MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują:
Diane, jest 6:42. Mniej więcej.
Śniło mi się, że żułem wielką, pozbawioną smaku gumę,
a po przebudzeniu okazało się, że to jedna z moich zatyczek.
Stąd brak smaku.
Muszę ograniczyć ilość kawy pitej po obiedzie.
Wciąż odczuwam ból żeber, który leczę dodatkowym
kwadransem ćwiczeń jogi, dzięki czemu ból na szczęście
odpływa w dalekie rejony mojej świadomości.
Zaczynam od stania na głowie.
Stoję na głowie.
Umysł staje się przejrzysty... a zadania na dziś - wyraźniejsze.
Olbrzym miał rację, coś mi umknęło.
"Jadę na północ, szukać odpowiedzi u Jacka. Audrey."
Już myślałem, że zginąłeś w lesie.
Obok Palmerów mieszkają dwie emerytowane nauczycielki.
Nie pamiętają żadnego siwego faceta.
Musiałem wypić trzy kubki rumianku, żeby się tego dowiedzieć.
Wybacz na chwilę.
Szukaj jednorękiego!
Chcę się tylko pożegnać, bo, jak mówiłam, jadę do Tacomy
do mojej siostry Gwen i jej męża, któremu urodziło się dziecko.
To znaczy Gwen je urodziła, a on jest ojcem. Pamięta pan.
Jak przyjedzie sekretarka, wszystko jej objaśnię...
Nie trzeba. Poradzimy sobie.
Ale powinna już być! Mogłabym zostać i...
Nie przejmuj się i jedź.
- Może wszystkiego nie ogarnąć. - Damy sobie radę.
- Bezpiecznej podróży. - Dziękuję...
Cześć. Co z dzisiejszą dostawą?
Nie musimy już tego robić. Wiem, gdzie jest Audrey.
Nasze urządzenie umożliwi przenoszenie pana Johnsona,
dzięki czemu będzie mógł posiedzieć na zewnątrz i cieszyć się światem.
Mój kuzyn powinien jak najwięcej korzystać z życia.
Po to przywiozłem to wszystko! Jeszcze tutaj...
- Zamontujecie rampę? - Ależ oczywiście.
Mam już nawet gotową ze sklej... z desek i jutro ją zamontuję.
Doskonały pomysł. Chyba wszystko gotowe. Jedziemy!
A to ci niespodzianka. Wczoraj działało idealnie!
Z maszynami trzeba czasem stanowczo.
Mawiamy w warsztacie, że są jak kobiety.
Nic ci nie jest?
- Podasz panu coś do picia? - Można coś dietetycznego?
Panie Pinkle... To narzędzie tortur! Mówiłem, że musi żyć!
Ubezpieczyciele nie są rozrzutni.
Po podliczeniu kosztów zostało na to albo na taczkę. Dziękuję.
Bobby?
- Idę do adwokata Leo. - Dziś rozprawa?
To potrwa chwilkę!
Wszystko będzie dobrze?
Działa! Patrzcie!
Chodźmy na zewnątrz.
Sam trafi do wyjścia.
Działa jak marzenie! Dobra, wystarczy.
Nie sięgam do wyłącznika!
Pan Palmer nie przyznaje się
do popełnienia morderstwa z premedytacją.
Obrona wnosi o wyznaczenie kaucji.
Na podstawie tego przesłuchania stwierdzę, czy go udzielę.
Panie prokuratorze?
W imieniu stanu Waszyngton wnoszę o odmówienie pozwanemu kaucji
z powodu po pierwsze - wagi czynu, o jaki został oskarżony,
po drugie - iż popełnił go z premedytacją, i po trzecie,
wyraźnego rozchwiania emocjonalnego pana Palmera po śmierci córki.
Mowę obrończą wygłosi szeryf Truman.
Wysoki sądzie... Leland Palmer jest znanym,
lubianym i szanowanym członkiem społeczności, z dobrej rodziny.
Jego dziadek, Joshua, osiedlił się tu przeszło 75 lat temu.
Nikt z nas nie może wiedzieć, co czuł, gdy stracił córkę.
- To wszystko. - Dziękuję, szeryfie.
Chciałem sprzedać to do gazety. Lubią szkice z rozpraw.
Możesz rysować twarze. Tak na przyszłość.
Dzięki, szeryfie!
Podejrzany zostanie zwolniony z aresztu.
Lelandzie?
Musisz pozostać w mieście i regularnie meldować się u szeryfa.
Sid, sprawdź w kalendarzu.
Postaramy się jak najszybciej rozpocząć proces.
- Cześć. - Dzięki!
Co dziś skrywasz za tymi oczami?
Mam dla ciebie propozycję. Opowiem ci o sobie...
Jeśli dasz mi poczytać pamiętnik Laury.
Intrygujące...
Sam ci go poczytam. Ale nie tutaj.
Zgadzam się.
- Ty pierwsza? - Dobrze.
Więc umowa stoi.
Donna... Hayward.
- Możesz zaczynać. - Dobrze.
Urodziłam się tu, w Twin Peaks. Poród odbierał mój ojciec.
Jest lekarzem. A ty skąd jesteś?
Dorastałem w Bostonie... wśród książek.
Nie znajdziesz w nich wszystkiego.
Są rzeczy, których nie znajdziesz nigdzie...
Można ich szukać tylko w snach. Mów dalej.
A jeśli te sny są prawdziwe?
- Teraz ja. - Co robisz?
Może poczytam go tutaj, na ganku?
Zaczekaj... dopiero zaczęliśmy!
Chodź ze mną. Czego się boisz?
- No chodź! - Proszę, oddaj mi go.
Przepraszam.
Niech obrona przedstawi kolejne dowody. Proszę, panie Racine.
Te wykresy z badania EEG, które przeprowadziłem na sobie,
ukazują normalną aktywność mózgu.
Sprzeciwiam się użyciu określenia "normalny".
Jest dość trafne. Oddalam.
Oto wykres badania pana Johnsona,
wykazujący aktywność na poziomie bliskim zera.
Przedstawiona diagnoza potwierdza,
że pan Johnson doznał poważnego urazu mózgu.
Nie jest nawet w stanie podejść do testu na inteligencję.
Uznajemy więc, że sądzenie tego osobnika...
Ubliżałoby wymiarowi sprawiedliwości.
Byłby to proces osoby pozbawionej wszelkiej zdolności pojmowania.
Panie prokuratorze?
Wiem, że Leo Johnson jest w kiepskiej formie.
Z pozoru proces może wydawać się śmieszny,
ale nie chodzi tylko o karę, ale i o poczucie sprawiedliwości.
Wśród przestępstw, o które podejrzewa się pana Johnsona,
jest morderstwo Laury Palmer, które wywarło wpływ na całe miasto.
Póki Leo Johnson żyje, podlega kodeksowi karnemu, a obywatele...
Dobrze, dobrze. Proszę wrócić na miejsce.
Zróbmy sobie przerwę, nim podejmę decyzję.
Panie Cooper, szeryfie Truman, zechcą mi panowie towarzyszyć?
- Sid, nalejesz nam po głębszym? - Oczywiście, panie sędzio.
Lodwick strasznie się zawziął.
Nie sądziłem, że uprze się przy zarzucie morderstwa. Cooper?
- Czy Leo to nasz sprawca? - Nie wydaje mi się.
Jakie nastroje panują w mieście? Woleliby proces, czy lincz?
Chcą kary dla winnego.
Możemy to sobie odpuścić. Ten biedak jest jak warzywo.
Jak sądzisz, Cooper?
- Sprawca wkrótce zostanie ujęty. - Uważajcie. Tacy bywają groźni.
Ogłoszę, że Leo nie jest w stanie stanąć przed sądem
i trzeba go odesłać do domu. Wolisz sam przekazać to jego pani?
Dzięki.
- Długo tu jesteś? - Dwanaście dni.
Nie będzie procesu. Leo wraca do domu.
Miej się na baczności w tutejszych lasach. Są cudowne... ale dziwne.
Dziękuję.
Coś nie tak, Nadine?
- Coś ty za jeden? - Ja?
- Chodzisz do liceum? - Tak...
Nie kojarzę cię. Pewnie jesteś w innej klasie.
- Siadaj, przyniosę ci coś do picia. - Ja pójdę.
- A gdzie są rodzice? - Wyjechali.
Aha.
Doktor Hayward radził jej przytakiwać.
Nie chciałbyś z nią pójść do Jacobiego?
Dochodzi do siebie na Hawajach.
Same odpadły!
- Przyszedł pan Tojamura. - Kto?
Przepraszam... Byliśmy umówieni, panie...
Tojamura. Reprezentuję inwestorów z Azji.
Mamy dla pana ofertę odnośnie projektu w Ghostwood.
Tokijski bank gotów jest udzielić panu pożyczki od ręki.
To bardzo ciekawe, ale niestety spieszę się na konferencję.
- Mam wizję... - Może innym razem.
I dobry gust.
- Pięć. - Milionów?
Mógłby pan zostawić te dokumenty?
- Po to przyjechałem. - Dziękuję, panie Tojamura.
Idzie Cooper.
- Telefon z Kanady. - To do nas?
Tak. Omal się pan nie spóźnił.
- Słucham? - Jest pan gotów do gry?
Chcę mówić z córką.
W swoim czasie. Za granicą, 8 kilometrów za rozjazdem,
przy drodze do Castlegars stoi bar "Colombian".
Za nim jest nieczynne wesołe miasteczko.
Proszę iść do karuzeli i zostawić walizkę przy koniu bez głowy.
- O północy, samemu. - Wyślę mojego człowieka.
Nominały z jednej serii, jak pan polecił.
Zależy od pana życie mojej córki.
Będę dzwonił.
Jedź za nim i dopilnuj, żeby tam dotarł z pieniędzmi.
- Wróć z Audrey. - On miał to zrobić.
Nie wróci. Poradzisz sobie. Przywieź Audrey i walizkę.
Pięć milionów... Ładna sumka.
- Trzeba będzie szybko działać. - Boję się.
Pamiętnik Laury jest na najniższej półce,
schowany za rzędem fałszywych książek.
Z prawej strony jest chyba jakiś mechanizm, który otwiera szufladę.
Notes Laury różni się od innych. Jest mniejszy i czerwony.
- Jak go wywabisz? - Wystarczy, że wyjdzie z pokoju.
Wtedy dam ci sygnał przez okno. Drzwi będą otwarte.
- Myślałam, że go lubisz. - Bo lubię.
Dobrze.
Cooper poda mi walizkę, ja po nią sięgnę...
A co z Benem?
Zrzekł się praw do klubu. Jest twój.
Bo zabijemy mu córkę?
Ciesz się stekiem, ale nie dociekaj, jak trafił na twój talerz.
Bądź poważna, Blackie.
- Jak ją załatwisz? - Tak.
- Jak królewna? - W krainie snów.
Chodź do mnie.
Dziewczynce za ścianą śnią się rybki i ciemne, zarośnięte jeziora.
A co z Blackie? Dość już czekałam.
Dziś się zabawimy.
Pocałuj mnie.
Tak... Dobrze, do widzenia.
Chciałbym spytać o wyniki badania. Doktor Hayward mówił, że...
Jakiego badania? Analizy... nasienia Andiego Brennana.
- Nie słyszę. - Andiego Brennana.
Wykryto u pana oligospermię.
Można wolniej? Chcę to zapisać.
Oligo... spermia? Brzmi groźnie!
- I ja to mam? - Już nie.
Miałem? Za mało... plemników. Przeszło mi?
To już nie trzech panów w łódce... A całe miasto?
Rozumiem. Chociaż to nie ludzie...
Dziękuję. Bardzo dziękuję. Mam całe miasto!
Całe miasto!
Nie pytaj.
Na czym stanęliśmy?
Tu jest bar, a tu kasyno i pokój schadzek.
- A to gabinet Blackie? - Zobaczymy.
Jednoręki zatrzymał się w motelu przy szosie numer dziewięć.
Od wczoraj go nie widziano. Pokój wyglądał na zamieszkały.
Znalazłem to. To samo co wtedy, o dziwnej woni.
Czekamy na wyniki analizy. Dobra robota.
Hawk? Do jutra.
Podejdziemy przez las na tyły. Są tam schody prowadzące
do pomieszczeń gospodarczych. Pewnie tam ją trzymają.
- Ilu mają bramkarzy? - Kilku w kasynie i na zapleczu.
Jedźmy po nią.
- Na razie, Andy. - Do jutra.
Gwen i Larry...
- Klinika aborcyjna. - Zastałem Lucy? Co?
- Klinika aborcyjna. - Boże drogi!
Proszę kawę na wynos.
- Cześć! - Cześć. Dużą.
- Widziałaś się dziś z Donną? - Nie. A ty?
Też nie. Po co ci ta kawa?
- Słucham? Dla wujka Lelanda. - To nie macie w domu?
Nie mogę teraz rozmawiać. Spadam.
- Dokąd? - Do domu. Na razie.
Donna Hayward. Siódmy marca, wtorek. Druga sesja.
Drogi pamiętniczku...
Mogą być stare wspomnienia?
Miałam wtedy jakieś 13 lat. Może 14. Założyłyśmy z Laurą
najciaśniejsze i najkrótsze spódniczki. Zbyt ciasne.
Jakoś mnie namówiła. Poszłyśmy spotkać się z chłopakami.
Nazywali się... Josh, Rick i Tim.
Mieli około 20-tu lat... i byli bardzo uprzejmi.
Czułyśmy się przy nich jak dorosłe.
Rick spytał, czy chcemy się zabawić, a Laura się zgodziła.
Miałam złe przeczucia, ale kiedy wsiadła do wozu, poszłam za nią.
Pojechaliśmy nad rzekę.
Księżyc był w pełni i rzucał na wszystko blade światło.
Laura zaczęła tańczyć... I kołysać się wprzód i w tył.
Rick klaskał, a Tim tylko stał i patrzył.
Drażniło mnie to, więc zaproponowałam kąpiel.
Rozebrałyśmy się... wiedząc, że patrzą.
Laura zaczęła się całować z Joshem i Rickiem.
Nie wiedziałam, co robić, więc się cofnęłam.
Chciałam uciekać, ale zostałam.
Wtedy podpłynął Tim... pocałował mnie w rękę... a potem w usta.
Wciąż to czuję. Ma ciepłe i słodkie wargi... Serce mi wali.
Coś mówi, ale go nie słyszę. Tylko ten pocałunek...
Więcej go nie widziałam. Zakochałam się wtedy po raz pierwszy.
- To wszystko. - To było piękne...
Załatwię go.
Tu będzie rzymska łaźnia. Wybaczcie bałagan.
Zaczekaj tu.
Ślepy zaułek.
- Dwie osoby. - Audrey?
Gdy się zastanowić, to nie taka zła śmierć.
- Wręcz piękna. Jest sama? - Nancy jej pilnuje.
- Dlaczego wolisz ją ode mnie? - Lubię nowinki.
Wielu sądzi, że orchidee rosną tylko w tropikach,
ale można je hodować wszędzie. Trzeba im tylko wody i światła.
- Są piękne. - Spójrz.
Najważniejsza jest wilgoć... to znaczy, jej poziom.
Zbyt wysoki prowadzi do chorób. Trzy wąskie i trzy szerokie płatki.
Ten dolny, w kształcie ust, nazwano warżką.
Jaki delikatny...
To lądowisko dla zapylających kwiat owadów.
Romantyczne, prawda?
Zaraz wrócę.
Witam. Zabierzesz mnie... do Audrey Horne?
- Chyba jest zajęta. - Sprawdźmy.
To nie był mój pomysł.
- Traktują ludzi jak przedmioty... - Cicho.
- Audrey, słyszysz mnie? - Modliłam się...
Zabiorę cię stąd.
- Daj mi całusa na pożegnanie. - Skoro tak bardzo chcesz...
Rzuć broń. Spokojnie...
Odwróćcie się.
Dobrze, że nie umiecie dochować tajemnicy.
Celny rzut.
Ktoś strzelał. Truman i Cooper wyszli z pana córką.
O... Kogo my tu mamy?
Pan Lodwick? Miło mi poznać.
- Coś nie tak? - Nie, tylko mnie przestraszyłeś.
Chodź. Opowiedz mi o tym gatunku.
Nic nie rozumiesz!
Chcecie poznać tajemnice? To o nie chodziło?
Chyba mogę wam pomóc. Wiecie, jaka jest największa z nich?
Laura ją znała...
Znała zabójcę...
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak