SIMPSONOWIE
Uwaga, klienci.
Miłość matki jest wieczna,
ale promocja na trutkę na szczury Miłość Matki kończy się dzisiaj.
WIELKA BAŃKA Z CHIŃSKIEJ DZIELNICY
Mamusiu! Czekałem przy oknie.
Mogę ponieść torbę z mlekiem?
Jestem bardzo silny.
Narysowałam ci obrazek.
To prawda.
Rysowała w budyniu.
Śliczny.
Ale powinniśmy posprzątać.
Nie!
- Nie! - Już dobrze.
- Nie Budyniomamusia! - Może zostać.
Było gorzej, gdy zjadłem Keczupotatusia.
- Nie! - Spójrzcie, co mam.
Kocham cię, kocham cię, kocham.
Popuszczajmy teraz bańki.
Idealna chwila.
Marge, co się stało?
Ona się zaciera.
Musisz przestać.
Co powiedziałaś?
Bart!
Latam!
Co się dzieje?
Nie!
O nie.
Pękł.
Nie, nie. Nie pozywaj mnie, Drakulo!
Mówiłaś coś?
Miałam sen o bańkowych przyjęciach, które urządzaliśmy dzieciom.
Ale byłam taka smutna.
Dlaczego?
Bo wiedziałam, że to się skończy.
Rozumiem.
Też jestem smutny przy ostatnim metrze trzymetrowej kanapki.
Kochanie, jesteś przemoczona.
To płyn do baniek.
Kochanie, źle wyglądasz.
To znaczy, jak zawsze pięknie,
ale na przykład lekarza mogłaby zmartwić
twoja blada, jednocześnie rozpalona i zimna skóra.
Czemu jedliśmy wczoraj we Wtorku O'Piątkowskim?
Wypiłam trzy kieliszki frosé.
I kilka Mrożonych Krwawych Mary.
Nawaliliśmy się.
A potem zjedliśmy hot dogi z tego podejrzanego stoiska.
Ale tak dobrze pachniały.
Owinięte w bekon, skwierczące na kołpaku.
Homer, nie słuchaj.
Musimy dbać o...
pociąg w związku.
Czemu ty się nie zatrułeś?
Fachowo mówiąc, już się w życiu narzygałem.
Wezwać doktora Hilberta?
Nie, już mi lepiej.
Wszystko zwróciłam.
Przeszło mi.
Jutro Skokaton.
Chyba nie wystartujesz.
Rano zadzwonię do szkoły.
Muszę iść.
Zgłosiłam się do trzech funkcji na stronie niewolnik-rady-rodziców.
Cholerny niewolnik-rady-rodziców.com.
Gdzie on jest?
A kuku.
Gdzie jest?
Gdzie mój kochany chłopczyk?
Bart, gdzie jesteś?
Nie puszczaj.
WITAJCIE W PRZEDSZKOLU
Będzie dobrze.
Twój płaszcz.
Bart?
Czy może mi ktoś pomóc?
Zgubiłam synka.
Bart!
O nie.
Już prawie pokonałem zmutowane muchy w tenisa.
Czego chcesz?
Zgubiłam synka.
Wiesz, że to sen, co nie?
Piwo.
To by wiele wyjaśniało.
Tak, w realu kiepsko mi idzie gra na didgeridoo.
To jeden z tych snów, w których wiem, że śnię?
To ma nazwę.
Ktoś mi o tym mówił.
Ja ci mówiłam.
Faktycznie.
Jestem twoją wewnętrzną Lisą.
Pamiętam wszystko, co Lisa ci powiedziała, tak, jak to usłyszałaś.
MISTRZYNI LITEROWANIA
Naprawdę?
Powiesz mi, co Lisa mówiła o tym, że wiesz, kiedy śnisz?
Tak. To naukowe pojęcie śniadaniowego snu.
Wymyślili je doktorzy od snu w jakimś kraju.
Rety. Jest tak mądra jak Stary Sheldon.
To twój śniadaniowy sen, więc panujesz nad tym, co się dzieje.
Więc to ja zamieniłam Homera w wydrę?
Tak. Przewija się w twoich snach pod różnymi postaciami.
Teraz jest wydrą, bo wczoraj leżał
w basenie dla dzieci i zjadał nachosy z brzucha.
To stolik, który zawsze mam przy sobie.
Czasem tata jest klaunem,
innym razem ziemniakiem albo ziemniaczanym klaunem.
A czasem obydwoma Property Brothers.
Czemu jestem nimi?
Nieważne. Ja wiem, czemu.
Ale dlaczego mam koszmary o Barcie?
Czy coś się stało?
Jak obejrzeć najnowsze wspomnienia?
To twój śniadaniowy sen. Zdecyduj.
Więc mogę zdecydować, żeby moje myśli z wczoraj
były przechowywane w piekarniku?
Pewnie. Czemu nie?
CZY FACET Z DYNASTII ŻYJE? KRZYKI BARTA
No i jest.
Mamo, chodź szybko!
APTECZKA
- Już jestem, Bart. Co się stało? - Drzazga.
- I tyle? - No, trochę krwawię.
Albo i nie.
Kiedy tak ci urosły ręce?
Są większe od moich.
Nie wiem. Może mam dziwne, wielkie łapy.
Wyciągniesz?
Minęło sporo czasu, odkąd trzymałam cię za rękę.
Wyciągnęłaś ją?
Dzięki.
Dlatego masz koszmary.
Bart jest niemiły i pełen drzazg.
Może.
A może po prostu zatrułam się hot dogami z kołpaka.
Czemu przytomna-ja je zjadłam?
To niepodobne do przytomnej-mnie.
Po pewnej ilości alkoholu wszystko wydaje się możliwe.
Chciałem się siłować na ręce z parkingowym,
ale okazało się, że to znak drogowy.
Dlaczego piłam mrożone wino w sieciówkowym lokalu w środku tygodnia?
Nie wiem. Po wywiadówce Barta powiedziałaś, że musisz się napić.
WYWIADÓWKA BARTA
Nie wiem, co zrobił Bart, ale zapłacimy za czyszczenie albo terapię...
Bart nic nie zrobił.
Z rodzicami normalnych dzieci też się spotykam.
Bart jest normalny.
To znaczy, nie używamy już tego słowa.
Rozmawiam z wszystkimi. Nie jesteście wyjątkowi.
Nie, jesteście. Ale...
O czym chciała pani porozmawiać?
Skokaton oznacza,
że zbliżamy się do zakończenia roku,
a więc czas pomówić o przejściu do piątej klasy.
Ostatni rok podstawówki, potem gimnazjum i...
Gimnazjum?
Wszystko się zmienia.
Dziewczyny, trądzik, narkotyki, smród spod pach.
Uczyłam w piątej klasie.
Kupcie synowi dezodorant.
Prawdziwy, nie jakiś „naturalny”.
Może i wyglądają jak dzieci, ale capią jak taksówkarz z nerwicą.
Proszę się tylko nie denerwować.
Ale czym?
Niektórzy rodzice myślą:
„O nie, to koniec dzieciństwa”.
Ale piąta klasa to nie koniec dzieciństwa Barta, prawda?
Teoretycznie to jego ostatni rok.
Dowiedziałaś się, co się stało?
Chodzi o to, co się stanie.
Bart dorośnie.
Gnojek.
To był dziwny sen.
Bart był uroczym czterolatkiem.
Prawie zapomniałam, że kiedyś
to Bart był słodki, a Lisa trudna.
Tak szczerze, mam dopiero 18 miesięcy,
więc jestem bardzo rozwinięta, skoro już przeżywam bunt dwulatka.
Cholera, nadal śnię.
Skokaton!
SKOKATON
Ja też idę.
- Super! - Lepiej ci?
Słyszałem, jak rzygasz.
Nie wymiotowałam.
Po prostu głośno bekałam na mokro.
Obiecałam, że zrobię przekąski z pianek.
Dam radę.
Muszę roztopić margarynę...
Spokojnie, Supertata już robi przekąski.
Jakich płatków użyłeś?
Ryżowych czy kokosowych?
Własnych.
Ryż się właśnie praży.
Śmierdzi spalenizną.
Spokojnie, namoczę je likierem.
LIKIER JAJECZNY
Wymiotuję jedzeniem sprzed lat.
Chyba widziałam nawet nasz tort weselny.
Powinnaś zostać w domu.
Może masz rację.
To pierwszy Skokaton, który przegapię.
Przegapianie jest super.
Kiedy coś robię,
boję się, że przegapię przegapianie.
Mam FO-MOO-MO.
Homer, musisz coś dla mnie zrobić.
Sfotografuj dzieciaki z kciukami w górze na mecie.
To do mojego albumu.
Przygotowałam okienko na każdy rok.
Bart, miń tatę wolno z kciukami w górze.
Daj mu pomyśleć.
Mamo, nie będzie przyjemnie, ale muszę ci to powiedzieć.
W szkole jestem znany z nowatorskich,
komediowych fotek bez ograniczeń.
To prawda.
Piątoklasiści tak mówią.
Co chcesz powiedzieć?
Nie zapozuję z uniesionymi kciukami na Skokatonie.
Co?
Pracowałem na tę reputację od dnia zdjęć klasowych.
Fani oczekują, że przebiję foty z odwróconymi powiekami i nosem na taśmę.
Nie rozumiesz tej presji.
Ale to do albumu Skokatonu, żebyś zawsze pamiętał Skokaton.
Ale ja nawet nie lubię Skokatonu, śmieję się z niego.
Co?
Żaden dzieciak nie lubi Skokatonu. Nie jest fajny.
W zeszłym roku myśleliście, że jest.
SKOKATON JEST FAJNY MOC KCIUKÓW
Bart, jedno zdjęcie z kciukiem, proszę.
Nie, przepraszam. Teraz robię odjechane foty.
Uszanuj to, kim jestem w tym roku.
Brzmisz tak dorośle i dojrzale.
Nie znoszę tego.
W nogi! Coś się zbliża!
Homer.
Głupota. Nie potrzebuję symboli.
Wiem, czego się boję. I nie jest to niedźwiedź.
Przepraszam.
To nie koszmar, tylko rzeczywistość. Bart dorasta.
Mogłam doceniać każdą chwilę, gdy trzymał mnie za rękę,
bo nie pamiętam, kiedy przestał.
Poeta Khalil LeBron napisał:
„Rodzice są łukami, w sensie od strzał,
z których wystrzela się z impetem strzały-dzieci i wzium”.
Łukowi nie jest przykro, kiedy widzi, jak daleko leci strzała.
Temu łukowi jest smutno.
Ten nie chce stracić kontaktu...
KOCHAM CIĘ I TĘSKNIĘ
...a strzała kiepsko odpisuje.
Ale kiedy Bart dorośnie, zostaną ci Lisa i Maggie.
O Boże, Lisa i Maggie. Je też to czeka.
Bart to dopiero początek.
Jedno po drugim...
moje pisklęta opuszczą gniazdo.
Stracę je wszystkie.
Skarbie, nie możesz się obudzić załamana.
Pamiętasz reklamy o tym, jak wygląda depresja?
Śledzi cię deszczowa chmura. Wciągają kanapy.
A gdy jest naprawdę źle, twoja nakręcana małpka przestaje grać.
Spójrz, Bart na placu zabaw.
Bart, mają twoją ulubioną huśtawkę.
Kaczuszka, Bart. Wejdź na kaczkę!
Bart!
Nie!
Okej, może jestem nieco źle nastawiona.
Okej. Mały huragan mózgu.
Kiedyś przestanę być mamą.
Będę musiała zapełniać dni durnymi hobby.
Nie chcę mieć oferty na Etsy!
Ale to nie będzie dzisiaj, więc po co martwisz się na zapas?
To jak chodzenie do pracy na czas. Bez sensu.
Coś ci pokażę.
JA TEŻ IDĘ!
Ja też idę.
- Super! - Lepiej ci?
Słyszałem, jak rzygasz.
Zatrzymaj.
Obejrzyj to raz jeszcze. Ale teraz patrz tam.
Ja też idę.
Super! Mamusia idzie. Ale super. Moja mama!
Ćwiczy swoje kciuki.
Tak się martwiłam tym, że Bart wyrósł ze Skokatonu,
że nie widziałam, jak moja słodka Lisa go uwielbia.
Na razie. W przyszłym roku pewnie też jej się znudzi.
Proszę, żeby wyszła pani z mrocznego miejsca.
Masz rację, Skokaton nadal jest ważny dla Lisy.
A ty to kto? Policjant uczuć?
Nie, uważam, że jestem tu, bo skrycie cię pociągam.
Mundur, niski środek ciężkości, niski, aksamitny głos.
Nie sądzę, już wolę Eddiego.
Tak, to piękny mężczyzna.
Lisa tak się cieszyła, że będę.
Muszę tam być.
Muszę dotrzeć na Skokaton, zanim dzieciństwo Lisy minie.
Jak mogę się obudzić?
Powinno wystarczyć.
Okej. Wyglądasz dobrze. Czujesz się dobrze.
Teraz jeszcze lepiej.
Już jadę, Liso. Nie przegapię tego.
...albo sałatka z jajkiem i kiszonkami z Kanapkowej Kremówkarni Joeya Majoneza.
Tu, gdzie gościnność jest tak ciepła jak majonez...
Okej, zapaskudziłam auto. Ale mamusia tam będzie, Liso.
Dobra, jedziemy.
Muszę się zarejestrować. Dobra. Login?
Skoko-Mama.
Zajęte. Dobra.
Rzygo-Mama. Zajęte, serio?
Rzyg-Mamcia. Co? No bez jaj.
Marge. Tego nie było.
DZIŚ SKOKATON
Jestem, Liso.
SKOKATON
Obiecałem założyć tę perukę na Skokaton, jeśli osiągniemy 30 dni bez wszy.
Minęło 29, ale liczę na to, że dziś też nam dobrze pójdzie.
„Na torze ustawia się druga klasa”.
To klasa Lisy.
Przepraszam, muszę przejść. Przyszłam dopingować dziecko.
Co ty nie powiesz, Niebieska Księżniczko? Wszyscy tu po to jesteśmy.
Więc wsadź se to w stringi i wykaryniaj stąd.
Przepraszam, jestem bardzo chora i...
Chora? Jak to?
Nie wiem. To jakaś ospa albo plaga.
META
O nie. Zapach jedzenia. Spokojnie. Wstrzymam oddech.
LODY - CHURROSY
LETNIE SUSHI
Co zamawiasz?
HOT DOGI W BEKONIE
Muszę zrobić zdjęcie.
Pani Simpson?
SKOKATON PUNKT MEDYCZNY
Zrobiłam zdjęcie?
Zrobiłam je po omdleniu?
Tak, musieliśmy wyrwać pani telefon z ręki.
Od naszego spotkania jestem rozbita.
Powiedziała pani, że to koniec dzieciństwa Barta.
Nigdy bym czegoś takiego nie powiedziała.
Dzieciństwo Barta się nie skończy.
Zauważyłam, że zamilkła pani, gdy wspomniałam o gimnazjum.
Nic więcej pani nie mówiła.
Spytała pani tylko o promocję na drinki we Wtorku O'Piątkowskim.
Nie mówiła pani, że czekają go dziewczyny, narkotyki i trądzik?
Nie. Skądże.
O mój Boże. To był sen.
Mogłam się zorientować, miała pani pięć metrów wzrostu.
Zatrułam się wczoraj jedzeniem.
I nie mówiła pani, żeby kupić Bartowi dezodorant.
A nie. To akurat powiedziałam. To bardzo ważny element.
Mocny dezodorant.
Przed Bartem jeszcze długie dzieciństwo.
Odróżnia stronę lewą od prawej tylko w 50% przypadków, a to...
coś, o czym nie powinnam pani mówić na imprezie szkolnej.
Nic pani nie będzie?
Nie. Poleżę tutaj, dopóki szkoła nie przestanie wirować.
Lepiej ci?
Nie mam zdjęcia, ale Lisa tak się cieszyła, że mnie zobaczy.
A to bardzo mnie cieszy.
Kto wie, co przyniesie przyszłość?
Może Bart zaciąży licealną miłość.
Możesz mieć wnuka, zanim Maggie pójdzie do przedszkola.
Nie byłoby fajnie?
Pora się obudzić.
To Bart.
Mój mały żartowniś.
Naprawdę dobre.
Zrobiłeś zdjęcie? Czy rów był na środku?
Bart. Było idealne.
Podobało ci się?
Jeszcze jak!
Dzięki. Porzucamy do celu? Zmoczymy nauczyciela, którego nie lubię.
Pewnie.
Zatopmy go.
RZUT DO CELU
A w drodze do domu kupimy dezodorant.
Napisy: Zuzanna Chojecka