..jest dobry, ale ja wolę Pennsylvania University.
Mnie się podoba Northwestern.
Do Altoony przybędziemy za niecałe 15 minut.
Po prawej widać zakład penitencjarny Rockview,
jedno z największych więzień w Pennsylvanii.
..w tych czasach trzeba mieć i licencjat, i magisterkę.
Altoona w Pennsylvanii.
Proszę przygotować numerki po odbiór bagażu.
..obowiązek wniesienia do jego domu słów Pisma Świętego
i uczenie go życia zgodnie z wiarą chrześcijańską.
Czy ty Frankie i ty Williamie, jako rodzice chrzestni Thomasa,
obiecujecie wypełniać te obowiązki?
Mocą swego urzędu chrzczę cię Thomasie.
W imię Ojca i Syna...
Michael! Przestań kręcić. Denerwujesz wielebnego.
Wychodzę stąd!
Mocą nałożonego na mnie urzędu,
ogłaszam, że jesteście zwolnieni.
– Jesteś wolnym człowiekiem. – Dziękuję, panie Lincoln.
Spróbuj tu nie wracać co najmniej przez rok. Powodzenia, Johnny.
– Dziękuję, panie Rosen. – Byłeś tu najlepszym kucharzem.
Modlę się, abyśmy się więcej nie spotkali.
– Będę tęsknił za twoimi omletami! – Prześlę panu przepis.
Nowy Jork to niebezpieczne, nieprzyjazne miasto.
Nareszcie jakaś odmiana.
Zaczynacie od nowa – nie zmarnujcie tej szansy.
Wróć, aby nam coś ugotować!
Delaney! Siedzę, wychodzę! Wychodzę, wychodzę!
Miła uwaga, Lester!
Świeże powietrze.
Jesteśmy na wolności.
To była piękna ceremonia. Dziękujemy za wypożyczenie domu.
Kocham dzieci. Nie mam własnych wnucząt...
Nie zaczynaj, mamo.
Przestań sprzątać i usiądź.
Tak właśnie żyją prawdziwi ludzie, Frances.
– O której masz autobus? – Późno.
Chciałam pobyć trochę z matką.
– To teraz moja wina?! – Ja tego nie powiedziałam.
Cudowna ceremonia.
– Spróbujesz jeszcze raz? – Jeszcze raz.
– Nie! – Proszę! Ostatni raz.
– Cudowne chrzciny, skarbie. – Muszę lecieć. Pa, Frankie.
Lepiej już pójdę.
Martwię się o ciebie, córeczko.
Nic mi nie będzie, mamo.
Może nie jestem najszczęśliwszą istotą pod słońcem...
ale to nie twoja wina.
Witajcie w Nowym Jorku, grzesznicy.
To miasto kipi od takich jak wy.
Ale możecie się zbawić, jeśli pójdziecie za głosem Pana.
Pan może was zbawić. Czy chcecie być zbawieni?
Musicie wybrać dobrą ścieżkę już dziś, bracia i siostry.
Słyszycie mnie? Musicie wybrać...
Leo! Czekaj na mnie na rogu. Dziękuję.
Tanie magnetowidy
Wyprzedaż
Taksówka! Taxi!
– Co robisz? – Helen zachorowała.
Wysyłają ją do domu. Nie wiem, co jej jest.
Napijesz się wody? Nedda, podaj szklankę wody.
Nic ci nie będzie.
– Nic mi nie jest. – Nie wygląda na to.
– Co się stało? – Wysyła mnie do domu.
Po raz drugi w tym tygodniu ma zawroty głowy.
To od lekarstw.
– Złapałem taksówkę, Nick. – To dobrze.
Masz tu $10 i zawieź Helen do domu.
– A forsa na powrót? – Wrócisz autobusem.
Zadzwonię do ciebie po południu.
Tamta baba nie dała mi w zeszłym tygodniu napiwku.
Dzięki, że mi mówisz. Przypalę jej grzankę.
Mówiłem jej, żeby przestała tak ciężko pracować, a ona nic.
Nie wygląda za dobrze.
Helen obsługuje mnie od 10 lat.
Nic dziwnego, że zachorowała.
O czym ty mówisz? Masz tę ładną sukienkę...
Za dużo masła!
Mówię mu, a on swoje. Kończ tę rozmowę.
Za chwilę, Tino. Skarbie, jak tylko...
– Rozłącz się w końcu. – Czekasz na telefon, Luther?
Jajecznica z kiełbaskami, frytki
i pistolet. Mam ochotę zastrzelić tę krowę przy trójce.
– Jak weekend? – Świetnie. Byłam u matki...
Gdzie mój boczek?
Mam tylko dwie ręce. Pomóż mi odciągnąć kochasia od telefonu.
– ..tę bieliznę, którą ci kupiłem. – Jorge! Urząd Imigracyjny!
Ja tylko żartowałam!
To tutaj.
Dzień dobry, Frankie.
Proszę. Przepraszam za zwłokę, ale Tino nie daje sobie rady.
Myśli, że od żonglowania pomarańczami przybędzie mu witaminy C.
Mamy dziś dwa dania dnia. Omlet z serem feta za 3,95
i kowbojski omlet za 2,95.
– Poproszę o naleśniki. – Nie mamy dziś naleśników.
Mamy omlet z fetą i kowbojski.
Poproszę o francuski tost z podwójną porcją syropu.
– Boże! Widział pan? – Tak.
Nic mi nie jest.
Coś ty narobił! Mój ojciec tyrał na to auto w pocie czoła.
– Zabierz ją ode mnie! – Kolnij go w oko!
..kiedy wydajesz im resztę, mówią: "Dałem ci dwudziestkę".
Przyjechałaś tu z Grecji, aby się nauczyć prowadzić interesy.
– Próbuję, wujku. – Proszę usiąść, gdzie pan chce.
Gdziekolwiek. Jeszcze raz.
Przeczytałem w ogłoszeniu, że poszukuje pan kucharza.
Stale ich szukamy. Jedni odchodzą, drudzy przychodzą.
Jeśli mnie pan zatrudni, to zostanę tu na dłużej.
Do twarzy ci w tej fryzurze.
– Nie jestem na to za stara? – Wyglądasz bomba.
– Widzisz gościa przy dwójce? – Tego glinę?
Poprosił o pałeczki. Co z moim boczkiem?
Oto list polecający, podpisany przez naczelnika.
– To raczej dyplom. – Przepraszam.
– Telefon do ciebie, Peter.
Ta pałeczka była sklejana. To już szczyt skąpstwa.
– Za to druga jest dobra. – Mam mu podać jedną?
Może ją zaostrzę i będzie na nią nabijał jedzenie?
Dobry pomysł. I co sądzisz, pączuszku? Mam go zatrudnić?
– Tak. – Dlaczego?
– Ma przyzwoitą twarz. – Też tak uważam. Masz robotę.
Dziękuję panu bardzo.
– Chcesz wiedzieć, dlaczego? – Dlaczego?
Uważam, że każdy zasługuje na drugą szansę. Zatkaj uszy.
Chyba że coś spieprzy. Ten kraj dał mi szansę.
Zatkaj uszy, pączuszku. Nie schrzaniłem jej.
– To tak pomiędzy nami. – Dziękuję.
Ja nie... Możesz zatkać uszy?
Nie schrzanię sprawy.
Masz. Wypełnij ten formularz i przynieś go jutro ze sobą.
– Zaczynasz o 6 rano. – Mogę zacząć już teraz.
Jutro wystarczy. Mam na imię Nick. Johnny, tak?
– Co ci się stało w rękę? – Grałem w nogę. A ty grasz?
– W ręczną. – No to do jutra.
Miło było cię poznać. Do jutra.
– Dostałem dziś pracę! – A kogo to obchodzi?
Za głowę dostajesz 10 punktów.
A ile za pępek?
O, kurczę! Wygrał! Jeszcze raz.
Wynocha stąd. No już.
Zabraliście nam place zabaw, a teraz naszych umarlaków?
Facet wychodzi z warsztatu, wsiada do wozu i dostaje kulkę.
Jak idzie praca nad moimi półkami?
– Jestem Bobby, znajomy Tima. – A gdzie Tim?
U siebie. Skoczył po piwo.
– Ładna kolekcja słoni. – Dzięki.
Poprosił mnie o pomoc przy półkach. I jak?
Trochę krzywe, ale... w porządku.
To nie półki są krzywe, tylko podłoga.
A, wróciłaś! Nasza mama chrzestna. Witaj w domu.
Poznałaś już Bobby'ego?
Startowaliśmy razem do reklamy Dr Peppera.
On był dużym Pepperem, a ja małym.
Uwaga.
Akrofobia to lęk wysokości,
agorafobia to lęk przed otwartą przestrzenią.
Ale czego boi się osoba cierpiąca na ksenofobię?
Obcokrajowców.
– Obcokrajowców. – To prawidłowa odpowiedź!
Lucy, to jest Bobby. Zabierze cię na spacer.
Lucy nie przepuszcza limuzynom. Ma złudzenie wielkości.
Poradzę sobie. W Kentucky też mamy psy.
Chodzę z Huckiem Finnem!
– Miło było cię poznać, Frankie. – Ciebie też, duży Pepperze.
Co myślisz, odnalazłem raj?
– Jest miły. – Tylko tyle?
Jest bardzo miły! Co mam ci powiedzieć?
Zostawiam cię samego na 2 sekundy...
Wiem. Mówiłem, że już nigdy się nie zakocham.
– Gdzie mnie to dopadło? – Nie dramatyzuj.
To ryzyko zawodowe.
Lubię oglądać z tobą telewizję
i mam nadzieję, że będziemy zawsze przyjaciółmi,
ale życie toczy się dalej. Nie ma co udawać, że jest inaczej,
tylko dlatego, że ktoś nas zranił, czy z powodu jakiegoś wirusa.
Wiem.
Ja jednak kupuję magnetowid.
Mam nadzieję, że będzie miał dużo końcówek.
– I to ma być życie? – Zamawiasz pizzę i wypożyczasz film.
Kolacja i kino w jednym,
bez użerania się z jakimś dupkiem, wpychającym ci język do ucha.
O czym rozmawia ze sobą dwóch lepidepterologów?
O motylach.
– O klejnotach? – Nie. O motylach lub ćmach.
Studiowałaś na uniwerku, powinnaś to wiedzieć.
Nic mi nie jest.
Daj jej dużego buziaka.
Chcesz trochę otrąb?
Równie dobrze można by połknąć kawałek sznurka.
Ruszać się!
Macie nogi, buty! Biegać!
Tato! Nic ci nie jest?
– Co się dzieje? – Nie dotykaj! Proszę.
– Jestem do wzięcia. – Zapłacę w czwartek.
Co słychać?
Szukasz towarzystwa?
– A ile by mnie to kosztowało? – $100. W gotówce.
Dzięki za propozycję, ale to trochę za...
To drętwa noc. Możemy pogadać.
– Chcesz pogadać? Dobra... – Co lubisz?
Co powiesz na pozycję "na łyżkę"?
A co będziesz ze mną robił w tej pozycji?
Czas na zabawę.
– Nie, Celeste... – Christine.
Zostań w ubraniu. Dobrze?
W ubraniu, pozycja "na łyżkę".
Wejdę z dużym impetem.
Powinnam być z gościem, który zarówno widzi, jak i słyszy.
Uwaga, naśladuję Bette Davis...
Dobry jesteś. Takie rzeczy widzi się na filmach.
Dobra nasza! Pokrój selera!
– W taki sposób łatwo stracić palec. – Dalej, stary.
Mój kuzyn odszedł z ostatniej roboty z dwoma kikutami.
– Koniec z wiązaniem butów. – Daj spokój!
– Ja noszę pantofle. – Chodź tu, Frankie.
Lasek z niego.
Jest miły. Ma zgrabny tyłeczek.
– Powiedz mu o tym. – Chyba tak zrobię. Hej, Zorro!
Czy ktoś ci już mówił, że masz zgrabny tyłek?
– W ostatniej robocie. – Czerwienisz się?
Daj mu spokój. Zabierzcie się dla odmiany do pracy.
Jajecznica z boczkiem, 2 sadzone z kiełbaskami i gofr.
Jestem Johnny. A ty?
Jajka są za bardzo ścięte. Mr DeLeon lubi rzadkie.
Dla mnie nie wyglądają na zbyt ścięte.
– To nasz stały klient. – Klient nasz pan.
Z tobą też lepiej nie zadzierać.
"W twej głowie lęgną się swary, jak pisklęta na wiosnę".
"Romeo i Julia". Czytam to.
Akt trzeci, scena pierwsza. Nie mogę tego teraz znaleźć.
Już daję te surowe jajka.
Nie surowe, tylko rzadkie.
Chwileczkę. Zatrzymaj się!
Lada z deserami nawala.
Jak skoczy, to skoczy, ale to mało prawdopodobne.
Muszę lecieć. Zadzwonię do ciebie później. Pa.
– I co o nim myślisz? – O kim?
– O tym nowym. – Dopiero co zaczął, Cora.
Przyglądałam mu się. Coś mi się w nim nie podoba.
Tak, rżnie mądralę.
Nie, to ta bandana.
– Jest miły. – Dla ciebie wszyscy są mili.
– Tak to już jest. – Helen jeszcze nie wróciła?
Przyjdzie jutro.
Wiesz, w czym twój problem? Jesteś zbyt wybredna.
Takie jak one mają zawsze jakieś "ale" do takich jak my.
– Co pan powie na te? – Doskonałe!
Dobrze o mnie dbacie, dziewczyny. Powinienem był powiedzieć "panie"!
Raczej "kobiety".
Jestem bardzo starym psem.
W młodości nazywałem was: ciziami, laleczkami, laskami,
a nawet panienkami.
W tamtych czasach jodyna była cudownym lekiem.
A teraz moja synowa każe mi się do niej zwracać na pani.
Toleruję ją tylko ze względu na wnuki.
Pokazywałem ci ich zdjęcia?
Chcesz je zobaczyć jeszcze raz? Niektóre są trochę zamazane.
Peter, telefon do ciebie.
Nie wiedziałam, że obsługa magnetowidu jest taka skomplikowana.
– O co chodzi z tym nowym? – Zapytaj Corę.
Już na niego leci? Szybka jest!
Jak wiatr!
Może Jorge się na tym zna?
Ten chłopak myśli tylko o pipkach.
Rozkrój mu głowę, a znajdziesz tam małe włochate trójkąciki.
Frankie, chodź no tu.
Profesorek wsunął mi znowu rękę pod spódnicę.
Nalewaj, a ja cię popchnę.
– Małą dolewkę świeżej wody? – Nigdy nie odmawiam.
Jest bardzo zimna.
Przepraszam! Nic się panu nie stało?
Tak mi przykro.
Helen jest w szpitalu.
Dzwoniła jej sąsiadka. Podobno to już koniec.
Przepracowała tu 15 lat. To kupa czasu.
Wie, że tu jesteśmy?
Nie mam pojęcia.
Jesteśmy w szpitalu.
Helen, skarbie, tu Cora. Słyszysz mnie?
Przepraszam. Koniec wizyty. Helen ma kolejnego gościa.
Już idziemy.
Przyjdziemy do ciebie jutro.
Czy nas też to czeka? Samotność?
Ona nie jest samotna.
Jest.
Spokojnie. Podłóżmy mu coś pod głowę. Proszę dać marynarkę.
Proszę zrobić trochę miejsca.
– Twój ojciec nie jest... – Co się dzieje?
– Gdzie Nick? – W szpitalu.
– Co się stało? – Ma jakiś atak.
Wezwij pogotowie.
– Kocham... – Co się z tobą dzieje?
To moja dziewczyna!
Siedział, jakby nigdy nic, a po chwili runął na podłogę.
Proszę się odsunąć.
Proszę przysłać karetkę. Restauracja Apollo na 23. ulicy.
Czy jest tu jakiś lekarz?
Czy ktoś z państwa jest lekarzem?
– Pani wygląda na pielęgniarkę. – Jestem technikiem dentystycznym.
– Potrzebna nam karetka. – Już jadą.
Ułóżmy go na boku, żeby mógł swobodnie oddychać.
Gdzie się tego nauczyłaś?
W zuchach... Nie pamiętam. Jest epileptykiem?
– Na to wygląda... – To może być przedawkowanie.
Facet nie wygląda na ćpuna. Co to?
Epilepsja!
To epileptyk. Proszę wracać do stolików. Nic mu nie będzie.
Karetka już jedzie. Dziękuję.
Dziękuję za współpracę. Kawa na koszt firmy.
– Daj wszystkim... – Nick cię zabije.
Możesz już dzwonić, Jorge.
Masz na imię Frankie, tak?
– Johnny. – Wiem.
Jak w piosence: Frankie i Johnny.
Tak, słyszałam ją. Oddycha?
Frankie i Johnny się kochali...
– On chyba nie oddycha. – Oddycha.
– Wyjdziemy gdzieś razem wieczorem? – Słucham?
Umówisz się ze mną?
Chce ją zabrać na randkę?
– To nie do wiary. – Dlaczego?
Nie. Zostań przy nim. Ja poczekam na karetkę.
– Witamy wśród żywych. – Co się stało?
Niewiele. Dostałem kosza od takiej jednej.
Nic panu nie będzie.
Cześć, Lucy.
Jesteśmy w Rego Park.
Spójrz, kto przyszedł.
Co on tu robi? Nie znał jej.
Poznał ją przelotnie pierwszego dnia w pracy.
Im więcej żałobników, tym lepiej.
– Nedda! – Nie miałam nic złego na myśli.
Cieszę się tylko, że nie zamówiłyśmy katedry.
Tino i Luther byli wcześniej. Kwiaty są od Nicka.
– Ładne. – Muszę lecieć.
Pójdę z tobą. Nie lubię pogrzebów.
– Idziesz? – Dopiero co przyszłyśmy.
– Liczy się intencja. – Nie chcę jej zostawiać samej.
Akurat.
Chodź, Nedda. Wiemy, co tu jest grane.
Nie bądź śmieszna.
Podrywasz gościa w domu pogrzebowym,
przy cholernym trupie!
Ja jestem śmiała, ale to?
Odczep się.
Cudownie.
Przepraszam, Helen.
Komu mam dać tyłka, żeby dostać gofra?
Obejdzie się bez gofra.
Dzięki, Tino. Oskar jest o wiele lepszy.
Uwaga, gorące talerze. Kolejny prezent, Luther.
Mogę cię o coś zapytać?
Tak, wal.
Zostaw nas na chwilę, Tino. Dziękuję.
– Później to posprzątam. – Znałeś Helen?
– Wydawało mi się, że płakałeś. – Śmierć jest bardzo smutna.
Ale ty jej nie znałeś.
Nie trzeba znać danej osoby, żeby ci było jej żal. To empatia.
Tak. Empatia.
Empatia. Uczuciowe utożsamianie się z drugą osobą.
– Wiem, co to znaczy. – Wcale nie.
Ja też nie wiedziałem, dopóki nie zajrzałem do słownika.
Każdego dnia przy goleniu sprawdzam nowe słowo.
Masz w kąciku ust kawałek indyka.
Jak można czuć empatię do kogoś, kogo się nie znało?
Wystarczyło, że spojrzałem na jej fotografię i wiedziałem.
Wiedziałem, że była sama i że nie miała marzeń,
dla których warto by było żyć.
Dlatego trzymała pod poduszką butelkę whisky –
nikt o tym nie wiedział.
Butelkę wódki.
Zainwestuj w kryształową kulę i turban. Lepiej na tym wyjdziesz.
Nie jestem wróżbitą. Mówię tylko, co widzę.
Miała to spojrzenie, tak jak moja matka, kiedy żyła.
Rozczarowanie.
Kaszanka i smażone ziemniaki.
Nedda! Straciłem randkę!
Nie umawiałam się z tobą na randkę.
– Przepraszam, że przeszkadzam. – Kroisz za cienkie plastry!
Nie szkodzi, poczekam.
Wiesz, co do ciebie czuję.
Kończ już.
Dziękuję, Cora.
Miałeś?
Tak. Zwykle wytrzymuję dłużej.
– Przepraszam. – Nie wyglądało na to, że miałeś.
Miałem. Było fantastycznie.
Jesteś pewien?
Żartujesz? Oczywiście, że miałem.
Zwykle facet jęczy albo krzyczy.
A ty nawet nie pisnąłeś.
Nauczyłem się robić to po cichu.
– Dlaczego? – Przebywałem w miejscach,
gdzie głośny orgazm byłby nie na miejscu.
– Masz na myśli klasztor? – Coś w tym stylu.
Kręci mi się w głowie.
Może to przez te buty.
Możliwe.
– Albo przez pozycję. – Pozycja! Tak!
Lubię tę pozycję. Kobieta na jeźdźca. Tak.
Dlaczego nic nie powiedziałeś? Zrobiłabym to.
Zrobiłaś to. To jest właśnie pozycja na jeźdźca.
– Ja na tobie? – Dokładnie tak jak teraz.
Choć moje usta milczały,
mój umysł i ciało krzyczały z rozkoszy.
Może i nie było najlepiej.
Nie przejmuj się.
Ja też nie byłam sobą – te buty są ładne, ale to katorga dla nóg.
Mogę zostać na noc?
Dlaczego nie?
Bo będziemy tu leżeć całą noc,
udając, że śpimy i zastanawiać się, dlaczego nam nie wyszło.
Czujesz się po prostu samotny. Ja też.
Nie musimy być od razu Romeo i Julią.
Samotny.
Mówiłaś, że masz chłopaka.
Nawet dwóch. Ale szukam tego jednego na całe życie.
– Do jutra. – Do zobaczenia w kamieniołomach.
– Pa. – Dobranoc.
– To nie jest koniec świata. – Wiem.
Widziałem koniec świata.
"Ale spójrz, oto brzask, w rdzawy płaszcz odziany,
spaceruje po wschodnim wzgórzu, w rosie skąpanym".
– Brzask? – Co to znaczy?
To znaczy, że słońce wzeszło.
To czemu tak nie powie, tylko gada od rzeczy?
Bo to Szekspir. Największy poeta wszechczasów.
Straciłaś do mnie szacunek?
– Nie obchodzi mnie to! – A mnie tak.
Jesteście rozwiązłymi krowami.
Oddałam wam obu przysługę, wypróbowałam go.
Czy on naprawdę...?
Całe 2 minuty!
– Ohyda! – I tak cicho. Jak myszka.
Mim jest od niego głośniejszy.
Może go przestraszyłaś. To niewykluczone.
Może i tak, ale ja nie czytam poezji.
Aby przetrwać w tym mieście wystarczą dwa słowa –
"odpierdol" i "się".
– Ktoś wczoraj nie umoczył. – Mam seks co wieczór.
Z pewnością.
– Tylko nie peruka! – Nie! Nie założyłam peruki.
Pamiętasz te moje złote szpilki? No więc założyłam je
i wszystko byłoby dobrze, ale potem...
Wiem, o czym rozmawiacie.
– Czyżby? – Oczywiście.
Więc o czym to my rozmawiamy? Wypowiedz to słowo.
– Zostaw ją w spokoju. – Tylko raz. Zrób to dla mnie.
– Kopulować. Powiedz to. – Zostaw ją w spokoju.
– Raz w życiu. – Jesteś okropna!
Potrafisz! Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Oglądam programy z dr Ruth.
Peter, telefon.
Tak. Ile?
Co z tobą?
Panie i panowie, koledzy i koleżanki, mam pewne nowiny.
– Szaleniec. – Sprzedałem pierwszy scenariusz.
Lecę pierwszą klasą, na koszt wytwórni, do słonecznego LA,
aby rozpocząć zdjęcia do filmu!
Zostanę tu jeszcze dzień, a potem lecę do Hollywoodu.
Skurczybyk! O, pardon.
Dobre uderzenie.
Dobra, zaczynam serwować.
Mam cię! Ruszaj, Joe!
Cholera! O, pardon.
– Aut! – Kończymy. Dobra gra.
– Dobra robota, Joe. – Lecę łapać przestępców.
Pójdziesz ze mną na przyjęcie pożegnalne Petera?
– Nie sądzę. – Przyjdę po ciebie o siódmej.
– Potrafisz być wkurzający. – Nie jestem wkurzający.
Bardzo chcę się z tobą umówić. A to wielka różnica.
Numer 545 Zachodnia 54–ta.
– Skąd znasz mój adres? – Widnieje na twojej karcie.
Kto ci pozwolił ją dotykać? Trzymaj się od niej z daleka.
Jaki numer mieszkania?
– 6A. – Nie wierzę ci.
6B? 3F? Ciepło?
– Hej, mówi się. – Chwileczkę.
Co mam zrobić, żebyś zwróciła na mnie uwagę? Pisać liściki?
Nie odpowiadam na liściki.
– Zacznę ci kupować prezenty. – Stać cię na to?
– Mówię o drobiazgach. – Nie lubię prezentów.
Zostawię cię w spokoju, ale najpierw coś ci powiem.
– Zadurzyłem się w tobie. – Hamburger Deluxe do odbioru.
Czemu chcesz się ze mną umówić?
Serce robi rzeczy,
których umysł nie pojmuje.
Nick o tym wie? Wszystko mu powiem.
Widzisz, co zrobiłaś? Jest zazdrosna. Rozdrażniłaś ją.
Chcę wiedzieć, dlaczego to robisz.
Chcesz pójść na przyjęcie sama?
Całe życie jesteśmy sami.
Więc pójdziemy tam razem. Czy to takie straszne?
Nie. Więc zróbmy to.
– Co? Co mamy zrobić? – O co chodzi?
Nie pamiętam, co zamawiałam!
Jeden klops i dwie sałatki.
Ja nie zapominam zamówień.
Odwołuję zapiekankę z tuńczykiem. Klient umarł z głodu.
Dam twój numer telefonu jego adwokatowi.
Przymierz coś bardziej odświętnego. Potrzebne ci to?
Jeszcze nie.
Jestem za stara na ten cyrk.
Daj spokój.
– To strój włoskiej wdowy. – Chodź ze mną.
Nie mogę. Przekładałem tę kolację już trzy razy.
Nienawidzę chodzić na imprezy sama.
Mam wtedy uczucie, że wszyscy się na mnie gapią.
Jak założysz to, to pewnie będą. O której walka byków?
Wypowiem swoje magiczne zaklęcie.
Ziemia utraconych sukienek. Zwycięzcą zostaje...!
To jest sukienka na imprezę. Od razu czuję się lepiej.
Wróć do gry, a nie będziesz chodzić na imprezy sama.
Nie miała randki od trzech lat, odkąd Filip...
– Wypowiedziałem to imię. – To nieprawda.
Zapominasz o Walijczyku, z którym spotykałam się całe lato.
Daj spokój! On się nie liczy.
Poprosił mnie o rękę.
Dlatego właśnie go nie lubiłem. Wiedziałem, że nie rzuci żony.
A co ty możesz o tym wiedzieć?
– Jak widać, więcej niż ty. – Nie musi mieć chłopaka.
Nie mam go z wyboru.
Szkoda, bo lubiłem tych twoich amantów.
Najpierw pan bijący, a potem wykorzystujący
oraz przelotny romans z transwestytą, któremu położyłem kres.
Tak! Zdecydowanie czółenka. Jak sądzisz, Bobby?
– Mnie w to nie mieszaj. – Daję nam 6 tygodni.
Spodziewasz się kogoś?
Halo, kto to?
Dostałem gęsiej skórki. Znasz tę piosenkę?
4 tygodnie.
Przy twoim nazwisku nie ma numeru mieszkania.
– 6A. Co się stało? – To ten nowy kucharz z pracy.
– Przystojny? – Tak jakby.
Umówiłaś się z nim, czy zamówiłaś kanapki?
Chciał mnie zabrać na kolację, ale odmówiłam,
a potem na przyjęcie do Petera, ale też odmówiłam - chyba.
Co ja mu odpowiedziałam?
A skąd ja mam to wiedzieć? Nieważne. Facet to facet.
Biegł po dwa schodki na raz? Gość wie, czego chce.
– Mam otworzyć? – Zaczekaj!
Kim powiesz, że jesteś?
Człowiekiem, który zastrzelił Liberty Valance'a! Jak wyglądam?
– To moja kwestia! – Nigdy jej nie używasz.
Wyglądam jak ktoś z reklamy szamponu.
– 6A, tak? – 6A.
– Zapraszam. – Dobry wieczór.
– Nic panu nie jest? – Mój Boże!
– Podać coś do picia? – Nie trzeba.
Wbiegłem na 5. piętro.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło, nie mogłem się opanować.
– Nie chciałem tracić czasu. – Nie musiałeś tego robić.
Zrobiłem to z przyjemnością.
– Jesteś gotowa? – Prawie.
Tak? To dobrze.
Ładne mieszkanie. Dość duże.
Muszę usiąść, a tu nie ma wolnych krzeseł.
Ja też nie mogłem się zdecydować, co założyć.
To jest Tim i Bobby, podłączają mi magnetowid.
Okej.
Ja jestem Tim, a to Bobby. Mieszkam po sąsiedzku.
Bobby mieszka z rodziną kpt. Von Trappa.
To wasza pierwsza randka?
My też chodzimy ze sobą od niedawna.
Wy dwaj?
Interesujące. Nigdy bym nie zgadł.
Przytulne mieszkanko. Słonie!
Zbiera je od dziecka.
Podniesione trąby mają przynosić szczęście.
Ale muszą być zwrócone do okna.
W przeciwnym razie przynoszą pecha.
To wiele tłumaczy.
Pomogę ci z tymi przewodami.
Poradzę sobie, jeśli tylko... Na pewno wiesz, co robisz?
Kiedy ostatni raz podłączałem...
Ten idzie chyba tutaj.
– Jestem pewien. – Nie, włóż go tutaj.
Weź wtyczkę...
– Jesteś elektrykiem? – Nie, kucharzem.
To takie ekscytujące. Czuję się jak twoja starsza siostra.
– I co o nim sądzisz? – Jest miły.
Tylko tyle?!
Jest bardzo miły. Trafialiśmy gorzej.
Może się oczywiście okazać, że jest mordercą albo świrem.
Dzięki za słowa otuchy.
Pospiesz się, zanim zmieni zdanie.
Po mojemu było lepiej.
Masz chyba rację.
Powinienem się chyba nauczyć nie wtrącać w nie swoje sprawy.
Pomogę ci. Proszę.
Mój kuzyn jest gejem.
– Zdarza się. – Gotowa?
– To wspaniały facet. – Nie wątpię.
Dowiedział się o tym niespełna 2 miesiące temu.
Poszukam go w książce telefonicznej. W dodatku.
– Chodźmy już. – Świetny żart.
Miło was było poznać. Przepraszam za telewizor.
– Nie przejmuj się. – Miło cię było poznać.
– Nie zdecydujesz się? – Za tydzień wyjdziemy we czworo.
Oby coś z tego wyszło.
Jest wiele powodów. Obserwuję cię w pracy.
Uwielbiam patrzeć, jak przełykasz.
Nie sądzisz, że do siebie pasujemy?
Pasujemy do siebie. Jak...
dwie rękawiczki, czy jak klucz do zamka.
Nie podoba mi się dziurka, w której był twój klucz.
Chodzi ci o Corę? Myślisz, że coś do niej czułem?
Wiesz, co to było.
Lek na samotność.
Ile masz lat?
Nie twój interes. A ty?
A na ile wyglądam?
Pod pięćdziesiątkę.
– Co? To po co pytałeś? – Po co pytałem.
..ale zanim co,
chciałbym wam przedstawić moją dziewczynę – Cheryl.
Oraz człowieka, który umożliwił mi zrealizowanie mojego marzenia.
Dziękuję też wszystkim, którzy mi pomagali, kiedy byłem nikim.
Pragnę podziękować wam teraz,
bo kiedy już będę sławny, z pewnością o was zapomnę!
Chciałbym coś powiedzieć.
Wznoszę toast za Petera, który pracował dla mnie w Apollo.
Moi kuzyni zagrają na jego cześć coś greckiego.
Potłuczmy trochę talerzy!
Kawałek ciasta?
Zatańczymy?
Poproś Neddę. Ona lubi tańczyć.
Tylko nie miej pretensji, jeśli do czegoś między nami dojdzie.
– Nedda? – Co?
– Zatańczymy? – Pewnie. Tylko poprawię biustonosz.
Przez wzgląd na stare czasy.
Docisnęliśmy to z trzema chłopakami.
Johnny uczy mnie gotować. To jest Maria.
– Świetna impreza. – Chcę ci coś powiedzieć.
Pierwszego dnia w pracy podkradłem ci napiwki.
Wiem. Ale nazajutrz je zwróciłeś.
Byłem spłukany. Kompletnie.
Bardzo się cieszę, że zaczyna ci się układać.
– Powodzenia. – Dzięki.
Na razie, Johnny.
– To co, ruszamy w tan? – Jesteś bez stanika?
Dalej, Nick!
Kiedy będziemy tłuc talerze?
Świetnie. Dalej.
Dalej, Nedda!
– Nie po grecku, ale dobrze. – Bawimy się!
Dalej, Johnny!
Tak jest.
Brawo!
– Musi być jakiś powód. – Dumbo.
– Dumbo? Z filmu? – Tak.
Żadnego ukrytego znaczenia. Zwykły słoń Dumbo.
Zanim ojciec nas porzucił, zabrał mnie do kina na Dumbo.
Od tamtej pory kolekcjonuję słonie.
Lubię ten film.
Targ kwiatów. Mój azyl.
Poza mną wie o nim tylko 3000 kwiaciarzy.
Kupi pan bukiecik dla swej pani?
Pewnie.
– Który? – Trzeci od prawej.
Ten?
Już wiem.
Pomóc ci?
Nie byłeś na balu maturalnym, co?
Nie. A ty?
Przestań tak na mnie patrzeć.
Jak?
Właśnie tak. To zbyt intensywne.
Gapisz się na mnie. Czuję się skrępowana.
Nareszcie się zjawiłeś.
Przepraszam. Daj mi spokój.
Powinniśmy pójść do ciebie.
Tak uważam.
Lubię cię, ale czy to musi być już dzisiaj?
A kto nam każe?
– Nic mi nie jest. – A tobie?
Masz coś ze sobą?
– Chodzi ci o ogumienie? – Tak.
– I nastrój diabli wzięli. – Masz czy nie?
Nie sądziłem, że do tego dojdzie, podczas naszej pierwszej randki.
Nie sądziłem, że...
I nie dojdzie.
– O, nie. – Nic nie szkodzi.
Pomyślałem, że jeśli...
Co byś sobie o mnie pomyślała, gdybym przyniósł ze sobą gumę?
Wyglądałoby na to, że planowałem to z tobą zrobić.
Nie szkodzi. Może to nie był taki dobry pomysł.
Karzesz mnie za to, że cię szanuję.
Wcale cię nie karzę. Po prostu dziś nie zaliczysz.
Chwileczkę. Czy my mówimy o zaliczaniu?
– Porozmawiajmy o... – Nie. Może zrobię kanapki?
– Chcesz kanapkę? – Kanapkę?
Nienawidzę zakładać gumy. O, pardon. Ale wiem, że to konieczne.
I ja rozważałam możliwość pójścia do łóżka z kimś,
kto powtarza raz za razem "o, pardon"?
Dobra. Już więcej tego nie powtórzę.
Skąd ty to podłapałeś?
– Dobre. Sama piekłaś? – Nie, dostałam od mamy.
– Cholera. – Pokaż.
– Nic mi nie jest. – Pójdę po plaster.
Ściśnij palec. I nie poplam krwią klopsa.
Nic z tego nie będzie.
Nic nie słyszę.
Jestem prostą dziewczyną,
a ty szukasz chyba
jakiejś królewny z bajki.
– Co ty tam robisz? – Szukam plastra.
– Co robisz? – Wejdź. Siadaj.
Znam się na pierwszej pomocy.
Daj palec.
Daj kciuka.
Mam 42 lata.
– A ja 32. – Nie wyglądasz na tyle.
– Mam 44. – Z ręką na sercu?
W tym roku skończę 46.
Co chcesz na urodziny?
Przestańmy rozmawiać o takich bzdurach, jak mój wiek.
11 listopada skończę 34.
Jesteś skorpionem?
W apteczce powinny być jakieś prezerwatywy.
Nie chciałam, abyś sobie coś o mnie pomyślał.
– Są za niebieskim... – Już mam.
Założyłeś?
Jeszcze nie. Nie można go założyć, dopóki nie jest...
Wiem, wiem.
Nie pomyślałbym o tobie nic złego.
Puść to. Chcę cię usłyszeć.
Puść to, skarbie. Puść.
No już. Puść to.
Sadzone jajka i pieczony kurczak.
– Proszę bardzo. – Ja też będę nosił bandanę.
Rozwiązanie już chyba wkrótce? Znasz płeć dziecka?
– Będę miała dwóch chłopców. – Bliźniaki?!
– Mogę dotknąć? – Proszę bardzo.
Ten mały kopnął drugiego!
Ty i rozczulanie się, Cora?
Ludzie uważają mnie za twardą babę, ale to nieprawda.
Coś takiego na mnie działa.
Frankie, dotknij maleństwa.
Nie, dziękuję. Mam brudne ręce. Innym razem.
Masz ostatnią szansę. Nie zajdę już więcej w ciążę.
Ostatnim razem mówiłaś to samo! Niebieska, Floro.
Niebieska rano, a czerwona wieczorem.
– Dziękuję. – Nie ma za co. Dwa sadzone.
Witaj.
Widzę, że dotarłeś do domu bez problemu.
Miałem dość czasu, żeby to zrobić przed pracą.
– Ładne. – Spałem jak niemowlę.
Patrzyłem na ciebie. Lubisz dzieci?
– Są w porządku. – Wyglądasz na kogoś, kto je lubi.
Mój ojciec też tak wyglądał.
To jak wygląda ktoś, kto lubi dzieci?
Poproszę o wątróbkę z cebulą... kapitanie Ahab.
Dzięki za pożyczenie mi wozu, Nick.
Mam coś do załatwienia i Nick pożycza mi samochód.
– Pożycza ci samochód? – Lubi moją kuchnię.
Pójdziemy pogadać?
– Nie. Muszę coś zjeść. – Ja też.
Zjemy. Przygotuję nam mały piknik.
A co oferujesz?
Co zechcesz. Lubisz tuńczyka?
Wiem od Tino, że lubisz.
– Zrobię nam zapiekankę. – Tylko nie zapiekankę.
– Kanapkę z tuńczykiem. – Takie kanapki to moja specjalność.
Wyjmuję tuńczyka z puszki
i rozcieram go w palcach dotąd, aż będzie jednolitą masą.
Wróciłem do łask.
To, że drugi człowiek staje ci się bliski, może przerażać.
Ale nie odtrącaj tego.
Powiem ci, co naprawdę czuję. Za wiele ode mnie chcesz.
Jakbyś chciał posiąść całe moje jestestwo.
Bo tak jest.
Nick powiedział mi, że odrzucasz wszelkie zaloty. Dlaczego?
Nie umawiam się już na randki.
Czy w dzieciństwie spotkało cię coś złego?
Dlaczego, kiedy kobieta nie chce się angażować,
faceci myślą, że została skrzywdzona jako dziecko?
Skrzywdzono ją jako kobietę.
Ja cię nie skrzywdzę.
Jak ci smakuje mój tuńczyk?
Jest w porządku.
I co z tego, że nie zrobiłaś matury? Możesz do tego wrócić.
Nie sądzę. W ogólniaku zabłysnęłam tylko raz.
W jaki sposób?
Grałam Siostrę Sarę w szkolnym przedstawieniu "Faceci i lalki".
Nie żartuj.
– Frankie i Johnny. – Słyszałam tę piosenkę.
– Byliśmy razem, zanim cię poznałem. – Czy jedno nie zabiło drugiego?
Nie. Ona zabiła jego. Masz nade mną przewagę.
Chodź.
Co robisz dziś wieczór?
– Gram w kręgle. – Świetnie! Uwielbiam kręgle.
Nie. Gramy w zespole, a poza tym miałeś coś załatwić.
– Wpadnę, jak się z tym uporam. – Muszę od ciebie odpocząć.
Jestem na Meadow Brook. 14...
Meadow Brook.
Numer 111? Dlaczego 111?
To chyba gdzieś tutaj. Jest.
Zaczynajmy.
Skup się, Cora.
Dawaj, Frankie. Dobij je, skarbie.
Uważajcie! Pięknie!
– Cholera. – Świetnie, Nedda.
– To było straszne. – Lepiej niż poprzednio.
– Widziałaś ten rzut? – Gdzie się nauczyłaś tak grać?
W Altoonie. To jedyna rzecz, którą umiem robić.
Pochodzisz z Altoony?
Dostanę chyba zaraz jakiegoś ataku.
Urodziłem się w Altoonie.
– Bardzo zabawne. – Ja nie żartuję.
W szpitalu św. Stephena. Mieszkaliśmy na Martell Street.
Chodziłeś też zapewne do mojego ogólniaka.
Wyjechaliśmy, kiedy miałem 8 lat.
Ale moją podstawówką była Park Lane Elementary.
Naprawdę jesteś z Altoony?
Po co miałbym udawać, że tak jest?
Aby ciągnąć tę teorię o zbiegu okoliczności. Nie zachęcaj go.
Moja matka uciekła z gościem, którego poznała na spotkaniu AA,
a ojciec zabrał nas do siostry w Baltimore.
– Twoja kolej, Cora. – To jest lepsze. Mów dalej.
Nie radziła sobie z nami, więc oddano nas do rodzin zastępczych.
Mam 18 lat i pracuję w wesołym miasteczku.
Jest tam 85–letni gość, Pan Pamięć. Ma pamięć...
Ma łeb jak komputer. Zna na pamięć całe książki,
– palindromy, przemowy... – Co to znaczy?
Wyraz brzmiący tak samo, przy czytaniu w obie strony.
– Potop. – Otto.
Kajak, k–a–j–a–k.
– Kruk! – Prawie.
Staruszek mówi kiedyś do mnie...
Gramy czy nie?
Przepraszam. Gramy?
Dlatego ma taką dobrą pamięć.
Ma nieodpowiednie buty. Urwał się z choinki czy co?
Użyję mojej własnej piłeczki.
Dalej, Frankie, pokaż klasę!
– Co słychać? – W porządku.
Dobrze się czujesz?
Wiem, miało mnie tu nie być. Nie wiedziałem, jak zareagujesz.
– Jest w porządku. – W porządku?
Naprawdę?
Twoja kolej, Frankie.
Musisz zbić wszystkie. Oni prowadzą o 4 punkty.
Co ty mówisz? Pokaż tę punktację.
– Widzisz? – 92 i 8 daje 100, a nie 96.
To mój rysunek uśmiechniętej buźki.
Fałszuj wyniki tak, żeby było na moją korzyść.
Wariuję na twoim punkcie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Kocham cię. Miłuję.
Straciłem dla ciebie głowę. Kiedy cię widzę, serce przestaje mi bić.
Powinniśmy się pobrać.
Chcę mieć dzieci. Czworo lub pięcioro.
Wyrzuciłem to z siebie. Nie było aż tak źle.
Nie musisz nic mówić. Chciałem to tylko z siebie wyrzucić.
– Co za ulga. – Ulga?
To gówno prawda.
Nie bądź wulgarna. To nie twój styl.
Nic ci do tego, jak mówię.
Będę, cholera, mówić, jak mi się podoba.
Kim ty, do cholery, jesteś, żeby mi psuć mój pieprzony wieczór kręgli,
przyłażąc tu i wyznając mi miłość?
Ona go naprawdę lubi.
To źle, że cię kocham?
Jesteś żałosny. Nie - szczery, a to jeszcze gorsze.
Co ci odbiło? Dzieci? Na miłość boską!
A dlaczego nie?
– Nie cierpię dzieci. – Nie wierzę w to.
– Jestem za stara, żeby mieć dzieci. – Wcale nie.
Nie mogę mieć dzieci. Zadowolony?
Adoptujemy.
Nie możesz się, ot tak sobie, w kimś zakochać.
– Dlaczego nie? – Bo ta osoba może tego nie chcieć.
Wszystko w porządku?
Pomyśl, że Nedda oznajmia ci, że cię kocha i chce mieć z tobą dziecko.
Lubię cię, Nedda, jesteś miła, ale kocham Frankie.
– Pójdę po pomoc. – Nie znasz mnie.
Ja tu nic nie wskóram, spałam z gościem.
– Spałaś z nim?! – Frankie ci nie mówiła?
Wiem, o wszystkich innych, ale on?
– Nie wspomniała o złotych szpilkach? – Robił to w szpilkach?
Ty chcesz w to wierzyć.
Łatwiej wtedy uciekać.
"Nie znasz mnie".
Nie znam? Właśnie, że znam.
Czego ty chcesz, Frankie?
Czego chcesz od faceta?
Chcę być kochana, bez względu na wszystko.
A ja chcę ci to ofiarować.
Jest gorzej niż w filmie "Szukając pana Goodbara".
Chcę sobie ułożyć życie, a czas ucieka.
Poszukaj sobie kogoś, kto chce tego samego, co ty.
To się może zdarzyć. Spotkam jakąś laskę.
– Zrobimy to i pomyślę, że ją kocham. – Droga wolna.
Pewnie, ale ja tego nie chcę. Kocham ciebie.
Ale bardzo się boję, że schowasz się do swojej skorupki.
Że zaszyjesz się w swojej wygodnej norce,
gdzie nikt nie może cię znaleźć.
Dlatego tak na ciebie naciskam.
Co się tu dzieje?
Taka szansa może się już nie powtórzyć.
Trzeba ją wykorzystać, bo przepadnie na zawsze.
I skończysz, nie tylko -
powiem to po raz ostatni, o, pardon -
pieprząc się z jakimś facetem,
myśląc, że go kochasz, ale i wyjdziesz za niego.
– To się zdarza. – Doprowadziłeś ją do łez.
Pomyliłeś adres, kolego!
Nie sądziłem, że zakocham się w kobiecie,
która używa takich zwrotów.
– Chodźmy. – To twoja zasługa!
Czas ochłonąć. Poczekaj na zewnątrz. Dobrze się czujesz?
Nigdy przedtem nie użyłam tego zwrotu. Nigdy!
Gdybym szukała faceta,
nie kupiłabym magnetowidu.
Przepraszam...
Mieszkam w budynku naprzeciwko i...
Widziałam, jak mąż panią bije.
Czy mogę pani jakoś pomóc?
Nie wiem, o czym pani mówi.
Cholera!
Proszę się nie bać. Pomogę pani.
Dziękuję panu.
Dość już tego. Nie rzucisz przez niego pracy.
Ty znalazłaś ją pierwsza. Zajmę się nim.
O co tu chodzi?
Mówi, że mnie kocha i chce się ze mną ożenić.
– Drań! – Chce założyć rodzinę.
Ty to masz do nich szczęście. Miłość, dom, rodzina? Pieprzyć to.
– Mogę odebrać? – Niech idzie do diabła.
Frankie powiedziała o tobie coś bardzo niepochlebnego,
ale znam co najmniej 12 kobiet
i kilku facetów, z którymi mógłbym cię poznać.
Daj sobie spokój, Johnny. Ona nie chce z tobą rozmawiać.
Chce się umówić na wieczór.
Sobotni wieczór, najbardziej samotny wieczór tygodnia.
Jestem zajęta. Zadzwoń za kilka lat.
Śpiewa coś dla ciebie.
Muszę kończyć, czekamy na kolejny telefon od ciebie.
Jesteś nowy, więc możesz łatwo wylecieć.
Utrzymuj porządek. Tutaj trzymamy lód do drinków.
Zapamiętaj to. Tutaj jest telefon, masz z niego nie korzystać.
Fajny kucyk. Nie piszesz scenariuszy, co? Tu kładziesz naczynia.
Tutaj kelnerki zostawiają brudne talerze.
Ty masz je sprzątnąć.
– Zabijesz mnie. – Dlaczego?
Przekładacie zmiany. Mam mętlik w głowie. To nie moja wina.
– Miałeś mieć dziś wolne. – Ty też.
Mała zmiana planów.
U mnie też.
Nie chciałabym cię urazić.
Ale Nick nie lubi, jak pracownicy ze sobą kręcą.
Więc nie utrudniaj mi tego. Potrzebna mi ta robota.
Myślisz, że naraziłbym cię na utratę pracy?
Wcześniej sam bym odszedł, choć sam potrzebuję tej roboty.
Więc niech każde z nas robi swoje.
Kanapka z kurczakiem i tort urodzinowy do stolika nr 8.
To moja nowa kasjerka, jest też moją babcią.
Jak będziecie wychodzić, dasz jej czek. Wchodźcie.
Miłej zabawy.
– Sto lat, wujku Lou. – Wyglądasz świetnie!
Zdmuchnij świeczkę.
– Dziękuję. – Pieczone ziemniaki z serem.
Trochę mnie poniosło w kręgielni.
Nie wyszło mi to, co miałem załatwić. Chcę cię przeprosić.
Wywarłeś silne wrażenie.
Chcesz coś do picia?
Ja też mam przerwę... możemy pogadać, ale nic na siłę.
Czy ty coś przede mną ukrywasz?
– Niby co? – Nie wiem, ty mi powiedz.
– Nie jestem żonaty. – A byłeś?
Tak.
– Ile razy? – Raz. O to chodziło?
Byłeś w więzieniu?
– Odsiadywałem 18 miesięcy. – Za co?
Za sfałszowanie podpisu na czyimś czeku.
– Fałszerz? – Niedoszły fałszerz.
Zrobiłem to tylko raz, byłem...
To tam przeczytałeś te wszystkie książki?
Większość.
Dostałem je od niejakiego Henry'ego Hanka Hilla.
– Nie znam go. – Nikt go nie znał.
Został stracony 2 miesiące temu. Przyrządziłem mu ostatni posiłek.
– Sałata jest zwiędnięta. – Przepraszam, masz rację.
Idę do łazienki.
A ty byłaś kiedyś mężatką?
Nie. Sałatka szefa, sałatka z kurczakiem i surówka.
– Był ktoś bliski twemu sercu? – On mi złamał serce.
Kto to był?
Zostawił mnie dla mojej najlepszej przyjaciółki.
– Naprawdę? Kiedy to było? – 3 lata temu.
Rozwiodłem się 3 lata temu. Czy to nie zbieg okoliczności?
– Czyżby? – Przysięgam na Boga.
– Kelnerka! – Już do pani idę.
– Masz dzieci? – Dwójkę.
Tak myślałam. Widujesz je?
Byłem tam wczoraj, po raz pierwszy od dwóch lat.
To była ta sprawa do załatwienia.
Moja żona wyszła ponownie za mąż, mieszka na peryferiach miasta.
– Nienawidzę peryferii. – Mają piękny dom.
Nie byłbym w stanie zapewnić im takich wygód.
Kiedy tam dotarłem, dzieciaki bawiły się na trawniku.
Pewnie się ucieszyły na twój widok.
Nie wysiadłem z samochodu. Nie mogłem...
Wyglądały na takie szczęśliwe. Wyrosły.
Wyglądały jak nie moje.
Więc odjechałem.
To tak jakbym je stracił. Tak się właśnie czuję.
– Kelnerka! – Obsłuży nas ktoś w końcu?
Nie straciłeś ich, nie jesteś po prostu gotowy.
Nareszcie! Czym się tu nie można struć?
Przykro mi, zamykamy.
Co to ma być?
Pospieszcie się.
– Dobranoc, Frankie. – Dobranoc, Andreas.
Twoje napiwki.
– Możesz przychodzić co sobotę. – Dzięki, Maxine.
– Dobranoc, Maxine. – Dobranoc.
Była w domu? Porozmawialiście?
– I co powiedziała? – Zobaczę dzieci w przyszły weekend.
– Wspaniale. – Dziękuję.
Co to takiego?
Róża.
Wyrosła w kuchni.
Dobranoc, zamykamy.
Poszło wszystko. To dobrze.
Co to takiego?
– Ziemniak. – Róża.
– Johnny ją zrobił. – Podczas przerwy.
Ładna.
Czerwony ziemniak. Bardzo romantyczne.
Podwieźć cię do domu, Frankie?
Nie trzeba. Dzięki.
Wiesz, jak pozamykać. Przynieś z powrotem widelec.
– Dobranoc. – Pa, Nick.
Chodź, babciu, jedziemy do domu, pooglądać zapasy.
Odprowadzę cię do domu.
Miałaś kiedyś ochotę się zabić?
Tak, każdy z nas miewa czasem takie myśli.
Możemy zmienić temat?
– Kupić ci to? – Proszę.
Kim chciałabyś być, gdybyś mogła wybierać?
A nie będziesz się śmiał?
– Chciałabym uczyć małe dzieci. – Dobry wybór.
A ty? Czy zawsze chciałeś być kucharzem?
Nie, to zasługa więzienia.
Kiedy zamknęła się za mną więzienna brama, coś we mnie umarło.
A potem przydzielili mnie do kuchni, do pracy przy jedzeniu
i nagle jakbym narodził się na nowo.
Poczułem, że mogę znowu oddychać.
Miałem aspiracje.
Aspiracje? Znowu się goliłeś?
Opowiedz mi o tym związku z gościem, który złamał ci serce.
O tym, który zostawił cię dla twojej przyjaciółki.
O Filipie? Czułam się jak idiotka.
Sama ich sobie przedstawiłam. Pożyczyłam im forsę.
Dałam jej swój stary telewizor.
Pewnie go teraz razem oglądają.
Mam nadzieję, że wybuchnie im prosto w twarz.
A czy przed Filipem był ktoś inny?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dobrze, ale nie zostaniesz na noc.
Musi być na tym świecie
coś ciekawszego od patrzenia na ciebie, ale nie wiem, co to jest.
Pewnie.
Twoje ruchy to wizja, istne widowisko.
Są na miarę Wielkiego Kanionu,
matki karmiącej dziecko, czy możnych sił natury.
– Widziałeś Wielki Kanion? – Nie, nie widziałem.
Ja też nie. Ale chciałabym tam pojechać. Na Hawaje też.
Rozchyl szlafrok.
Nie mam ochoty go rozchylać.
Dlaczego?
Chciałem na ciebie popatrzeć.
15 sekund, to wszystko.
– Chcę na nią popatrzeć. – Na co? Dlaczego?
Nie wiem... Aby wiedzieć, że mogę.
Że mogę popatrzeć na kobietę, którą kocham.
Widzieć jej oczy, biust, brzuch, jej...
– Nie! Nienawidzę tego słowa. – Nie miałem zamiaru go użyć.
Tego drugiego też nie cierpię!
Poszukam synonimów w słowniku wyrazów bliskoznacznych.
Nigdy nie wiem, kiedy żartujesz, a kiedy jesteś poważny.
Robię obie te rzeczy na raz. Po co nazywać wszystko po imieniu?
Załóżmy, że masz piękną papużkę, a ja chcę na nią popatrzeć.
Pozwalasz mi na to i po sprawie.
Nie cierpiałam swojej papużki. Cieszyłam się, kiedy zdechła.
15 sekund. Odmierzam czas. Zgaś lampkę.
Mówiłam kuzynce, że nie chcę ptaka. Przysięgała, że go pokocham.
A co tu kochać? One niczego nie robią,
poza tym, że śpiewają nie wtedy, kiedy chcesz
i przeraźliwie skrzeczą.
Jeśli zdecyduję się kiedyś na jakieś zwierze, to będzie pies.
Coś, co można przytulić.
Tę papugę trzymałam w rękach tylko raz – w dniu, w którym zdechła
i trzeba ją było wyrzucić do śmieci. Wystarczy.
15 sekund minęło. Zadowolony?
Ładna muzyka.
Wywołuje uczucie błogości.
Słuchacie "Marlona o północy".
Jeśli ktoś ze słuchaczy chciałby do nas zadzwonić,
podaję numer: 555–1111.
Dlaczego nachodzą cię samobójcze myśli?
Mam czasem wrażenie, że jestem ostatnim człowiekiem na ziemi.
A cząstka mnie, która tak odczuwa, jest uwięziona w tym ciele,
które zderza się z innymi ciałami,
nie mogąc się zbliżyć do drugiej osoby, też uwięzionej w swym ciele.
Musimy się do siebie zbliżyć.
Po prostu musimy.
Wydaje mi się, że jestem bardzo...
Powiedz, co myślisz.
– Sama nie wiem. – Mimo to, powiedz.
– Opiekuńcza. – To bardzo dobrze.
Tym razem szukam kogoś, kto się mną zaopiekuje.
Tak jak my wszyscy.
Czy musimy poruszać jedynie tematy, których nie lubię?
Dlaczego stałaś się nagle defensywna?
A ty?
A poza tym nie mówiłam o tobie. Życie nie każdego rozpieszcza.
Niektórzy z nas mają problemy, smutki.
Tacy jak ty, są tak pochłonięci mówieniem nam, czego chcą,
że nie zwracają uwagi na tych,
którzy nie mają powodów do skakania z radości.
Chwileczkę, o czym ty mówisz?
Ja zwracam na ciebie uwagę.
Nie, ty mnie osaczasz.
Nie rzucę wszystkiego dla kogoś, kogo nie znam.
Nie popełnię tego samego błędu.
A kto powiedział, że musisz coś rzucać? Rozmawiamy o miłości.
– My się nie kochamy. – To tobie się tak wydaje.
To, że ty wykluczyłaś taką możliwość, nie oznacza,
że musisz mnie zniżać do swojego poziomu.
Lepiej już idź.
Przepraszam. Myślałem, że jesteśmy bratnimi duszami.
"Bratnie" oznacza, że rzeczy są do siebie podobne.
– Wiem, co znaczy słowo "bratnie". – A "podobne"?
To pierwsza podła rzecz, jaką od ciebie usłyszałam.
Osoba, wyśmiewająca braki w wykształceniu innej osoby
nie jest warta mojej uwagi.
Uważałam cię za dziwaka.
– Nie wiedziałam, że jesteś okrutny. – Przepraszam.
Nie chcę znowu przez to przechodzić. Proszę, abyś sobie stąd poszedł.
Dlaczego? Powiedz prawdę.
Chcę zostać sama, chcę oglądać wideo,
jeść lody i położyć się spać.
Sama? Wcześniej czy później musisz stawić temu czoła.
Nie ma co do tego dwóch zdań.
Więc załatwmy to od ręki. Masz na to ochotę?
Jutro jest niedziela. Pośpimy dłużej. Porozmawiajmy.
– Dzwonię po Tima. – Po Tima?
Nie, po Bobby'ego. Spierze cię na kwaśne jabłko.
– Za chwilę. – Otworzę okno i zacznę krzyczeć.
W tym mieście? A kto cię usłyszy, jak wszyscy robią to samo?
Wynoś się!
Pójdę sobie, ale najpierw zadzwonię.
To powinno być takie proste. Dlaczego więc jest tak ciężko?
Halo? "Marlon o północy"? Cześć, Marlon. Tu Johnny.
Chciałbym zapytać o tytuł tego koncertu fortepianowego,
który przed chwilą puszczałeś.
Chcę kupić tę płytę mojej ukochanej,
która ma na imię Frankie. Czy to nie dziwne? Frankie i Johnny.
Claude Debussy. "Światło księżyca". Zapamiętasz?
Dlaczego to robisz?
Wszystko, czego pragnę, jest w tym pokoju.
Marlon?
Wiem, że nie puszczasz piosenek na życzenie, ale wysłuchaj mnie.
Jest kobieta i mężczyzna.
On jest kucharzem, a ona kelnerką.
Poznali się, ale nie przypadli sobie do gustu.
Ale ona go zauważyła, a on zauważył ją
i oboje wiedzą, że do tego dojdzie.
Idą ze sobą do łóżka i na jedną noc
zapominają o 10 milionach spraw,
które każą ludziom myśleć: "Nie kocham tej osoby",
"Nie lubię tej osoby, nie znam tej...".
Ta noc była doskonała, oni byli doskonali
i to im wystarczyło.
Tyle że ona już o tym zapomniała.
On też może się wkrótce poddać.
Czy wobec tego mógłbyś puścić piosenkę "Frankie i Johnny"
w nadziei, że to coś między nimi nie pójdzie w zapomnienie?
Zastanów się nad tym. Dziękuję.
Chcę ci coś pokazać.
To po sprzączce od paska faceta,
o którym nie chciałam mówić.
Już się zgoiło.
Nigdy się nie zgoi.
Sprawiłem, że się zgoiło.
Nikt nie jest w stanie sprawić, aby to się zgoiło.
To przez niego nie mogę mieć...
dzieci.
Pobił mnie,
kiedy byłam w ciąży i...
Poroniłam.
Nastąpiły powikłania.
Jego już nie ma.
Ja cię nigdy nie uderzę.
Nie musisz się już więcej obawiać.
Ale ja się boję.
Boję się być sama, boję się być z kimś.
Boję się tego, kim jestem, tego, kim nie jestem.
Tego, kim mogę się stać i tego, kim się nigdy nie stanę.
Nie chcę być kelnerką do końca życia, ale...
Boję się odejść.
Jestem zmęczona ciągłym baniem się.
Posłuchaj, skarbie.
Nie mogę wymazać z twej pamięci złych wspomnień. Masz rację.
Ale będę przy tobie...
aby złagodzić przyszły ból.
Nie mogę, Johnny.
Przepraszam.
Tu stacja WNYL z Nowego Jorku.
Słuchacie audycji "Marlon o północy".
Jak wiecie, nie puszczam piosenek na życzenie,
ale od każdej reguły są wyjątki.
Nie wiem, czy to najpiękniejsza piosenka, Frankie i Johnny.
Szkoda, że to nie są wasze prawdziwe imiona.
Wiem, kiedy mnie ktoś naciąga.
Chciałbym, abyście naprawdę istnieli.
Może jestem szalony, ale wierzę w miłość.
Inaczej nie odwalałbym takich godzin pracy.
A więc bez względu na to, kim jesteście, gdzie jesteście
i co robicie,
ta piosenka jest dla was.
Piosenka na życzenie.
Chcesz umyć zęby?
Czy to znaczy, że ty chcesz?
Weź niebieską szczoteczkę, nie była używana.
Nie będę pytał, czyj to szlafrok.
To dobrze.
Powinnaś kupić pastę z fluorem.
Słuchaj.
Będziesz mnie kochał mimo wszystko?
Mam 36 lat.