MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
- Jak on się nazywa? - Ledwie go znałem. Jim.
James Hurley. Mówił, że jest z Twin Peaks.
Pewnie był już daleko, kiedy pan Marsh siadł za kółkiem.
Długo tu pracował?
Pani Marsh najęła go do naprawy jaguara.
Jaguara?
Samochodu. Gdzie go pani spotkała?
Jaguar nawalił przy barze Wallego. Weszłam zadzwonić.
Zaproponował mi pomoc.
Sprawdzimy to. Dziękuję.
- Żegnaj, Jamesie Hurleyu. - Daj spokój.
Uważaj. Nie znoszę nerwowych wspólników.
- Chcę to mieć za sobą. - Jak pani każe, pani Marsh.
Sami się z tego nie wywiniemy, potrzebujemy pomocy.
Nic nie zrobiłem. To Malcolm go zabił i wrabia mnie.
- Podać coś? - Nie, dziękuję.
To bez znaczenia. Nie czekajmy, aż nas złapią. Zadzwonię do Eda.
Nie. Pogadam z Evelyn.
Wyznała mi, że to spisek, może powtórzy to policji.
- Na pewno? -Tak.
Nie masz szans, będą na ciebie czekać. Musimy wyjechać.
- Wiem, że mnie wysłucha. - Wiesz?
Dlaczego?
Dzwonię do Eda, zaczekaj tu.
Ed? Tu Donna. Nie mam wiele czasu, a James ma chyba kłopoty.
Reperował samochód jednej kobiety, a potem był wypadek...
Cześć, Yvette. Podobno masz nowego chłopaka.
To super. Bardzo się cieszę. Opowiedz mi o nim.
- Przepraszam. - Cześć, Frank.
Co robiłeś wczoraj wieczorem u Shelly?
Omal nie zginęła, a wy pytacie, co tam robiłem? A Leo?
- Co robiłeś u Shelly? - No dobra. Jesteśmy razem.
I byliśmy na długo przed śmiercią Laury i zanim Leo został rośliną.
Bobby? Gdzie byłeś, kiedy spłonął tartak?
Co to ma do rzeczy?
Leo chciał cię zabić. Postrzeliłeś go?
Nie. Poszedłem do Shelly w noc pożaru, bo się o nią bałem.
Chciał mnie zdzielić siekierą, ale załatwił go Hank Jennings.
- To na pewno był Hank? - Jasne.
- Co go łączy z Leo? - Wy mi powiedzcie.
- Shelly? Wiesz, gdzie jest Leo? - Nie.
Przydzielę ci całodobową ochronę.
Sam ją obronię. Nie marnujcie ludzi.
Nie wygłupiaj się. Możecie iść.
- Shelly? Nie spuścimy cię z oka. - Dziękuję.
Od razu czuję się bezpieczniej, a ty?
Znajdź pracę, łobuzie! Truman! Znów tu wylądowałem.
Jak się masz?
- Panowie? - Co masz?
Powrotny bilet do Twin Peaks, Windoma Earla
i rozkaz Gordona Cola. Jak to on powiedział: Martwię się o Coopa!
Springfield, Kansas City, Lawton, Dallas, Jackson.
Earle powysyłał tam paczki do komend policji.
Wyglądały jak bomby, ale były niegroźne.
Zapłacono za nie lipną kartą na nazwisko Windom Earle.
- Co w nich było? - Po jednej sztuce odzieży.
Biały welon, podwiązka, białe pantofle,
naszyjnik z pereł i wreszcie ślubna suknia.
Caroline...
Szuka go całe FBI i stanowa z Mississippi, Oklahomy i Illinois.
Wszyscy są na tym balu, ale on chce zatańczyć tylko z tobą.
Włóczęga z posterunku zginął od ciosu nożem w aortę.
Wskazywał dokładnie na to pole.
Jak Earle pokonał stężenie pośmiertne?
Proces postępuje od głowy do stóp,
ale po dwóch dniach odpuszcza w odwrotnej kolejności.
Zaczekał z rękami i palcami, żeby móc je odpowiednio ustawić.
A potem zabawił się w Zeusa w rozdzielni.
Co znaleźliście?
Tę mapę przyklejoną pod blatem stołu.
Dobra robota.
Zrobi następny ruch, to pewne.
- Słówko o stroju. - Słucham.
Zastąpienie ciemnego garnituru wiejskim strojem w barwach ziemi
to stylistyczne samobójstwo, ale tobie dziwnie służy.
Dziękuję.
Obudziłeś się.
Chyba dobrze spałeś?
A ja w tym czasie wszystkiego się o tobie dowiedziałem,
Leo Johnsonie. Policja wszędzie cię szuka. Zobaczmy...
Narkotyki, podpalenie... usiłowanie zabójstwa, przemoc domowa.
To lubię.
Leo... opatrzyłem twoje rany, wyliżesz się.
Usunąłem ci przysłowiowy cierń z łapy. Leo! Mój ty lwie.
A teraz mi pomożesz i będziesz posłuszny. Zrobisz to dla mnie?
Wiesz, że w Xlll wieku japońskim samurajom odebrano broń,
ale odkryli, że bambusowy flet shaku hachi to doskonała maczuga?
Taki flet dostarcza wielu przyjemności, nieprawdaż?
To był naszyjnik na specjalną okazję, ale mi to zepsułeś.
Chodź tu, ugotowałem ci owsianki.
Chodź, Leo, zjesz kaszkę.
To już 20 lat.
Dopiero co była studniówka i proszę...
A po drodze nic, tylko męka.
Próbowałam o tym nie myśleć. Cały czas poświęciłam barowi,
żeby tylko przetrwał. Nie miałam nic innego.
Pracujemy codziennie, więc nie mam na nic czasu.
Żadnych urodzin, czwartych lipca, świąt...
Zamieniłem święta w tygodnie z samych nudnych dni.
A gdy nie pracowałem, myślałem o prezentach,
których ci nie kupiłem i nie dałem.
Rok temu coś ci kupiłam. Spinkę z turkusem i onyksem.
I poszłam ci ją dać.
Ale nie mogłam wejść, stałam i czekałam.
Widziałam cię przez okno. Dlaczego nie weszłam?
Przepraszam.
Zawsze powinnaś być w moim domu. I w łóżku.
Pomówmy o przyszłości i o tym, co zrobimy.
Przyjdź dziś, kiedy zamknę lokal i zabierz mnie do domu.
Masz rację, wszystko przed nami.
Mamy mnóstwo czasu.
Równie dobrze można jej powiedzieć teraz.
Cześć.
Jechałam aż na finał do Knife River, żeby się dowiedzieć,
że samolot nie jest dopuszczony. Zdyskwalifikowali mnie.
- Drugie miejsce. Dno! - Fatalna sprawa.
Cześć, Nadine.
Powinnam cię przeprosić. Strasznie sprałam Hanka.
Bałam się, że zrobi Eddiemu krzywdę i poniosło mnie.
Dziękuję.
I jeszcze coś. Od dawna o was wiem.
Ale nic nie szkodzi, bo nie będę się czuła winna, chodząc z Mikem.
Z Mikiem?
Nie będę się w to zagłębiać, ale to naprawdę coś poważnego.
Róbcie, co chcecie. Mnie to nie przeszkadza.
Naprawdę.
Josie, dość tego.
Muszę coś powiedzieć kolegom z Seattle.
Wiedzą, że coś cię z nim łączyło.
- Jak zginął? - Od trzech strzałów w tył głowy.
Jeśli w ogóle chcesz powiedzieć prawdę, to teraz.
Doleję sobie kawki.
- To ty, Pete? - Tak. Cooper?
Byłem w pralni, gdzie za ladą stoi Jeanie Pombelek.
Nie mówi ani słowa po angielsku.
Jest z Budapesztu. Gapiliśmy się na siebie jak sroka w gnat.
Czyje to rzeczy?
- Catherine chce ją wykończyć. - Pomóc ci?
Pojechałem do pralni po ubrania Josie.
Znam po węgiersku tylko dwa słowa: papryka i gulasz.
Dogadywaliśmy się przez 20 minut. Odbiorę. Weźmiesz to?
- Chwileczkę. Do Josie. Jest tutaj? - W pokoju obok.
Josie? Tu Thomas. Jednak cię znalazłem.
Może do mnie wrócisz?
Słyszałaś o Jonathanie? Co za tragedia.
Witamy w Twin Peaks, panie Eckhardt.
Wróciła do Catherine Martell.
Jestem zawiedziony. Łatwo ją rozgryźć.
Mówiłam, żeby jej nie ufać.
Spytałem Stonewall Jacksona, co zrobi, gdy już wygnamy
Jankesów do Kanady. Chciał pójść za nimi. Będę księciem Montrealu.
Stonewall... Raz go spytałem, co zrobić z Lincolnem.
A on na to, że stary Abe przyda się jako spluwaczka w domu publicznym!
I co, doktorze?
Podtrzymywanie iluzji się nie sprawdziło.
Ale przyznacie, że jest zabawny.
Jak możesz? To mój ojciec i twój brat. Nie zostawisz go tak.
Audrey, zauważ i dobre strony jego... obłędu.
Mnie też to martwi, ale są sprawy, którymi chciałbym się bliżej zająć.
Jego choroba to dla mnie okazja.
Coś ci wyjaśnię, stryjku. W tej sytuacji to ja zarządzam firmą.
To nieco bardziej złożone...
Nie, czytałam jego testament.
W razie niedyspozycji ojca, wszystko przejdzie na mnie.
Jestem pełnoletnia, a on jest chory. I tak wygram,
a ty będziesz sprzedawał kaloryfery w miejscowej hurtowni.
- Naprawdę aż tak z nim źle? - Bardzo źle.
- Doktorze, on musi wrócić. - Do gabinetu?
- Do rzeczywistości. - Chyba trzeba zastosować leki.
Spóźniłem się, bo motocykliści chcieli mi zabrać mundur.
Stary Stonewall mnie opuścił, skoszony jankeskim ostrzałem.
Padł samotnie, z dala ode mnie.
Chłopcze! Do mnie!
Wiecie, co chcę usłyszeć.
Naprzód marsz!
Pani Marsh?
- Jestem Donna, znajoma Jamesa. - Pamiętam cię.
Nalej mi drinka, z parasolką. Możesz ze mną usiąść.
- Dlaczego pani mu to robi? - A dlaczego nie?
Bo to dobry człowiek.
W dwóch sprawach. W warsztacie i w łóżku.
Nie rozumie pani? Chodzi o nasze życie.
Życie. Będzie cudowne, jeśli wykręcisz się z głupiej wpadki.
Może tak, a może nie. Pogadamy za parę lat, gdy wpadniesz jak ja.
Wszystko pani lekceważy?
Gdyby było po co wygrzebywać się z błota, zrobiłabym to.
Czyżby?
Samochód czeka, pani Marsh. Idziemy.
Żal mi twojego przyjaciela, ale nic nie poradzisz.
Zmykaj do swojego miasteczka i pamiętaj,
że jak cię tu znów zobaczę, to zabiję.
Nie róbcie mu tego. Proszę!
Coop, popatrz.
To wełna wigonia z płaszcza Josie i próbka sprzed twojego pokoju.
- To samo ubranie? - Ujmę to tak:
Albo to Josie strzelała, albo pożycza płaszcz zbirom.
- A rękawiczki? - Rano będą wyniki badania na proch.
Masz wieści z Seattle?
Szukają pięknej Azjatki około dwudziestki
w związku z zabójstwem Jonathana Kumagaia.
Pan Kumagai ma sporą kartotekę i trzy dziury w potylicy.
Zakład, że kulki pasują do tych z twojej kamizelki?
Oby to nie Josie, przez wzgląd na Harrego.
Jak wiesz, dawniej się nie lubiliśmy, ale ten gość
jest naprawdę w porządku i czuję do niego wiele sympatii.
- O co chodzi? - Szczerze?
Wal.
Szeryf ma poważny kłopot z dziewczyną.
Albercie. Ani słowa bez dowodów.
Nasz nieznany trup ma nazwisko.
To Erik Powell, były marynarz floty handlowej.
- Powell? - Coś ci to mówi?
To panieńskie nazwisko Caroline.
- To jakiś krewny? - Nie.
Earle gra według własnych zasad. Każdy ruch to wiadomość.
Wybór nazwiska Powell świadczy,
że nadal pamięta, co się stało.
- Więc z każdym zbitym pionkiem... - Ktoś zginie.
Nie wygram z nim.
Jeśli potrzebujesz arcymistrza, to mamy tu takiego.
Szach i mat.
I mat.
Jestem pełen podziwu.
To zasługa wielkiego Jose Raoula Capablanki.
Jeśli w Niebie grają w szachy, to siedzi obok Boga.
- Doktorze? - Wygrałeś. Ale ci nie odpuszczę.
Pete, pomóż mi.
Rozgrywam bardzo ważną partię, tyle mogę powiedzieć.
Chciałbym ją przeciągnąć tracąc jak najmniej figur,
a jeśli się da, to żadnej.
Agencie Cooper, będę zaszczycony.
Dziękuję. Dobry szachista to skarb.
Tak mi przykro. Dobrze się czujesz?
Nie bardzo.
Chciałam wpaść, ale bez Hanka mam urwanie głowy.
Nie przydałaby ci się pomoc? Bo ja... Czuję się tu bezpieczna.
Żartujesz? Bez ciebie to nie to. Kiedy chcesz zacząć?
- Zaraz? - Cudownie! Witaj!
Dziękuję.
Normo? Cześć, Shelly.
Mogę cię na chwilę prosić?
Powinnaś wiedzieć, że Hank niedługo wyjdzie ze szpitala.
A co z warunkowym zwolnieniem? Nie chcę, żeby wrócił.
Nie martw się, nie wróci. Pójdzie do pudła.
Do złamania warunków zwolnienia doszła próba zabójstwa Leo.
- Długo posiedzi. - To dobrze.
Witam, panie Eckhardt. Josie, weź płaszcz naszego gościa.
Przyznam, że mnie pani zaskoczyła.
Wieści szybko się tu rozchodzą.
Wypadało zaprosić rywala mojego brata. Josie, podaj wino.
- Dawniej byliśmy przyjaciółmi. - To minęło.
Niestety. Czasami tworzymy swój wizerunek kosztem życia osobistego.
Uważa się pan za artystę? Josie, wino.
W pewnym sensie. Jak pani brat.
Zabił go pan dla sztuki czy dla pieniędzy? Nie stój tak, nalewaj.
Proszę mi mówić Thomas.
Podaj przystawki.
Sztuka i pieniądze nie są tego warte, łatwo je zdobyć i stracić.
Ale znalazłbym powody, by zabić dla miłości.
- Aż tak ją pan kochał? - Tak.
Josie ma przepiękne dłonie. Każdy palec to cud.
Pamiętam.
Co z nią zrobimy? Szkoda byłoby, żeby pan tu jechał na próżno.
Oczywiście będzie mi jej brakowało.
Naszej przyjaźni i pogaduszek przy herbacie...
Radziłbym jakiegoś zwierzaka. Kota albo psa.
Jeśli ją panu oddam, co dostanę w zamian?
Jak wycenić taki skarb?
Ale można spróbować?
- Tak. - Josie, podaj danie główne.
Dlaczego to zrobiłaś?
Zastanawiam się, ale wciąż nie rozumiem.
Nie jesteś tu bezpieczny.
Chodziło o kasę? Nie, już wiem. To Malcolm cię zmusił, tak?
Powiedz mi coś, bo nic już nie wiem. Dlaczego mi to zrobiłaś?
James... Spodziewasz się przeprosin?
Przebłysku szczerości? Tak, zrobiłam to wszystko.
Zwabiłam cię tu i zatrzymałam, a Malcolm obmyślił resztę.
Dlaczego?
Dla pieniędzy, ze strachu, bo tego chciałam. Nie to chciałeś usłyszeć?
Prawda boli, prawda?
Jesteś dobry i uczciwy.
Ja nie, ale to nie znaczy, że cię tutaj nie chciałam.
Nie dla Malcolma ani forsy, tylko dla mnie.
Zasmakowałam w twojej szczerości.
A ja w tobie...
Co ty robisz? Zostaw go!
Włamał się, był wściekły, wariował. Zabił Jeffreya i wrócił po ciebie,
biedną, bezbronną wdowę. Ale byłaś przygotowana.
Miałaś broń i zabiłaś Jamesa. Strzelałaś do skutku.
Generale Lee!
Witamy w naszych skromnych progach.
Dziękuję, panno...
Scarlet McLean. A to jest mój ojciec. Mój ojciec!
Wilmer McLean, do usług. Jestem zaszczycony, mogąc pana powitać.
- Dlaczego zabrał mi pan szpadę? - Bardzo mi się podoba.
- Dziękuję, papo. - Gdzie generał Grant?
Grant przybędzie niezwłocznie.
- Generał Grant! - Generale Lee?
Spotkaliśmy się podczas wojny meksykańskiej?
Kapituluję w imieniu Północy.
- Pamięta pan wojnę z Meksykiem? - Tak, tak. To była niezła wojna.
Nonsens. Każda wojna to szaleństwo przedstawiane jako akt patriotyzmu
przez polityków za starych i zbyt tchórzliwych,
by ruszyć w pole. Ja za tym nie przepadam.
- Ja też. - A za polityką jeszcze mniej.
Za to szanuję tych, którzy walczą.
No dobrze, dość tych pogaduszek.
Oto warunki: oficerowie mogą zatrzymać broń i rzeczy osobiste.
Posiadający konie także je zatrzymają.
Wszyscy mogą wrócić do domów
i nie będą nękani przez władze Konfederacji.
- Poddaję się. - To oczywiste. Akt kapitulacji!
- Tak jest, oto on. - Proszę o podpis.
Tak. Dodam tylko, że był pan godnym przeciwnikiem.
Myślałem, że to Północ wygrała.
- Ben? - Tato!
Odsuńcie się.
- Gdzie ja jestem? - W Twin Peaks.
Miałem dziwaczny sen.
Byłeś w nim. I wy też. To było niesamowite.
Trwała wojna, a ja byłem generałem Robertem Lee.
I jakimś cudem, mimo wszystko... wygrałem.
- Ale wróciłeś. - Tak. Wróciłem.
Brawo, Ben!
Jak samopoczucie? Czuje pan zawroty głowy?
Czuję się świetnie. Jakbym...
- Co, tato? - Po co się poprzebieraliście?
- Nareszcie! - Co to za żarty?
Pisz powoli i starannie. To musi być skreślone pewną ręką.
Nie, to okropne. Wymaż to.
Wymaż.
I spróbuj od nowa. Skup się.
Leo, na miłość boską!
Pokażę ci. W ten sposób. No właśnie, o wiele lepiej.
Jestem z ciebie dumny.
- Windom Earle... - Tak, Windom.
Piękne słowa dla pięknych dziewcząt. Która będzie moją królową?
Królowa?
- Nie... - Poliż.
Będzie prawdziwiej z twoimi odciskami palców.
Nie mogę.
Wystarczą odciski, a resztę zostaw mnie.
Postaram się odtworzyć histeryczną reakcję.
Pięć strzałów w jeden punkt. Raz po raz.
Nie!
- Nie róbcie mu krzywdy! - Daj spluwę.
- Policja już tu jedzie, to na nic! - Kłamie. Dawaj!
Evelyn, proszę, nie daj mu umrzeć!
Daj broń.
- Nie. Nie potrafię. - Sam to zrobię.
Włamał się, był wściekły i wariował.
Zabił Jeffreya i wrócił po mnie. Ale byłam przygotowana.
Miałam broń i zabiłam go. Strzelałam do skutku.
Caroline...
Dla panny Audrey Horne.
Sowy?
Była cudowna, prawda? Przepiękna Caroline.
Ciekawa sprawa. Po tylu latach i po tym,
co się stało w Pittsburghu, wciąż ją kocham. Wiem, że ty też.
Uważaj, Dale, czas na twój ruch.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak