...καλό είναι, αλλά το καλύτερο είναι της Πενσυλβάνια.
Προτιμώ το Νορθγουέστερν.
Αγαπητοί επιβάτες, θα φτάσουμε στην Αλτούνα σε δεκαπέντε λεπτά περίπου.
Στα δεξιά μπορείτε να διακρίνετε την φυλακή Ρόκβιου...
μία απ’τις μεγαλύτερες φυλακές της Πενσυλβάνια.
...σήμερα είναι απαραίτητο πτυχίο και μεταπτυχιακό.
Αλτούνα, Πενσυλβάνια.
Ετοιμάστε τις αποσκευές σας, όσοι κατεβαίνετε στην Αλτούνα.
...ίνα κατά τας εντολάς του Θεού πολιτευσάμενος....
και διατηρήσας τον χιτώνα αμόλυντον εν τη βασιλεία του Θεού.
Δέχεσαι εσύ, Φράνκυ, ως νονά του...
κι εσύ, Ουίλιαμ, ως νονός του, να τηρήσετε τις υποχρεώσεις αυτές;
Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού, Τόμας...
εις το όνομα του Πατρός και του Υιού...
Μάικλ! Σταμάτα, έχεις τρελάνει τον ιερέα.
Φεύγω από’δώ.
Και σύμφωνα με την εξουσία που μου έχει δώσει η Πολιτεία...
δηλώνω την αποφυλάκισή σου.
- Είσαι ελεύθερος. - Ευχαριστώ, κ. Λίνκολν.
Προσπάθησε να μην ξανάρθεις πίσω. Καλή τύχη, Τζώνυ.
- Ευχαριστώ, κ. Ρόζεν. - Ήσουν ο καλύτερος μάγειρας εδώ.
Ειλικρινά, ελπίζω να μη σε ξαναδώ ποτέ.
- Θα μου λείψουν οι ομελέτες σου. - Θα σου στείλω τη συνταγή.
Η Νέα Υόρκη είναι συχνά επικίνδυνη κι εχθρική.
Θα’ναι ωραία αλλαγή.
Είναι μια νέα αρχή. Κοιτάξτε να την εκμεταλλευτείτε.
Έλα πίσω να μας μαγειρεύεις, Τζώνυ!
Ντιλέινι! Είμαι μέσα, τώρα έξω! Είμαι έξω! Έξω!
Ωραία σκέψη, Λέστερ!
Καθαρός αέρας!
Είμαστε ελεύθεροι!
Ήταν ωραία βάπτιση. Ευχαριστούμε που άφησες να γίνει σπίτι σου.
Λατρεύω τα παιδιά. Δεν έχω εγγόνια...
Μην αρχίζεις, μαμά.
Σταμάτα να καθαρίζεις και κάτσε κάτω. Έλα.
Έτσι ζουν οι άνθρωποι, Φράνσις. Οι πραγματικοί άνθρωποι.
- Τι ώρα φεύγει το λεωφορείο σου; - Αργά.
Θέλω να μείνω λίγο μαζί της.
- Εγώ φταίω πάλι! - Δε φταις για τίποτα!
Ήταν πολύ όμορφη τελετή.
- Θες να ξαναδοκιμάσεις; - Άλλη μια φορά;
- Όχι! - Σε παρακαλώ. Άλλη μία.
- Πολύ ωραία βάπτιση. - Φεύγω. Αντίο, Φράνκυ!
Πρέπει να πηγαίνω.
Μωρό μου, ανησυχώ που είσαι στη Νέα Υόρκη.
Είμαι μια χαρά, μαμά.
Ίσως να μην είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου...
αλλά δε φταις εσύ.
Καλώς ήρθατε στη Νέα Υόρκη, αμαρτωλοί.
Η πόλη είναι γεμάτη αμαρτωλούς. Δε θέλουμε άλλους.
Μπορείτε να σωθείτε, αν ακολουθήσετε το λόγο του Κυρίου.
Θ’ακολουθήσετε;
Ο Κύριος μπορεί να σας σώσει. Θέλετε να σωθείτε;
Θέλετε;
Πρέπει ν’αποφασίσετε τώρα, αδέρφια μου.
Μ’ακούτε; Πρέπει να...
Λίο! Έλα στη γωνία. Ευχαριστώ!
ΒΙΝΤΕΟ
ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
Ταξί!
- Τι κάνεις; - Η Έλεν είναι άρρωστη.
Την στέλνουν σπίτι. Δεν ξέρω τι έχει.
Θες νερό; Νέντα, φέρε λίγο νερό, σε παρακαλώ.
Θα γίνεις καλά.
- Καλά είμαι. - Εγώ θα σου πω, αν είσαι καλά.
- Τι συμβαίνει; - Με στέλνει σπίτι.
Δυο φορές σε μια βδομάδα; Οι ζαλάδες δεν είναι καλό σημάδι.
Φταίει το φάρμακό μου.
- Νικ, βρήκα ταξί. - Ωραία.
Πάρε δέκα δολλάρια για το ταξί. Πήγαινε την Έλεν σπίτι.
- Κι εγώ πώς θα γυρίσω; - Πάρε το λεωφορείο.
Θα σου τηλεφωνήσω τ’απόγευμα.
Αυτή στο τραπέζι 5, δεν άφησε φιλοδώρημα την περασμένη βδομάδα.
Ωραία. Ευχαριστώ που μου το’πες. Θα κάψω το ψωμί της.
Της λέω να μη δουλεύει τόσο κι αυτή μου λέει ότι είναι καλά.
Εμένα δε μου φαίνεται καθόλου καλά.
Με σερβίρει εδώ και δέκα χρόνια.
Γι’αυτό αρρώστησε.
Τι λέτε; Ξέρεις, αυτό το φόρεμα...
Όχι τόσο βούτυρο!
Αφού σου λέω πόσο, εσύ γιατί βάζεις τόσο; Κλείσ’το τηλέφωνο.
Σ’ένα λεπτό, Τίνο. Άκου, μωρό μου. Μόλις...
- Άσ’το τηλέφωνο για κανέναν άλλο. - Ποιος θα σε πάρει εσένα;
Χτυπητά αβγά, λουκάνικο, πατάτες...
κι ένα περίστροφο να σκοτώσω τη σκύλα στο 3.
- Πώς πέρασες το Σαββατοκύριακο; - Ωραία. Είδα τη μαμά μου.
Πού είναι το μπέικον;
Δεν προλαβαίνω. Πάρ’τον Καζανόβα απ’το τηλέφωνο.
- ...τα εσώρουχα που σου πήρα. - Χόρχε. Το Αλλοδαπών!
Όχι, πλάκα έκανα!
Ωραία. Ξεκινάμε.
Καλημέρα, Φράνκυ.
Συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά ο Τίνο έχει πολύ δουλειά.
Ο Γουώλτ έμαθε αυτό το κόλπο και νομίζει ότι παίρνει βιταμίνη C.
Γεια σας. Σήμερα ο σεφ προτείνει ομελέτα με φέτα για 3,95 δολλάρια...
κι ομελέτα γουέστερν για 2,95 δολλάρια.
- Εγώ θα πάρω τις κρέπες του σεφ. - Δεν έχουμε κρέπες του σεφ.
Έχουμε ομελέτα με φέτα κι ομελέτα γουέστερν.
Εγώ θέλω φρυγανιές με διπλή μερίδα σιρόπι.
- Θεέ μου! Το’δες αυτό; - Ναι, το’δα.
Μην ανησυχείς, είμαι καλά.
Κοίτα τι έκανες!
Ο πατέρας μου δούλεψε σκληρά γι’αυτό τ’αμάξι.
- Πάρτε την από’δώ! - Βγάλ’του το μάτι!
...όταν τους δίνεις ρέστα λένε, "Όχι, σου’δωσα είκοσι δολλάρια".
Σ’έφερα απ’την Ελλάδα για να μάθεις επιχειρήσεις.
- Προσπαθώ, θείε Νικ. - Κάτσε όπου θες.
Κάτσε σ’όποιο τραπέζι θες. Άλλη μια φορά.
Λέει ότι ψάχνετε για μάγειρα για πρόχειρα φαγητά.
Πάντα ψάχνουμε για μάγειρες, αλλά έρχονται και φεύγουν.
Εγώ δεν είμαι τέτοιος τύπος. Αν με πάρεις, θα μείνω.
Μ’αρέσουν τα μαλλιά σου έτσι.
- Δεν είναι πολύ νεανικά; - Όχι, είναι τέλεια.
- Βλέπεις αυτόν στο 2; - Τον μπάτσο;
Θέλει ξυλάκια. Πού είναι το μπέικον;
Ορίστε οι συστάσεις μου, με υπογραφή του κυβερνήτη.
- Είναι σαν δίπλωμα. - Συγγνώμη.
- Πήτερ, τηλέφωνο.
Αυτό το ξυλάκι είναι κολλημένο με ταινία. Πόσο φτηνιάρης είσαι;
- Το άλλο είναι εντάξει. - Ένα ξυλάκι;
Να το ακονίσω και να του το δώσω να καρφώνει το φαγητό του;
Καλή ιδέα.
Τι λες, αγγελούδι; Να τον προσλάβω;
- Ναι. - Γιατί;
- Μ’αρέσει το πρόσωπό του. - Κι εμένα. Προσλαμβάνεσαι.
Ευχαριστώ πολύ. Ειλικρινά ευχαριστώ.
- Θες να μάθεις γιατί; Ρώτα με. - Γιατί;
Όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία. Κλείσε τ’αυτιά σου.
Μέχρι να τα σκατώσουν. Η χώρα σου μου’δώσε δεύτερη ευκαιρία.
Κλείσε τ’αυτιά σου, αγγελούδι. Εγώ δεν τα σκάτωσα.
- Αυτό μεταξύ μας. - Ευχαριστώ.
Μπορείς να κλείσεις τ’αυτιά σου, αγγελούδι;
Ούτε εγώ θα τα σκατώσω.
Ορίστε.
Συμπλήρωσε αυτό και φέρ’το αύριο. Εντάξει;
- Ξεκινάς αύριο, έξι το πρωί. - Μπορώ να ξεκινήσω τώρα.
Αύριο είναι μια χαρά. Είμαι ο Νικ. Εσύ είσαι ο Τζώνυ;
- Πώς χτύπησες το χέρι σου; - Στο ποδόσφαιρο. Παίζεις;
- Όχι. Αλλά παίζω χάντμπωλ. - Εντάξει. Αύριο.
Χάρηκα για τη γνωριμία, αγγελούδι. Τα λέμε στις έξι.
- Βρήκα δουλειά! - Κι είχα μια σκασίλα!
Το κεφάλι είναι δέκα βαθμοί.
Πόσο ο αφαλός;
Νικητής! Άλλο ένα.
Σταματήστε και πάρτε δρόμο. Εδώ είναι μαγαζί!
Πήρατε τις αλάνες μας και τώρα δε μας αφήνετε να παίξουμε.
Κάποιος βγαίνει απ’το γκαράζ, μπαίνει στ’αμάξι και τον σκοτώνουν.
Γεια. Πώς πάει με τα ράφια;
- Είμαι ο φίλος του Τιμ, ο Μπόμπυ. - Πού είναι ο Τιμ;
Στο διαμέρισμά του. Δεν είχες άλλη μπύρα.
- Ωραία συλλογή. - Ευχαριστώ.
Μου ζήτησε να βοηθήσω με τα ράφια. Σ’αρέσουν;
Είναι λίγο στραβά... αλλά, ναι.
Δεν είναι τα ράφια στραβά. Είναι το πάτωμά σου.
Να’την! Να η μικρή νονά! Καλώς ήρθες!
Γνώρισες τον Μπόμπυ;
Γνωριστήκαμε στην οντισιόν για το διαφημιστικό ενός αναψυκτικού.
Ήταν η "Μεγάλη Φυσαλίδα" κι εγώ η "Μικρή Φυσαλίδα".
Έτοιμοι!
Η "υψοφοβία" είναι ο φόβος για τα ύψη...
η "αγοραφοβία" είναι ο φόβος για τους ανοιχτούς χώρους...
αλλά τι είναι η "ξενοφοβία";
Φόβος για τους ξένους.
- Φόβος για τους ξένους. - Για ξένους ή άγνωστους. Σωστά.
Λούσυ, αυτός είναι ο Μπόμπυ. Θα σε πάει βόλτα.
Της αρέσει να κυνηγάει λιμουζίνες. Πάσχει από μεγαλομανία.
Ξέρω να βγάζω βόλτα έναν σκύλο. Έχουμε σκυλιά στο Κεντάκι.
Είναι απ’το Κεντάκι! Βγαίνω με τον Χωκ Φιν!
- Χάρηκα για τη γνωριμία, Φράνκυ. - Κι εγώ, "Μεγάλη Φυσαλίδα".
Τι λες, πέτυχα διάνα;
- Είναι συμπαθητικός. - Τι απαίσιο σχόλιο!
Είναι πολύ συμπαθητικός! Τι θες να πω;
Σ’άφησα μόνο σου για ένα λεπτό...
Το ξέρω. Ξέρω ότι είπα ότι δε θα ξαναερωτευτώ.
- Και πού μ’έβγαλε; - Μη γίνεσαι μελοδραματικός.
Είναι κίνδυνος του επαγγέλματος.
Μ’αρέσει πολύ να βλέπω τηλεόραση μαζί σου.
Ελπίζω να’μαστε για πάντα τα καλύτερα φιλαράκια...
αλλά υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που δεν πρέπει ν’αγνοούμε...
επειδή πληγωθήκαμε ή επειδή υπάρχει μια αρρώστια.
Το ξέρω.
Εγώ, ωστόσο, θα το πάρω το βίντεο.
Βίντεο. Ελπίζω να συνοδεύεται από πολλά εξαρτήματα.
- Ζωή είναι αυτή; - Πίτσα και ταινία.
Βραδινό και ταινία.
Και γλιτώνω απ’τον κάθε βλάκα που θέλει να μου γλείψει τ’αυτί.
Ποιο είναι το θέμα συζήτησης των λεπιδοπτερολόγων;
Οι πεταλούδες.
- Οι πολύτιμοι λίθοι; - Όχι. Οι πεταλούδες.
Τελείωσες κολλέγιο. Έπρεπε να το ξέρεις.
Είμαι μια χαρά.
Δώσ’της ένα φιλί. Δώσ’της ένα φιλάκι.
Θέλεις δημητριακά;
Ούτως ή άλλως, σαν άχυρο είναι.
Έλα.
Έχεις πόδια και φοράς παπούτσια! Τρέχα!
Μπαμπά! Είσαι καλά;
- Τι συμβαίνει; - Μην το ακουμπάς! Σε παρακαλώ!
- Έχεις βγει για ψώνια; - Θα πληρώσω την Πέμπτη.
Τι κάνεις;
Γεια. Ψάχνεις για παρέα;
- Δεν ξέρω. Πόσο πάει; - Εκατό δολλάρια. Μετρητά.
Σ’ευχαριστώ για την προσφορά, αλλά η τιμή είναι λίγο...
Άκου, απόψε δεν έχει κίνηση. Μπορούμε να τα βρούμε.
- Θες να μιλήσουμε; Εντάξει... - Λοιπόν, τι σ’αρέσει;
Η στάση "κουτάλι".
Και τι ακριβώς θα μου κάνεις στη στάση "κουτάλι";
Ώρα για πάρτι!
- Σελέστ, όχι... - Κριστίν.
Κοίτα. Μη βγάζεις τα ρούχα σου. Με καταλαβαίνεις;
Ντυμένη, στη στάση "κουτάλι".
Θα μπω δυναμικά.
Οι άνθρωποι πρέπει να βλέπουν, όχι μόνο να ακούνε.
Κοιτάξτε με. Θα κάνω την Μπέτυ Ντέιβις.
Ωραίος είσαι! Φοβερό κόλπο!
Έτσι! Δώσ’του να καταλάβει!
- Θα κόψεις τα δάχτυλά σου. - Πάνω του!
Ένας ξάδερφός μου έχασε έτσι δύο δάχτυλα.
- Ούτε τα κορδόνια του δε δένει πια. - Έλα τώρα!
- Εγώ δε φοράω κορδόνια. - Φράνκυ, έλα’δώ.
Κοίτα αυτόν τον τύπο. Είναι κούκλος.
Κι είναι και γλυκός. Έχει πολύ ωραίο κωλαράκι.
- Γιατί δεν του το λες; - Θα του το πω! Έι! "Ζορό"!
Σου’χει πει ποτέ κανείς ότι έχεις ωραίο κώλο;
- Στην τελευταία μου δουλειά. - Κοκκίνισες;
Μην ενοχλείς τον καινούριο. Δουλέψτε και λίγο, έτσι γι’αλλαγή.
Χτυπητά αβγά με μπέικον, δυο αβγά μάτια με λουκάνικο και μια βάφλα.
Με λένε Τζώνυ. Εσένα;
Φράνκυ. Τ’αβγά δεν είναι μελάτα. Ο κ. Ντιλεόν τα θέλει μελάτα.
Εμένα μελάτα μου φαίνονται. Είναι μελάτα.
- Είναι τακτικός πελάτης. - Ποιος μπορεί να τον αμφισβητήσει;
Και ποιος μπορεί ν’αμφισβητήσει εσένα;
"Το κεφάλι σου ξεχειλίζει οργή, σαν τ’αβγό που ξεχειλίζει κρέας".
Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Αυτό διαβάζω τώρα.
Πράξη 3η, Σκηνή 1η. Δεν μπορώ να το βρω τώρα.
Εντάξει, τα ωμά αβγά έρχονται.
Όχι ωμά, μελάτα.
Ένα λεπτό. Σταμάτα!
Νικ, το μηχάνημα τρελάθηκε.
Αν πηδήξει, πήδηξε. Αλλά συνήθως δεν πηδάνε.
Πρέπει να κλείσω. Θα σε πάρω αργότερα. Γεια.
- Πώς τον βλέπεις; - Ποιον;
- Τον καινούριο. - Μόλις άρχισε, Κόρα.
Τον παρακολουθώ. Έχει κάτι που δε μ’αρέσει.
Ξέρω τι εννοείς. Είναι εξυπνάκιας.
Όχι, φταίει η μπαντάνα.
- Είναι γλυκούλης. - Όλους γλυκούς τους βρίσκεις.
- Καλό είναι αυτό. - Η Έλεν λείπει και σήμερα;
Μάλλον θα γυρίσει αύριο.
Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σου; Είσαι πολύ επιλεκτική.
Τέτοιες γυναίκες πάντα έχουν άποψη, για γυναίκες σαν εμάς.
- Πώς σου φαίνονται; - Τέλεια!
Όλα τα κορίτσια με φροντίζετε τόσο! "Κυρίες", έπρεπε να πω.
Όχι, "γυναίκες" έπρεπε να πεις.
Φράνκυ, είμαι πια πολύ μεγάλος.
Στα νιάτα μου έλεγα "κούκλες", "πιπίνια", "μανούλια"...
ακόμα και "γκόμενες". Όλ’αυτά όταν ήμουν πολύ νέος.
Στην εποχή μου το φάρμακο-θαύμα ήταν το βάμμα ιωδίου.
Σου είπα ότι η νύφη μου δε θέλει να τη λέω "κυρία";
Την ανέχομαι χάρη στα εγγόνια μου.
Σου’χω δείξει φωτογραφίες τους;
Θες να τις ξαναδείς; Μερικές είναι θολές.
Πήτερ, τηλέφωνο.
Γιατί είναι τόσο μπερδεμένα αυτά τα βίντεο;
- Τι ξέρεις για τον καινούριο; - Ρώτα την Κόρα.
Τον έβαλε κιόλας στο μάτι; Είναι γρήγορη!
Δε λες τίποτα!
Ίσως ξέρει ο Χόρχε από βίντεο.
Ο μικρός; Το μόνο που σκέφτεται είναι οι γκόμενες.
Αν ανοίξεις το κεφάλι του, θα βρεις μόνο μουνάκια.
Φράνκυ, έλα’δώ.
Ο καθηγητής απ’το πανεπιστήμιο, μόλις μου ξανάβαλε χέρι.
Εντάξει. Εσύ θα ρίξεις, εγώ θα σπρώξω.
- Να σας το γεμίσω; - Πάντα θέλω κι άλλο.
Είναι πολύ κρύο.
Λυπάμαι. Είστε καλά;
Λυπάμαι πολύ.
Η Έλεν είναι στο νοσοκομείο.
Μόλις πήρε η γειτόνισσά της. Νομίζει ότι έφτασε το τέλος.
Δούλευε δεκαπέντε χρόνια εδώ. Είναι πολύς καιρός.
Λες να ξέρει ότι είμαστε εδώ;
Δεν ξέρω.
Είμαστε σε νοσοκομείο.
Έλεν, γλυκιά μου, η Κόρα είμαι. Μ’ακούς;
Συγγνώμη. Μπορείτε να συντομεύετε; Η Έλεν έχει κι άλλον επισκέπτη.
Φεύγουμε.
Θα φύγουμε τώρα. Θα γυρίσουμε αύριο.
Λες να καταλήξουμε κι εμείς έτσι; Μόνες;
Δεν είναι μόνη.
Είναι μόνη.
Ήρεμα. Να βάλουμε κάτι κάτω απ’το κεφάλι του. Το σακάκι σου.
Φύγετε απ’τη μέση. Κάντε χώρο.
- Ο πατέρας του δεν... - Τι έγινε;
- Πού είναι ο Νικ; - Στο νοσοκομείο.
- Τι συμβαίνει; - Έπαθε κρίση.
Κάλεσε ένα ασθενοφόρο.
- Σ’αγαπ... - Τι πρόβλημα έχεις;
Είναι το κορίτσι μου!
Τελείως ξαφνικά έπεσε κάτω, σαν σακί πατάτες.
Κάντε πέρα.
Χρειαζόμαστε ένα ασθενοφόρο. Στο καφέ Απόλλο.
Υπάρχει κανένας γιατρός;
Είναι κανένας γιατρός εδώ;
- Φοράς στολή νοσοκόμας. - Είμαι ορθοδοντικός.
- Χρειαζόμαστε ασθενοφόρο. - Έρχεται.
Γύρισέ τον στο πλάι, για να μπορεί ν’αναπνέει.
Πού το’μαθες αυτό;
Στις Προσκοπίνες. Δε θυμάμαι. Είναι επιληπτικός;
- Μάλλον. - Σίγουρα; Ίσως είναι ναρκωτικά.
Ναρκωτικά; Δε μοιάζει με ναρκομανή. Τι είναι;
Επιληψία!
Ναι, είναι επιληπτικός. Γυρίστε στα τραπέζια σας.
Έρχεται το ασθενοφόρο. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για τη συνεργασία. Δωρεάν καφές για όλους.
- Δώσε σ’όλους... - Ο Νικ θα σε σκοτώσει.
Άντε, πήγαινε στο τηλέφωνο τώρα, Χόρχε.
Σε λένε Φράνκυ, έτσι;
- Εμένα Τζώνυ. - Το ξέρω.
"Φράνκυ και Τζώνυ", το τραγούδι.
Ναι, το’χω ακούσει. Αναπνέει κανονικά;
Ναι. Η Φράνκυ κι ο Τζώνυ ήταν ζευγάρι...
- Δε νομίζω ότι αναπνέει κανονικά. - Αναπνέει.
- Γιατί δε βγαίνεις μαζί μου απόψε; - Τι;
Σου ζητάω να βγεις μαζί μου, ραντεβού.
Μόλις της ζήτησε να βγουν.
- Δεν το πιστεύω. - Τι δεν πιστεύεις;
Όχι. Μείνε μαζί του. Εγώ θα περιμένω το ασθενοφόρο.
- Καλώς τον. - Τι έγινε;
Τίποτα σημαντικό. Μόλις έφαγα χυλόπιτα.
Θα’σαι μια χαρά.
Λούσυ.
Σαν να’μαι στο Ρίγκο Παρκ.
Κοίτα ποιος ήρθε.
Τι γυρεύει εδώ; Δεν την ήξερε.
Την ήξερε. Η πρώτη του μέρα ήταν, νομίζω, η τελευταία της.
Η Έλεν δεν έχει και πολλούς να την κλάψουν...
- Νέντα! - Δεν το εννοώ αρνητικά, απλά χαίρομαι,
που δεν κλείσαμε μεγαλύτερη εκκλησία.
Ο Τίνο κι ο Λούθερ ήρθαν πιο πριν κι ο Νικ πήρε λουλούδια.
- Καλοσύνη τους. - Πρέπει να φύγω.
Θά’ρθω μαζί σου. Οι κηδείες μ’αναστατώνουν.
- Θά’ρθεις; - Μα μόλις ήρθαμε.
- Η σκέψη μετράει. - Δε θέλω να την αφήσω μόνη.
Ναι, καλά.
Έλα, Νέντα. Ας φύγουμε, πριν μας διώξουν.
Μη λες βλακείες.
Πας να "ψωνίσεις" κάποιον σε μια κηδεία...
...μπροστά σ’ένα πτώμα!
Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε θα’κανα κάτι τέτοιο.
Άντε και γαμήσου!
Τι τρόπος!
Συγγνώμη, Έλεν.
Ποιον πρέπει να πηδήξω για να’χω μια βάφλα;
Ξέχνα τη βάφλα!
Σ’ευχαριστώ, Τίνο. Ο Όσκαρ είναι καλύτερα.
Προσοχή, τα πιάτα καίνε. Άλλο ένα δώρο για σένα, Λούθερ.
Να σε ρωτήσω κάτι;
Ναι. Λέγε.
Τίνο, ένα λεπτό, σε παρακαλώ. Ευχαριστώ.
- Θα το καθαρίσω αργότερα. - Την ήξερες την Έλεν;
- Φαινόταν σαν να έκλαιγες. - Ο θάνατος είναι λυπηρός.
Μα ούτε καν την ήξερες.
Δε χρειάζεται να ξέρεις κάποιον, για να λυπηθείς. Είναι συμπόνια.
Ναι. Συμπόνια, ναι.
Συμπόνια. Δονήσεις συμπόνιας μεταξύ δύο ανθρώπινων όντων.
- Ξέρω τι είναι. - Όχι, δεν ξέρεις.
Ούτε κι εγώ ήξερα, μέχρι που το κοίταξα στο λεξικό.
Βλέπεις, κάθε μέρα που ξυρίζομαι κοιτάω μια νέα λέξη.
Έχεις ένα κομματάκι γαλοπούλα εκεί.
Πώς μπορείς να συμπονάς κάποιον που δε γνωρίζεις;
Δε χρειαζόταν να την γνωρίσω. Η φωτογραφία της μου τα’πε όλα.
Ήξερα ότι έμενε μόνη κι ότι είχε αυτά τα όνειρα...
που δεν μπορούσαν να την κρατήσουν ζωντανή.
Έτσι κρατιόταν στη ζωή μ’ένα μπουκάλι ουίσκυ...
που’χε κάτω απ’το μαξιλάρι της και που το κράταγε κρυφό.
Βότκα.
Με μια κρυστάλλινη μπάλα και τουρμπάνι, θα γίνεις πλούσιος.
Δεν είμαι μάντης. Λέω αυτό που βλέπω.
Είχε αυτό το βλέμμα που’χε κι η μητέρα μου, όσο ζούσε.
Βλέμμα απογοήτευσης.
Θέλω ένα λουκάνικο και πατατόπιτα.
Νέντα! Περίμενε λίγο! Μου ζητάει να βγούμε!
Όχι, δε σου ζητάω να βγούμε!
- Συγγνώμη, που διακόπτω. - Είναι πολύ λεπτές οι φέτες.
Δεν πειράζει, θα περιμένω.
Μωρό μου, ξέρεις πώς νιώθω για σένα, έτσι;
Μη μονοπωλείς το τηλέφωνο.
Σ’ευχαριστώ, Κόρα.
Τελείωσες;
Ναι, συγγνώμη. Συνήθως κρατιέμαι περισσότερο.
- Συγγνώμη. - Δε φάνηκε σαν να τελείωσες.
Τελείωσα. Ήταν τέλεια.
Είσαι σίγουρος;
Με δουλεύεις; Και βέβαια.
Ναι, αλλά συνήθως, οι άντρες βογκάνε ή φωνάζουν...
κι εσύ δεν έβγαλες άχνα.
Έχω μάθει να το κάνω ήσυχα.
- Γιατί; - Ας πούμε ότι έχω πάει σε μέρη...
όπου ένας οργασμός με φωνές, δεν ενδείκνυται.
- Όπως σε μοναστήρι; - Ναι, κάτι τέτοιο.
Ζαλίζομαι.
Ίσως να’ταν υπερβολικές οι γόβες.
Ίσως.
- Ή ίσως η στάση. - Η στάση! Ναι!
Μ’αρέσει αυτή η στάση. Η γυναίκα "ιππαστί". Ναι.
Γιατί δεν είπες τίποτα; Θα το’κανα.
Το έκανες. Ήσουν ιππαστί.
- Τι; Από πάνω; - Ναι, από πάνω. Όπως τώρα.
Παρόλο που δεν έβγαλα άχνα...
το μυαλό και το σώμα μου ήταν σε έκσταση.
Ίσως δεν ήταν τέλειο.
Μην ανησυχείς.
Κι εγώ δεν απέδωσα 100%. Αυτές οι γόβες με πεθαίνουν.
- Μπορώ να μείνω; - Όχι.
Γιατί όχι;
Γιατί αν μείνεις, θα μείνουμε όλη νύχτα ξύπνιοι...
και θα κάνουμε ότι κοιμόμαστε, ενώ θ’αναρωτιόμαστε γιατί δεν τα βρήκαμε.
Τζώνυ, απλά είσαι μόνος. Κι εγώ είμαι μόνη.
Δεν είναι απαραίτητο να’μαστε ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα.
Μόνοι.
Είπες ότι έχεις φίλο.
Έχω δύο. Αλλά ψάχνω για τον "Κύριο Τέλειο".
- Τα λέμε αύριο. - Θα σε δω στα κάτεργα.
- Γεια. - Καληνύχτα.
- Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. - Το ξέρω.
Το’χω δει το τέλος του κόσμου.
"Μα κοίτα την πρωία ντυμένη σε καστανοκόκκινο μανδύα..."
"...να περιπατεί στον δρόσο, στης Ανατολής τον λόφο".
- Πρωία. - Τι εννοεί;
Εννοεί ότι έχει βγει ο ήλιος.
Γιατί δεν το λέει ξεκάθαρα, αντί να λέει αυτές τις μαλακίες;
Γιατί είναι ο Σαίξπηρ. Ο μεγαλύτερος ποιητής.
Τι εννοείς; Ότι δε με σέβεσαι πια;
- Δε δίνω δεκάρα. - Εγώ δε σε σέβομαι πια.
Νομίζω ότι είστε κι οι δυο τσούλες.
Έκανα και στις δύο σας χάρη. Τον δοκίμασα.
Αλήθεια δεν...
Δύο λεπτά το πολύ!
- Μ’εκνευρίζει αυτό! - Κι ήταν τόσο ήσυχος!
Κι ο Μαρσέλ Μαρσώ (Γάλλος μίμος) τελειώνει πιο δυνατά.
Ίσως τον φόβισες. Δεν είναι κι απίθανο.
Ναι, ίσως. Αλλά εγώ δε διαβάζω ποίηση.
Εγώ ξέρω ότι δύο λέξεις είναι αρκετές σ’αυτήν την πόλη.
"Άντε" και "γαμήσου".
- Κάποιος δεν πήδηξε χτες. - Εγώ πάντα πηδάω.
Ναι, πάω και στοίχημα.
- Όχι την περούκα! - Όχι! Δεν την χρησιμοποίησα!
Ξέρεις αυτές τις γόβες που έχω; Τις γόβες στιλέτο; Τις έβαλα...
κι όλα φαίνονταν ωραία, αλλά μετά...
Ξέρω για τι πράγμα μιλάτε εσείς οι δυο.
- Αλήθεια; - Και βέβαια.
Για τι μιλάμε; Πες τη λέξη.
- Άσ’την ήσυχη. - Μια φορά. Για μένα.
- "Συνουσία". Πες το. - Κόρα, άσ’την ήσυχη.
- Μια φορά στη ζωή σου! - Είσαι τόσο κακιά!
Μπορείς να το κάνεις. Με το τρία. Ένα, δύο, τρία!
Βλέπω κι εγώ την εκπομπή "Όλα για το σεξ".
Πήτερ, τηλέφωνο.
Ναι; Πόσο;
Τι έπαθες;
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συνάδελφοι, έχω να σας ανακοινώσω κάτι.
- Θεότρελε, τι λες; - Πούλησα το πρώτο μου σενάριο.
Ακριβώς! Πετάω πρώτη θέση για το ηλιόλουστο Λος Άντζελες...
για τα γυρίσματα της ταινίας μου, "Αίμα στο Φεγγάρι".
Θα δουλέψω άλλη μια μέρα και μετά φεύγω για Χόλυγουντ.
Γάμησέ τα! Συγγνώμη για τη γλώσσα μου.
Ωραία βολή.
Εντάξει, τελευταία βολή.
Σ’έφαγα! Έλα, Τζο!
Γαμώτο! Συγγνώμη για τη γλώσσα μου.
- Έξω! - Ωραίο παιχνίδι!
- Μπράβο, Τζο. - Πάω να πιάσω εγκληματίες.
Γιατί δεν πάμε μαζί στο πάρτι του Πήτερ;
- Γιατί δε θέλω. - Θα περάσω να σε πάρω στις επτά.
- Μερικές φορές είσαι απαίσιος. - Δεν είμαι απαίσιος.
Απλά θέλω να βγω μαζί σου. Έχει μεγάλη διαφορά.
Μένεις στο 545, δυτικά της 54ης Λεωφόρου, σωστά;
- Πώς το ξέρεις; - Το γράφει στην κάρτα σου.
Γιατί κοιτάς την κάρτα μου; Μείνε μακριά απ’την κάρτα μου.
Ποιο είναι το διαμέρισμά σου;
- Το 6Α. - Δε σε πιστεύω.
Το 6Β; Το 3Γ; Πλησιάζω;
- Μόνη μου μιλάω; - Ένα λεπτό.
Τι να κάνω για να μου απαντήσεις; Να σου γράφω μηνυματάκια;
Δεν απαντώ σε μηνυματάκια.
- Να σου πάρω δωράκια; - Έχεις χρήματα;
- Δωράκια είπα. - Δε μ’αρέσουν τα δώρα.
Θα σταματήσω, αλλά πρέπει να σου πω κάτι.
- Την έχω πατήσει μαζί σου. - Σπέσιαλ χάμπουργκερ!
Γιατί θες να βγεις μαζί μου;
Γιατί η καρδιά κάνει πράγματα...
που η λογική δεν καταλαβαίνει.
Το ξέρει ο Νικ; Θα το πω στον Νικ.
Την έκανες να ζηλέψει. Την τσάντισες.
Θέλω να μου πεις γιατί θες να βγεις μαζί μου.
Θα πάμε στο πάρτι μόνοι;
Περνάμε όλη μας τη ζωή μόνοι στα πάρτι.
Γι’αυτό θα πάμε μαζί. Δεν είναι τραγικό, είναι;
Όχι. Μπορούμε να το κάνουμε.
- Να κάνουμε τι; - Τι τρέχει;
Δε θυμάμαι καν την παραγγελία μου.
Μία μερίδα ρολό και δύο σαλάτες του σεφ.
Βλέπεις; Ποτέ δεν ξεχνάω μια παραγγελία.
Ακύρωσε το τοστ τόνου. Ο πελάτης μόλις πέθανε από ασιτία.
Θα δώσω στο δικηγόρο του το τηλέφωνό σου, εντάξει;
Δοκίμασε κάτι πιο γιορτινό. Τα χρειάζεσαι αυτά;
Όχι ακόμα.
Είμαι πολύ μεγάλη γι’αυτές τις μαλακίες.
Έλα τώρα.
- Μοιάζεις με Ιταλίδα χήρα. - Μακάρι να’ρχόσουν μαζί μου.
Δεν μπορώ. Έχω ακυρώσει αυτό το δείπνο τρεις φορές.
Δε μ’αρέσει να πηγαίνω μόνη σε πάρτι.
Νιώθω σαν να με κοιτάνε όλοι.
Αν βάλεις αυτό, ίσως. Ό,τι πρέπει για ταυρομαχία.
Άσε με να κάνω τα μαγικά μου.
Ο κόσμος των χαμένων φορεμάτων. Και το βραβείο πάει στο...
Ορίστε. Αυτό είναι φόρεμα για πάρτι. Νιώθω ήδη καλύτερα.
Αν δε θες να πηγαίνεις μόνη, άρχισε να βγαίνεις πάλι ραντεβού.
Έχει να βγει τρία χρόνια. Απ’τον Φίλιπ.
- Ανέφερα τ’όνομά του. - Δεν είναι αλήθεια.
Κι ο Ουαλός; Έβγαινα μαζί του ολόκληρο καλοκαίρι.
Μα τι λες! Δεν τον υπολογίζω!
Γιατί; Μου’κανε πρόταση γάμου.
Γι’αυτό δε μ’άρεσε. Ήξερα ότι δε θ’άφηνε τη γυναίκα του.
Τι ξέρεις εσύ γι’αυτά;
- Περισσότερα απ’όσα εσύ. - Δε χρειάζεται να βγαίνει ραντεβού.
Δεν είναι επιλογή μου.
Κρίμα, γιατί μ’αρέσουν οι επιλογές σου.
Πρώτα είχαμε τον κ. "Βίαιο" και μετά τον κ. "Εγωίσταρο".
Και να μην ξεχάσω και τον τραβεστί, τον οποίο ξεσκέπασα εγώ.
Ναι! Αυτό είναι! Σίγουρα τις γόβες.
Μπόμπυ, τι λες;
- Μη με μπλέκεις. - Μας δίνω έξι βδομάδες.
Περιμένεις κανέναν;
Ναι, ποιος είναι;
Ανατρίχιασα! Το ξέρεις το τραγούδι;
Τέσσερις βδομάδες!
Γράφει τ’όνομά σου, όχι όμως και τον αριθμό.
- 6Α. Τι; - Είναι ο καινούριος. Ο μάγειρας.
- Είναι συμπαθητικός; - Ναι, κατά κάποιον τρόπο.
Έχετε ραντεβού ή παρήγγειλες σάντουιτς;
Όχι, μου ζήτησε να βγούμε κι είπα όχι.
Μετά με κάλεσε στο πάρτι του Πήτερ και νομίζω πως είπα όχι.
Τι είπα;
Πού να ξέρω; Τι μας νοιάζει; Σου ζήτησε να βγείτε.
Τι έκανε; Έτρεξε; Ο τύπος δεν κρατιέται.
- Ν’ανοίξω; - Περίμενε!
Ποιος θα πεις ότι είσαι;
Ο Άγνωστος Χ. Μα τι έπαθες;
Πώς είμαι;
- Εγώ έπρεπε να το ρωτήσω αυτό. - Ναι, αλλά δε ρωτάς ποτέ.
Θεέ μου! Πώς είναι έτσι τα μαλλιά μου;
- Αυτό είναι το 6Α; - Ναι, το 6Α.
- Καλώς όρισες. - Γεια.
- Είσαι καλά; - Θεέ μου!
- Να σου φέρω κάτι; - Εντάξει είμαι.
Ανέβηκα τρέχοντας πέντε ορόφους.
Δεν ξέρω τι μ’έπιασε, αλλά ήθελα να τρέξω.
- Ήθελα να’ρθω γρήγορα. - Δε χρειαζόταν.
Χαρά μου.
- Είσαι έτοιμη; - Σχεδόν.
Ναι; Ωραία.
Ωραίο διαμέρισμα. Μεγάλο για στούντιο.
Ας κάτσω. Δεν υπάρχει άδεια καρέκλα.
Ούτ’εγώ μπορούσα ν’αποφασίσω τι θα φορέσω.
Από’δώ ο Τιμ κι ο Μπόμπυ. Συνδέουν το βίντεό μου.
Ωραία.
Εγώ είμαι ο Τιμ. Αυτός είναι ο Μπόμπυ.
Εγώ μένω απέναντι κι ο Μπόμπυ μένει κοντά.
Είναι το πρώτο σας ραντεβού;
Κι εμείς πρόσφατα αρχίσαμε να βγαίνουμε.
Μαζί;
Ενδιαφέρον. Δε θα το καταλάβαινα.
Τι ζεστό σπιτάκι. Ελέφαντες!
Τους μαζεύει από μικρή.
Όταν οι προβοσκίδες τους είναι σηκωμένες, είναι καλή τύχη.
Πρέπει να κοιτάνε στο παράθυρο.
Αλλιώς είναι κακή τύχη. Το διάβασα κάπου.
Έτσι εξηγούνται πολλά.
Μπορώ να σε βοηθήσω μ’αυτό το καλώδιο.
Νομίζω ότι θα τα καταφέρω αν... Σίγουρα ξέρεις τι κάνεις;
Την τελευταία φορά...
Νομίζω ότι αυτό πάει εκεί.
- Είμαι σίγουρος. - Όχι, πάει εδώ.
Πρέπει να βάλεις την πρίζα...
- Ηλεκτρολόγος είσαι; - Όχι, είμαι μάγειρας.
Είναι τόσο συγκινητικό. Νιώθω σαν τη μεγάλη σου αδερφή.
- Τι λες; - Είναι συμπαθητικός!
Τι απαίσιο σχόλιο!
Είναι πολύ συμπαθητικός! Κι οι δύο έχουμε βγει με χειρότερους.
Βέβαια, μπορεί να’ναι ψυχοπαθής ή δολοφόνος κατά συρροή.
Σ’ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτήν τη σκέψη μαζί μου.
Βιάσου, πριν αλλάξει γνώμη.
Ήταν καλύτερα πριν.
Ναι, έχεις δίκιο.
Ίσως πρέπει να μάθω να μην ανακατεύομαι.
Άσε με να σε βοηθήσω.
Επί τη ευκαιρία, έχω έναν ξάδερφο που’ναι γκέι.
- Ναι, είναι συνηθισμένο φαινόμενο. - Έτοιμος;
- Πάντως, είναι πολύ καλό παιδί. - Είμαι σίγουρος γι’αυτό.
Το ανακάλυψε πριν δυο μήνες, περίπου.
Θα τον ψάξω στον κατάλογο. Στις νέες προσθήκες.
- Πάμε. - Ωραία.
Χάρηκα για τη γνωριμία, Μπόμπυ. Συγγνώμη για την τηλεόραση.
- Μη σε νοιάζει. - Χάρηκα.
- Σίγουρα δε θες να’ρθεις; - Την άλλη φορά θα βγούμε ζευγάρια.
Ελπίζω να ταιριάξουν.
Πολλοί λόγοι. Μικρά πράγματα που κάνεις στη δουλειά.
Μ’αρέσει ο τρόπος που πίνεις.
Δε νομίζεις ότι ταιριάζουμε, έτσι;
Ταιριάζουμε, Φράνκυ. Ταιριάζουμε...
όπως το κλειδί στην κλειδαριά.
Δε νομίζω ότι μ’αρέσει εκεί που’χει μπει το κλειδί σου.
Μιλάς για την Κόρα; Νομίζεις ότι ήταν σημαντικό;
Έλα, αφού ξέρεις τι ήταν.
Γιατρικό για τη μοναξιά.
Πόσων χρονών είσαι;
Να μη σε νοιάζει. Εσύ πόσων χρονών είσαι;
Πόσων λες;
Σαράντα στα πενήντα.
- Τι; Τότε μη ρωτάς! - Να μη ρωτάω!
Αλλά πριν προχωρήσω...
θα’θελα να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου, την Σέρυλ.
Και τον ατζέντη μου, που τα’κανε όλα πραγματικότητα,
τον Μούτσι Κέλις.
Τέλος θα’θελα να ευχαριστήσω όλους όσοι με βοηθήσατε...
όταν ήμουν ένα τίποτα...
γιατί σίγουρα θα σας ξεχάσω, όταν γίνω σπουδαίος στο Χόλυγουντ!
Θέλω να πω κάτι.
Θέλω να χαιρετίσω τον Πήτερ. Δούλευε για μένα στο Καφέ Απόλλο.
Για τον Πήτερ, τα ξαδέρφια μου θα παίξουν ελληνική μουσική.
Ας σπάσουμε μερικά πιάτα!
Θέλετε τούρτα;
Θες να χορέψουμε;
Όχι. Χόρεψε με την Νέντα. Της αρέσει.
Ελπίζω να τ’αντέξεις, αν συμβεί κάτι μεταξύ μας.
- Νέντα; - Τι;
- Θες να χορέψουμε; - Ναι, μα άνοιξε το σουτιέν μου.
Για να μην ξεχνάμε τα παλιά.
Το’σφιξα εγώ και τρεις φίλοι μου.
Ο Τζώνυ μού μαθαίνει να μαγειρεύω. Αυτή είναι η Μαρία.
- Ωραίο πάρτι. - Ώρα εξομολογήσεων.
Την πρώτη μου μέρα, έκλεψα κάποια απ’τα φιλοδωρήματά σου.
Το ξέρω. Τα επέστρεψες, όμως, την επόμενη.
Ήμουν απένταρος. Εντελώς απένταρος.
Πραγματικά χαίρομαι που σου πάνε καλά τα πράγματα.
- Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο. - Ευχαριστώ.
Τα λέμε, Τζώνυ.
- Μωρό μου, πάμε για κούνημα. - Δε φοράς σουτιέν;
Πάμε, Νίκο.
Πότε θα σπάσουμε τα πιάτα;
Ωραία.
Έλα, Νέντα!
- Δεν είναι Ελληνικό, μα είναι καλό. - Διασκεδάστε!
Έλα, Τζώνυ!
Έτσι μπράβο!
Μπράβο!
- Μα πρέπει να υπάρχει αιτία. - Ο Ντάμπο.
- Ο Ντάμπο; Η ταινία; - Ναι.
Κανένα βαθύτερο νόημα. Ο Ντάμπο, το ελεφαντάκι.
Πριν φύγει ο πατέρας μου, με πήγε να δω τον Ντάμπο...
και μ’άρεσε τόσο που άρχισα να μαζεύω ελέφαντες.
Μ’αρέσει ο Ντάμπο.
Η λουλουδαγορά. Το μυστικό μου καταφύγιο.
Μόνο εγώ κι οι τρεις χιλιάδες που δουλεύουν εδώ, το ξέρουν.
Ένα όμορφο λουλούδι για την κυρία;
Ωραία.
- Ποιο απ’όλα; - Το τρίτο από κάτω.
Αυτό;
Εντάξει.
Θες να το κάνω εγώ;
Δεν πήγες στον χορό της αποφοίτησης, έτσι;
Όχι. Εσύ;
Θέλω να σταματήσεις να με κοιτάς έτσι.
Έτσι, πώς;
Έτσι. Είναι πολύ έντονο.
Δεν κοιτάς, καρφώνεις. Μ’αγχώνει.
Ευτυχώς! Έφτασες.
Συγγνώμη που άργησα. Παράτα με.
Νομίζω ότι πρέπει να πάμε σπίτι σου.
Έτσι νομίζω.
Πραγματικά μ’αρέσεις, αλλά πρέπει να γίνει σήμερα;
Ποιος το λέει αυτό;
- Είμαι εντάξει. - Είσαι καλά;
Έχεις;
- Εννοείς καπότα; - Ναι.
- Τι ξενέρωμα. - Έχεις;
Δε σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν στο πρώτο ραντεβού.
Δε σκέφτηκα ότι θα...
Κι ούτε πρόκειται.
- Όχι. - Δεν πειράζει.
Δεν ξέρω, απλά...
Αν είχα φέρει κάτι τι εντύπωση θα’δινα;
Θα φαινόταν σαν να το’χα κανονίσει.
Όχι, δεν πειράζει. Τελικά ίσως να μην είναι καλή ιδέα.
Νιώθω ότι μπαίνω τιμωρία επειδή σε σεβάστηκα.
Δεν μπαίνεις τιμωρία, απλά δε θα γαμήσεις.
Ένα λεπτό. Γι’αυτό πρόκειται; Για το γαμήσι;
- Ας μιλήσουμε για... - Όχι. Να φτιάξω σάντουιτς;
- Θες σάντουιτς; - Σάντουιτς;
Δε μ’αρέσει να φοράω καπότα, συγγνώμη για τη γλώσσα μου.
Ποτέ δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να "πάω"...
με κάποιον που λέει συνέχεια "συγγνώμη για τη γλώσσα μου".
Εντάξει. Δεν πρόκειται να το ξαναπώ.
Πού έμαθες να το λες αυτό;
- Πολύ καλό. Εσύ το έφτιαξες; - Όχι, η μαμά μου.
- Γαμώτο. - Για να δω.
- Εντάξει είναι. - Πάω να φέρω κάτι.
Πίεζέ το. Μην αφήσεις να πέσει αίμα στο ρολό.
Δε νομίζω ότι θα βγει πουθενά.
Δε σ’ακούω.
Είμαι πολύ απλή για σένα.
Νομίζω ότι ψάχνεις κάποια...
λίγο πιο περίπλοκη.
- Τι κάνεις; - Ψάχνω για επιδέσμους.
- Τι κάνεις; - Έλα. Κάθισε.
Ξέρω από πρώτες βοήθειες.
Δώσ’μου το δάχτυλό σου.
Δώσ’μου τον αντίχειρά σου.
Είμαι 42 χρονών.
- Εγώ είμαι 32. - Αλήθεια; Δε σου φαίνεται.
- 44 είμαι. - Ειλικρινά;
Θα γίνω 46 φέτος.
Τι θες για δώρο γενεθλίων;
Θέλω να σταματήσω να λέω μαλακίες για την ηλικία μου.
Εγώ θα γίνω 35 στις 11 Νοεμβρίου.
Είσαι Σκορπιός.
Κοίτα στο ντουλαπάκι με τα φάρμακα. Πρέπει να’χω.
Δεν ήθελα να σχηματίσεις λανθασμένη εντύπωση.
- Είναι πίσω απ’το μπλε... - Τα βρήκα.
Το φοράς;
Όχι ακόμα. Δεν μπαίνει, αν πρώτα δεν...
Ναι, ξέρω.
Δε θα σχημάτιζα λανθασμένη εντύπωση.
Άσε με να σ’ακούσω. Θέλω να σ’ακούσω.
Έλα, μωρό μου. Αφήσου!
Έλα. Μην κρατιέσαι.
Αβγά μάτια και ψητό κοτόπουλο.
- Ορίστε. - Φοράς μπαντάνα, φοράω κι εγώ.
Κοντεύεις να γεννήσεις, έτσι; Ξέρεις τι είναι;
- Δίδυμα αγοράκια! - Δίδυμα;
- Μπορώ ν’αγγίξω; - Και βέβαια.
Το ένα μόλις κλώτσησε το άλλο!
Κόρα, δε σ’έχω ξαναδεί έτσι.
Όλοι νομίζουν ότι είμαι σκύλα, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Συγκινούμαι με κάτι τέτοια.
Φράνκυ, έλα ν’αγγίξεις τα μωρά.
Όχι, άσ’το καλύτερα. Έχω βρώμικα χέρια. Άλλη φορά.
Είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Δεν ξαναμένω έγκυος.
Έτσι είπες και την τελευταία φορά! Φλώρα, το μπλε. Θυμάσαι;
Το μπλε είναι για το πρωί. Το κόκκινο για το βράδυ.
- Σ’ευχαριστώ. - Παρακαλώ. Δύο αβγά μάτια.
Γεια χαρά και σε σένα.
Βλέπω, έφτασες χωρίς πρόβλημα.
Ναι, ήρθα εδώ το πρωί και πρόλαβα να βάλω κι αυτό.
- Ωραία. - Κοιμήθηκα σαν μωρό.
Σ’είδα πριν εκεί. Σ’αρέσουν τα παιδιά;
- Εντάξει είναι. - Μοιάζεις σαν να σ’αρέσουν.
Ναι; Το ίδιο κι ο πατέρας μου.
Πώς είναι κάποιος που του αρέσουν τα παιδιά;
Παραγγελία συκώτι με κρεμμύδια, "καπετάνιε".
Σ’ευχαριστώ που μου δάνεισες τ’αμάξι, Νικ.
Μου δάνεισε τ’αμάξι του, γιατί έχω να κάνω μια δουλειά.
- Σου δάνεισε τ’αμάξι του; - Του αρέσει η μαγειρική μου.
Πάμε μια βόλτα να τα πούμε;
- Όχι. Πρέπει να φάω. - Όλοι πρέπει να φάμε.
Θα φάμε. Τι λες να ετοιμάσω κάτι και να κάνουμε πικ-νικ;
Τι θα περιλαμβάνει το μενού;
Ό,τι τραβάει η καρδιά σου. Σ’αρέσει ο τόνος;
Ο Τίνο μου’πε ότι σ’αρέσει.
- Θα φτιάξω τόνο μαγειρευτό. - Όχι! Όχι, μαγειρευτό!
- Σάντουιτς με τόνο. - Η σπεσιαλιτέ μου!
Βγάζω τον τόνο απ’το κουτί...
και τον δουλεύω με τα δάχτυλά μου μέχρι να μαλακώσει.
Θα γυρίσω.
Πρέπει να παραδεχτείς πως μια σχέση είναι τρομακτική.
Δεν μπορείς ν’αρνηθείς ότι συμβαίνει.
Θα σου πω τι νομίζω. Είσαι πολύ απαιτητικός για μένα.
Νιώθω ότι θες τα πάντα από μένα.
Όντως.
Ο Νικ μου’πε ότι σου ζητάνε να βγείτε και λες όχι. Γιατί;
Έχω πάψει να βγαίνω ραντεβού.
Τι εννοείς; Έγινε κάτι όταν ήσουν μικρή;
Γιατί κάθε φορά που μια γυναίκα δε θέλει να κάνει σχέση...
οι άντρες νομίζουν ότι υπέφερε μικρή;
Εγώ υπέφερα μεγάλη.
Δεν πρόκειται να σε κάνω να υποφέρεις.
Σ’αρέσει ο τόνος μου;
Ναι, πολύ ωραίος.
Και τι έγινε που δεν τελείωσες το σχολείο;
Μπορείς να ξαναρχίσεις.
Να ξαναρχίσω; Δε νομίζω.
Ένα μόνο πράγμα θυμάμαι απ’το σχολείο.
Ποιο;
Έκανα την Αδερφή Σάρα, στο "Κούκλες και Μάγκες".
Σοβαρά;
- Η Φράνκυ κι ο Τζώνυ. - Το’χω ακούσει.
- Ήμασταν ζευγάρι, πριν γνωριστούμε. - Δε σκότωσε ο ένας τον άλλο;
Όχι. Αυτή τον σκότωσε. Έτσι μπράβο.
Έλα. Πάμε.
Τι θα κάνεις απόψε;
- Θα πάω για μπόουλινγκ. - Τέλεια! Το λατρεύω το μπόουλινγκ.
Όχι. Είμαστε ομάδα κι άλλωστε έχεις δουλειά.
- Μετά τη δουλειά. - Χρειάζομαι ένα βράδυ μακριά σου.
Είμαι στο Μέντοου Μπρουκ. 14...
Μέντοου Μπρουκ.
111; Στο 111;
Πλησιάζω; Αυτό είναι.
Ας παίξουμε.
Συγκεντρώσου, Κόρα.
Έλα, Φράνκυ. Πάμε.
Κοιτάξτε όλοι! Τέλεια!
- Γαμώτο. - Μπράβο, Νέντα.
- Χάλια ήταν. - Καλύτερο από πριν.
- Το’δες αυτό; - Πού έμαθες τόσο καλό μπόουλινγκ;
Στην Αλτούνα της Πενσυλβάνια. Δεν έμαθα και τίποτ’άλλο.
Είσαι απ’την Αλτούνα;
Νομίζω πως θα τρελαθώ.
Γεννήθηκα στην Αλτούνα.
- Πολύ αστείο. - Δεν είναι δυνατόν!
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο Σαν Στήβεν. Μέναμε στην οδό Μαρτέλ.
Μήπως πήγαινες και στο Λύκειο Μούντυ;
Όχι, γιατί φύγαμε όταν ήμουν οκτώ.
Πήγαινα, όμως, στο Δημοτικό Παρκ Λέην.
Σοβαρά, είσαι απ’την Αλτούνα;
Για ποιο λόγο να υποκριθεί κάποιος ότι είναι απ’την Αλτούνα;
Για να στηρίξει τη θεωρία των συμπτώσεων. Κι εσύ, σταμάτα!
Η μητέρα μου το’σκασε με κάποιον απ’τους Ανώνυμους Αλκοολικούς...
κι ο πατέρας μου, μας πήγε στην αδερφή του στη Βαλτιμόρη.
- Κόρα, σειρά σου. - Όχι, προτιμώ αυτό. Λέγε.
Δεν μπόρεσε να μας αντέξει κι έτσι μας έδωσε για υιοθεσία.
Στα 18 μου, γυρνούσα μ’ένα τσίρκο.
Ήταν ένας τύπος 85 χρονών μ’εκπληκτική μνήμη.
Θυμόταν τα πάντα. Είχε στο μυαλό του ολόκληρα βιβλία...
- ...παλίνδρομα, ομιλίες. - Τι είναι αυτό;
Λέξεις με την ίδια έννοια, στην αντίστροφη ανάγνωση.
- "Ωθώ". - "Σάββας".
"Άρα", ά-ρ-α.
- "Μαμά"! - Κοντά έπεσες!
Και μου’πε ο γέρος...
Θα παίξουμε μπόουλινγκ ή όχι;
Συγγνώμη. Να παίξουμε;
Γι’αυτό έχει τόσο καλή μνήμη.
Δεν μπορεί να παίξει μ’αυτά τα παπούτσια. Τι έπαθε;
Θα παίξω με τη δική μου μπαλίτσα.
Έλα, Φράνκυ!
- Πώς πάει; - Καλά.
Καλά είσαι;
Ξέρω ότι δεν έπρεπε να’ρθω. Δεν ξέρω αν σε πείραξε.
- Δε με πείραξε. - Δε σε πείραξε;
Αλήθεια;
Φράνκυ, σειρά σου.
Ρίξ’τις όλες. Μας περνάνε.
Μα τι λες; Για να δω.
- Ορίστε, βλέπεις; - 92 και 8 κάνει 100, όχι 96.
Μια ζωγραφιά έκανα.
Αν πας ν’αλλάξεις το σκορ, άλλαξε το δικό μου.
Την έχω πατήσει μαζί σου.
Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Σ’αγαπώ.
Είμαι τρελός για σένα. Η καρδιά μου χτυπά μόνο για σένα.
Νομίζω ότι πρέπει να παντρευτούμε.
Θέλω οπωσδήποτε παιδιά. Τέσσερα ή πέντε, αν γίνεται.
Ορίστε, το είπα. Δεν ήταν τόσο δύσκολο.
Δε χρειάζεται ν’απαντήσεις. Απλά ήθελα να σου το πω.
- Τι ανακούφιση. - Ανακούφιση;
Σκατά να λες.
Μη μιλάς έτσι. Εσύ δε μιλάς έτσι.
Δε γαμιέσαι;
Μιλάω όπως γουστάρω.
Είναι η βραδιά που παίζω μπόουλινγκ. Ποιος είσαι εσύ...
που θα την χαλάσεις με τα "Σ’αγαπώ σου";
Της αρέσει πολύ.
Κι είμαι κακός, λοιπόν;
Είσαι τρισάθλιος! Ακόμα χειρότερα, είσαι ειλικρινής!
Τα’χεις χάσει τελείως; Παιδιά; Για όνομα του Θεού!
Ποιο είναι το πρόβλημα;
- Τα μισώ τα παιδιά! - Δε σε πιστεύω.
- Είμαι μεγάλη για να κάνω παιδιά. - Όχι, δεν είσαι.
Δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Ευχαριστήθηκες τώρα;
Θα υιοθετήσουμε.
Δεν μπορείς να ερωτεύεσαι έτσι τους άλλους.
- Γιατί; - Γιατί μπορεί να μην τους αρέσει.
Θες βοήθεια;
Τι θα’λεγες αν η Νέντα σου’λεγε ότι σ’αγαπούσε κι ήθελε παιδιά;
Νέντα, πραγματικά μ’αρέσεις, αλλά αγαπώ την Φράνκυ.
- Πάω να φέρω βοήθεια. - Δε με ξέρεις.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, κοιμήθηκα μαζί του.
- Κοιμήθηκες μαζί του; - Δε σου το’πε η Φράνκυ;
Μου’πε ότι κοιμήθηκες μ’όλους τους άλλους.
- Δεν ανέφερε τις γόβες; - Φορούσε γόβες;
Θες απλά να το πιστέψεις.
Είναι εύκολο για σένα να το βάζεις στα πόδια.
"Δε με ξέρεις".
Δε σε ξέρω; Σε ξέρω.
Τι θέλεις, Φράνκυ; Τι θέλεις;
Τι ζητάς από έναν άντρα;
Να μ’αγαπάει, ό,τι κι αν γίνει.
Τον βρήκες. Να’τος.
Είναι πολύ χειρότερο κι απ’τους εφιάλτες μου.
Προσπαθώ να φτιάξω τη ζωή μου και δεν έχω πολύ χρόνο.
Τότε πήγαινε να βρεις κάποια τρελαμένη, σαν κι εσένα.
Είναι πιθανό να γίνει. Μπορεί να γνωρίσω κάποια αύριο.
- Να την πηδήξω, από αγάπη. - Μη σου σταθώ εμπόδιο εγώ.
Δεν είσαι εσύ το εμπόδιο. Εγώ είμαι. Σ’αγαπώ.
Αλλά φοβάμαι τόσο πολύ ότι θ’αποτραβηχτείς.
Ξέρεις, εκεί που νιώθεις τόσο άνετα.
Εκεί που δεν μπορεί να σε βρει κανείς.
Γι’αυτό σου μιλάω έτσι.
Τι γίνεται εδώ;
Φράνκυ, τέτοιες ευκαιρίες δεν έρχονται κάθε μέρα.
Πρέπει να τις αρπάζεις, γιατί δεν ξαναέρχονται.
Και μπορεί να καταλήξεις...
συγγνώμη για τη γλώσσα μου για τελευταία φορά...
να πηδηχτείς με κάποιον που γνώρισες...
νομίζοντας ότι τον αγαπάς, και τελικά να τον παντρευτείς.
- Συμβαίνει. - Αρκετά. Την κάνεις να κλαίει.
Λάθος πόρτα χτύπησες, φίλε.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ερωτευόμουν μια γυναίκα...
που λέει, "λάθος πόρτα χτύπησες, φίλε".
- Πάμε. - Εσύ μ’ανάγκασες να το πω!
Ηρεμήστε, εντάξει; Περίμενε έξω. Είσαι καλά;
Δεν την έχω ξαναπεί αυτήν την κουβέντα. Ποτέ!
Αν ήθελα άντρα...
δε θ’αγόραζα βίντεο, που δεν ξέρω καν πώς δουλεύει.
Συγγνώμη...
μένω στο κτίριο απέναντι απ’το δικό σου...
κι έχω δει πώς σε χτυπάει.
Μπορώ να κάνω κάτι;
Δεν καταλαβαίνω τι λες.
Γαμώτο!
Συγγνώμη. Μη φοβάσαι. Άσε με να σε βοηθήσω.
Ευχαριστώ, κύριε.
Δεν μπορώ άλλο. Δε θ’αφήσεις τη δουλειά σου εξαιτίας του.
Δούλευες εκεί πριν απ’αυτόν. Θα τον αναλάβω εγώ.
Ποιο είναι το πρόβλημα;
Λέει ότι μ’έχει ερωτευτεί. Θέλει να με παντρευτεί.
- Τον μπάσταρδο! - Μιλάει για οικογένεια!
Γάμος, παιδιά, οικογένεια. Να πάνε να γαμηθούνε.
- Ν’απαντήσω; - Πες του να πάει στο διάολο!
Η Φράνκυ μόλις είπε κάτι πολύ υποτιμητικό για σένα.
Ξέρω, όμως, καμιά δεκαριά γυναίκες...
κι αρκετούς άντρες που μπορώ να σου γνωρίσω.
Τζώνυ, παράτα τα. Δε θέλει να σου μιλήσει.
Θέλει να σε ρωτήσει γι’απόψε.
Σαββατόβραδο. Το πιο μοναχικό βράδυ της βδομάδας.
Είμαι απασχολημένη για τα επόμενα χρόνια.
Τραγουδάει.
Πρέπει να κλείσω. Περιμένω τηλεφώνημά σου σε λίγο.
Μην ξεχνάς ότι είσαι καινούριος και μπορεί ν’απολυθείς εύκολα.
Να φροντίζεις να'ναι όλα καθαρά.
Εδώ φυλάμε τον πάγο για τα ποτά.
Μην το ξεχνάς αυτό.
Αυτό είναι το τηλέφωνο. Μην το χρησιμοποιείς.
Μ’αρέσει το κοτσιδάκι σου. Δε γράφεις σενάρια, έτσι;
Εδώ βάζουν οι σερβιτόρες τα βρώμικα πιάτα.
Πρώτα η καθαριότητα.
- Θα με σκοτώσεις. - Γιατί;
Πολλοί αλλάζουν βάρδια. Έχω ζαλιστεί. Δε φταίω εγώ.
- Είχες ρεπό. - Κι εσύ.
Κάτι προέκυψε.
Κάτι μου προέκυψε κι εμένα.
Κοίτα, δε θέλω να σε πληγώσω, εντάξει;
Του Νικ δεν του αρέσουν οι σχέσεις μεταξύ υπαλλήλων.
Μη με φέρνεις σε δύσκολη θέση. Την έχω ανάγκη αυτή τη δουλειά.
Νόμιζες ότι θα’βαζα σε κίνδυνο τη δουλειά σου;
Προτιμώ να παραιτηθώ, αλήθεια. Και τη χρειάζομαι αυτήν τη δουλειά.
Ωραία. Ας κάνει ο καθένας τη δουλειά του.
Ένα σάντουιτς με κοτόπουλο κι είναι ώρα γενεθλίων στο οκτώ.
Είναι η καινούρια ταμίας, η γιαγιά μου.
Σ’αυτήν πας για να πληρώσεις. Έλα.
Καλή διασκέδαση.
- Χρόνια πολλά, θείε Λου. - Φαίνεσαι μια χαρά.
Λου, σβήσ’τα.
- Ευχαριστώ. - Ψητό τυρί και πατάτες.
Παραφέρθηκα λίγο στο μπόουλινγκ.
Η δουλειά που είχα να κάνω, δεν πήγε πολύ καλά.
Ζητώ συγγνώμη.
Αν μη τι άλλο, τράβηξες το ενδιαφέρον.
Θες να πιεις κάτι;
Έχω κι εγώ διάλειμμα. Από σένα εξαρτάται αν θα μιλήσεις.
Έχεις κανένα μεγάλο μυστικό;
- Σαν τι; - Δεν ξέρω. Εσύ πες μου.
- Δεν είμαι παντρεμένος. - Ήσουν;
Ναι.
- Πόσες φορές; - Μία. Τίποτ’άλλο;
Ήσουν στη φυλακή;
- Έκανα δεκαοχτώ μήνες. - Γιατί;
Γιατί έγραψα λάθος όνομα σε μια επιταγή.
- Είσαι πλαστογράφος. - Αποτυχημένος πλαστογράφος.
Μια φορά μόνο το’κανα.
Εκεί διάβασες όλ’αυτά τα βιβλία;
Ναι, τα πιο πολλά.
Τα πιο πολλά τα πήρα απ’τον Χένρυ Χανκ Χιλ.
- Δεν τον ξέρω. - Κανείς δεν τον ήξερε.
Τον εκτέλεσαν πριν δύο μήνες. Του’φτιαξα το τελευταίο του δείπνο.
- Το μαρούλι δεν είναι φρέσκο. - Συγγνώμη, έχεις δίκιο.
Πάω τουαλέτα.
Εσύ; Έχεις παντρευτεί ποτέ;
Όχι. Σαλάτα του σεφ, κοτοσαλάτα και λαχανοσαλάτα.
- Καμιά σοβαρή σχέση; - Πες "θανατηφόρα" καλύτερα.
Τι έγινε;
Τα’φτιαξε μ’αυτήν που θεωρούσα καλύτερή μου φίλη.
- Αλήθεια; Πότε έγινε αυτό; - Πριν τρία χρόνια.
Εγώ χώρισα πριν τρία χρόνια. Σύμπτωση είναι κι αυτό;
- Αλήθεια; - Ορκίζομαι στη ζωή μου.
- Κοπελιά! - Έρχομαι σ’ένα λεπτό, κυρία μου.
- Έχεις παιδιά; - Δύο.
Το’χα καταλάβει. Τα βλέπεις;
- Χτες τα είδα, μετά από δύο χρόνια. - Ναι;
Αυτή ήταν η δουλειά που είχα.
Η γυναίκα μου ξαναπαντρεύτηκε. Μένει στα προάστια.
- Τα μισώ τα προάστια. - Δεν είν’άσχημα. Ωραίο σπίτι.
Εγώ δε θα μπορούσα να τους προσφέρω κάτι τέτοιο.
Έφτασα και τα παιδιά μου έπαιζαν στο γρασίδι.
Πάω στοίχημα ότι χάρηκαν που σ’είδαν.
Δε βγήκα απ’τ’αμάξι. Δεν μπορούσα.
Φαίνονταν τόσο χαρούμενα. Και τόσο μεγάλα.
Σαν να μην ήταν δικά μου.
Έφυγα.
Είναι σαν να τα’χασα. Έτσι νιώθω.
- Κοπελιά! - Μπορούμε να παραγγείλουμε;
Δεν τα’χασες, απλά δεν είσαι έτοιμος.
Επιτέλους. Τι είναι ασφαλές να φάμε εδώ;
Συγγνώμη, κλείσαμε.
Τι σόι μέρος είν’αυτό;
Γρήγορα, πάμε.
- Καληνύχτα, Φράνκυ. - Καληνύχτα, Αντρέα.
Ορίστε, Φράνκυ.
- Είσαι ευπρόσδεκτη κάθε Σάββατο. - Ευχαριστώ, Μαξίν.
- Καληνύχτα, Μαξίν. - Καληνύχτα.
Ήταν σπίτι; Της μίλησες;
- Τι είπε; - Θα δω τα παιδιά το Σαββατοκύριακο.
- Ωραία. - Ευχαριστώ.
Τι είναι αυτό;
Ένα τριαντάφυλλο.
Φύτρωσε στην κουζίνα.
Καληνύχτα, κλείνουμε.
Τελειώσαμε.
Τι είναι αυτό;
- Είναι μια πατάτα. - Είναι ένα τριαντάφυλλο.
- Ο Τζώνυ το’φτιαξε. - Στο διάλειμμά μου.
Ωραίο είναι.
Κόκκινη πατάτα. Πολύ ρομαντικό.
Φράνκυ, να σε πάω σπίτι;
Όχι, εντάξει είμαι. Ευχαριστώ.
Ξέρεις πώς να κλειδώσεις, έτσι; Και φέρε πίσω το πιρούνι.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα, Νικ.
Έλα, γιαγιά, πάμε σπίτι να δούμε πάλη.
Έλα, θα σε πάω σπίτι.
Σκέφτεσαι ποτέ ν’αυτοκτονήσεις;
Ναι, όλοι το σκέφτονται κάποια φορά.
Ν’αλλάξουμε θέμα;
- Θες να σου το πάρω; - Ναι.
Αν μπορούσες να γίνεις οτιδήποτε, τι θα’θελες να γινόσουν;
Δε θα γελάσεις.
- Δασκάλα. Να διδάσκω μικρά παιδιά. - Ωραία.
Εσύ; Πάντα ήθελες να γίνεις μάγειρας;
Όχι, στη φυλακή το κατάλαβα.
Μόλις μπήκα μέσα και κλείδωσαν τη πόρτα, τρελάθηκα.
Μετά μ’έβαλαν στην κουζίνα με το φαγητό...
και ξαφνικά ξαναγεννήθηκα.
Άρχισα να νιώθω και πάλι ζωντανός.
Σαν να’χα και πάλι φιλοδοξίες.
"Φιλοδοξίες"; Πάλι ξυριζόσουν;
Κι αυτή η θανατηφόρα σχέση που είχες;
Τι ήταν; Ένας τύπος που σ’άφησε για την καλύτερή σου φίλη;
Ο Φίλιπ; Ξέρεις πώς ένιωσα; Σαν ηλίθια.
Εγώ τους σύστησα. Τους δάνεισα χρήματα.
Της έδωσα την παλιά μου τηλεόραση.
Πολύ πιθανό να την έχουν ακόμα.
Μακάρι να εκραγεί και να τους τινάξει στον αέρα.
Πριν τον Φίλιπ; Υπήρχε κανένας άλλος;
Δε θέλω να το συζητήσω.
Εντάξει, αλλά δε θα μείνεις το βράδυ.
Πρέπει να υπάρχει κάτι πιο όμορφο...
απ’το να βλέπω εσένα να βάζεις κρέμα, αλλά δεν ξέρω τι είναι.
Ναι, καλά.
Πραγματικά. Είσαι ένα όραμα, μια πηγή έμπνευσης.
Παρόμοιο με το Γκραν Κάνυον...
και μια μητέρα που θηλάζει το παιδί της.
- Έχεις πάει στο Γκραν Κάνυον; - Όχι.
Ούτ’εγώ. Θέλω να πάω όμως. Και θέλω να πάω και στη Χαβάη.
Άνοιξε την ρόμπα σου.
Όχι, δε θέλω ν’ανοίξω την ρόμπα μου.
Γιατί;
Δεν ξέρω. Θέλω να σε κοιτάξω.
Για δεκαπέντε δευτερόλεπτα μόνο.
- Θέλω να σε δω. - Να δεις τι; Γιατί;
Δεν ξέρω. Απλά... Θέλω να ξέρω ότι μπορώ...
να κοιτάζω τη γυναίκα που αγαπώ.
Τα μάτια της, το στήθος της, το στομάχι της, το...
- Μη! Την μισώ αυτήν τη λέξη! - Δε θα την έλεγα.
Τις μισώ και τις δύο.
Θα ψάξω στο λεξικό, να βρω άλλα συνώνυμα.
Δεν ξέρω πότε αστειεύεσαι και πότε σοβαρολογείς.
Τα συνδυάζω και τα δύο. Γιατί όχι;
Πες ότι είχες ένα παπαγαλάκι. Αν ήταν όμορφο, θα’θελα να το δω.
Θα μ’άφηνες να το δω και αυτό θα’ταν όλο.
Είχα ένα παπαγαλάκι και το μισούσα. Χάρηκα όταν πέθανε.
Δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Χρονομετρώ.
Σβήσε αυτό το φως.
Είπα στην ξαδέρφη μου ότι δεν ήθελα πουλί. Έλεγε πως θα το λάτρευα.
Τι να λατρέψω; Δεν κάνουν τίποτα.
Απλά δεν τραγουδάνε όταν θες και τραγουδάνε όταν δε θες.
Και κάνουν αυτόν τον απαίσιο ήχο με τα νύχια τους.
Αν ξαναπάρω κατοικίδιο, θα’ναι σκύλος.
Για να μπορώ να τον αγκαλιάζω.
Η μόνη φορά που έπιασα τον παπαγάλο, ήταν όταν πέθανε...
κι έπρεπε να τον πιάσω για να τον πετάξω.
Πρέπει να πέρασαν δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Ευχαριστήθηκες;
Ωραία μουσική.
Είναι κατανυκτική.
Ακούτε "Μεσάνυχτα με τον Μάρλον".
Για να γίνετε μέλη στο WΝΥL...
πάρτε με τηλέφωνο στο 555-1111.
Γιατί κάποιες φορές θες ν’αυτοκτονήσεις;
Θέλω ν’αυτοκτονήσω όταν σκέφτομαι πως είμαι μόνος στον κόσμο...
και το κομμάτι μου που νιώθει έτσι είναι εγκλωβισμένο σ’ένα σώμα...
που μπαίνει σ’άλλα σώματα...
χωρίς να επικοινωνεί μ’αυτό που είναι εγκλωβισμένο μέσα τους.
Πρέπει να επικοινωνήσουμε.
Πρέπει.
Νιώθω πολύ...
Πες το.
- Δεν ξέρω. - Πες το, ό,τι και να’ναι.
- Προστατευτική. - Ωραία. Αυτό είναι καλό.
Ψάχνω κάποιον να προσέχει εμένα αυτήν τη φορά.
Όλοι αυτό δεν ψάχνουμε;
Γιατί πηγαίνουμε απ’το ένα θέμα που δε μ’αρέσει στο άλλο;
Τι έγινε; Ξαφνικά μου ανοίχτηκες.
Ενώ εσύ;
Άλλωστε δε μίλαγα για σένα. Η ζωή δεν είναι ρόδινη για όλους.
Μερικοί έχουμε προβλήματα. Πονάμε.
Άνθρωποι σαν εσένα, νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους...
και δεν προσέχουν εμάς τους υπόλοιπους...
που δε χοροπηδάμε απ’τη χαρά μας.
Για μια στιγμή. Πώς φτάσαμε σ’αυτήν τη συζήτηση;
Εγώ το μόνο που κάνω είναι να σε προσέχω.
Με πνίγεις.
Δε θα τα παρατήσω όλα για κάποιον που δεν ξέρω.
Δεν μπορώ να ξανακάνω την ίδια βλακεία.
Γιατί να τα παρατήσεις όλα; Μιλάμε γι’αγάπη.
- Δεν αγαπιόμαστε. - Έτσι νομίζεις.
Εγώ νομίζω ότι αγαπιόμαστε. Επειδή εσύ έχασες κάθε ελπίδα...
δε σημαίνει ότι θα με κάνεις κι εμένα να νιώθω έτσι.
Καλύτερα να φύγεις.
Λυπάμαι. Νόμιζα ότι ήμασταν αδελφές ψυχές.
Δύο άνθρωποι που μοιράζονται μια ιδιαίτερη συμπάθεια.
- Ξέρω τι είναι οι αδελφές ψυχές. - Ξέρεις τι είναι συμπάθεια;
Είναι το πρώτο υποτιμητικό πράγμα που μου’χεις πει.
Αυτός που κοροϊδεύει κάποιον για την έλλειψη εξυπνάδας ή γνώσης,
είναι κάποιος που δε θέλω να ξέρω.
Νόμιζα ότι ήσουν λυπηρός, περίεργος...
- ...όχι όμως κι απάνθρωπος. - Συγγνώμη.
Είναι απάνθρωπο να περιμένω να ξαναγίνει. Θέλω να φύγεις.
Γιατί θες να φύγω;
Θέλω να μείνω μόνη, θέλω να δω βίντεο...
να φάω παγωτό και να κοιμηθώ.
Μόνη σου;
Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις.
Δεν υπάρχει άλλη λύση.
Γιατί λοιπόν να μην τελειώνουμε; Άλλωστε έχεις κέφια.
Αύριο είναι Κυριακή, έχουμε ρεπό. Θα ξυπνήσουμε αργά, θα μιλήσουμε.
- Θα πάρω τον Τιμ. - Τον Τιμ;
Όχι, τον Μπόμπυ. Θα σε μαυρίσει στο ξύλο.
- Όχι ακόμα. - Θα φωνάξω απ’το παράθυρο.
Σ’αυτήν την πόλη;
Όλοι το ίδιο κάνουν. Ποιος θα σ’ακούσει;
Βγες έξω!
Υπόσχομαι ότι θα φύγω, αλλά πρώτα θα πάρω ένα τηλέφωνο.
Έπρεπε να’ναι τόσο εύκολο. Γιατί να’ναι τόσο δύσκολο;
"Μεσάνυχτα με τον Μάρλον"; Γεια σου, Μάρλον, με λένε Τζώνυ...
και θα’θελα να μου πεις, πώς λένε το κομμάτι με το πιάνο...
που ακούστηκε πριν λίγο.
Θέλω να πάρω τον δίσκο για την αγάπη μου που την λένε Φράνκυ.
Σύμπτωση, ε; Φράνκυ και Τζώνυ.
Ντεμπυσύ. Κλωντ Ντεμπυσύ. "Clair de Lune", το’γραψες;
Γιατί το κάνεις αυτό;
Ό,τι θέλω στη ζωή μου, βρίσκεται σ’αυτό το δωμάτιο.
Ναι, Μάρλον;
Ξέρω ότι δε δέχεσαι επιλογές του κοινού, μα θέλω να μ’ακούσεις.
Είναι ένας άντρας και μία γυναίκα.
Αυτός είναι μάγειρας κι αυτή σερβιτόρα.
Συναντιούνται, αλλά δεν επικοινωνούν.
Αυτή τον προσέχει κι αυτός το νιώθει.
Την προσέχει κι αυτός.
Και ξέρουν κι οι δύο ότι θα καταλήξουν μαζί.
Έκαναν έρωτα και για ένα ολόκληρο βράδυ...
ξέχασαν τα χιλιάδες πράγματα...
που κάνουν τους ανθρώπους να σκέφτονται: "Δεν είναι αγάπη".
"Δεν είναι καν συμπάθεια, δεν ξέρω τι είναι".
Αντιθέτως, ήταν τέλεια, κι ήταν τέλειοι...
κι αυτό αρκεί.
Αυτή, όμως, τα ξεχνάει όλ’αυτά...
κι ίσως τα ξεχάσει κι αυτός.
Μήπως μπορείς να το ξαναπαίξεις, για την Φράνκυ και τον Τζώνυ...
με την ελπίδα ότι θα συνεχίσουν και δε θα τ’αφήσουν να χαθεί;
Σκέψου το. Σ’ευχαριστώ.
Θέλω να σου δείξω κάτι.
Αυτός για τον οποίο δεν ήθελα να μιλήσω...
μου το’κανε αυτό με την αγκράφα μιας ζώνης.
Έχει χαθεί.
Δε θα χαθεί ποτέ.
Χάθηκε. Το’κανα να χαθεί.
Όχι, Τζώνυ, δεν μπορείς. Κανείς δεν μπορεί.
Αυτός είναι η αιτία που δεν μπορώ...
να κάνω παιδιά.
Με χτυπούσε...
όταν ήμουν έγκυος...
κι έχασα το μωρό.
Υπήρξαν επιπλοκές.
Έχει φύγει.
Εγώ δε θα σε χτυπούσα ποτέ.
Δε χρειάζεται να φοβάσαι πια.
Κι όμως φοβάμαι.
Φοβάμαι να’μαι μόνη, φοβάμαι να μην είμαι μόνη.
Φοβάμαι αυτό που είμαι, αυτό που δεν είμαι...
αυτό που ίσως γίνω, αυτό που ίσως δε γίνω.
Δε θέλω να κάνω αυτήν τη δουλειά για πάντα...
αλλά φοβάμαι να φύγω.
Κι έχω κουραστεί, έχω κουραστεί τόσο να φοβάμαι.
Γλυκιά μου, άκου.
Ξέρω ότι δεν μπορώ να ξορκίσω το κακό. Δεν μπορώ, έχεις δίκιο.
Όταν όμως εμφανιστεί...
θα’μαι δίπλα σου.
Δεν μπορώ, Τζώνυ.
Λυπάμαι.
Είναι ο WΝΥL στη Νέα Υόρκη...
κι ακούτε την εκπομπή "Μεσάνυχτα με τον Μάρλον".
Όπως ξέρετε, δε δέχομαι επιλογές του κοινού...
αλλά υπάρχει πάντα η εξαίρεση στον κανόνα.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι τ’ομορφότερο τραγούδι, Φράνκυ και Τζώνυ.
Μακάρι να’ναι αυτά τ’αληθινά σας ονόματα...
αλλά νομίζω ότι δεν είναι.
Πώς θα’θελα να υπήρχατε πραγματικά!
Ίσως είμαι τρελός, αλλά θέλω να πιστεύω στην αγάπη.
Γιατί άλλωστε νομίζετε ότι δουλεύω τέτοιες ώρες;
Εσείς οι δύο φεγγαροπερπατητές, όποιοι κι όπου κι αν είστε...
ό,τι κι αν κάνετε...
αυτό είναι για σας.
Ακούστε το ξανά.
Θες να βουρτσίσεις τα δόντια σου;
Εννοείς ότι θες να τα βουρτσίσω;
Πάρε την μπλε, είναι καινούρια.
Δε θα σε ρωτήσω ποιανού ρόμπα είναι.
Ωραία.
Πρέπει να πάρεις οδοντόκρεμα με φλουοράιντ.
Άκου.
Ό,τι κι αν γίνει;
Είμαι 36 χρονών.