MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
To robota tej samej bestii, która zabiła Laurę.
Jest wiadomość: litera O pod paznokciem Maddie.
- W dłoni miała zwierzęcą sierść. - Jaką?
Z białego lisa, nasyconą formaldehydem.
Zwierzak był wypchany.
Zadzwonię do Lelanda po adres rodziców Maddie.
- Jeszcze nie. Daj mi 24 godziny. - Na co?
- Aż to skończę. - Cooper?
Mała uwaga... Nie wiem, do czego to prowadzi,
ale tylko ty potrafisz to rozgryźć.
Podążaj za wizjami, stań na krawędzi wulkanu i zatańcz,
tylko złap tego bydlaka, zanim znów to zrobi.
Nie wiem, od czego zacząć.
Znalazłeś ścieżkę. Nie pytaj, dokąd wiedzie, tylko nią podążaj.
Myślałam, że nie przyjdziesz.
Chciałem się przejechać. Silnik brzmiał jak anielski chór.
- O czym śpiewał? - A jak myślisz?
O zeszłej nocy? Bo ja bym mogła.
Mam coś dla ciebie.
Otwórz.
Nie znałem rozmiaru.
Dziewczyna w sklepie miała duże dłonie, ale myślę... Jak ulał.
- Nie powinniśmy się rozstawać. - Naprawdę?
- Jeśli chcesz. - Bardzo.
O rany... Skąd wzięłaś te jajka?
- Czyli ci nie smakują? - Zaraz zwymiotuję.
Nie możesz powiedzieć nic miłego? Starałam się.
Wciąż się staram, ale tobie zawsze mało.
Nie podoba ci się nic, co zrobię.
Ni.eprawda. Jadłospisy są urocze. Zartuję. Ale coś ci podpowiem.
Najlepszy jest omlet z białą cielęcą kiełbasą i smardzami.
Dzięki. Skoczę po smardze.
- Co powiedziałeś? - Nic. Cześć, Donna. Cześć, James.
- Co mówiłeś? - To po francusku.
- Wiem. Powiedz. - O co chodzi?
- Znasz panią Tremond? - Kogo?
Panią Tremond. Jej wnuk chce być magikiem. On to powiedział.
- Nie, pan Smith. - Harold?
Zostawił list.
To znaczy "Jestem samotną duszą".
- Idę do agenta Coopera. - Co jest grane?
To pani Tremond wskazała mi Harolda Smitha.
To słowa jej wnuka. I z samobójczego listu Harolda.
Może Harold też to usłyszał.
Nie. W tych słowach zawarł swój świat.
Ten list to wiadomość. I prowadzi nas tutaj.
Jest stara. Jeśli wnuka nie ma, trzeba poczekać.
Słucham państwa?
- Zastaliśmy panią Tremond? - To ja.
Więc rozmawiałam z pani matką.
Z matką? Nie żyje od trzech lat. Mieszkam tu sama.
Była tu. Rozmawiałam z nią i z jej wnukiem.
- Nie mam dzieci. - Byli tutaj. Oboje.
Donna, lepiej już chodźmy.
Donna? Jesteś Donna Hayward?
Chwileczkę.
- Widzę ją pierwszy raz w życiu. - Ale dostarczasz tu posiłki.
Na drugi dzień po śmierci Harolda znalazłam to wśród listów.
- Chciałam zwrócić. Jest do ciebie. - Dziękuję.
- To pismo Harolda. - Otwórz.
To z pamiętnika Laury. Jedna kartka.
Czytaj.
"22 lutego. Miałam w nocy dziwny sen.
Byłam w czerwonym pokoju z ubranym na czerwono karłem,
a w fotelu siedział starszy człowiek. Próbowałam z nim rozmawiać
i powiedzieć mu, kim jest Bob, żeby mi pomógł.
Moje słowa były zwolnione i dziwne. Trudno było mi mówić.
Wstałam i podeszłam do niego,
pochyliłam się i wyszeptałam mu to do ucha.
Boba trzeba powstrzymać. Boi się tylko jednego człowieka.
Sam mi mówił. To jakiś Mike.
Ciekawe, czy to Mike był w moim śnie. Choć to był sen,
może mnie usłyszał. Bo na jawie nikt mi nie uwierzy.
23 lutego. Dzisiejszej nocy umrę.
Wiem, że muszę, bo tylko tak ucieknę przed Bobem.
Tylko tak wyrwę go z duszy. Pragnie mnie, czuję żar jego ognia.
Ale gdy umrę, już mnie więcej nie skrzywdzi."
Oboje mieliśmy ten sam sen.
- To niemożliwe. - A jednak.
Odwieź Donnę do domu. Jadę do Gerarda.
Jest odwodniony i źle oddycha. Musi dostać leki.
- Mike, odezwij się. - Może umrzeć!
Mike?
Bob znów zabił.
Muszę coś ustalić, pomóż mi.
Bob był w moim śnie. Była tam także Laura i ty.
W noc przed śmiercią Laura śniła o mnie.
Mieliśmy ten sam sen. Muszę to wreszcie rozgryźć.
Gdy Bob i ja wspólnie zabijaliśmy, łączyła nas... doskonała więź...
Pragnienia, satysfakcja, złoty krąg...
Złoty krąg...
Obrączka. Oddałem ją olbrzymowi.
- Znamy go. - Więc istnieje?
Tak jak ja. Pomoże ci znaleźć Boba.
- Jak? - Musisz go poprosić.
- Jak to zrobić? - Znasz wszystkie wskazówki.
Odpowiedź nie kryje się tutaj. Jest tu.
- Nie rozumiem. - Taka odpowiedzialność...
Wiem o panu.
Mleko szybko stygnie, ale teraz już się rozgrzewa.
Rozgrzewa się...
Zabieramy wszystko z szuflad. Mamy biling telefoniczny.
Spójrz, to noc śmierci Laury.
Leland miał rację. Ben stąd do niej dzwonił.
Biały lis.
Biały, martwy i wypchany. Maddie tu była.
Ben ją zabił i wywiózł pod wodospad. Zabił i Laurę i Maddie.
Madelaine Ferguson zginęła między 22-gą a północą.
Pasuje. Zgarnęliśmy Bena po północy.
Dokładniej nie umiem.
Wynik badania krwi.
Naprawię to w parę minut.
To wina czujników. Wyreguluję je, żeby was nie zalało.
Pomówmy o moim dziecku. Naszym.
- Może. - Co może?
Może jest twoje, a może nie. Dick? Boże! On jest ojcem?
Najpierw myślałam, że ty, ale mówiłeś, że nie masz plemników.
Wtedy uznałam, że to Dick, a teraz plemniki wróciły.
Czyli że szanse są pół na pół.
Andy, dokąd idziesz? Co robisz?
Dokąd dzwonisz?
Z Richardem Tremaynem, dział mody męskiej. Zaczekam.
Nie zrobisz mu krzywdy?
Tu Andy Brennan. Pogadajmy.
Jeśli znajdziesz chwilę.
Pan Tojamura. Co za miłe odwiedziny.
Zamknęli pana.
Zapewniam, że to chwilowe niedogodności.
- Mam dokumenty do podpisu. - Kontrakt na Ghostwood.
Panie Tojamura, obawiam się, że mamy kłopot.
Kłopot?
Nieprzewidziane trudności natury prawnej oraz...
Nie mogę teraz zawrzeć tej umowy.
Proszę mi zatem zwrócić pięć milionów.
Bardzo bym chciał. Tak jak podpisać kontrakt.
Jak pan widzi, siedzę w celi. Fałszywie oskarżony.
Mój genialny brat szuka mi lepszego adwokata.
Dopóki nie wypowie się prawo i nie odetchnę powietrzem wolności...
Proszę o wyrozumiałość.
W mojej duszy zapadła ciemna noc.
Muszę w niej odnaleźć mały płomyczek nadziei.
Przepraszam. Ponoszą mnie emocje.
Catherine!
Benjaminie Horne, ty obmierzły szczurze.
Zmienię w piekło to, co ci zostało z tego nędznego życia.
Catherine! Boże! To ty!
Powiedz szeryfowi, że spędziliśmy razem noc, kiedy zginęła Laura.
Mam cię błagać? Chcesz? To będę błagał.
Przepiszesz na mnie tartak i Ghostwood?
Natychmiast.
Świetne przebranie. Genialne.
Podpisane i doręczone. Teraz powiesz szeryfowi? Powiesz?
- Zastanowię się. - Catherine, zaczekaj.
Przecież to prawda.
Przez całe dorosłe życie okłamywaliśmy się,
więc po co to psuć, mówiąc prawdę?
Donna! Jak miło, że wpadłaś.
Od tak dawna nie mogliśmy spokojnie porozmawiać.
- Chcesz lemoniady? - Nie, dziękuję. Spieszę się.
To dla Maddie. Nagraliśmy z Jamesem piosenkę i to kopia dla niej.
Jesteś kochana. Mówiła o tym i że doskonale się przy tym bawiła.
- Mógłby pan jej to wysłać? - To żaden kłopot.
- Coś nie tak? - Nie, tylko okulary.
- To Laury, mam je od Maddie. - Dlatego je poznałem.
Panie Palmer... wiedział pan o tajnym pamiętniku Laury?
O dzienniku? Tak. Był w jej pokoju.
Ten zabrała policja, ale był inny. Nawet ja nie wiedziałam, a pan?
Nie.
Dała go Haroldowi Smithowi. Zabił się parę dni temu.
- Pamiętnik był u niego. - Boże! Nie wiedziałem.
Chciałabym wiedzieć, co w nim jest. Wciąż myślę o Laurze.
Przepraszam.
Tak, Beth. Jak się masz?
Od wczoraj nie.
Skądże. Sam ją odwiozłem na autobus.
To się na pewno jakoś wyjaśni.
Oczywiście, zadzwonię za godzinkę. Cześć.
Chodzi o Maddie?
Dziwna sprawa. Nie dotarła do domu.
Boże!
Nie martw się. Przyniosę lemoniady, zastanowimy się...
I na pewno coś wymyślimy. Wspólnie.
Czekała na nas, a ja myślałam, że przecież ją odwiedzę.
Do Missoula nie jest daleko.
Za bardzo bierzesz to sobie do serca. Nic jej nie jest.
Wiem, jak ci poprawić humor.
To bardzo proste. Mnie zawsze pomaga.
Mogę cię prosić do tańca?
Zaczekaj tutaj.
Harry?
- Musisz nam pomóc. - O co chodzi?
- Doszło do kolejnego morderstwa. - Boże!
Nie powiem jak i dlaczego, ale musisz nam pomóc. I to zaraz.
Oczywiście. Wezmę płaszcz.
- Co jest? O co chodzi? - O Maddie.
Co z nią?
Nie żyje. Zabił ja ten sam morderca co Laurę.
Słyszałam, jak pan Palmer rozmawiał z jej matką.
Nie dojechała do domu. Wtedy przyszedł szeryf Truman.
- Mogliśmy jej pomóc. - Jak?
- Mogliśmy pomóc. - Jak?!
Nie wiem!
- To jest złe. - Co? My?
- Muszę iść. - To nie nasza wina, zostań!
To bez znaczenia, jak wszystko, co robimy. Nic się nie zmieni.
My jesteśmy szczęśliwi, a świat się wali.
Nie odchodź!
Nie zostawiaj mnie!
Harry... Lelandzie.
Po co tu przyszliśmy? Czy to jakieś spotkanie?
Tak.
- Z mordercą? - Nie wiem. Może.
Ed, dobrze że jesteś.
Poprzestawiajmy meble, na środku ma być pusto.
Oczywiście.
No proszę, wszyscy w komplecie.
Bobby, przewieź tu Leo. Musicie mnie dobrze słyszeć.
Hawk, dorób sobie.
Panowie, dwa dni temu młoda dziewczyna została zamordowana
przez, jak sądzę, zabójcę Laury Palmer.
Podejrzewam, że sprawca jest w tej sali.
Jako agent FBI i szukam prostych odpowiedzi na trudne pytania.
Ścigając zabójcę Laury odwoływałem się do przepisów,
technik dedukcyjnych, tybetańskich, instynktu i szczęścia.
Teraz zastosuję coś, co z braku lepszego słowa nazwę magią.
A my mamy odprawiać tybetańskie modły?
Moim zdaniem idzie doskonale.
Co teraz?
Nie jestem pewien. Kogoś brakuje.
- Przepraszamy. - Majorze, w samą porę.
Jechałem do domu, gdy zatrzymał mnie
ten miły dżentelmen, prosząc żebym go tu przywiózł.
. Znam tę gumę. Zułem ją w dzieciństwie.
Lubiłem ją najbardziej na świecie.
Pana ulubiona guma wróci w wielkim stylu.
Zabił mnie mój ojciec.
Panie Horne, jedziemy na posterunek.
Radzę zabrać Lelanda Palmera jako adwokata.
Zejdźmy do pokoju przesłuchań.
- Przedstawicie mu zarzuty? - Tak.
Więc wystąpię o zwolnienie za kaucją.
Na wstępnej rozprawie.
Nie martw się, Ben.
Hawk, pan Horne jest wolny.
- Leland? - To nie jest Leland.
- Skąd wiedziałeś? - Laura powiedziała mi we śnie.
Przydałyby się mocniejsze dowody.
Na przykład przyznanie się?
Ma pan prawo do adwokata.
Jeśli pana na niego nie stać, zostanie przydzielony z urzędu.
- Pewnie macie jakieś pytania. - Zabiłeś Laurę Palmer?
To znaczy "tak".
- A Madelaine Ferguson? - Jak myślisz?
- Pytam. - Że co?
- Odpowiadaj. - Chorobcia! Chyba tak.
Mam słabość do noży. Pamiętasz, co cię spotkało w Pittsburghu?
Lelandzie... Dobry był z ciebie wehikuł,
fajnie się jechało, ale pełno w tobie dziur. Pora na złom!
Leland wiedział, co zrobiłeś?
To kawał durnia z dziurą w miejscu, gdzie kiedyś miał sumienie.
Gdy odchodzę, zrywam sznurki.
Pilnujcie Lelanda. Pilnujcie go, choć niedługo.
To mi wystarczy.
Dick? Proszę ze mną.
Zrobimy tak. Urodzę to dziecko.
To nie podlega dyskusji.
- Rozumiem. - Cicho, niech mówi.
- Masz ogień? - Nie!
- Na czym stanęło? - Jest tylko jeden sposób.
Można ustalić ojcostwo po grupie krwi.
Może to ty, a może ty.
Ale badanie można zrobić dopiero gdy dziecko się urodzi,
a do tego czasu oczekuję wsparcia ze strony was obu.
Jak sobie życzysz. To twoje dziecko.
Dziękuję.
Analiza krwi Bena Horna go wyklucza.
Odpowiedź miałem przed nosem od samego początku.
- Co robił karzeł w moim śnie? - Tańczył.
Leland też tańczy od śmierci Laury.
Wiedzieliśmy, że morderca, Bob, jest siwy.
Gdy Leland zabił Jacquesa osiwiał w jedną noc.
Powiedział, że w dzieciństwie miał sąsiada o nazwisku Robertson.
Mike nazwał opętanych jego dziećmi. Robertson - syn Roberta.
Litery pod paznokciami: R-O-B-T, to wskazówka, podpis demona.
Dlaczego ją zabił?
Laura pisała w pamiętniku o Bobie, Leland go znalazł i wyrwał kartki.
Ona wiedziała, że ją ściga.
To Leland powiedział, że Ben dzwonił do niej tamtej nocy.
To on był tym trzecim pod chatą Jacquesa.
Zabrał dziewczyny do wagonu. To była jego krew, nie Bena.
A dlaczego Maddie?
Przypominała mu Laurę. Miała wrócić do domu.
Nie mógł znieść rozstania, chciał to znów przeżyć,
albo bał się, bo wiedziała, że mordercą jest Bob.
Ale ten Bob nie jest prawdziwy. Leland oszalał, prawda?
Wśród przyszłych czasów minionych czarodziej zbiec pragnie.
Przez otchłań ciemną, między dwoma światami...
Ogniu! Krocz ze mną!
Złapię was do mojego wora.
Zwariował stary - tak myślicie. Lecz znów zabiję! Zobaczycie!
Wezwijcie lekarza.
Boże! Laura! Zabiłem ją! Zabiłem własną córkę.
To wszystko ja. Wybacz mi, Boże!
Byłem wtedy mały. Przyśnił mi się i chciał się ze mną bawić.
Otworzył mnie, ja go zaprosiłem i wszedł we mnie.
Wszedł w ciebie?
Nie wiem, co robił, gdy tam był. Gdy wychodził, nic nie pamiętałem.
Zmuszał mnie do robienia strasznych rzeczy.
Chciał odbierać życie.
Pragnął innych, których wykorzystywałby jak mnie.
- Chciał Laury. - Pragnęli jej.
Chcieli ją mieć, ale była silna i walczyła. Nie wpuszczała go.
Boże! Kazali mi zabić Teresę!
Grozili, że jeśli nie oddam im Laury, ją też będę musiał zabić.
Ale ich nie dopuszczała.
Powiedziała, że prędzej umrze. I kazali mi ją zabić.
Boże, miej litość! Co ja zrobiłem?
Boże! Kochałem ją! Kochałem z całego serca!
Mój aniołku, przebacz mi...
Lelandzie... Nadszedł czas, byś odszukał ścieżkę.
Twoja dusza stanie twarzą w twarz z jasnym światłem
i doświadczysz jego realności, gdzie wszystko jest
jak bezkresne i bezchmurne niebo, a nieskalany intelekt
przypomina przejrzystą próżnię, bez granic ani środka.
Musisz się określić i pozostać w tym stanie.
Szukaj światła, Lelandzie. Znajdź światło.
- Widzę je. - Idź ku światłu.
- Widzę ją. Jest tam. - Idź do światła.
- Jest piękna. - Do światła.
- Laura... - Nie bój się.
- Całkiem postradał zmysły. - Tak myślisz?
Ludzie widują Boba w wizjach, jak Laura, Maddie i Sara Palmer.
Są rzeczy na niebie i ziemi, o których nie śniło się filozofom.
Spędziłem w tych lasach niemal całe życie.
Widziałem różne dziwy, ale to już przesada.
Nie mogę w to uwierzyć.
Łatwiej byłoby ci uwierzyć w to,
że ktoś jest w stanie zgwałcić i zabić własną córkę?
Nie.
Tak potworne zło w tym pięknym świecie.
Czy to ważne, skąd się bierze?
Tak. Bo musimy to zatrzymać.
Może ten "Bob" to zło, które czynimy.
- Nieważne, jak je nazwiemy. - Być może.
Ale jeśli on istnieje, mieliśmy go i nam uciekł, to gdzie teraz jest?
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak