ELEKTROWNIA ATOMOWA W SPRINGFIELD
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
RALPH NIE ZMIENI KSZTAŁTU, JEŚLI GO MOCNO ŚCIŚNIESZ
UWAGA
PŁATKI KRUSTY’EGO MIESIĘCZNIK MAMY
Szlag!
TAWERNA MOE
- Hej, Moe, masz rozmienić piątaka? - Jasna sprawa, Lenny.
Wąż w kasie.
Niezły kawał, koledzy. Świetnie. Będę dzisiaj chory.
- Moe, chcesz powąchać mojego kwiatka? - Mogę?
Płonę. Gorące.
Wykorzystaliście moje nasiąknięte alkoholem ubrania.
Zabawne. I daje do myślenia.
Potrzebuję kawy, zanim zemdleję. Homer, podaj cukier.
To będzie dobre.
- Jeny. - Człowieku.
- Cukier jest na całym barze. - To nie jest śmieszne, Homer.
My się tylko wygłupialiśmy, a ty posunąłeś się za daleko.
Kto chce zakazać Homerowi wstępu do tego miejsca?
- Ja! - Ja!
Dajcie spokój. Ten bar jest dla mnie jak tawerna.
Wybacz Homer, mogłeś o tym pomyśleć,
zanim zrobiłeś mi żarcik z cukrem.
Ściągam karykaturę z Lushmore.
GÓRA LUSHMORE
I wyciągam twoją ulubioną piosenkę z szafy grającej.
- „It’s Raining Men”? - Tak, nigdy więcej.
Nie udało się. Wciąż żyję.
Rozchmurz się, Homer.
- Nie mogę. - OK.
A może udasz, że ta kanapa jest barem?
Mógłbyś spędzić z nami więcej czasu.
Nie zamierzam na to odpowiadać.
Spójrz na dobrą tego stronę, tato.
Wiedziałeś, że Chińczycy używają jednego słowa
na kryzys i na możliwość?
Tak, kryzożliwość. Masz rację!
Przez lata marnowałem życie w tej dziurze.
Wystarczy. Znajdę nowy bar do picia
i zamierzam się upić jak nigdy dotąd!
Bart, gdzie mój portfel?
- Proszę, tato. - Dziękuję.
- Rety. Klasa. - Dobry wieczór.
Czy mógłby pan stąd wyjść bez zamieszania?
Ten wygląda na miłe, przyjazne miejsce.
Sammy, jesteś za stary na randkę z bliźniaczkami
w tę samą noc, podczas której masz ożenić się z Diane bez wiedzy Rebekki.
OK, Carla. Założę się z tobą.
Jeśli to wpłynie na mój powrót do pierwszej ligi, sprzedam bar.
- Woody, daj mi piwo. - Myślę, że ma pan dość, panie Peterson.
Mój kręgarz mówi, że nie mogę już pana nosić do domu.
Po prostu daj mi to piwo, ty leniwy kmiocie.
Zabiję cię. Zabiję was wszystkich.
Uspokój się, Normy. Zachowaj struny głosowe na karaoke.
Kocham was, chłopaki.
Chwila.
Coś mi w tym miejscu nie pasuje.
Wiem. Ten lesbijski bar nie ma wyjścia przeciwpożarowego.
Miłej zabawy w pułapce śmierci, drogie panie.
Co z nią?
Witaj, dobry człowieku. Czy mogę wstąpić na drinka?
- Wynoś się stąd, Homer. - Homer? A któż to?
Nazywam się Guy Incognito.
O Boże. Ten facet to mój sobowtór.
Ten pies ma puszysty ogon.
Tutaj, Puszku.
LOTNISKO W SPRINGFIELD
MAŁA CZARNA SKRZYNIA
Ostatni bar w Springfield.
Jeśli mnie nie wpuszczą, będę musiał przestać pić.
- Hurra! - Zamknij się, wątrobo!
Boli mnie wątroba.
Poproszę piwo.
Przykro mi. Musisz być pilotem, by tutaj pić.
- Ale ja jestem pilotem. - A gdzie twój mundur?
Schowałem go bezpiecznie w kabinie.
OK, przekonałeś mnie. Masz tu zapasowy.
Potrzebujemy pilota, szybko. Kto chce lecieć do wietrznego miasta?
- Ja. - Ja też.
Warunki są trochę wietrzne.
- Cóż… - Chociaż…
- Ty. - Ale ja…
Chyba nie udajesz pilota,
żeby móc tu pić, co?
Tak. Właśnie tak jest.
Ach, wy piloci, rozbawiacie mnie.
Ale mówię ci, nie jestem pilotem.
A ja mówię, że wy, szpanerscy piloci, mnie bawicie.
- Hej, jestem Alan. Jestem drugim pilotem. - Tak.
W ramach wyzwania pozwolę ci wykonać większość roboty.
Myślę, że jesteś gotów, Alan.
A ja wystartuję…
Potrzebujemy tego, by żyć.
Jeśli wieść o tym się rozniesie,
linie Quasi-Clown staną się pośmiewiskiem.
W zamian za twoje milczenie oferuję twojej rodzinie darmowe bilety
do każdego miejsca w Stanach…
z wyłączeniem dziwacznych stanów, Alaski i Hawajów.
Dobre wieści kochani.
Ponieważ naraziłem życie innych, możemy latać, dokąd chcemy.
- Alaska. - Hawaje.
Nie wiem, Homer.
Jesteśmy w połowie pracowitego sezonu sprzątania.
Ale, Marge, zasługujesz na wakacje.
To dla ciebie szansa, by sprzątać po nas w innych stanach.
Nie chcę być marudą, ale lot w takim przypadku
wydaje się kłopotliwy i obciążający.
Marge, proszę, chcę otrząsnąć się z kurzu tego syfiastego miasta.
Chcę zwiedzać świat.
Chcę oglądać telewizję w różnych strefach czasowych.
Chcę iść do obcych, egzotycznych marketów.
Mam dość jedzenia hoagie. Chcę grindera, suba, długiego na metr.
Chcę żyć, Marge. Pozwolisz mi żyć?
Pozwolisz, proszę?
I co, Marge, całkiem uroczo, nie?
Zapomniałam wyczyścić kosz na kłaczki w suszarce.
Jeśli ktoś włamie się do domu i zrobi pranie, może spowodować pożar.
Świetnie. Zaznaczyłem, że nie chcę siedzieć obok dziecka.
Rety. Musimy lecieć naprawdę wysoko.
Ci ludzie wyglądają na malutkich i rozmazanych,
całkiem jak w katarakcie.
Uwaga, pasażerowie. W związku z naszą polityką przepełniania lotów
ten lot został przepełniony.
Zgodnie z zasadami F.A.A. pierwsze dwie osoby z przodu
zostaną przeniesione do pierwszej klasy.
OK, wy dwoje.
Chodź, Bart. Będą nam dogadzać.
Niedosłownie, rzecz jasna.
MLEKO
Przyszedłem dla obsługi, ale zostaję dla miejsca na nogi.
Załoga gotowa do startu.
Chyba pójdę zrobić zdjęcie startującego samolotu.
Marge, co się dzieje? Jesteś głodna? Śpiąca? Wzdęta?
Wzdęta? To gazy? Tak?
Homer, nie mówiłam ci tego, ale nie jestem fanką latania.
Muszę wysiąść z samolotu. Pozwólcie mi wysiąść.
Ładnie proszę, otwórzcie drzwi.
Uspokój się, Marge. Może cię dobrze odurzymy?
Wypuście mnie!
W porządku, Marge. Nie musimy jechać na wycieczkę.
Poczekamy, aż zabójcze pszczoły przylecą do nas.
Mam takie wrażenie, że o czymś zapomnieliśmy.
- To na pewno nic takiego. - Mamo, czujesz się już lepiej?
- Tak, ale wolę o tym nie rozmawiać. - Pozwólcie mi wyjaśnić tę zagadkę.
Wasza matka boi się latać.
Koniec czasów, kiedy mogłem powiedzieć, że przynajmniej moja matka jest normalna.
Każdy się czegoś boi.
- Nie każdy. - Pacynki.
Gdzie?
Mamo, na pewno nie chcesz o tym porozmawiać?
Zdecydowanie nie.
Liso, ważne, by twoja matka wyparła to, co się stało.
Wciśnij to głęboko do jej wnętrza, żeby już nas więcej nie irytowała.
Ale jeśli nie będziemy zachęcać jej, by dała upust emocjom,
mogą przejawić się w inny sposób.
Właśnie zdałam sobie sprawę, że nasz kot i pies nie mają ślubu.
Żyły w grzechu.
Mamo, gotowałaś całą noc?
Sędzia, ława przysięgłych i kat, wszystko w jednym.
Mówiłam, że mama może mieć problemy.
Nie, kochanie, nic mi nie jest. Naprawdę, wszystko w porządku.
Matka powtarzała: „Nie narzekaj”.
Bądź dobra. Zachowuj się. Bądź miła. Uśmiechaj się. Bądź uprzejma.
Nie sprawiaj kłopotów.
Słyszeliście, co mówiła matka. Nic jej nie jest, więc się zachowujcie.
Marge, jest trzecia w nocy.
- Nie powinnaś piec? - Za chwilkę.
Mamo, możemy z tobą porozmawiać?
Nie mogę rozmawiać. Muszę pozostać w stanie kociej gotowości.
Sprytne.
Może powinnaś iść na terapię?
Nie potrzebuję terapii. Dobrze się czuję, zresztą to zbyt drogie.
A ja w to nie wierzę. To psuje rodziny.
Nastawia żony przeciwko mężom, dzieci przeciwko ojcom,
sąsiadów przeciwko mnie.
Nie musisz płacić jakiemuś fantastycznemu psychiatrze
dziesięciu dolców za godzinę, aby otrzymać terapię na świetnym poziomie.
Witajcie, Psycho Radio.
Umrzesz okropną śmiercią.
Przepraszam. To do poprzedniego rozmówcy. OK, już łapię.
OK. Umrzesz okropną śmiercią.
- Ale ja… - Dziękujemy za telefon.
- Masz jakąś prośbę muzyczną? - „It’s Raining Men”.
WYPOŻYCZALNIA KASET WIDEO
Marge, „Dear Abby” twierdzi, że oglądanie filmów o lataniu samolotem
uspokoi twoje lęki.
Mam tu kilka krzepiących tytułów.
Bohater.
Nieustraszony.
Wciąż żywy.
Nie tylko dzięki samolotowi, wielu z nas wciąż…
żyje.
Zapewne żyjemy.
Podaj mi kolejny kęs drugiego pilota.
Tato, mamie się pogarsza.
Musisz ją zabrać do prawdziwego psychiatry.
- Zobacz, jaka jest spięta. - Nic jej nie jest.
CENTRUM PSYCHIATRYCZNE „MOŻE JEDNAK NIE MASZ PODSŁUCHU”
W porządku, Liso, dopięłaś swego. Twoja mama idzie do psychiatry.
Powie Marge, by mnie zostawiła.
To zniszczy naszą rodzinę, a ty będziesz musiała zamieszkać z babcią
- i zrywać fasolę. - Tato, ja lubię zbierać fasolę z babcią.
- Tak trzymaj. - OK, będę.
- Dobrze. Tak rób. - Dobrze.
- Będziesz zbierać mnóstwo fasoli. - Mam nadzieję.
Nie wierzę. To dyrektor Skinner.
ŚWIAT DYREKTORA
No, no. Nigdy nie sądziłem, że tak łatwo wygram.
To nie ma nic wspólnego z tobą, Simpson.
Mam wiele problemów ze swoją ukochaną, nadopiekuńczą matką.
Bart, zostaw tego człowieka samego ze swym bólem i usiądź.
Dobra.
No dobra, ile pani kasuje?
Jeśli pieniądze są problemem, pobieram opłaty według skali ruchomej.
Mogę zejść nawet do 30 dolarów za godzinę.
- Proszę zjeżdżać dalej. - Trzydzieści dolarów pasuje.
- Najpierw: jakie ma pani kwalifikacje? - Cóż.
O nie. Nie przyszedłem tu na test z czytania.
- Chcę zobaczyć jakieś referencje. - Przepraszam pani doktor.
Po prostu boi się, że obwini go pani o moje problemy.
Nie mam zamiaru nikogo winić.
MĄŻ
Marge, terapia może być intensywnym procesem.
Przenikniemy głęboko do twojej podświadomości
i nie przestaniemy, dopóki nie odkryjemy
przyczyny twojego lęku przed lataniem.
Nie martw się, to prywatne sanktuarium,
czegokolwiek się dowiemy, zostanie to między nami.
To tylko Murray, czyści okna. Przychodzi codziennie o 12.00.
Ale jest kilka sekund przed 12.00.
CENTRUM PSYCHIATRYCZNE
Odkąd zaczęłaś terapię, mówisz tylko o sobie.
A co ze mną, Marge?
Dopiero wyszłam z pierwszej sesji i nawet nie otworzyłam ust.
Widzisz? „Wyszłam z pierwszej sesji
i nawet nie otworzyłam ust”.
Marge, nie ma prostego wytłumaczenia twojego lęku przed lataniem,
ale prawdopodobnie przyczyną jest jakaś trauma z dzieciństwa.
Pomyśl wstecz.
Jakie jest twoje najwcześniejsze wspomnienie o czymś złym?
To pewnie mój pierwszy dzień szkoły.
Mają coś takiego, co nazywa się ćwiczeniami przeciwpożarowymi.
Używają tego, by wywiercić w twojej głowie płonącą dziurę.
I jest tylko jedna duża toaleta, każą wam iść wszystkim w tym samym czasie.
Dzieci w szkole były jeszcze gorsze.
SZKOŁA PODSTAWOWA
Lubisz The Monkees? Wiesz, że nie piszą swoich piosenek.
Piszą.
Nie grają na własnych instrumentach.
Nie!
To nawet nie jest prawdziwa czapka Michaela Nesmitha.
Dzieci potrafią być okrutne.
Ale to prawda. Nie pisali swoich piosenek i nie grali
na własnych instrumentach.
Monkeesom nie chodziło o muzykę, Marge.
Chodziło im o bunt, o przewrót polityczny i społeczny.
Rozmawiałaś dzisiaj o mnie na terapii?
- Nie bardzo. - Powiedz mi prawdę!
Nie mów jej, że podniosłem głos. Proszę.
Szczęśliwa rodzina, szczęśliwa.
Wciąż śni mi się to samo.
Jestem matką w Zagubieni w kosmosie.
Gotowy na śniadanie, doktorze Smith?
Utknięcie na tej zapomnianej przez Boga
planecie odebrało mi resztkę apetytu.
Ostrzeżenie. Dr Smith odmawia wykonywania swoich astroobowiązków.
Czemu, ty klekotliwy łomocie trybików i…
Moja droga pani, jak dobrze wiesz, moje plecy to katastrofa.
Niech to szlag… ten ból.
Niebezpieczeństwo. Moje haki machają bezwiednie.
Czekaj! Tato, proszę! Nie zostawiaj mnie! Zabierz mnie ze sobą!
Zdajesz sobie sprawę, że powiedziałaś „nie zostawiaj mnie” do swojego taty?
- Nie powiedziałam tak. - Powiedziałaś.
Naruszyłaś też wiele praw autorskich.
Porozmawiajmy teraz o twoim ojcu.
Jasne. Porozmawiajmy o Ojcu. Ojcu Gwiazdki.
Tak nazywają Świętego Mikołaja w Anglii.
Jeżdżą też złą stroną ulicy. To dopiero szalone.
Ludzie zawsze powtarzają, jak mała jest Anglia,
ale nie dałoby rady tutaj tego wszystkiego wpasować, na pewno nie na długo.
Wie pani co? Jestem wyleczona.
Marge, wracaj tu i opowiedz mi o swoim ojcu.
- Czym się zajmował? - OK.
OK, ale zrobisz z tego wielką sprawę.
- Był pilotem. - Pilotem?
- To jest ważna kwestia. - Widzisz?
Marge, może to nie najlepszy moment,
ale twój ostatni czek nie jest honorowany.
- Moment, coś pamiętam. - Tak, Marge, wciąż mamy problem…
Byłam małą dziewczynką.
Do widzenia, Margie. Bądź grzeczna.
- Dlaczego tata musi iść? - Bo jest pilotem.
Lata po całym świecie.
- Chcę zobaczyć, jak tata lata. - Margie, nie, wróć.
Tato? Tato, gdzie jesteś? Ta…
Kto chce ciasteczko przed lotem? Fig newtons? Hydrox?
Tatuś?
Nie patrz na mnie!
Mój ojciec był stewardesą.
Marge, nie ma się czego wstydzić.
W dzisiejszych czasach stewardzi to normalka.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki takim prekursorom jak twój ojciec. Można powiedzieć, że był pionierem.
Tak. Można nawet powiedzieć, że był amerykańskim bohaterem.
Nie dajmy się zwariować.
Ważne, że znalazłyśmy ten konkretny moment,
w którym narodził się twój lęk przed lataniem.
Chwilę. Coś jeszcze mi się przypomina.
Otwórz szeroko. Leci samolot.
Tak wygląda pole kukurydzy, kochanie.
Myśli pani, że to wszystko mogło wzbudzić we mnie
- lęk przed lataniem? - Tak, to wszystko zawiła historia.
Dziękuję, pani doktor. Odmieniła pani moje życie.
Marge, to, co zrobiłyśmy, to dopiero początek.
Jest jeszcze dużo poważniejszy problem: problem twojego męża.
W porządku, nie musi jej pani zmieniać w jakąś superkobietę.
- Może już wejść na pokład. To już wiele. - Dziękujemy.
Ilekroć wiatr zawieje wśród liści,
pomyślę: „Lowenstein”.
- Nazywam się Zweig. - Lowenstein.
Nie martw się o nic, kochanie. Pomogę ci przez to przejść.
To normalne odgłosy.
Zamykanie przedziału bagażowego, ponowna kontrola.
Po prostu siedź i relaksuj się.
To tylko start silnika.
To tylko zmagania silnika.
To tylko karp pływający wokół twoich kostek.
Napisy: Julia Rutkowska