Waarom kan ik me niet bewegen?
-Wat een manier om wakker te worden. -Er is buiten iets gaande.
Beest, kijk of iedereen in orde is. De rest gaat met me mee.
Naar buiten?
Zo hé, wie voert die lasershow op?
Het is allemaal wel een beetje eng.
De elementen zijn uit balans. Onze wereld wordt belegerd.
Niet te geloven.
Precies, onderkruipsel. Is het leven niet bijzonder?
Goed, wie is daar? Als je nu naar buiten komt, doe ik je niets.
Wat is dit voor toverkracht?
Alsjeblieft,
verdwijn.
-Scott, help me. -Zin om je bij haar aan te sluiten?
Ik moet ze redden.
Ze zijn allemaal weg.
Weg? Hank, waar heeft hij het over?
Waarom wordt hij niet wakker? Komt dit allemaal door die hersenschudding?
Een onverklaarbare biologische toestand.
Ook al heeft hij geen pijn, toch verzwakt hij stelselmatig.
Hij is zo zwaar onder hypnose dat z'n brein zegt dat hij pijn heeft.
Zeg je nu dat Xavier gemanipuleerd kan worden?
Hij is de beste telepaat ter wereld. Kun je hem niet bereiken?
Dat heb ik geprobeerd, maar ik kom er niet door.
Jean, Star, Jubilee...
-Ik kon ze niet redden. -Beest, z'n hartslag wordt minder.
-Professor. -Charles, kun je ons horen?
Ik ken deze plek.
-Eindelijk ben je er ook. Wat heerlijk. -Moeder.
Is dit een droom?
Hoe kun jij hier zijn?
-Waar ben ik? -Dit is je thuis. Weet je dat niet meer?
Natuurlijk wel, maar het is zo lang geleden.
-En ik heb je zo ontzettend gemist. -Ja, m'n lieve jongen.
Ik heb jou ook gemist, maar nu kunnen we bij elkaar blijven.
-Voor altijd. -Toen ik je verloor,
dacht ik dat ik je nooit meer zou zien. Waar zijn m'n X-mensen?
Maak je geen zorgen. Ze zijn hier.
-Ze heeft gelijk, professor. -Scott, ik geloof m'n ogen niet.
Dat leven vol conflicten en strijd ligt nu achter ons.
Professor, het is hier geweldig, geen schildwachten.
Jullie lijken allemaal zo echt, maar hoe is dit nu mogelijk?
Je moet het zelf weten. Je hoeft je om ons geen zorgen meer te maken.
Ik weet het niet.
Als ik bij jullie kan zijn zonder te hoeven strijden...
Het zou zo makkelijk zijn.
Ik voel me zo licht, zo vrij.
Laat je gaan. Het heelal zal van jou zijn.
-Z'n hartslag wordt weer minder. -Beest, jij bent arts. Doe iets.
-Hij ontglipt ons. -Gebruik je telepathische krachten.
Professor, we hebben je nodig. Geef niet op, praat tegen me. Alsjeblieft.
We hebben je nodig.
Wacht, dat lijkt Jean wel.
-Maar waar is ze? -Negeer haar.
Kom naar me toe, Charles.
-Professor... -Kom bij me en vind rust.
-Ik ken je, maar waarvan? -Je kent me niet. Dat kan niet.
Maar ik moet het me herinneren.
Een klein zakje, alstublieft.
Wat voor den drommel...
Die kleine dwerg.
Goed, kleintje. Geef me m'n portemonnee terug.
-Goed gedaan, meneer. -Wie bent u?
Ik ken niemand die zo sterk paranormaal begaafd is.
Kom bij me aan tafel zitten in het restaurant achter u.
Inderdaad, hier is het. Komt u toch alstublieft binnen.
U keurt mijn manier van zaken doen dus niet goed?
Kinderen gebruiken om te stelen? Nee, dat keur ik niet goed.
Ze dacht dat u een mens was. Normaal steel ik niet van andere mutanten.
Een dief is een dief, ongeacht het slachtoffer.
Dat vind ik niet. Niet-mutanten zijn hopeloos domme wezens.
Ze verdienen het om uitgebuit te worden.
Waarom krijg ik nu deze herinneringen?
Jij bent de Schaduwkoning.
Wij hebben elkaar 20 jaar geleden ontmoet.
We vochten op de astrale hoogte waar de grootse telepaten heen gaan.
Ik vocht om Storm en de andere kinderen van Cairo te redden.
Ik was de sterkste van ons tweeën.
En ik heb je daar al die tijd gehouden met m'n paranormale gaven.
Ik wist toen nog niet dat mutanten zo ongenadig wreed konden zijn als hij.
Ik wist dat de mensheid beschermd moest worden tegen zulke wezens.
Toen heb ik de X-mensen geformeerd.
Mijn X-mensen.
Individuen die geloven
dat mutanten en mensen in vrede moeten kunnen samenleven.
Ze zijn weg. En je droom is vernietigd.
-De X-mensen bestaan niet meer. -Dat kan niet. Ik heb ze net gezien.
Je zag dat ze gedood zijn in jouw wereld.
Als je je verdwenen vrienden weer wilt zien, kom dan bij me.
Laat je gaan.
Verlies jezelf in mij.
En kom tot rust.
Dit druist in tegen al m'n medische ervaring.
Hij glijdt weer weg.
-Verlaat ons niet. -Professor, waar zit je?
Jean, ik ben hier op de astrale hoogte. Kun je me niet voelen?
De Schaduwkoning beïnvloedt m'n brein, en lokt me bij je vandaan.
Je hebt gelijk, Charles. Je zit op de rand van de dodelijke overgave.
Het is te laat om me nog te weerstaan. Je geestkracht is gebroken.
-Nooit. -Ik ontsnap hier zodra jij binnenkomt.
Je geest hield me opgesloten, maar die klap op je hoofd heeft je verzwakt.
-Daardoor kan ik ontsnappen. -Ik sta het niet toe.
-Help me. -Hij zei wat. Hij vroeg om hulp.
-Wat voor hulp? -Dat weet ik niet.
Hij lijkt wanhopig tegen iemand te vechten.
Hoe kunnen we tegen iets onzichtbaars vechten?
-Jean? -Professor.
Hijs hem voorzichtig overeind.
We waren zo bang dat we je kwijt waren.
Ja, maar nu ben ik terug.
Wie is daar?
O wee als dit een of andere grap is.
Ik lach om jou, harige aap.
Wie is daar? Ik weet zeker dat ik iets hoorde.
Laat iemand alsjeblieft zorgen dat dit ophoudt.
Professor.
Wie zit hierachter?
Toch niet hij. Dat kan niet waar zijn.
Het alarm gaat af. Iedereen moet zich melden.
Wat gebeurt er?
Wolverine?
-Laat me los. -Jubilee.
Storm.
Hij krijgt me niet te pakken.
Er is alarm geslagen in de slaapzone,
maar vreemd genoeg bespeur ik daar geen indringers of gevaar.
Dat is vreemd.
Er wordt melding gemaakt van een vreemde levensvorm in deze kamer.
Vreemde levensvorm?
Beschouw me maar als de nieuwe eigenaar van dit onvolmaakte lichaam.
Wacht maar tot ik m'n handen los heb.
Wat is hier aan de hand?
Professor.
Wie dan ook.
-Wat heb je met Xavier gedaan? -Wat hij mij ook heeft aangedaan.
Hij heeft me voor 20 jaar verbannen naar een koude, vormeloze gevangenis.
Vandaag heb ik hetzelfde gedaan met de man die me daar heeft gebracht.
-Ik heb zo'n rare droom gehad. -Anders ik wel.
Het was geen droom. De Schaduw-koning viel onze gedachten aan.
Storm, kleine Ororo.
Wat heb ik jullie gemist.
Het is maar een illusie. Wees niet bang.
Het heeft geen zin om contact met hem te zoeken. Hij is nu van mij.
Toe nou, professor. Kom op. Professor, ik weet wat ik moet doen.
Als het mislukt, zitten we hier allebei gevangen.
Het mislukt niet. Daarvoor waren je lessen te grondig.
Ik bid dat je gelijk hebt.
Ik hoop dat onze geesten samen sterk genoeg zijn om me te bevrijden.
Ik stel een Schaduwkoning-amputatie voor.
Ben je gek geworden? Doe dat weg.
Een aanval zou hem verzwakken, maar ook het lichaam van Xavier verwonden.
De ultieme bescherming, heren.
Een geliefde gegijzelde die altijd bij me is.
Ik weet wat je aan het doen bent. Dat laat ik niet gebeuren.
Het is nu aan Jean en de professor.
Terwijl ze vechten op de astrale hoogte kunnen we alleen wachten en hopen.
Je bent gek dat je de confrontatie aangaat. Zelfs met zijn hulp.
Je student kan je niet beschermen.
Wel kan ze je troosten tijdens je levenslange opsluiting.
Nu laat ik jullie allebei de kou voelen van verbanning naar de astrale hoogte.
De eindeloze leegte. Geen gevoel, geen smaak. Dood, maar altijd rusteloos.
Blijf bij me.
Ik begrijp het.
Als we hier klaar zijn, zal ik in jouw wereld verschijnen.
Met jouw lichaam zal ik chaos creëren in de wereld die jij zo graag wilt helen.
Jij zult voor altijd bevroren zijn in de leegte.
Vecht tegen hem, Jean.
-Vecht tegen hem. Gebruik je geest. -Deze keer niet.
Richt al je krachten op hem.
-Je kunt me niet verloochenen. -Hij is te sterk.
Blijf bij me. Samen lukt het ons wel.
Als ik terug moet, Xavier, dan ga ik niet alleen.
Het is voorbij.
Laten we nu naar huis gaan.
-Ik hoop dat dat goed nieuws is. -Ik kan het bijna niet geloven.
-Ik geloof dat we weer thuis zijn. -Geweldig nieuws.
-Scott. -Ja, schat.
Ik heb je vast. Iedereen is veilig.
Ik zou weleens willen weten wat er net gebeurd is.
De Schaduwkoning heeft ons eraan herinnerd
dat we altijd moeten oppassen voor vernietigende krachten als de zijne.
Eén moment van zwakte en hij komt terug.
Maar hij heeft me ook een waardevol cadeau gegeven.
-Cadeau? -Ja.
Hij dwong me om te bedenken waarom ik de X-mensen geformeerd heb.
En waarom we voor onze idealen en voor elkaar vechten.
Kortom, waarom ik leef.
Daarvoor zal ik hem altijd dankbaar zijn.
Nou, kom maar op, zware jongen.
Een andere keer, kleine. Als ik er zin in heb.
-Ik kan m'n ogen niet geloven. -Gaan we achter hem aan?
Nee, Scott. Hij heeft besloten om zich terug te trekken.
Volgens mij is dat zijn manier om ons te bedanken.