MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Buddyzm dotarł do Tybetu w V wieku naszej ery.
Pierwszym królem był Hatotori-nian-bucan.
Jego następcy są znani jako Radosne Pokolenia.
Początki dynastii sięgają roku węża, czyli 213...
Albo roku bawołu - 173. Piękne, co? Radosne Pokolenia.
Wzrusza mnie fakt, że Dharma odwiedził króla Ho-ho-ho,
ale skupmy się na wydarzeniach w tym stuleciu i tutaj.
- Zaskoczę cię, ale to ma związek. - Aż mnie zatkało.
- Ronette wyszła ze śpiączki. - I co?
Sporo nam opowie, gdy zacznie mówić.
- Czyli nie mówi. - Na razie. To pewnie szok.
Pokażę jej portrety Leo Johnsona i Boba z wizji Sary Palmer.
Mnie też odwiedził we śnie.
- A czy ktoś go widział na jawie? - Na razie nie.
Mam wyniki sekcji Jacquesa.
W żołądku miał puszki po piwie, tablicę rejestracyjną z Maryland,
pół opony, kozę i drewnianą lalkę znaną jako Pinokio.
- Żartujesz. - Też jestem z Radosnego Pokolenia.
Grubasa nie uduszono, a zaduszono poduszką.
Sprawca miał rękawiczki i związał go plastrem ze szpitalnej szafki.
To tyle. Jacques zabrał swe tajemnice do grobu.
A tartak?
Najpewniej podpalenie. Stawiam na Leo Johnsona.
- Przesłuchajmy Shelly. - Podobno doszła już do siebie.
- Jak się czujesz? - Ja?
Wypada spytać o zdrowie faceta, który zarobił trzy kulki.
- Dzięki za troskę. - Nie rozklejaj się.
- Kto strzelał? - Przesłuchujemy gości hotelowych.
To banda wiejskich tłumoków i pijanych wędkarzy. Bez efektu.
Najbardziej zdemenciały kelner świata nie pamięta,
by rzeczonej nocy zaszło coś niezwykłego.
Dziadzio ma, że tak powiem, sklerozę giganta.
Znikła moja obrączka.
- Była, a teraz jej nie ma. - To co?
Dobrze, że tu jesteś. Potrzebuję najlepszych.
Poczucie obowiązku to nie jedyny powód mojego przyjazdu.
- A jest inny? - Windom Earle.
Agent Earle? Odszedł.
Na wygodny fotel z pasami w lokalnej akademii wesołków.
- Co się stało? - Nie wiadomo.
Twojemu partnerowi odbiła palma. Zwiał i rozpłynął się w powietrzu.
To fatalnie.
Pani Tremond? Przywiozłam obiad.
Proszę wejść.
Pani Tremond?
- Mogę tu postawić? - Może być tu.
- Panienko? - Cześć.
Czasami rzeczy dzieją się ot tak.
Kukurydza?
- Widzisz na talerzu kukurydzę? - Tak.
Zamawiałam bez niej.
- Widzisz tu kukurydzę? - Nie...
- Wnuk studiuje magię. - To miło.
Kim jesteś?
Zastąpiłam Laurę Palmer przy dostawie posiłków.
Ona nie żyje.
Dobrze ją pani znała?
Nie.
Wpadnę jutro po naczynia i z obiadem.
Przywozili mi szpitalne jedzenie. Wyobrażasz sobie? Panienko?
Spytaj pana Smitha z sąsiedztwa. Przyjaźnił się z Laurą.
- To odludek. - Nie wychodzi z domu.
Wyglądała sympatycznie.
To tutaj.
Jak to się rozkłada?
- Jeszcze chwileczkę. - Zaczekaj.
Przeczytaj instrukcję, jest pod spodem.
Stań obok siedziska. Pochyl się, a jeśli siedzisz, wstań.
Dociśnij podstawę i pociągnij w górę, aż usłyszysz kliknięcie.
Przepraszam, Ronette.
Słyszysz mnie? To dobrze, że lepiej się czujesz.
Nie chcę cię denerwować, ale potrzebujemy pomocy.
Pokażę ci parę rysunków, a ty powiedz, czy widziałaś tych ludzi.
Ustalmy, czy to któryś z nich cię skrzywdził.
Poznajesz go?
To on?
Nie.
A ten?
Pociąg!
Siostro!
Byłaś w wagonie? Z Laurą?
Mamy dwie księgi rachunkowe i wędzoną serową świnkę.
Co spalimy?
Prawdziwa księga dowodzi, że tartak bankrutował.
Catherine o to zadbała. Druga, spreparowana
na użytek gawiedzi, wykazuje pokaźne dochody.
To którą spalić?
Catherine nie żyje, więc stawiamy na Josie.
Na Catherine spadnie podpalenie, Josie weźmie odszkodowanie,
sprzeda nam tartak i ziemię... Nie, chwileczkę.
Najpierw kochany Pete musi się zgodzić.
Po co jej jego zgoda?
W razie sprzedaży wymaga tego testament Andrew.
To którą spalimy?
Gdy Josie sprzeda nam dochodowy tartak, możemy uzyskać lepszą cenę.
To spalmy prawdziwą.
Z drugiej strony, prawdziwa może być argumentem na przyszłość.
W zależności od rozwoju sytuacji obie są cenne.
Sam nie wiem. Może trzeba spalić obydwie...
Mamy sto procent pewności, że nie jesteśmy pewni.
Coś na bank trzeba spalić. A skoro nie chcemy zniszczyć
twojej serowej świnki... to może to?
Pianki! Ben? Gdzie są patyki?
Czy widziałeś tego człowieka?
Margaret, jesteś tu zawsze mile widziana.
Ale jeśli znów będziesz chciała splunąć, to do popielniczki,
a nie na ladę czy na stół, jak poprzednio.
Wezmę "Niedźwiedzi pazur".
- Nosi pan błyskotki na piersi. - Tak.
Jest pan dumny?
Wystarczy mi sukces. Duma go umniejsza. Śmietanki?
Pieniek chce panu coś powiedzieć. Zna go pan?
- Nie przedstawiono nas sobie. - Bo go nie przedstawiam.
- Słyszy go pan? - Nie, proszę pani.
Będę tłumaczyć.
Przekaż wiadomość.
- Rozumie pan? - Tak, w rzeczy samej.
Nie ma żadnych wiadomości.
Wysłuchaj mnie, Lucy. Posłuchaj.
Gdy Bank Nasienia w Tacoma szukał dawców, musiałem się zgłosić.
To mój obywatelski obowiązek.
Rutynowe badania wykazały, że jestem sterylny.
Najpierw pomyślałem, że nie muszę się kąpać, ale mi to wyjaśnili.
Nie mogę mieć dzieci.
Muszę wiedzieć, dlaczego zaszłaś w ciążę i jak.
Cześć, Hank.
- Lucy kazała czekać na zewnątrz. - Możliwe.
- Masz tu pięknego rogacza. - Nie traćmy czasu.
Najlepiej... złóż grzecznie podpis i pilnuj się przez kolejny tydzień.
Miło było znów cię spotkać.
Niezłe ziółko. Długo się znacie?
Od dzieciństwa. Hank też był Księgarzem.
Kiedyś... był najlepszy z nas.
Szeryfie? Dzwoni do pana Ben Horne.
Mam go przełączyć? To znaczy rozmowę?
Przełącz.
Panie Horne, mówi Lucy. Połączę pana z biurem szeryfa.
Jest z nim agent specjalny Dale Cooper. Chwileczkę.
Szeryfie? Już przełączyłam. To ta linia z migającą lampką.
- Słucham. - Harry... Audrey znikła.
- Co? - Chyba przed dwoma dniami.
Chwileczkę. Zaginęła Audrey Horne.
- Polisa na życie. Niepodpisana. - Nie?
Agent mówi, że Catherine zaniepokoiły pewne szczegóły,
jak ustanowienie Josie beneficjentką.
Miał jej tego nie pokazywać.
Zważywszy na sytuację, to wychodzi nam tylko na korzyść.
Raz wygrywasz, raz przegrywasz. Trzeba podgrzać Islandczyków.
Panowie!
Zastanawiałem się, czy pożar nie opóźni podpisania umowy.
Zadbajmy, by okazja nas nie ominęła.
Radziłbym niezwłocznie zadzwonić na Islandię
i zapewnić Einara, że panujemy nad sytuacją.
Poradzimy sobie.
Ben Horne do Einara Thorsona?
Co za traf.
Witaj, Einar.
Co takiego? A skąd wiesz?
Pan Palmer zawiadomił cię o pożarze.
Nie nazwałbym tego katastrofą. Zdarza się, zwyczajny pech.
Ale zapewniam, że to nie wpłynie na nasze plany.
Tu Jerry Horne. Sprawy idą pełną parą.
Tak, oczywiście. Przefaksujemy ci szczegóły.
Zapewniam, że nie masz czym zaprzątać swojej blond głowy.
Mam spotkanie, muszę kończyć.
Lelandzie? Mam pomysł. Nie kłopocz się naprawianiem strat,
a zajmij się czymś, czemu podołasz. Jak moje podatki.
- Znam go. - Słucham?
Dziadek miał chatę w Pearl Lakes.
On mieszkał w sąsiedztwie. Byłem mały... ale go znam.
Muszę zameldować szeryfowi.
Jerry, błagam, zabij go.
To rzeczywistość, czy jakiś pokręcony sen?
Kula utkwiła w kręgosłupie. Nie masz się czego bać.
Kula trafiła w kręgosłup, ale ją usunęliśmy.
Za wcześnie oceniać, czy grozi mu paraliż.
Stracił dużo krwi, i to zanim tu trafił.
Boję się, że śpiączka to wynik niedotlenienia mózgu.
Jest warzywem?
- Czuje ból? - Nie. Nie wiem, co będzie dalej.
Poprawi mu się?
Możemy go utrzymywać w obecnym stanie i odżywiać.
Pozostaje nam tylko czekać. Przykro mi.
Mnie też. Zamkną go w więzieniu?
Jest podejrzany w kilku sprawach.
- Teraz też jakby był uwięziony. - Tak.
Odprowadzę cię. Tom odwiezie cię do domu.
Biuro szeryfa w Twin Peaks. Z kim rozmawiam?
Przykro mi, ale nie łączę, jeśli dzwoniący się nie przedstawia. Nie?
Niestety, nie mogę łączyć anonimowych rozmów.
Bardzo przepraszam, ale odkładam słuchawkę.
- Zastąpię cię. - Nie.
- W porządku. - Dobra, ale uważaj.
Kto wyłączył odkurzacz?
- Śliczne paznokietki. - Co?
Przyniosłam lód.
Sopelek? Mój bałwanek? Nadciąga chłodny front.
Cześć, Emery, pamiętasz mnie? Nieźle się wpakowałeś.
Opowiem ci bajkę na dobranoc. Była sobie niewinna panienka,
Czerwony Kapturek - to ja. Spotkała złego wilka - to ty.
Spuściła wilkowi łomot, powiedziała o wszystkim tacie i policji
i wilk poszedł siedzieć na milion lat.
- Czego chcesz? - Mów wszystko co wiesz.
Wszystko o perfumerii, Laurze, Ronette i Jednookim Jacku.
Odbiło ci.
Mnie? Jestem Audrey Horne i dostaję to, czego chcę.
No dobra. Pracuję dla szefa Jacka.
- Czyli? - Pracuję dla właściciela Jacka.
- Którym jest? - Twój ojciec.
To wszystko jego. Ja naganiam dziewczyny z perfumerii.
- Ronette i Laurę też. - Laura tu była?
Raz się naćpała i wyrzucili ją. Już jej nie widziałem.
Ojciec o tym wiedział?
Tak. Pan Horne zabawia się ze wszystkimi.
- Wiedziała, kto jest szefem? - Czego?
Tej speluny!
Chyba tak. Laura zawsze stawiała na swoim, tak jak ty.
Zmienimy stację?
Wolę to.
Zadzwoniłem, podając się za kuzyna Leo.
Będzie dostawał rentę, o ile go nie przymkną.
To ponad 5 patyków miesięcznie. Ale musi leżeć w domu.
Nie chcę ani pieniędzy ani Leo.
Jest w krainie snów. Może stać w kącie z preclami na uszach.
Szeryf chce, żebym zeznawała.
Nie może cię zmusić do obciążenia męża.
Zabierz Leo do domu i inkasuj rentę.
Jest ci to winien, niech płaci. Chcesz coś ładnego? Kup sobie.
Chcesz posiedzieć na słońcu? On stawia. Rozumiesz?
Fajnie byłoby nie martwić się o kasę. Mam sporo rachunków.
Zapomnij o nich. To nowe życie.
Razem?
A jak myślisz?
- Mam ochotę się położyć. - Po to wziąłem wóz ojca.
Bobby, chciałabym cię schrupać.
- Słowo? - Przekonaj się.
Otrzymałem dziś bardzo złą wiadomość. Windom Earle zniknął.
Zaginięcie mojego byłego partnera wstrząsnęło mną.
Do tego przepadła Audrey Horne.
Dotknęło mnie to w stopniu, którego nie przewidziałem.
Zamiast o poszlakach i dowodach myślę o jej uśmiechu.
- Kto tam? - Major Briggs.
Chwileczkę.
Słucham.
- Można? - Proszę.
- Mam dla pana wiadomość. - Od kogo?
Nie wolno mi mówić o mojej pracy. Czasami mi to doskwiera.
Każda biurokracja nieuchronnie prowadzi do korupcji.
Ale złożyłem przysięgę i muszę jej dochować.
W pewnym sensie jesteśmy kolegami po fachu i rozumiem pana.
Mogę wyjawić tyle: wśród wielu moich obowiązków
jest obsługa anten wycelowanych w odległe galaktyki.
Nieustannie otrzymujemy do rozszyfrowania
różne sygnały i kosmiczny bełkot. Wygląda to tak.
Fale radiowe i zwykły szum. Aż do czwartkowej nocy.
- A raczej piątku rano. - Wtedy mnie postrzelono.
Odczyt nas zadziwił. Linijka za linijką bełkot i nagle:
"Sowy nie są tym, czym się wydają".
Dlaczego pan mi to przyniósł?
Bo później przyszło to: "Cooper. Cooper. Cooper".
Boże...
Było bardzo dobrze. Jeszcze raz.
Donna?
- Co ci jest? - Nic.
- Co się z tobą dzieje? - Cała się trzęsę. Przez ciebie.
Telefon do ciebie. To pan Harold Smith.
Odbiorę na dole.
Podniosłam.
Pan Smith? Dostałam wiadomość.
Musimy porozmawiać. Spotkamy się?
Sowy nie są tym, czym się wydają.
- Cooper. - To ja, Audrey.
- Gdzie jesteś? - A pan?
Nie czas na pensjonarskie gierki. Wracaj do domu.
W smokingu wygląda pan jak gwiazdor filmowy.
Czy coś ci grozi?
Mam kłopoty, ale wracam do domu.
Kłopoty, panno Horne? Dotąd nie wiedziałaś, co to znaczy.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak