyta.
Czy nie ma tam innych listów?
Parę osób nie dostanie paru listów. Wielkie halo.
Wiesz, jakie listy piszą ludzie:
„Drogi Nikomu Nieznany!
Jak się mają ten i tamten? Bla, bla, bla. Pozdrawiam, Palant”.
Co za strata.
Bart, ty wypatruj listonosza.
Daj mi tylko jakiś znak.
- Tato, listonosz tu jest. - Dobre. Użyjemy tego.
Mówię, że listonosz tu jest!
Dobry Boże! Chciałeś zalać pocztę?
Chyba nie ma sensu uciekać,
bo jesteś z poczty i znasz moje imię i adres, co?
- Zgadza się. - I tak ucieknę!
Chcę, żeby cały świat usłyszał o mojej przerażającej walce z hipohemią.
Pan Roman jest jednym z najlepszych autorów widmo w branży.
Napisał Pokażę, że potrafię,
W górę z błota,
Niezatapialny Sadruddin Mahbaradad.
- Wyśmienicie. - Dobrze, pierwsze pytanie.
Przespał się pan z kimś sławnym?
Cóż, hrabina von Zeppelin i ja…
Co do diaska!
Słuchaj mnie, ty okazyjny Baudelairze.
Nie jestem oszołomioną gwiazdeczką, co nie potrafi sklecić zdania.
Sam mogę to napisać!
Zwalniam cię!
POCZTA W SPRINGFIELD
Dzień dobry. Nazywam się pan Burns.
Wierzę, że macie dla mnie list.
Dobrze, panie Burns, pana pierwsze imię?
Nie wiem.
Świetny plan, Bart.
Patrz, Maggie.
A co to?
Dwunastościan. Dwunastościan.
Lisa, nie wiem, co tam robisz,
ale to bardzo dziwne, a ja próbuję się martwić.
Rozdział V
Wycieczka do szpitala o bardzo niespodziewanych skutkach.
MONTGOMERY BURNS DYREKTOR
Ups. Dwadzieścia osiem minut, zanim przyjdzie Burns.
Czas na operację „Zbiór Poczty”.
Mogę ci pomóc?
Nie lękaj się.
To tylko otwieracz do listów. Kim jesteś?
Nie mów. Podaj fałszywe imię.
- Homer Simpson. - D'oh!
Simpson, co?
Simpson, ależ mam tu list od ciebie.
Przeczytam go od razu.
„Drogi panie Burns, bardzo mi miło, że nacieszył się pan krwią mojego syna.
Kartka była super”.
Simpson, naprawdę mi poprawiłeś humor.
Jak prawdziwy dżentelmen.
- Cóż, będę się już… - Ach, jest jeszcze więcej.
„A tak dla jasności – to sarkazm.
Cuchniesz.
Jesteś stetryczałą,
bezzębną mumią o kościstych ramionach dziewczyny,
a pachniesz jak tyłek słonia”.
Hej! Joey, musisz mi wykręcać rękę?
Nie mówię ci, jak ty masz pracować.
Mógłbym go zmiażdżyć jak mrówkę, ale to byłoby zbyt proste.
Nie, zemsta najlepiej smakuje na chłodno.
Poczekam, aż…
Niech to. Zmiażdżę go jak mrówkę.
Stetryczały, co? Bezzębny, tak?
Kościste ramiona, czyż nie? Plamy wątrobowe, prawda?
- Bezwstyd, nie? - Jego wypowiedzenie czeka na podpis.
To dziwne.
Odebrałem mężczyźnie jego źródło utrzymania,
a czuję się dziwnie pusty.
Wiesz co, Smithers, niech go zbiją na kwaśne jabłko.
- Ale… - Co?
Nic, proszę pana.
Nigdy nie widziałem pana Burnsa tak wściekłego, a zawsze jest zły.
Ja i mój wielki listopiszący długopis.
Co się stało, to się nie odstanie.
Nieważne, co się stanie, damy radę.
- Zawsze dajemy. - Dobra. Oto plan.
Możesz się wprowadzić do sióstr z dziećmi,
a ja umrę w rynsztoku.
To praktyczne i wykonalne.
Zawsze mówili mi, że zniszczę tę rodzinę,
ale nigdy nie wierzyłem.
W porządku, Bart. Nikt w to nie wierzył.
Próbowaliśmy cię nastraszyć.
- Znasz Homera Simpsona? - Ta, fajny koleś.
Gramy czasem w pokera.
- Musisz go pobić. - Się wie.
- Czekaj. - Co?
Nic.
- Czekaj. - Co?
Bij, ale…
nie kop.
Wstrzymam kopniaki.
- Czekaj. - Co?
Co w ogóle zrobił Homey?
Uratował życie pana Burnsa.
