MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Słuchaj uważnie, Dale. Czas na twój ruch.
I przyłóż się, dobrze? Zauważyłem w twoim rozumowaniu
pewną niespójność, jakbyś nie był w pełni skupiony na szachownicy.
Może to upośledzać nie tylko myślenie, ale i przewidywanie.
To groźne w każdej partii, a w tym konkretnym przypadku
grozi katastrofą, bo gramy o życie. Co już bez wątpienia zrozumiałeś.
Zamieść swój ruch w jutrzejszej gazecie, albo cię w tym wyręczę.
Wszystko jasne. Nie spuszczę cię z oka.
Gdyby tego chciał, już bym nie żył.
- Lepiej wezwać Pete'a. - Racja.
Lucy, zadzwoń do Pete'a Martella, niech zaraz przyjdzie.
A potem do gazety i spytaj o termin składania jutrzejszych ogłoszeń.
Gazeta i Pete. Załatwię to alfabetycznie.
- Była piękna. - Tylko ją jedną kochałem.
Tak, Lucy? Powiedz Harremu, że zaraz będę.
- Peter? Sól i pieprz. - Już się robi.
Budzicie w sobie to, co najgorsze.
- Pete to książę! - Raczej dworski błazen.
Muszę się zwijać.
Żegnajcie, słodcy Packardowie.
Catherine... Wciąż mam nadzieję,
że czas uciszy tę szalejącą w tobie nawałnicę.
Kiedy patrzę na wasze wygłupy, wszystko się we mnie burzy.
Co się dzieje z Ghostwood?
Jestem umówiony z inwestorami, jutro lecę do Paryża.
Mamy gości! Kochana Josie!
Wróciłem. Nie tęskniłaś?
- Zaskoczyłem ją. - Biedulka.
- Ale urocza. - Już niedługo.
Sprawca nie zostawił śladów
Proszę.
- Cześć. - Daruj sobie.
Co jest? Wstałeś dziś lewą nogą? Złamałem warunki, to mnie wsadź.
Przeszedłeś przez granicę, robiłeś interesy z handlarzami narkotyków
i usiłowałeś kogoś zabić.
Oskarżam cię o próbę zabójstwa Leo Johnsona.
Lepiej uznać, że tamtego wieczoru byłem w barze, ale jeśli chcesz...
Widziano cię tam z bronią w ręku.
Najwyraźniej nie żartujesz, więc mam propozycję.
Mogę ci pomóc ująć i skazać zabójcę Andrew Packarda.
- Hank, świadek oskarżenia. - Nic z tego.
Więc wolisz próbę zabójstwa Leo od mordercy Andrew Packarda?
- Jak to wyjaśnisz wyborcom? - Skończ z tym.
Trudno ci będzie. Zwłaszcza, gdy się dowiedzą,
że sypiasz z kobietą odpowiedzialną za jego śmierć.
Przepraszam.
- Zabierz go stąd. Jazda! - Dawaj!
Tę kulkę wyjęliśmy z ciebie, a tę z czaszki tamtego trupa.
Ta sama broń i sprawca. Zgarnijmy ją.
Bez pośpiechu.
Głupio ci przymknąć ukochaną kolegi, ale cię podziurawiła.
Jestem obiektywny.
- A wynik badania rękawiczek? - Po piątej.
Nie złość się, ale wszyscy wokół niej padają na ołowicę.
Jest zabójcza.
Pomówię z nią, może sama się przyzna.
Albo wyhoduje skrzydła i odfrunie.
To są jednorazowi goście. Wyślemy do nich zaproszenia.
Twój entuzjazm mnie rozczula, ale przekonasz się,
że obcisły sweterek i bezczelność to za mało.
Tylko się uczę, nie odbiorę ci pracy.
Polecam obsługę pokoi.
To przyszło dziś rano.
Życzę szczęścia, przyda ci się.
Cześć.
- Mieszkam w 215. - Winszuję.
- Przysłali mnie tu z recepcji. - Czym mogę służyć?
- Myślałem, że tu pracujesz. - Bo pracuję. Widzi pan?
- Widzę, Audrey... Horne? - Do usług.
Wyślecie kogoś na lotnisko? Bagaż nie zmieścił się w samochodzie.
Który to lot?
Prywatny. Mój samolot wpada w oko.
- Coś jeszcze, panie Rockefeller? - Dziękuję.
Mam twoje zdjęcie w bawarskiej sukience i z mysimi ogonkami.
- Coś pięknego. - Nie noszę warkoczyków.
Wtedy nosiłaś. To było tutaj, w jadalni.
Widzę cię, gdy zamknę oczy. Audrey Horne jako Heidi.
Niezapomniany widok.
Miałam dziesięć lat...
Ratuj ukochanego.
Przyjdź o wpół do dziesiątej do Roadhouse na zlot aniołów.
Nadine?
Nie jesteś w szkole? Źle się czujesz?
- Przestań. - Co?
Eddie... musimy porozmawiać.
- Mike i ja kochamy się. - Kochacie się?
Chyba cię nie zraniłam?
Za nic nie chciałabym, żebyś cierpiał. Musisz mi uwierzyć.
Kiedy byliśmy na zawodach, przeżyliśmy cudowną noc.
- Całą? - Wy z Normą też to robiliście.
Racja.
Co to oznacza?
Eddie? Spójrzmy prawdzie w oczy. Rozstańmy się.
Tak mi przykro...
Josie, mów szczerze, co się wydarzyło w Seattle.
Już mówiłam. Znów muszę powtarzać?
Uciekłam Jonathanowi na lotnisku i nie wiem, co się z nim stało.
Wiesz, że mogę cię aresztować? Przyszedłem jako przyjaciel Harrego.
Nie wiem, co ty do niego czujesz, ale on oddał ci serce.
- Masz szansę się wytłumaczyć. - Proszę odejść.
To koniec, nie masz już wyjścia.
Bądź o dziewiątej, albo ja po ciebie przyjdę.
Widziałam agenta Coopera. Wpadł z wizytą?
Fatalnie wyglądasz. Wszystko w porządku?
Źle się czuję.
Żałuję, że nie mam lepszych wieści.
Rozmawiałam o tobie z panem Eckhardtem.
Nie jest bez serca, ale chce cię widzieć. Wieczorem.
Zabije mnie.
Ja bardziej obawiałabym się jego reakcji na wieść, że Andrew żyje.
Nie uzna, że go zdradziłaś?
Możesz powiedzieć, że nie, skoro i tak myślałaś, że zginął.
Nie... Sama nie wiem. Pomożesz mi? Bo oszaleję.
W końcu i tak musisz się z nim spotkać i powiedzieć prawdę.
Albo mów co chcesz.
Tylko módl się, żeby uwierzył. Tutaj są!
Nie odbiera, pewnie już idzie.
- Dziękuję. Przyłączysz się? - Ja?
Tak. Zebrania rad nadzorczych to zazwyczaj spotkania ludzi myślących
wyłącznie o zyskach, ale dziś będzie zupełnie inaczej.
- Witam. Cześć, Ben. - Jakże się cieszę!
- Miałem rozmowę. - Zajęli się tobą?
Na medal. Bagaże już są, dzięki, Audrey.
- Spotkaliście się? - Przelotnie.
To John Justice Wheeler, dawniej budowlaniec, ale się wybił.
To miło.
Pamiętasz mojego brata, Jerrego.
- A to mój asystent, Bob Briggs. - Bardzo mi miło.
Może usiądźmy. Pozwoliłem sobie zaprosić pana Wheelera na naradę.
Kiedyś w niego zainwestowałem, a on zmienił ochłapy w fortunę.
Zawsze w niego wierzyłem,
jeszcze gdy jako zwykły urwis szwendał się po naszym miasteczku.
Poprosiłem go, żeby teraz on uwierzył we mnie.
To ciężka próba dla mojej przyzwoitości.
No cóż... przyznaję, że firma Hornów przeżywa ciężkie chwile.
Tartak i ziemia w Ghostwood są dziś wyłączną własnością Catherine.
Chociaż tartak i przedtem należał do niej.
W obliczu takich przeciwności i bez perspektyw na sukces,
co nam zostaje? Duch walki.
Co najcenniejszego może dać człowiek innym ludziom?
Przyszłość.
A ja daję wam... kunę świerkową. W stanie Waszyngton występuje
tylko w naszym okręgu i jest gatunkiem zagrożonym.
Ma przechlapane.
Według raportu środowiskowego ostatnie, które tu jeszcze żyją,
zginą po zrealizowaniu inwestycji w Ghostwood.
Chce pan ratować kuny?
Nie, Bobby, nie tylko kuny, ale i nasz styl życia.
Chcę, by Twin Peaks pozostało oazą w świecie powszechnej zagłady.
Zablokujemy budowę Catherine,
póki los nie odwróci się na naszą korzyść. Genialne.
Będę walczył z tą budową gdzie się da i jak tylko się da.
Niedługo wszyscy będą tu mówić o kunach.
A co potem?
Później zamierzam ubiegać się o wybór do senatu.
Dziękuję.
To naprawdę nie kłopot, miejsca jest dość.
Przyjedź najbliższym autobusem. Będę czekać.
Kochanie, nie płacz, wszystko będzie dobrze.
Niedługo się zobaczymy.
Ja też cię kocham. Pa.
- Twoja siostra przyjeżdża? - Jutro.
- Jak ją wyciągnęłaś z klasztoru? - Przecież to nie więzienie.
Prawie. Nie mają telewizji ani chłopaków.
Już dawno myślałam, że Annie urodziła się w złych czasach.
Zakon dobrze jej służy.
Nie wyobrażam jej sobie w naszym świecie.
Coś do ciebie.
- Od kogo? - Od tego, kto tu siedział.
Patrz: całują góry, fale tulą, kwiat, słońce, księżyc,
wszystko, nie możesz... To bez sensu.
Ratuj ukochanego.
Przyjdź o wpół do dziesiątej do Roadhouse na zlot aniołów.
- Brzmi ciekawie, ale groźnie. - Kto to przysłał?
Normo, kocham cię od 20 lat i co noc o tobie marzę.
Musimy być razem. Wyjdziesz za mnie?
Zasługujemy na szczęście. Nareszcie.
Tuliłem ją całą noc, by nie przemokła we mgle.
Dobra robota. Brawo. Jeszcze kilka i coś przekąsimy.
Leć ku mej piersi, okraś ją w barwy jesieni i o miłości mów.
Leo, masz braki w wykształceniu.
Weźmy choćby umiejętność przeżycia w dziczy, przyjacielu.
Przyda ci się mój praktyczny kurs. Mam nadzieję, że uważasz.
Natura jest okrutna. To także lekcja.
Cześć, skarbie.
- Jak się czujesz? - Świetnie, bo tu jesteś.
Przyszłam cię prosić o rozwód.
Właściwie cię nie winię. Dałaś mi szansę, a ja zawaliłem.
Nie wiem dlaczego sam siebie niszczę,
ale naprawdę chcę wyjść na prostą. Muszę nad sobą popracować,
postanowiłem iść na terapię. Nie chcę już taki być.
To bardzo ciekawe, ale ja chcę żyć.
Tak, wiem. Chcę twojego szczęścia.
Dziękuję.
Proszę o ostatnią przysługę. Pomóż mi stąd wyjść.
Zdechnę, jeśli mnie odstawią do pudła.
Powiedz szeryfowi, że byłem w barze, gdy postrzelili Leo.
Jechałem do domu. Możesz to poświadczyć.
- Dość tych kłamstw. - Uratujesz mi życie.
- Nie. - Zabijasz mnie.
Nie waż się zwalać tego na mnie!
To Ed? Do niego uciekasz?
Dobra, zróbmy tak: w zamian za alibi dostaniesz rozwód.
Nie przyszłam pertraktować. To koniec.
Dobra.
Idź. Bądź jego dziwką.
Wolę to, niż być twoją żoną!
Są na to cztery, a może pięć sposobów. Każdy ma zalety.
Gdy Capablanca grał z Laskerem w Sankt Petersburgu w 1914...
- Mamy tylko pięć minut. - No tak.
Zadzwoń do redakcji, żeby nie zamykali numeru.
- Potrzebujemy czasu. - Dzwonię.
Załatwione. Gwarantuję kilka nieprzespanych nocy.
Byle tylko niczego nie zbił.
Nie da rady. Dopiero w piątym albo szóstym ruchu.
Może zabić mimo to, z wściekłości.
Nie sądzę. Earle stosuje się do swoich zasad.
Nie słyszałem, żeby ktoś mordował według zasad.
Świetnie, Pete.
Powiem wprost: na rękawiczkach Josie były ślady prochu.
W Seattle mają świadka, który widział Josie,
jak wysiadła z samochodu denata. Przymknij ją, bo pomyślę...
Załatwię to.
Już załatwiłeś.
Proszę.
Zakładam, że wciąż lubisz szampana. Wypiliśmy niejedną butelkę.
Za początki... za zakończenia i umiejętność ich rozróżniania.
Przykro mi.
Najpierw cię znienawidziłem, to zrozumiałe.
Gdy gniew minął, przypomniałem sobie, że Eckhardt
umie przekonać do wszystkiego, a to był jego pomysł.
Tak. Zmusił mnie.
Powiedział, że mnie nie kochałeś i ożeniłeś się ze mną na złość.
Nieprawda, bardzo cię kochałem. W przeciwieństwie do ciebie.
Nie okłamujmy się więcej.
Zrobiłaś, co miałaś zrobić, i teraz za to płacisz.
Każde działanie ma jakieś skutki. Policja jest na twoim tropie
i jeśli nic nie zrobisz, będziesz dziś spać w areszcie.
- Co mam zrobić? Pomóż mi. - Idź do Eckhardta.
Może jednak jesteście sobie przeznaczeni. On cię kocha.
Nie wie, że żyję i może cię stąd wywieźć.
Idź do niego. Natychmiast.
Już się nie zobaczymy.
- Cześć. - Jak tu ładnie.
Chciałam pojechać gdzieś, gdzie jeszcze nie byliśmy. Chodź.
Jak poszło na policji?
Zadawali milion pytań, na które nie znam odpowiedzi.
Ale wystarczyło im to, co powiedziałem.
Evelyn stanie przed sądem, a ja będę świadkiem.
- Zdjęłaś pierścionek. - Wiem o was.
Masz prawo mnie znienawidzić.
Wiem, co czułeś, bo czułam to samo. Evelyn to wykorzystała.
Źle zrobiłem, powinienem to wiedzieć.
Masz prawo fatalnie się czuć, ale mnie nie musisz żałować.
Gdyby można zacząć od nowa.
- Wróć ze mną. - Teraz nie mogę.
- To prawda, jedź. - A co z tobą?
Nie martw się o mnie. Byłam świadkiem strasznych wydarzeń.
Teraz tęsknię za czymś dobrym.
Jedź i nie spiesz się z powrotem.
- Kocham cię. - Będę okropnie tęsknić.
Wyjedziesz, ale wrócisz z mnóstwem wspomnień.
I nie o Laurze, Maddie ani Evelyn. A ja tu będę.
- Jedź ze mną. - Nie.
W takim razie obiecuję, że wrócę.
Idę!
Idę.
- Muszę się zobaczyć z Josie. - Wejdź, ale chyba jej nie ma.
To dziwne. Wzięła mój wóz bez uprzedzenia.
- Wybierała się do Great Northern. - Tak? Sporo ze sobą wzięła.
Nie wiem dokąd pojechała, ale chyba na dłużej.
. - Mówiła coś jeszcze? - Ze spotka się z dawnym znajomym.
Z kim?
Wszystkim nam trudno pogodzić się z prawdą o Josie.
- Kto to jest? - Thomas Eckhardt.
Biedak.
Na dół.
Thomas.
- Co za spotkanie. - Nie wierzę w duchy.
Wielka szkoda. Powrót straszliwej zjawy zza grobu.
Zasłużyłeś, żeby cię straszyć. Przypatrz mi się: ja żyję.
- Dlaczego? - To chyba jasne.
Josie.
Ostrzegła mnie. Nie mogłaby patrzeć na śmierć męża.
Albo raczej sądziła, że coś na tym zyska.
- Zdradziła mnie. - Obaj dobrze to znamy.
Josie należy do mnie.
Uważaj, bo pęknie ci serce. Na szczęście już jej nie chcę.
Za to Josie bardzo łatwo gubi serduszko.
Choćby z tutejszym szeryfem.
- To już załatwiłem. - Nie wątpię.
Czasami się zastanawiam, czy nasza Josie nie robi tego celowo, a ty?
Jako dawny przyjaciel, przyszedłem cię ostrzec.
- Josie wróci, bądź ostrożny. - Zawsze jestem.
To parter.
Jadę do garażu. Moje zmartwychwstanie to tajemnica.
Thomas... do widzenia.
Muszę się sporo nauczyć. Jack, udziel mi lekcji.
Uznaj mnie za otwartą księgę, której strony masz zapisać.
Dobrze się czujesz?
Panie Wheeler... co pan właściwie robi?
Proszę, mów mi Jack. Wykupuję bankrutujące firmy,
inwestuję w nie, stawiam na nogi, a potem sprzedaję.
Z pokaźnym zyskiem. Ale gdy już przestaną szkodzić środowisku.
Gdy Jack skończy, odpady są przetwarzane, powietrze...
Powietrze czystsze, a ludzie szczęśliwsi.
Robisz ze mnie Mikołaja, a to czysty interes.
Przepraszam, ale kucharz chciał zadźgać Jerrego. Zaraz wrócę.
Panie Wheeler, zbankrutowaliśmy, czy tylko padamy?
Pomagam przyjacielowi i mów mi Jack.
Kuny są liczniejsze niż przyjaciele taty.
Powiedzmy, że kiedyś nimi byliśmy.
I teraz nas pan uratuje. Jest pan Mikołajem. Wywieszę skarpetę.
- Niezbyt mnie lubisz. - Nie mam powodu lubić.
A gdybyś miała?
Powiedziałabym, że Hornowie radzili sobie dłużej, niż się panu wydaje,
i choć dziś jesteśmy w dołku, tak będzie i w przyszłości.
Nie wątpię.
Gdzie pan bywał?
Kiedy nie ratował pan wdów i sierot i nie poprawiał pan świata?
Na krańcach Ziemi. Jest naprawdę wspaniała.
Ale miło wrócić do domu.
- Mam dopiero 18 lat. - A co ma piernik do wiatraka?
Nic.
Już późno. Jestem umówiona. Przekaże pan to tacie?
- Jasne. - Na razie.
- Do widzenia, Jack. - Cześć, Audrey.
- Co słychać? - W porządku, a u ciebie?
Do chrzanu. Czekasz na Jamesa?
Nie. Dostałam jakiś pokręcony list.
Ktoś chce, żebym tam przyszła. Dziwne.
To spójrz, co ja mam.
- Chyba coś nas łączy. - Pasuje.
Patrz! Całują góry niebo, fale tulą się do siebie,
żaden kwiat owocu nie da, gdy nie ma drugiego.
Światło słońca ziemię głaszcze, księżyc pieści morze.
Wszystko się w naturze kocha, a ty mnie nie możesz.
- Dziwne... - Co najmniej.
Cooper. Tak, Catherine?
Nie, właśnie miałem sprawdzić.
Jest tutaj?
U Thomasa Eckhardta... Rozumiem.
- Puszczaj! - Kocham cię! Proszę!
Nie dotykaj mnie!
Ani kroku.
- Chciał mnie zabić. - To samo powiesz o mnie?
A Jonathan? Też tego próbował?
- Przyjechał po mnie. - Dlaczego do mnie strzelałaś?
Bo pan tu przyjechał. Wiedziałam, że do tego dojdzie.
Nie pójdę do więzienia. Nie mogę.
Rzuć broń.
Rzuć broń!
Przebacz mi, nie chciałam cię zranić.
Nie żyje...
Co się stało z martwą Josie?
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak