Szlag!
Uwaga!
Wszyscy pracownicy mają dowlec się na plac zebrań
na obowiązkowe obchody przyznania nagrody dla pracownika tygodnia.
Czysty. Pistolet. Uzi.
Dwa dzieciaki udają dorosłego.
- Cześć, Homer. - Cześć.
Nie cierpię obchodów przyznawania nagród dla pracownika tygodnia.
Kto w ogóle zwraca na to uwagę?
Wszyscy, którzy tu pracują, już ją dostali.
Tylko nie…
Cześć.
Dziś jest ten Homera dzień.
Czuję, że tym razem wygram.
- Serio? Czemu? - Przepis związkowy nr 26.
„Każdy pracownik chociaż raz musi otrzymać nagrodę dla pracownika tygodnia,
bez względu na brak kompetencji, nadwagę lub paskudny zapach”.
Uwaga!
Proszę o pełne podziwu westchnienie na cześć pana Burnsa.
Towarzysze, musimy zmiażdżyć bojowników o wolność
przed rozpoczęciem pory deszczowej.
I pamiętajcie, nowiutki błyszczący osioł
czeka na osobę, która przyniesie mi głowę pułkownika Montoyi.
Co?
Oczywiście mam na myśli nagrodę dla pracownika tygodnia.
Trudno uwierzyć, że pomijaliśmy dzisiejszego zwycięzcę
przez tak długi czas.
Nasze funkcjonowanie nie byłoby możliwe bez jego niestudzonych starań.
Poproszę zatem o brawa dla…
tego nieożywionego węglowego pręta.
Nieożywionego, tak?
Ja wam pokażę nieożywionego!
Głupi węglowy pręt!
To wszystko konkurs popularności.
Rany! Naprawdę widziałeś ten pręt?
Przykro mi, Homie.
Nikt mnie nie szanuje w pracy.
My ciebie szanujemy.
TU WŁÓŻ MÓZG
Bart, tyle razy mówiłam, żeby nie rysować na czaszce ojca.
Co? Co tam napisał? Chcę zobaczyć!
Telewizja mnie szanuje.
Śmieje się ze mną, nie ze mnie.
Ty głupi…
Szlag!
Wspaniały dzień na start. Nadajemy na żywo z przylądka Canaveral,
w dolnej części półwyspu Floryda.
Cel dzisiejszej misji naprawdę rozpala emocje.
Tom, zgadzam się z tobą.
Lwia część tego lotu będzie poświęcona badaniom
nad wpływem nieważkości na maleńkie śrubki.
Niewiarygodne. Wyobraź sobie tylko, jaki to może mieć wpływ na nasze życie.
Oczywiście badania mogą mieć dosłownie miliony różnych zastosowań na Ziemi,
od produkcji zegarków aż po ich naprawę.
Nuda.
Tylko nie to! Baterie!
Przyjrzyjmy się załodze.
Ciekawa z nich grupa.
Nazwano ich „trzema muszkieterami”.
A mamy wszelkie prawo się śmiać.
Jest tu matematyk, inny matematyk,
a także statystyk.
Zatrzymaj to!
Tylko nie kolejne nudne wystrzelenie w kosmos.
Zmień kanał!
Nie umiem!
Mamy poważny problem z misją.
Wskaźniki oglądalności Nielsena nigdy nie były niższe.
Mój Boże!
Pokonało nas nawet Świętowanie na śniadanie!
Ludzie, możemy utracić sponsorów.
Ameryki już nie interesuje podbój kosmosu.
Może warto wreszcie wyjawić wszystkim nasz sekret…
Że każdy szympans wysłany w kosmos wrócił superinteligentny.
Nie, tego chyba nie ma sensu mówić.
Potrzebujemy świeżego podejścia, by zainteresować społeczeństwo.
Astronauci są postrzegani jako gładcy i atletyczni ludzie sukcesu.
Takich ludzi nikt nie lubi.
A kogo się lubi?
To najpopularniejsze osoby w telewizji.
Udało się! Doładowałem swoją kosiarkę mechaniczną!
O nie! Zabiłem Wilsona!
Chyba wracam za kraty.
Al, kochajmy się!
Nie, Peg.
To wszystko prostackie flejtuchy.
Ludzie, właśnie ktoś taki jest nam potrzebny jako kolejny astronauta.
Sugeruję długie, niewydajne poszukiwania, oczywiście na koszt podatników.
Szkoda, że nie da się łatwiej.
- Halo, czy to NASA? - Tak.
Dobra. Słuchajcie, mam już dość waszych nudnych lotów w kosmos.
Jestem zwykłym prostackim flejtuchem, ale wiem, co lubię w telewizji.
Skąd pan ma ten numer?
Zamknij się!
A poza tym dlaczego nie mogę dostać tu tanga? I w ogóle…
Proszę chwilę poczekać.
Ludzie, nasze długie poszukiwania dobiegły końca.
Halo, czy to prezydent Clinton? Dobrze!
Pomyślałem, że pan będzie wiedział, gdzie dostać tanga.
- Zamknij się! - Przepraszam.
Czy to pan wczoraj dzwonił do NASA?
To nie ja, przyrzekam!
To… on!
Proszę pana, chciałby się pan unieść wyżej niż kiedykolwiek?
- Jak astronauta? Jasne. - Zatem witamy na pokładzie.
Na pewno pomoże to panu zdobyć szacunek rodziny i przyjaciół.
Szacunek? Nie!
To ja! To ja dzwoniłem! Ciągle to robię!
Sprawdźcie w FBI! Jestem w ich aktach!
Lepiej bierzcie ich obu.
Nie sądzę, by to było konieczne. Oni chcieli być astronautami.
Wiem.
PRZYLĄDEK CANAVERAL
WCZEŚNIEJ PRZYLĄDEK KENNEDY’EGO A WCZEŚNIEJ ARBUCKLE
Panie i panowie, przedstawiciele prasy.
Chciałbym przedstawić państwu astronautę NASA nowego pokolenia…
przeciętnego Amerykanina.
CHWAŁA SZEFOWI KUCHNI
Jim Wallace, Associated Press.
Czy to jakiś żart?
Ależ skąd, Jim.
Jeden z tych mężczyzn udowodni, że każdy może sięgnąć gwiazd.
Toby Hunter, Minneapolis Star.
Proszę mówić poważnie, to nie żart?
Nie, Toby!
Proszę nie zadawać więcej pytań o to, czy to nie żart.
Pytanie do kucharza od grilla.
Nie uważa pan, że wysyłanie niewykwalifikowanych cywili w kosmos
wiąże się z niebezpieczeństwem?
Ja się tym zajmę.
Będziemy w niebezpieczeństwie tylko wtedy, gdy wyślą nas na tę okropną Planetę Małp.
Chwila. Statua Wolności.
To była nasza planeta!
Szaleńcy!
Wszystko zawaliliście!
Cholera!
Niech was wszystkich cholera!
Dziękuję. Na dziś to już wszystko.
Oczywiście tylko jeden z was zostanie wysłany w kosmos.
W kolejnych tygodniach czekają was wyczerpujące testy,
które zdecydują, który z was bardziej się nadaje.
Panie Gumble, żadnego piwa w czasie szkolenia.
Co? Przez całe trzy tygodnie tylko wino? Zwariuję!
Oby zwyciężył najlepszy.
Ma duży problem z piciem. Może skompromitować program.
Spotkajmy się potem na tym drzewie. Powiem więcej.
Rety, mój tata astronautą.
Jestem tak…
- Co jest przeciwieństwem wstydu? - Duma?
Nie, nie aż tak daleko od wstydu.
- Mniejszy wstyd? - Tak.
Wiesz, Homerze, kiedy się o tym dowiedziałam,
odczułam całą gamę emocji.
Najpierw zdenerwowanie, potem niepokój, potem nieufność,
potem obawę, potem senność,
potem zmartwienie, a potem zatroskanie.
Ale teraz zdaję sobie sprawę, że po prostu musisz być astronautą.
Kto co teraz robi?
Jestem, idealnie na czas.
Nie widzę Barneya „Rozwalmy rakietą Biały Dom
i zabijmy prezydenta” Gumble’a.
Zasadniczo jest tu od poranka.
Cześć, Homer.
Od kiedy kazali mi przestać pić, nie mam problemu z równowagą i dykcją.
Patrz.
Jestem modelowym przykładem nowoczesnego generała,
mam mózg nie od parady i mięśnie jak skała.
To nic takiego. Patrzcie na to.
Był raz gość z Nantucket, który…
Więcej nie zniosę!
Lecznicze.
Stawiam 400 quatloos na nowego.
Panowie, poznajcie, proszę, dwóch doświadczonych astronautów,
którzy polecą w kosmos ze zwycięzcą.
Race Banyon i Buzz Aldrin, drugi człowiek na Księżycu.
Drugi jest zaraz po pierwszym.
Barney, podobno dajesz czadu.
To jeszcze nie koniec zawodów, Buzz,
jeśli naprawdę tak się nazywasz.
Nadal została nam drobnostka zwana
zawodami w strojach kąpielowych.
Nie ma takiej konkurencji, Homerze.
To znaczy, że niepotrzebnie ogoliłem swoje miejsca intymne?
Panowie, obaj ciężko pracowaliście.
W pewien sposób obaj jesteście zwycięzcami.
Mówiąc konkretniej, zwycięzcą jest Barney.
Barney, gratulacje.
Homerze, to miłe z twojej strony.
Wznieś z nami toast.
Za misję!
Zaczyna się!
- Oddaj to! - Powstrzymaj go!
- Barney, nie! Oddaj butelkę! - Nie!
FABRYKA PODUSZEK
Nie rozumiem.
To był szampan bezalkoholowy.
Cóż, Homerze, wygrałeś walkowerem.
„Walk ower!” Juhu!
Najsłodsze dwa słowa!
Walk ower, walk…
- Skąd to masz? - Przysłali mi.
POHARATKA I ZDRAPEK
„RAN TREK” NASTĘPNE SKALECZENIE
ŚLUZA POWIETRZNA
DŹWIGNIA WŁAZU
WŁAZ OTWORZY SIĘ ZA 0
KONIEC
Poprzedni program zawierał bardzo brutalne sceny,
dlatego nie powinny go oglądać małe dzieci.
Nie!
Marge, naprawdę nie chcę przez to przechodzić.
Ale dzięki temu, że jestem astronautą, czujesz do mnie szacunek.
Homerze, kiedy się spotkaliśmy, nie byłeś astronautą.
Nie umiałeś nawet używać wybierania tonowego.
Mimo to szanowałam cię i zawsze będę cię szanować, bez względu na wszystko.
Homerze, już wybrałeś numer.
Choć jeśli nie skorzystasz z tej okazji,
możesz tego żałować do końca życia.
Masz rację, Marge.
Jak wtedy, kiedy Mr. T był w centrum handlowym.
Cały dzień mówiłem sobie:
„Pójdę trochę później”.
A kiedy już poszedłem, powiedzieli mi, że właśnie wyszedł.
A kiedy spytałem sprzedawcę, czy Mr. T kiedyś znowu przyjdzie,
on nie wiedział.
Nie pozwolę, by coś takiego znowu się wydarzyło.
Natychmiast lecę w kosmos!
Jestem z ciebie taka dumna.
Wiem, że ci się uda.
Start za trzy minuty. Odliczanie.
Kontrola naziemna, mówi Corvair.
Sekwencja startu rozpoczęta, wszystkie systemy działają.
Dolecieliśmy już? Pić się chce.
Kontrola naziemna, prosimy o pozwolenie na rozpieczętowanie ładunku przed czasem.
Odmowa.
Lista kontrolna.
- Satelita wywiadowczy Skarbówki. - Jest.
- Farma mrówek. - Jest.
- Listy do Boga. - Są.
LISTY DZIECI DO BOGA
Trzy, dwa, jeden. Niech rakieta odleci.
Leć, tato!
Jakiż to bohater dzielny, gotów na trud, niebieskim szlakiem zmierza wprzód.
Leć, tato.
Wyniki oglądalności startu są najwyższe od lat.
- Jak sobie radzi statek? - Nie wiem.
Cały ten sprzęt służy wyłącznie do badania oglądalności.
Pięknie.
Nigdy nie widziałem czegoś bardziej zachwycającego.
Źródło życia, matka nas wszystkich.
Chłopaki, patrzcie, co przeszmuglowałem na pokład.
Homerze, nie!
Zapchają urządzenia pomiarowe!
Ostrożnie! Są pomarszczone.
Zajmę się tym.
EKSPERYMENTALNA KOLONIA MRÓWEK
Mrówki!
CHROŃCIE KRÓLOWĄ!
KTÓRA TO KRÓLOWA?
JA JESTEM KRÓLOWĄ.
NIE JESTEŚ.
WOLNOŚĆ! STRASZNA WOLNOŚĆ!
Głupcze! Być może nigdy się nie dowiemy,
czy mrówki można nauczyć układania śrubek w kosmosie.
Panowie, dobre wieści. Mamy dla was coś wyjątkowego.
Udało nam się namówić do przyjścia supergwiazdę, Jamesa Taylora,
żeby stąd złożył wam życzenia
i zagrał dla was własny rodzaj swobodnej muzyki dla dorosłych.
Rany, były prezydent James Taylor.
Co słychać, chłopaki?
Z całym szacunkiem, panie Taylor, to nie jest
najlepsza chwila na wysłuchiwanie pana wyjątkowego
gorzko-słodkiego folk rocka.
Mamy tu potencjalnie krytyczną sytuację.
Na pewno pan zrozumie.
Słuchaj, nie jestem tak wyluzowany, jak ludzie myślą.
Umowa jest taka.
Ja gram, a wy sobie tam lecicie i ma się wam podobać.
Gdy pochłonie cię kłopotów toń
I chcesz, by ktoś dał ci pomocną dłoń
I nic
Ale to nic nie udaje się
Za chwilę otrzymamy pierwsze zdjęcia z wnętrza statku kosmicznego
z „normalnautą”, Homerem Simpsonem.
Chcielibyśmy…
Szanowni państwo, utraciliśmy obraz,
ale to, co widzieliśmy, mówi samo za siebie.
Statek kosmiczny Corvair najwyraźniej został porwany –
lub podbity, jeśli to lepiej brzmi – przez kosmiczny gatunek wielkich mrówek.
Z tego miejsca trudno orzec,
czy skonsumują pojmanych Ziemian,
czy tylko będą ich więzić.
Jedna rzecz jest pewna: nie da się ich zatrzymać.
Mrówki wkrótce tu będą.
Ja na przykład powitam naszych mrówczych władców.
Chciałbym im przypomnieć, że jako szanowana osobistość telewizyjna
mogę pomóc im zgarnąć innych do pracy w podziemnych jaskiniach.
Nie martwcie się, dzieci. Z tatą na pewno wszystko w porządku.
Dlaczego tak sądzisz, mamo?
Kto chce pierniczka?
Po całym maratonie Spędzonym przy telefonie
Na rozmowach, jakie będą Przyszłości wyczyny
Słodkie sny i latające maszyny
Rozwalone, jakby wpadły na miny
Słodkie sny i latające maszyny
Lecą bezpiecznie po niebie
Widziałem ogień i…
O Boże! Mrówki spowodowały zwarcie naszego systemu nawigacyjnego!
Mrówki, co? Mieliśmy naprawdę poważny problem z mrówkami w winnicy w tym roku.
Przyszedł Art Garfunkel ze sprężarką
i wytworzyliśmy całkowitą próżnię na zewnątrz domu,
dzięki czemu pozbyliśmy się paskudztwa.
Ale pewnie wy, spece z NASA, za nic macie
nasze małomiasteczkowe metody.
- Cicho, ty… - Czekaj chwilę.
Ten rozczochrany młodzian może mieć rację.
Dobra, panowie. Złapcie się czegoś.
Dobra, jedziemy z nimi.
Trzy, dwa, jeden.
Otwieramy właz.
I o to chodzi!
Mój Boże! To katastrofa!
Muszę lecieć.
Homer, złamałeś uchwyt.
Przy otwartym włazie spalimy się w trakcie powrotu.
Dość tego! Skoro mam zginąć, zabiorę cię ze sobą do piekła.
Poczekaj chwilę, Race. Tylko spokojnie!
Teraz ci pokiereszuję tę piękną buzię!
Głupi pręt!
Homer, chwila. Jeśli ten pręt się trzyma, może nam się uda wrócić na Ziemię.
Ja ci pokażę!
Oddaj to!
Wcześniej ten tu reporter nieco się pospieszył
i chciałby zapewnić o swojej wierności wobec kraju i ludzkiego prezydenta.
Może nie są doskonali, ale lepszego rządu nie mamy… na tę chwilę.
WIWAT MRÓWKI
A przy okazji: statek kosmiczny wciąż jest w dużym niebezpieczeństwie.
Mogą nie wrócić cali. Ich powrót będzie ryzykowny.
Bla, bla, bla, zobaczymy się po filmie.
Och, te płatki Golden Grahams.
Chrupiące i zdrowe nowe płatki śniadaniowe.
Dajesz, tato, uda ci się.
Oczywiście, że mu się uda. To telewizja.
ZJAZD REPORTERÓW WIADOMOŚCI
Jak rozwiązaliście problem z drzwiami?
Homer Simpson okazał się prawdziwym bohaterem.
Zablokował tym drzwi.
- Co to jest? - Nieożywiony węglowy pręt!
„W PRĘT WIERZYMY”
Właśnie mieli pokazać zbliżenie pręta.
Głupi pręt. Zrobili mnie w balona.
Homie, powinieneś być z siebie dumny.
Tylko kilka osób zrobiło to, co ty.
Właśnie, tato. Kto widział jednocześnie zaśnieżone szczyty i pustynie
lub majestatyczną zorzę polarną z wysokości wielu kilometrów?
No może naprawdę macie rację…
Co to jest?
Nieważne, dziękuję, Marge, Liso.
Bart, powiesz ojcu coś miłego?
Nie, i tak wie, jak się czuję.
BOHATER
Szlag!
Napisy: Marcin Piechota