Na koniec, miły czytelniku, chcę ci podziękować.
Co takiego?
Że ja tobie dziękuję?
Nie, to nie błąd w druku.
Widzisz, pisało mi się tę książkę tak przyjemnie,
jak tobie się ją czytało.
Koniec.
Smithers, jak poszło bicie?
Nie było żadnego bicia.
Co? To okropna wiadomość. Czemu?
- Bo… je odwołałem. - Judasz!
Przepraszam, ale nie mogłem skrzywdzić Simpsona.
- Ocalił pańskie życie. - Rozumiem.
Jest pan na mnie zły, ale myślę, że powinienem ostrzec,
że będę za bramą, dopóki mi pan nie wybaczy.
Nie ma potrzeby.
Jak zwykle byłeś trzeźwym ying dla mojego wściekłego yang.
Daj grabę, stary kumplu.
Choć chciałbym, by ten uścisk nigdy się nie skończył,
obawiam się, że nadal mamy sprawę Simpsona do rozwiązania.
Zaiste, stary przyjacielu.
Zaiste.
Tawerna Moe, gdzie pija śmietanka.
Halo, jest Moyek?
Nazwisko Rocze.
Chwila, sprawdzę.
Moyek Rocze!
Moyek Rocze?
Jest tu może Moyek Rocze?
Słuchaj mnie, ty wypierdku.
Pewnego dnia cię dorwę
i podpiszę ci się na plecach szpikulcem do lodu.
Co się dzieje, Homer? Nie jesteś żywiołowy jak zwykle.
Mam swoje sprawy, Moe. Nalej mi kolejne.
Homer, nie powinieneś pić, żeby zapomnieć o problemach.
Ta, powinieneś pić tylko, żeby ulepszyć umiejętności społeczne.
GALERIA HANDLOWA W SPRINGFIELD
Kupimy Simpsonom ekstrawagancki prezent.
Szalony, niewyobrażalny, niemożliwy prezent.
Bajeczny, chwyteczny, rach-ciach zajeczny prezent.
NADCHODZĄ PĘDZLE
Zbyt praktyczne.
BERETY Z POMPONEM
Przesłodzone.
SŁODKI DOM ALABAMA
Zbyt oklepane.
Stół bilardowy? Oszalałeś?
Nie zmieniam jego domu w saloon.
U ŁUPIEŻCY PETE'A
- Eureka! Znaleźliśmy go. - Ale to kosztuje 32 000 $.
Nie psuj tej chwili swoim skąpstwem.
Jest idealny.
Biedny ja.
Ojej, to pan Burns.
Hej-ho, hej-ho.
- Hej-ho. - Czekaj, tato, uśmiecha się.
Przywiózł nam pan prezent.
Czego się spodziewałeś,
że zbiję cię na kwaśne jabłko?
Na zgodę przyjmij ten egzemplarz okazowy mojej książki.
Czy nadejdzie kiedyś tęcza?
Młodzieńcze, o tobie też nie zapomniałem.
- Proszę. - Wow! Łom.
Do otwarcia skrzyni, głupku.
A co wam mówiłem?
Na pewno jest pełna diamentów, rubinów, szafirów, pereł.
- Wielka, brzydka głowa. - D'oh!
Właściwie, chłopcze, to wielka, brzydka głowa Olmeków.
Wyrzeźbili ją Mezoamerykańscy Indianie ponad trzy tysiące lat temu.
Ten przerażający koleżka to Ixtapolapoquetl, bóg wojny.
Odjazd!
Nie, Maggie, nie Aztekowie.
Olmekowie. Olmekowie.
Marge, co to robi?
Nic nie robi.
Marge, serio, co to robi?
Cokolwiek robi, robi to teraz.
Dam wam się zaznajomić z señorem Ixtapolapoquetlem. Pa!
Widziałeś ich twarze?
Pan jest moim bogiem szczodrości.
Uratujesz życie kolesia i co masz w zamian?
Nic. Gorzej niż nic.
Tylko wielką, straszną skałę.
Hej, nie obrażaj głowy.
Homer, liczy się intencja.
Morał tej historii to, że dobry uczynek jest sam w sobie nagrodą.
- Dostaliśmy nagrodę. Głowa jest spoko. - Cóż…
W takim razie: żaden dobry uczynek nie uchodzi płazem.
Chwileczkę!
Gdybym nie napisał tego podłego listu, nic byśmy nie dostali.
Cóż…
Więc morał jest taki, że dostaje ten, kto najgłośniej krzyczy.
Być może ta historia nie ma morału.
Dokładnie.
To tylko rzeczy, które się zdarzyły.
Na pewno było to pamiętnych kilka dni.
Święte słowa.
Napisy: Ada Kałużna