PIĘĆ DNI OCZEKIWANIA NA BROŃ TO NIE JEST DUŻO
Szlag!
Dobra, podbijam o ćwiartkę.
- Pas. - Pas.
Pas.
Homer, chcesz karty? Homer!
Nie jedzcie tych tak zwanych chipsów.
Chcesz jakąś kartę czy nie?
Dobra, wezmę trzy.
Szlag!
To znaczy…
Wchodzę. Pokaż karty.
Blefowałem.
Chodź do tatusia! Poczekaj no.
Homer, masz pokera!
Zawsze to robisz.
Ty…
Duszę się własnym gniewem.
Hej, nie krzycz na Homera tylko dlatego, że jest trochę powolny.
Coś powiedziano. Niedobrze. Co to było? „Nie krzycz na Homera”!
Nie, w porządku. Co to było?
„Powolny”. Nazwali cię powolnym!
Jak śmiesz tak mnie nazywać? Ja…
Homer, jeszcze tu jesteś. Matko, ale jesteś powolny.
- Coś powiedziano. Niedobrze. - Wypad stąd.
No dobra, to wczoraj w nocy gramy w pokera, nie?
Jak zwykle wygrywam i nie zdaję sobie z tego sprawy.
A Lenny mówi, że jestem…
Rozumiecie…
„Trochę powolny”!
Dlaczego się nie śmiejecie? Myślicie, że jestem powolny?
Nie uważamy, że jesteś powolny.
Choć w zasadzie nie chodzisz do muzeum,
- nie czytasz książek ani nic. - Myślisz, że nie chcę?
To stacje telewizyjne, Marge. Nie chcą mi pozwolić.
Tyle programów wysokiej jakości.
Każdy świeższy i doskonalszy od poprzedniego.
Gdyby chociaż jeden się nie udał, mielibyśmy 30 minut dla siebie.
Ale nie! Nie pozwolą mi żyć!
Kogo ja oszukuję?
- Jestem powolny. - Homciu.
Jeśli czujesz się źle ze samym sobą,
zawsze można coś poprawić.
- Wykąpać się w piwie słodowym? - To jedna opcja.
Lub też możesz zapisać się na kurs kształcenia dla dorosłych.
A jak niby to „kształcenie” ma sprawić, że będę mądrzejszy?
Poza tym zawsze, jak uczę się nowych rzeczy, wypychają mi stare z mózgu.
Pamiętasz ten kurs robienia wina domowego? Nie umiałem
po nim jeździć autem.
- Bo byłeś pijany! - I to jak.
CENTRUM KSZTAŁCENIA DOROSŁYCH
JAK ZMIENIĆ FACETA W MARIONETKĘ
Dobrym sposobem doprowadzenia faceta do szaleństwa są prześwitujące ciuchy.
W tej chwili chciałabym przypomnieć, że nie ma zwrotu kosztów.
TANIEC FUNKY W SAMOOBRONIE
Dobra, to podstawa, chłopaki.
Powiedzmy, że jakiś gangster dowala się do waszej panienki.
Dostaje od was to.
JAK RZUĆ TYTOŃ
Rozumiecie, ten dźwięk oznacza, że trafiliście śliną do celu.
Teraz wasza kolej.
Coraz lepiej.
Sekunda. Nawet Lenny prowadzi kurs.
Patrzcie, jak go wielbią.
O to chodzi. Jeśli on może prowadzić kurs, on też może!
To znaczy ja mogę prowadzić kurs!
BIURO DYREKCJI
W czym się pan specjalizuje?
Potrafię zauważyć różnicę między masłem
a „Nie wierzę, że to nie masło”.
Nie potrafi pan, panie Simpson, nikt tego nie potrafi.
Znowu porażka. Wszyscy mogą prowadzić kurs, tylko nie ja.
Jestem idiotą. Co ja powiem żonie i dzieciom?
- Jest pan żonaty? - To zależy.
Można inaczej dostać tę pracę?
Nie, panie Simpson,
chodzi o to, że chyba jednak możemy coś panu zaoferować.
Potrzebujemy kogoś, kto poprowadzi kurs budowania udanego małżeństwa.
Zrobię to!
Zrobię wszystko, by wyrwać się z domu i uciec od tej marudnej i hałaśliwej…
kochającej się rodziny.
Słuchajcie wszyscy.
Teraz jestem nauczycielem, bo mam łaty na łokciach.
Homer, to mają być skórzane łaty
na zamszowej marynarce, a nie na odwrót.
Zniszczyłeś zupełnie niezniszczoną marynarkę.
Nieprawda, Marge. Dwie zupełnie niezniszczone marynarki.
Tato, według mnie to świetnie, że jesteś nauczycielem.
Będziesz uczył z podręcznika
czy użyjesz sokratycznej metody interaktywnego uczestnictwa w zajęciach?
Tak, Liso, tato jest nauczycielem.
Homer, cóż za miła…
Flanders, nie mogę gadać. Muszę poprowadzić lekcję.
Ale to ty zadzwoniłeś…
- Mogę przyjąć zamówienie? - Dla mnie dzisiaj nic.
Muszę poprowadzić lekcję.
BURGERY KRUSTY’EGO
Proszę pana, wkurzanie urządzenia do zamówień to wykroczenie.
W porządku, jestem nauczycielem!
Nie wiedziałam, że nam tak można.
SEKRETY UDANEGO MAŁŻEŃSTWA WYKŁADOWCA
Dobra, kazali mi na początku
sprawdzić, że wszyscy są na odpowiednich zajęciach.
- Na końcu korytarza, sala 12. - Dziękuję.
Dobrze, zaczynajmy.
Bez gadania.
Nie.
Może powiemy ci, jakie mamy problemy w związkach.
Dobra, trochę czasu minie.
Może ty, Otto?
Mam za wysokie oczekiwania. Nikt nie jest dla mnie dość dobry.
Myślisz, że masz wszystko, ale zapominasz o jajkach.
Moim problemem jest to, że wykorzystuję kobiety.
Wprowadzam się od razu i wynoszę się, jak brakuje kasy.
Jestem mądrą kobietą, która dokonuje złych wyborów.
OK. Masz tu klucze do domu i kartę do bankomatu.
Kiedyś byłem żonaty,
ale nie wiedziałem, jak to utrzymać.
No, Waylon.
- Kochaj się ze mną, jak kiedyś. - Nie.
- To ten straszny pan Burns, prawda? - Nie mieszaj w to Burnsa!
Smithers!
Panie Simpson, słucha mnie pan?
Simpson!
Tak, słuchałem, bardzo śmieszne.
Nie słuchałeś. Jadłeś pomarańczę, do cholery.
Tak.
Niewyszkolone oko widzi, że jem pomarańczę,
ale oko rozumne widzi odniesienie do małżeństwa.
Dla was małżeństwo jest jak pomarańcza.
Najpierw skórka, potem słodziutkie wnętrzności.
Nie rozumiem.
Gdybym chciał zobaczyć jak facet je pomarańczę,
tobym poszedł na zajęcia z jedzenia pomarańczy.
Jedzenie pomarańczy przypomina udane małżeństwo.
Po prostu jedz te cholerne pomarańcze!
- To jest okropne. - Wychodzimy.
Wynosimy się stąd.
To w ogóle nie przypomina edukacji.
Mówiłem Marge w łóżku, że to się nie uda.
- W łóżku? Cóż. - Co?
Coś w łóżku nie wyszło?
Nie, nie o to mi chodziło.
Z Marge zawsze omawiamy różne rzeczy w łóżku.
Tak jak wtedy, kiedy kłóciliśmy się o pieniądze.
- Kłótnia. - Kłopoty w raju, co?
Mówiłem Marge, że możemy zaoszczędzić trochę pieniędzy,
jeśli będzie farbować włosy tylko raz w miesiącu.
- Marge farbuje włosy? - O tak.
Od kiedy skończyła 17 lat, jest całkiem siwa.
- No, opowiadaj. - Powiedz więcej.
Mówiłem przez kilka godzin, a oni spijali z moich ust każde słowo.
Myślę, że zostałem stworzony, by uczyć.
Dobra, Simpson, dostałeś ostrzeżenie na temat wkurzania urządzenia.
Stój! Chcę wiedzieć, jak się skończyła ta historia!
Pani Simpson, może panią zainteresować,
że mamy wyprzedaż farby w odcieniu niebieskim nr 52.
Jak sądzę, to pani kolor.
Co ma pan na myśli? Ja nie farbuję włosów.
Nie, Pu, pomyliłeś się. Ona używa niebieskiego nr 56.
Nie mam pojęcia, o czym rozmawiacie.
- Uwielbiamy zajęcia pani męża. - To miłe.
Homer, nie podoba mi się, że opowiadasz o naszych sprawach osobistych na lekcjach.
Marge, nie mówiłem nic osobistego.
Dziś w sklepie wszyscy wiedzieli, że farbuję włosy.
Chodzi ci, że o tobie.
No dobra, może coś opowiadałem, nawet osobistego.
Ale trzeba było ich widzieć.
Naprawdę chcieli mnie słuchać.
Cieszy mnie to bardzo.
Ale uważam, że możesz świetnie uczyć i nie naruszać naszej prywatności.
Marge, nie wiesz, jak to jest.
To ja każdego dnia wystawiam swój tyłek.
To nie ja jestem nie w porządku. Ty jesteś nie w porządku!
Cały system jest nie w porządku.
Chcesz prawdy? Nie zniesiesz prawdy!
Bo kiedy włożysz dłoń w galaretę,
która była twarzą twojej przyjaciółki, będziesz wiedziała, co robić!
Zapomnij, Marge! To Chinatown!
Homer, już nigdy więcej im o mnie nie opowiadaj!
Tak, proszę pani.
Czymże jest związek?
Jedna z definicji słownikowych związku to:
„organizacyjne połączenie jednostek różnych rodzajów wojsk”.
Powiedz nam więcej o sobie i Marge.
To miejsce nauki, a nie dom…
słuchania o różnych rzeczach.
- Chyba brakuje mu anegdot. - Ale dno.
Nie wierzę, że zapłaciłem 10 tysięcy dolców za ten kurs.
- Co to za opłata za laboratorium? - Nie, chwila.
Chwila, ja… Tak.
Mam anegdotę o związku takich innych młodych.
Żona w tej parze robi coś dziwnego w sypialni.
Szaleje z pożądania, kiedy mąż kąsa jej łokieć.
- Nazwiska! - Nazwijmy ich…
Pan X i pani Y.
No to pan X mówi:
„Marge, jeśli to cię nie uruchomi,
nie nazywam się Homer J. Simpson”.
Homer, nie musisz iść na zajęcia?
Nie dzisiaj, Marge.
Dziś możemy zjeść miły, spokojny obiad w domu.
No to będzie…
- Co, do diaska? - Marge, nie zgadniesz.
Moi wszyscy uczniowie tu są.
Będą obserwować striptiz, który jest naszym życiem.
Najwyraźniej ten niepokojący smród to było jedzenie.
Mała Liso, oczko w mojej głowie,
jak sprawy w starym budynku szkolnym?
Jest to dla mnie poniżające i krępujące nie do opisania.
Jak mój mały przyszły baseballista? Złapał dziś jakieś świetliki?
Z Milhouse’em wyjęliśmy listy z samochodu pocztowego
i wrzuciliśmy do kanału.
Synu, wiem, że intencje miałeś dobre, ale nie należy robić takich rzeczy.
O czym ty mówisz? Przecież to ty nam dałeś takie wyzwanie.
Ty mały…
Homer!
- Spadam stąd. - Ja też.
Teraz maluchy podreptały do łóżek…
Chcę, żeby to się w tej chwili zakończyło.
Homer, może pokąsasz jej łokieć?
To zawsze rozpuszcza jej masło, nie?
Dobrze, wszyscy wyjść!
To musi być to.
Wynocha!
Dobrze, dziś skończymy wcześniej.
Na jutro macie przeczytać strony 7–18 pamiętnika Lisy.
- Ty też wypad! - Ale nie jestem…
Czy to będzie na teście? Bo nie uważałem.
Weź, Marge. Wpuść mnie! Tu są świerszcze.
Dobrze, Marge. Słowa wypowiedziano. Błędy popełniono.
Zakończmy to szaleństwo i żyjmy dalej.
Homer, ty nic nie rozumiesz, co?
Opowiadałeś o naszym życiu, chociaż obiecywałeś coś innego.
- Nie mogę ci już zaufać. - Ale dostałem już nauczkę.
- To się już nie zdarzy. - Homer, co to za wielkie halo?
Marge mnie wywaliła, bo wypaplałem o jej łokciu.
Kochanie, drzwi się zatrzasnęły.
Dobra, jeśli tego właśnie chcesz, właśnie to dostaniesz.
Kiedyś tu było inaczej. Odchodzę stąd.
Może kiedyś się odezwę z miejsca, w którym wyląduję,
a dziwny jest ten świat.
Dzieci, przechodzimy obecnie z ojcem naprawdę trudny okres
i nie wiem, co z tego wyniknie.
Ale pamiętajcie, że oboje bardzo was kochamy.
Rety, mama chyba jeszcze nigdy nie była tak wściekła na Homera.
Powiem ci coś w sekrecie, Bart. Zawsze, jak się martwię o rodziców,
idę na strych i nawijam swój kłębek wełny.
Ziemia, tu komandor Bart McCool.
Atakują nas mózgozmieniacze Zorinida.
Szybko, Milbocie, do kapsuły bezpieczeństwa.
Zrozumiałem, humanoidzie.
Nie przejmujcie się mną. Tylko szoruję bieliznę.
Przykro mi, Bart, twój tato tak jakby zepsuł atmosferę.
Lubię tę zabawę tylko wtedy, gdy się da udawać, że się boję.
Rozrabiaj dalej, synku.
Bez silnej męskiej ręki w domu
możesz w jedną noc zmienić się w mięczaka.
Te uciążliwe plamy z trawy.
Dobrze. Pastor Lovejoy sprawi, że Marge przyjmie mnie z powrotem.
Musi wesprzeć święte więzy małżeńskie lub jego Bóg go ukarze.
Rozwiedź się.
- Ale czy to nie grzech? - Marge, prawie wszystko to grzech.
Czytałaś kiedyś tę książkę?
Technicznie rzecz biorąc, nie wolno nam chodzić do toalety.
Dobranoc, Marge.
Czemu nie zrobiłem zdjęcia? Miałem na to dziesięć lat.
To śmieszne, jak wszystko przypomina mi Homera.
SZKODY W DOMU NAPRAWA KOMINÓW
LODY
BOLESNE WSPOMNIENIA ORGANIZACJA IMPREZ
Kocham cię.
Wyjdziesz za mnie, Marge?
Czyli będę tatą?
Mam nadzieję, że zawsze będziemy razem.
Razem?
Tato, przyniosłam ci trochę…
Dobre wieści, Liso. Nie potrzebuję już twojej matki.
Stworzyłem zamiennik lepszy od niej prawie pod każdym względem.
Tato, to tyko roślinka.
Liso! Proszę o szacunek dla nowej mamy. Teraz daj jej buziaka.
Pocałuj ją!
Mój Boże!
Dobra, ustalmy wersję wydarzeń. Potknęła się, prawda?
Przyniosłam ci pyszny deser.
Twoja prawdziwa matka przynosiła mi kiedyś deser.
Tęsknię za Marge.
Liso, jesteś mądra. Wymyśl coś, żeby wzięła mnie z powrotem.
Tato, nie można nikogo zmusić, żeby kogoś pokochał.
Z jakiegoś powodu ludzie są razem.
Dają sobie coś, czego nikt inny nie może im dać.
Jeśli chcesz odzyskać mamę, musisz sobie przypomnieć,
co wyjątkowego możesz jej zaoferować.
Dam ci 40 dolarów, jak to za mnie wymyślisz.
- Nie. - Dobra, 30.
Powodzenia, tato.
Dobrze, mózgu. Wszystko zależy od ciebie.
Jeśli nic nie wymyślisz, stracimy Marge na zawsze.
Zjedz deser.
OK, ale potem weź się do roboty.
Cześć, Marge. Podobno zerwałaś z Homerem.
Deklaruję zatem intencję wkroczenia na jego terytorium.
Żem przyniósł ci kilka badyli.
Ojej.
Pochlebiasz mi, ale niezbyt mnie interesujesz.
Kurna. Przychodzę tu wystrojony jak stróż w Boże Ciało,
próbuję oddać ci serce, a tylko żem się wygłupił.
Kurde. Zaraz tu będę ryczeć.
Może wejdziesz na łyk wody?
Gra.
Czyściutko, żadnych robali.
Mógłbym tu być naprawdę szczęśliwy.
- Homer. - Moe.
- Co tu robisz? - No… ja…
Nie tknąłem twojej kobity, Homer, przysięgam.
- Twoja woda, Moe. - Żem nie prosił o żadną wodę.
Ona kłamie, Homer, kłamie. Mówiła, żeś umarł.
Tylko dlatego… Nic nie zrobiłem!
Cześć, Moe.
Homer, co ci się stało?
Marge, wymyśliłem, co mogę ci dać tylko ja.
Bukiet…
Poddaję się. Nie zasługuję na ciebie.
Moje potargane szmaty zaczepiły się o twój stolik kawowy.
Chodź, pomogę ci.
Poczekaj! Tak, to jest to!
Wiem już, co mogę ci dać tylko ja!
Całkowitą i absolutną zależność.
Homer, to nic dobrego.
Żartujesz? To coś cudownego.
Marge, potrzebuję cię bardziej, niż ktokolwiek na całym świecie
mógłby cię kiedykolwiek potrzebować.
Potrzebuję cię, żebyś o mnie dbała, ze mną wytrzymywała.
A przede wszystkim musisz mnie kochać, tak jak ja kocham ciebie.
Ale czy na pewno mogę ci zaufać?
Marge, spójrz na mnie. Nie byliśmy razem tylko jeden dzień,
a wyglądam jak jakiś Francuz. Za kilka godzin bym umarł.
Nie mogę sobie znów pozwolić na utratę twojego zaufania.
Muszę przyznać, że naprawdę umiesz sprawić, że czuję się potrzebna.
Poczekaj, aż moi uczniowie o tym usłyszą. Żartuję!
Super być w domu z rodziną.
Cieszę się, że wróciłeś, tato.
Wiedziałam, że dasz sobie radę. A teraz tego nie spieprz.
Słuchaj, tato. Tak bardzo tęskniłem,
że nie mogłem się skoncentrować i dostałem jedynkę.
Hej, to było dwa tygodnie temu.
A przepraszam, tu jest nowa.
A ja mam dla ciebie wyjątkowy prezent, ale dam ci go wieczorem.
Wyjątkowy prezent? Nie chcę czekać, chcę go teraz!
Chcę, żeby dzieci zobaczyły.
A, dobra. Później.
- Marge, jesteś naprawdę szczęśliwa? - Cześć, Moe.
Napisy: Marcin Piechota