MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Proszę się uspokoić, panno Pulaski. Wszystko będzie dobrze.
Weźcie ją za nogi. Spokojnie, wszystko w porządku.
Ronette wyrwała kroplówkę. Dali jej coś na uspokojenie.
Wybielacz?
Harry, pomóż mi.
- O co chodzi? - Obejrzę jej dłoń.
Albert, daj szkło. Ronette, oddychaj głęboko.
Był tutaj, choć jej pilnujemy.
To jego robota. I zatruł kroplówkę.
Mogła go widzieć?
Albo usłyszała orkiestrę i chciała pomaszerować. Zbadam kroplówkę.
To on. Nie ujawnialiśmy sprawy liter.
Koledzy, podejdźcie.
Muszę wam o czymś powiedzieć. Nie mam pewności,
ale chyba dwukrotnie odwiedził mnie olbrzym.
Podał mi trzy wskazówki. Pierwsza dotyczyła Jacquesa Renault
w worku na zwłoki. Natychmiast się sprawdziło.
Druga brzmiała: Sowy nie są tym, czym się wydają.
A trzecia, że ktoś wskazuje bez chemikaliów.
- Był u ciebie olbrzym? - To kumpel karła?
Wczoraj miałaś inny sweterek. Lepiej ci w mocnych barwach.
Gdzie moje maniery? Jestem Harold Smith.
- Mnie pan zapewne zna. - Zapraszam.
Może lemoniady? Mam też krakersy i dżem jabłkowy.
- Chcesz umyć ręce? - Nie, dziękuję.
Proszę.
Bardzo tu ciepło.
- Nie denerwuj się. - To nie nerwy, tylko ciekawość.
Chodzi o moją znajomość z Laurą?
Dlaczego przysłał pan liścik?
Laura o to prosiła na wypadek, gdyby coś jej się stało.
- Dlaczego? - Uprzedzała, że dużo pytasz.
Długo pan ją znał?
Odkąd zaczęła wozić posiłki. Byłem najlepszym klientem.
- Nie wygląda pan na odludka. - Pytasz grzecznie, co mi dolega?
Nie lubię wychodzić. Ja...
Nie mogę. Umiesz wszystko wyrazić słowami?
- Nie. - Mówiła, że jesteś szczera.
Dlaczego o panu nie wspomniała?
Lubiła o mnie myśleć jako... o swojej tajemnicy.
- Po co pan zadzwonił? - Jestem... byłem ogrodnikiem.
Hoduję storczyki. Potrzebują ciepła, ale niezbyt wiele światła.
Napisałem do ciebie, bo chciałbym, żebyś zaniosła kwiaty na jej grób.
- Oczywiście. - Zaczekasz chwilę?
- To hybryda obuwika. - Piękny.
Weź go. Jako ostatni prezent dla Laury.
- To bardzo miłe, panie Smith. - Haroldzie.
Była dla mnie miła.
Przepraszam, ale tak dużo o tobie wiem...
Co?
Naprawdę jesteś taka ładna, jak mówiła.
- Wrócę tu. - Będę czekał.
R-B-T.
Te litery i wskazówki mają jakiś związek z tym człowiekiem.
Był w wizji pani Palmer. Dzwoniła dziś i mówiła,
że Maddie widziała go już dwa razy. Też w wizjach.
- Widziałem go we śnie. - Ronette też.
Ale na jawie, w wagonie.
Widzieliśmy go pod różnymi postaciami.
To mediumiczne łącze doprowadzi nas do niego.
Jaki głos miał ten olbrzym? Niski i dudniący, czy nie?
Nie. Mówił cicho i wyraźnie.
I oddałeś mu fasolki, za które miałeś kupić krowę.
Nie, obrączkę.
Ograniczę się do planety Ziemi. Kokaina z baku Jamesa Hurleya
jest identyczna z tą od Jacquesa i Leo. To jasne?
Jak słońce.
To robota Leo Johnsona, aktualnie leżącego w szpitalu w roli warzywa.
Buty są rzadkiej marki Circle Brand i nie były używane.
Litera B spod paznokcia Ronette pochodzi z numeru Flesh Worldu
poświęconego klubom dla swingersów i miłośników pudelków.
Bez komentarza.
Rozesłaliśmy portret długowłosego do wszystkich agencji, bez skutku.
Nie ma go w żadnej bazie danych.
Ale czworo z nas widziało go w Twin Peaks.
Jasne. A do ciebie strzelano z Walthera PPK.
Bond ma taki, wiedziałeś?
- Lepiej dziś wyglądasz. - Dzięki. I lepiej się czuję.
Zamachowiec ulotnił się bez śladu, znalazłem tylko kilka włókien.
Będę się zbierał. Jadę do laboratorium.
Mamy się czymś zająć?
Nauczcie się chodzić nie wlokąc łap po ziemi.
Skoro tak, to gdy ci poprzednio przywaliłem, było mi głupio.
- Teraz zrobię to z radością. - To słuchaj!
Sprawiam wrażenie cynika, lecz w rzeczywistości
jestem zaprzysięgłym wrogiem przemocy.
Przyjąłem tamten cios i chętnie przyjmę kolejny,
gdyż postanowiłem podążać śladem Ghandiego i pastora Kinga.
Moje troski są uniwersalne. Odrzucam zemstę, agresję i odwet.
Podstawą tej filozofii jest... miłość.
Kocham pana, szeryfie.
Albert wybrał krętą i trudną ścieżkę.
Dziękuję.
Nie oskarżymy cię. Kokaina została ci podrzucona.
- Przecież mówiłem... - Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Nie zajmuj się tym sam, lepiej pogadaj ze mną. Idź do domu.
- I jak, Lucy? - 75 słów!
- Nie, 76. O, 77. - Doskonale.
Jest siedemdziesiąte... ósme.
Agent Cooper prosił o wyszukanie słów z literami B, T i R.
Pokaż, byłem w tym dobry.
Idę na obiad.
To przez niego Andy wziął zwolnienie?
- Cześć. Jesteś. - Cześć, Dick.
Zawsze uważałem cię za uczoną w piśmie.
- To poufne. - Chyba się nie znamy.
Richard Tremaine, dział odzieży męskiej w sklepie Horna.
Robot.
Co ja mu zrobiłem? Choć rdzenni z zasady mają powody do gniewu.
- Chodźmy coś zjeść. - Każde płaci za siebie.
Był bardzo wysoki? Sięgał głową do sufitu?
Prawie.
W Great Northern do sufitu są 3 metry.
- Co najmniej. - Przepraszam.
- Nie przeszkadzam? - Skądże. O co chodzi?
- O niego. Znam go. - W jakim sensie?
Gdy byłem mały, dziadek miał domek w Pearl Lakes.
- Jeździliśmy tam co rok. - Tam go pan poznał?
Tak. Wiem, że to nie Chalbert. To byli sąsiedzi z jednej strony.
Z drugiej była pusta działka, a obok biały dom. Tam mieszkał.
Pamięta pan nazwisko?
Nie... Chyba... To chyba był Robertson.
Robertson. Robert. R, T, B. To nam mówią te litery.
Hawk, jedź do Pearl Lakes i ustal lokatora białego domu.
Postaram się.
- Dziękuję, to cenna informacja. - Dzięki.
I jeszcze coś. Rzucał we mnie zapałkami.
Mówił: "Chcesz się pobawić ogniem, chłopczyku?"
To on.
Na ogół wszystko w moim dziale chodzi jak w zegarku,
ale przed Gwiazdką to dom wariatów. Nie mam czasu na papiery.
Musiałem wymyślić jakiś system, żeby jakoś spamiętać zamówienia.
Gdy ktoś szuka akrylowych skarpet,
zapisuję to pod A od akrylu, w rozdziale S od skarpet.
To bywa mylące, bo na przykład gumowana peleryna...
Podchodzi pod "przeciwdeszczowe" na P, czy "wodoodporne" na W?
Skłaniałbym się ku "przeciwdeszczowym".
Mogę o coś spytać?
Nie dziwi cię, że nie przekładam widelca i podnoszę go lewą ręką?
Mama mówiła, że tak można.
To nic niezwykłego. W Europie tak jedzą.
Minęło sześć tygodni. Miałeś zadzwonić.
Wiem. Zgubiłem numer.
Pracuję u szeryfa. Mogłeś wykręcić 911.
Przepraszam. Byłem tak zajęty, że zapominałem nakarmić kota.
Spotykaliśmy się co czwartek przez 3 miesiące.
Obiecałeś, że mnie zabierzesz na kolację do Seattle.
Wprawdzie zamiast tego poszliśmy na naleśniki,
ale sądziłam, że to do czegoś prowadzi.
A doprowadziło tylko do dwóch butelek szampana
i łóżka w dziale meblowym domu towarowego Horna!
Owszem, było ciekawie i liczyłam na więcej, choćby telefon.
Strasznie mi głupio, wynagrodzę ci to.
Na przykład jak?
Na początek obiecana sukienka, z upustem pracowniczym.
Zaraz coś załatwię z panią Bolbo z działu damskiego.
- Coś wyjątkowego. - Tak? To może coś ciążowego!
- Słucham? - Jestem w ciąży.
W ciąży?
- Czy Donna się nie zmieniła? - To znaczy?
Nie dziwi cię, że pali? Zachowuje się jak twarda kobieta.
Znasz ją lepiej niż ja.
Przyszła odwiedzić mnie w areszcie i sam nie wiem...
Co?
Wyglądało, jakby chciała się kochać przez kraty.
Nie dbała o to, że ktoś patrzy. To było dziwne, niepodobne do niej.
Sam już nie wiem. Chciałbym wskoczyć na motor i wyjechać.
Ucieczka tu nie pomoże.
- Będzie dobrze. - Gdzie byłaś? Spóźniłaś się.
Poznałam kogoś rozwożąc posiłki.
Staruszkowie mają niejedno do powiedzenia, co?
- Ten jest młody. - Naprawdę? Co jest?
Trudno powiedzieć. Jest mądry, uroczy i inteligentny.
- Inny niż ci, których znam. - Co to ma znaczyć?
Posiedźcie tu, potrzymajcie się za rączki i pomyślcie.
Doskonale.
Jest gotowa do zbliżenia.
Pozbądźmy się jej.
Wie, że przysłałem tu Laurę i że jej ojciec jest właścicielem.
Ile Ben Horne zapłaci za swoją szurniętą córeczkę? Wykupię lokal.
Nie chcę stracić pracy.
Kochany, jeśli się nie uda, stracisz dużo więcej.
Nie damy rady. Horne jest groźny.
Słuchaj, obleśny mięczaku i przestań się mazać. Weź się w garść.
Rób, co mówię, a pójdzie jak po maśle.
Widzisz? Już odlatuje.
Za parę dni nie będzie taka spokojna. Jej ojciec zrobił mi to samo.
Te są doskonałe, zwłaszcza do pracy w terenie,
bo są bardzo wytrzymałe. Noski są wzmocnione blachą.
Bez przesady.
Te są w sam raz na paradę 4 lipca albo w Dniu Weterana.
- Ładne? - Tak.
Sznurówki mają srebrne skuwki. Przyciągają wzrok.
Widzę, ale mamy za mały budżet.
Rozumiem. Potrzebuje pan praktycznego, całorocznego obuwia.
- A to? Jim Dandy. - Popularny model. A co ciekawe...
Panie Gerard? Dobrze się pan czuje?
- Przepraszam, miewam takie ataki. - Podać panu wody?
- Gdzie jest łazienka? Mam leki. - W korytarzu. Tędy.
Dziękuję, że przyszłaś.
Ale tylko w jednym celu. Wiem, że nie muszę obciążać Leo.
Nie prosimy o to.
Nie muszę zeznawać przeciwko mężowi.
To nie jest zeznanie, tylko doniesienie.
Doktor mówi, że jest zbyt chory. Co to zmieni?
Kilka osób jest rannych, inni zginęli.
Wiemy, że Leo podłożył ogień, a ty tam byłaś.
Nic wam nie powiem. Kocham go.
W porządku, Shelly. Dzięki, że wpadłaś.
Co?
Długo się nad tym zastanawiała. Może kiedyś szczęście ci dopisze,
a medycyna pozwoli odzyskać Leo. Tego samego, którego tak kochasz.
Może wtedy doceni, jaką wspaniałą ma żonę.
- Słucham? - Bardzo dziękujemy. Powodzenia.
O co chodzi?
O forsę z polisy. Sama tego nie wykombinowała.
- A kto pociąga za sznurki? - To doskonałe pytanie.
Bob, czuję, że jesteś blisko.
Idę twoim tropem.
- Panie Horne? - Jerry, muszę kończyć.
Czy miał pan wieści od córki?
Od wczorajszej rozmowy z szeryfem nie.
- Wczoraj do mnie dzwoniła. - Skąd?
Nie powiedziała. Wspomniała, że widziała mnie w smokingu.
Nosiłem go tej nocy, gdy mnie postrzelono.
Mówiłem panu, że Audrey już tak znikała.
Te dwie dziewczyny także. Bądźmy szczerzy. Macie w domu kłopoty?
Czyżbym wyczuwał więcej niż zwykłe zawodowe zainteresowanie?
- Zżyliśmy się z Audrey. - Zżyliście się?
Agencie Cooper, dam panu najlepszą radę w tym tygodniu.
Mężczyźni padają pod urokiem Audrey jak kaczki na strzelnicy.
Jeśli nie chce pan dostać śrutem w kuper,
radzę ulokować uczucia gdzie indziej.
Jeśli nieświadomie przekroczyłem granice, to przepraszam.
- Mam najlepsze intencje. - To aż nadto oczywiste.
Jestem wdzięczny. Wystawię w oknie lampę,
a gdy Audrey wróci, pan pierwszy się o tym dowie.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
- Witamy. - Gdzie ja jestem?
Mam coś dla ciebie. Otwórz usta.
To angielski karmelek. Potrzebujesz cukru.
Proszę...
Powoli. Lubisz cukiereczki? Mam ich dużo więcej.
Nazywam się Jean.
Słodkich snów. Już ci cieplej.
- To ten. - Boże.
- Znasz go? - Jest z FBI.
Zjawił się w mieście po śmierci Laury. Był tu?
Dorwijcie go.
Jean Renault. Emory, popłaszcz się trochę.
Jacques był twoim bratem?
A to moja siostra, Nancy.
Miałem drugiego brata, Bernarda. I straciłem ich obu.
Mamy wsparcie.
Będę pośrednikiem. Ojciec mi płaci, ja biorę 30 procent.
On się nie dowie, kto mu porwał córeczkę, a ja dorwę zabójcę brata.
- Jak się nazywa? - Cooper.
Cooper... Musisz mi go przyprowadzić.
- A pan Horne nie może? - Przecież chcesz pomóc, prawda?
Zrobię, co zechcecie.
- Przynieś nagranie z dziewczyną. - Tak jest.
Jeśli stąd nie zniknie, będzie po interesie.
Jean, powiedz mojej siostrze, żeby cię nie wkurzała.
Zostanie. Ty dostaniesz forsę, ja Coopera i wszyscy będą zadowoleni.
Ale to jasne, że dziewczyna nie może żyć. Prawda?
Dziękuję za telefon, Pete.
Zróbmy sobie przerwę.
Dzwoniła Josie. Wraca jutro po południu.
- Świetnie, wezwijmy ją. - Mam prośbę.
Chciałbym się z nią przedtem spotkać.
Sprawy osobiste nie mogą nam przeszkadzać w pracy.
Łatwo powiedzieć.
Pogadaj z nią, a potem przywieź.
Może nie ma z tym wszystkim nic wspólnego.
I tego ci życzę.
Obok domku Palmerów w Pearl Lakes jest pusta działka,
a dalej biały dom do wynajęcia. Brak nazwiska na skrzynce.
A akt własności?
Szukają go w archiwach. W elektrowni sprawdzają konto.
- Kiedy coś będzie? - Może rano.
Nie widziałeś pana Gerarda?
- Tego od butów? - Jednorękiego?
- Przyszedł na prezentację. - Jednoręki tu był?
Zasłabł, poszedł do łazienki i już nie wrócił.
Jednoręki z mojego snu znał Boba.
Co jest?
"Wskazuje bez chemikaliów".
Trzecia wskazówka olbrzyma. Musimy odszukać jednorękiego.
- Czy to konieczne? - To dla jej dobra.
W nocy porwała jak papier dwa komplety skórzanych pasów.
Zbadałem jej krew. Produkuje nieprawdopodobne ilości adrenaliny.
Czegoś takiego nie widziałem. Może ty ją uspokoisz.
Mów do niej albo zaśpiewaj. Ma ulubioną piosenkę?
- Piosenkę? - To lepsze niż modlitwy.
Jeśli mam śpiewać, wolę zostać z nią sam.
Zamknę za sobą.
Nadine? Doktor mówi, żebym ci zaśpiewał.
Przepraszam, ale nie wiem, co byś chciała usłyszeć.
Boże...
Cześć, Eddie. Przyszedłeś po mnie?
Doktor mówi, że mimo anginy mogę iść na eliminacje cheerleaderek.
Na eliminacje?
Matura za pasem. Wiesz, co mówią.
Tylko raz masz 18 lat.
Doktorze?
Proszę. To moja żona, Eolani. Mieszka w naszym domu w Hanalei.
Leczy mnie tradycyjną metodą Kahuna.
Witamy.
- Jest pan gotów na hipnozę? - Tak, robiłem to wiele razy.
To używany przeze mnie program autosugestii.
Eolani, włącz fale.
Szeryfie, potrzyma pan kamień? U stóp łóżka.
Trochę wyżej. Agencie Cooper, jestem gotów.
Stoisz na gładkim dywanie zielonej murawy,
a piłka leży 4 metry od dołka.
Dalej widać dwa białe piaszczyste bunkry,
pokrytą liliami wodnymi taflę stawu i szmaragdową równię pola.
Dołek wydaje się odpływać ku wodzie, niesiony wiatrem.
Pole wydaje się rosnąć, otacza cię z każdej strony
i otula miękkim kocem spokoju. Harry?
Uderzasz piłkę, ta kieruje się do dołka i spokojnie w niego wpada.
- Słyszy mnie pan, doktorze? - Tak.
Jest pan w szpitalu z Jacquesem Renault.
Czuje pan coś? Olej silnikowy?
Czułem zapach oleju w parku. Wisiał w powietrzu.
Wróćmy teraz do pokoju w szpitalu. Czy ktoś tam wchodził?
Pielęgniarki, doktor Hayward, pan i szeryf Truman.
A gdy wyszliśmy?
Śnię o zatoce Hanauma i że żongluję kokosami
na luau przed tłumem Nigeryjczyków.
Czy później ktoś tam jeszcze przyszedł?
Budzi mnie dźwięk dartego plastra. Widzę poduszkę nad jego twarzą.
Tamten jakby... warczał... i szczekał jak pies.
Jacques zastyga bez ruchu. Patrzę, kto trzyma poduszkę...
- Kto? Widział pan? - Znam go...
Cześć.
To od Harolda Smitha. Przepraszam,
że nie zaglądałam od pogrzebu, ale wszystko się pokręciło.
Sypiałaś z tym Haroldem, czy co? Miły facet, tylko dziwak.
Chociaż właściwie można to powiedzieć o każdym.
Pogadajmy. Może już wiesz o mnie i o Jamesie.
Powiem tylko, że zeszliśmy się po twojej śmierci.
Ale chyba nie muszę ci o tym mówić,
bo wiedziałaś, co czujemy na długo przed nami samymi.
Jak mogłaś być taka bystra w tych sprawach? I taka tępa w innych?
Jestem wściekła. Gdy byliśmy we troje, jakoś to było.
Teraz ty odeszłaś, ja kocham Jamesa i wszystko się pochrzaniło.
Przyjechała twoja kuzynka Maddie i chyba coś się między nimi dzieje.
Boję się, że w końcu stracę was oboje.
Tak bardzo chciałam być do ciebie podobna. Mieć tyle siły i odwagi.
I co zrobiłam? Co dla ciebie zrobiłam?
Bardzo cię kocham, ale przeważnie to tobie pomagaliśmy.
I wiesz co? Wciąż tak jest.
To twoje sprawy, nie moje, Jamesa ani Maddie.
Nie żyjesz, ale kłopoty zostały! Jakby cię za płytko zakopali!
James?
Nie mogę znaleźć Donny. Muszę z kimś pogadać.
Co się stało?
- Wróciła. - Kto?
Moja matka, naćpana i wstawiona. Nienawidzę jej.
Nie... Masz gorączkę.
Przytul mnie.
Boże...
Donna?
Dlaczego?
Przyjechałam tylko na pogrzeb. I jakbym była w złym śnie.
Wszyscy mylą mnie z Laurą, a ja nią nie jestem. Jestem całkiem inna.
Wiem, jak ci trudno. Rozumiem cię.
Wiem tylko, że była moją kuzynką, kochałam ją, a ona nie żyje.
I nic więcej.
Chciałabyś, żeby wszystko było jak dawniej.
Ja też. Jak wszyscy. Staramy się, ale nam to nie wychodzi.
Gdyby całe życie było tak miłe, jak wakacje w Pearl Lakes...
Lelandzie... Było otwarte.
O co chodzi?
Jesteś zatrzymany pod zarzutem zabójstwa Jacquesa Renault.
Przepraszam, ale nie mam dokąd pójść.
Donna? Co się stało?
Nie wiem, jak to powiedzieć. Tak mi głupio.
Spokojnie. Usiądź.
Mówię sobie, że jest rozkojarzony, ale jak długo to potrwa?
James Hurley?
Tak. Myślałam, że to rozgryzłam, więc czym się tak przejmuję?
- Bo ci na nim zależy, prawda? - I żałuję tego. Mam dość.
To o tym nie myśl. Jak to ona mawiała?
"Donna, Madonna, jutro też jest dzień".
Skąd wiesz?
Przyniosę ci coś do picia.
Pamiętnik Laury Palmer
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak