Gerçek bir hikayeden
Bunları babam çekti. Fotoğraf delisiydi.
Bu benim.
Bunlar Felipe ve Nando.
Bu Alex Morales, hemen ölmüştü.
Bu Antonio, takımın kaptanı.
20 yıl sonra insan çok şeyi inceliyor.
İnsanları, kahramanlığı hatırlıyor.
Olaya ''Andların Mucizesi'', adını vermişlerdi.
Pekçok insan bana gelip, kendileri orada olsaydı,
kesin ölmüş olacaklarını söyledi. Fakat bu çok anlamsız.
Çünkü öyle bir duruma düşene kadar,
nasıl davranacağınızı bilemezsiniz.
Bir nebze bile azalmayan bir yalnızlık
veya onu azaltacak maddi bir şeyin olmaması karşısındaki acizlik
insanı öyle bir ruhsal düzeye çıkartıyor ki...
ben orada Tanrı'nın varlığını hissettim.
Orada, bana okulda öğrettikleri Tanrı var...
Orada, bu medeniyette
bizi kuşatan şeyler arasında saklı olan Tanrı var.
Dağda o Tanrı'yla tanıştım.
Güney Amerikalı bir rugby takımı komşu Şili'de maç yapmak için
dostları ve akrabalarıyla And dağları üzerinden geçer.
SADECE MÜRETTEBAT
- Bana biraz çay getirebilir misin? - Evet, efendim.
- Çay ister misin? - Hayır, sağol.
Hepsi bu.
- Haydi! Topu at! - Buraya!
Dikkat et!
Paris'te nerede kaldın?
- Affedersiniz. - Paris sana göre değil Canessa.
- Neden? - Sen çok gerginsin.
Bunu sana nasıl açıklayabilirim ki? Her hafta idman kaçırdı.
- O iyi. - Uçağı da kaçırdı.
Ben takım kaptanıyım. Neyin iyi olduğunu ben söylerim.
Bir rugby takımında oynamak isteyen, kendini tümüyle vermeli. Değil mi?
Herkes uçağın sağ tarafına. Haydi bakalım.
- Beni de al. - Haydi.
- Anne, bak. - Ne?
- Dağlar çok güzel. - Bana baktırma.
- Büyük dişlere benziyorlar. - 20 dakika sonra ineceğiz.
İyi. Başka bir şey konuşalım. Çikolata ye.
Sağol.
Biraz bulut çıktı.
- Bulutların üstünde kal. - Sorun değil.
Hangisi sence daha önemli? Rugby mi, kızlar mı?
- Kızlar. Sence? - Kızlar.
- Maç sırasında rugby tabii. - Kızlar seyretmiyorsa, değil mi?
Evet.
Haydi, koltuk değiştirelim. Dağları görmek istiyorum.
Koltuklara çıkma, tamam mı?
Dikkatli olun.
Uruguay 571 , 10,000 fite çıktık. Teşekkürler.
- Çayınız efendim. - Teşekkürler.
Kemer işaretlerini yakıyoruz. Çocukları yerlerine oturt.
İniş sırasında kötü havayla karşılaşacağız.
Yakında iniyoruz. Herkes otursun lütfen.
Seni duyuyorlar mı sence?
Haydi. Oturun.
- Gördün mü? Otur şimdi! - Seni sakinleştirecekse.
Neler oluyor?
- Alonso'nun yaptığına bak. - Bayanlar ve baylar,
paraşütlerinizi takın! And'lara atlayış yapıyoruz!
- Kapat şunu ve otur. - Tamam, tamam.
Sigarayı söndür.
- Tanrım! - İyi misin?
- Nando, her şey yolunda mı? - Evet, sadece bir hava boşluğu.
Anne, beni de korkuttu.
YÜKSEL
Yüce Tanrım, hayır!
- Lanet olsun! - Tam güç. Haydi!
Ne oldu?
Dağlara bu kadar yakın uçmamız normal mi?
Yüce Meryem, merhamet sende, Tanrı seninle birlikte...
YÜKSEL
Güç! Daha çok güç lazım!
Olmuyor...!
- Tanrım! - Durdu.
Tanrım!
Galiba iyiyim. Alex?
- Ölmüş! - Zerbino, iyi misin?
Yaralılar var. Tıp fakültesine sadece altı ay gittim.
- Yardım et. - Eduardo. Nereye gidiyor?
- Canessa iyi mi? - Evet...
- Eduardo nerede? - Geriye gitti.
- Eduardo, geri gel. - Canessa'ya yardım et. Yardım et.
Lilliana!
Ben iyiyim.
Nefes alamıyorum.
Yükseklik yüzünden. Bir şeyin yok. Sakinleş ve nefes al.
- Ben ne yapayım? - Şu tarafa bak.
Canessa! Federico'ya yardım et.
- Bacağı kesilmiş. - İyiyim. Yaralılara yardım et.
- Dua okuyarak kurtulmamızı sağladım. - Çekil yoldan.
Ne yapayım?
- Git biraz hava al. - Tamam.
Öylece otur orada.
Burnunu temizlemek için mendil kullanacağım.
Bobby! Bobby Francois!
- Selam Carlitos! Sigara? - Evet.
Benimle kal lütfen.
Bagajda iki ölü var.
- Lütfen! - Felipe'yle kal.
- Sakin olun bayan. - Bacaklarım!
Evet bayan, bacaklarınız için üzgünüm.
- Roy, yaralı mısın? - Bilmiyorum.
Haydi. Yardım et bana. Haydi.
Öteki taraftan tut. Bir, iki, üç!
- Alberto. - Öldü.
Ölmedim. Kendimi hiç bu kadar kötü hissetmedim ama ölü değilim.
Pekala. Kaldıralım şunları.
Dikkat et! İki bacağım da kırık.
Nando nasıl?
Kurtulduğunu sanmam.
Belki de iyi oldu. Annesi ölmüş.
- Lütfen. - Başka yaralılar var.
- Seninle kalacağım. - Teşekkürler.
- Bir dakikan var mı? - Ne var, Pablo?
Bu. Ciddi mi?
- Unut bunu. Sen iyisin. - Öyle mi dersin?
Merak etme. Koltuğu kaldırmama yardım et. Haydi.
Al. Şunu bağla, sonra icabına bakarız.
Su.
Anne! Anne, eve gitmek istiyorum! Eve gitmek istiyorum!
Onu buraya koy.
- Pilota baksan iyi olur. - Tamam. Onu taşımama yardım et.
- Tekrar deneyeceğiz Bayan Alfonsin. - Hayır! Beni öldüreceksiniz!
Bırakın yapsınlar hanımefendi. Yapmak zorundalar.
Belki de yapmamalıyız.
Bir, iki, üç, çekin!
- Dur! Dur! Dur! - Onu öldüreceğiz!
- Durmalıyım. - Bu korkunç!
- Tamam! - Dokunmayın!
- Biraz yer açalım. - Bacağına dikkat et.
Su. Su.
- Bana biraz kar ver. - Al.
Telsiz nerede? Santiago'yu aramalıyız.
Curico'yu geçtik. Curico'yu geçtik.
- Dostum, telsiz... - Çantam.
- Santiago'yu nasıl arıyoruz? - 1 1 ... 300.
Frekansı biliyorum. 1 1 , 300.
Tamam.
- Çalışmıyor. Hiç elektrik yok. - Çantam.
- Çantasını istiyor. - Pek bir şey yok. Göremiyorum.
Arıyoruz. İçinde ne var?
Tabancam. Tabancam.
Hayır, dostum, buna karışamayız.
Bunu şu tarafa koy.
Ellerim donuyor!
Artık çok geç oldu. Kurtarıcılar bizi bugün asla göremez.
- Geceyi geçirmek zorundayız. - Bizi nasıl bulacaklar?
Merak etme, bulacaklar.
Karanlıkta sıcaklık düşecek. Belki 30-40 derece kadar.
Bununla başedebiliriz. Merak etme.
- Üşüyorum. - Örtüler battaniye olarak iş görür.
İyi fikir. Herkes örtüleri çıkarıp, battaniye olarak kullansın.
- Miden nasıl? - İyi. İyi.
Güzel.
- Bu kim? - Canessa. Haydi!
Sadece mont olduğunu sanmıştım ama o oradaydı.
- Yaralı mısın? - Kendini tanıt!
Adım Roberto Canessa. Tıp öğrencisiyim.
Bu uçağı kiralayan rugby takımının oyuncusuyum.
Sen uçuş ekibindensin, öyle değil mi?
Değil mi?
- Evet. Ben teknisyenim. - Telsiz tamir edebilir misin?
Hayır.
- Bu montu bir kızdan aldın. - Hayır!
- Bu, Anna Parrado'nun. - Tekrar üstüne ört.
Bir daha alırsan, seni öldürürüm.
- Affedersiniz. - Nasılsın?
- Yatıyorum. - Böyle mi?
Haydi Eduardo. Kafasını çarptı.
Hey, Roberto?
- Şarap ister misin? - Sağol.
Şarabı nereden buldun?
Hugo bir ton şişe buldu. Pilota ait olduğunu düşünüyor.
Bu, uçağı nasıl kullandığını açıklayabilir.
- Ayvayı yemiş durumdayız. - Bilemiyorum.
Geri dön ve ötekilere yardım et.
Her şey düzelecek.
Kimi ikna etmeye çalışıyorsun Antonio?
İçime doğmadı.
Altıncı hissim yok demek ki.
Koltuk örtülerini kullanmak iyi bir fikirdi.
Teşekkürler.
- Biraz şarap iç. - Sağol.
- Tüm örtüleri çıkardık. - İçeri koy. Ön tarafa doğru.
Ölüyorum! Yüce Tanrım, bu ağrı!
- Çok ağrım var. - Korkunç olmalı.
Sakin ol. Tanrı seninle ilgilenecek.
Bacaklarım!
Bana yardım etmediğiniz için Tanrı hepinizi bağışlasın! Can çekişiyorum!
Kes sesini! Kes sesini salak, yoksa suratını dağıtırım!
Yemin ederim yaparım! Kes sesini!
- Tanrım, soğuk! Çok soğuk! - Antonio!
Çok soğuk. Donacağız.
Roy! Haydi Roy. Bu deliği kapatmalıyız.
Haydi, yoksa donarak öleceğiz!
- Neyle? - Bagaj ve eşyalarla.
- Üşüyorum. - Bir bavul al.
- Ne yapıyorsun? - Sen de.
- Donuyorum! - Deliği tıkamalıyız.
Koltuğa bir el at Rafael.
Bavullarla birlikte aşağı koy. Bana yardım et.
Carlitos?
- Uyanık mısın? - Ciddi misin?
Ne düşünüyorum, biliyor musun? Bence Nando o kadar kötü değil.
- Bilmiyorum. - Onu aramızda ısıtalım.
Başına dikkat et. Kımıldat onu.
Battaniye.
- Hugo, Nando'yu diriltmeyi deniyor. - Bak, ben yeterince şey yaptım!
Bu salaklardan nefret ediyorum. Sus yoksa senden de nefret ederim.
Midem bulanıyor.
Al. Uyumaya çalış Javier.
Bu sadece yükseklik hastalığı. Korkma.
Sağol.
- Evet, sigaramız var. - Evet.
Bizi nasıl bulacaklar?
Nereye düştüğümüzü biliyorlardır. Merak etme, bizi bulacaklar.
Ne oldu? Başını çarpmıştın.
- Düştük mü? - Evet.
İnanmıyorum.
Ölmüş. Taşımama yardım et.
- Öldü mü? - Evet.
Arkaya taşımama yardım et. Bunları kabinin dışında tutmalıyız.
Haydi Carlitos, yardım et.
- Nasılsın Susana? - Ayaklarım ağrıyor.
Kolu veya bacağı kırılanlar gidip, kara tutsun.
Şişin inmesini sağlar.
Üşümüşler.
- Nasıl? - Sağol.
- Buradaki durum ne? - İkisi de ölü.
Sen teknisyensin, değil mi?
- İşaret fişeği var mı? - Hayır.
- Acil durum malzemesi? - Hayır. Öyle şeyler yok.
- Nesi var bunun? - Senin neyin var?
Peki ya telsiz?
- Ne olmuş telsize? - Çalıştırılabilir mi?
Aküler olmadan olmaz!
Aküler nerede?
Aküler kuyrukta ve kuyruk yok!
Delirmiş. Neyse, telsizin bir önemi yok.
Telsiz olmadan da bizi bulacaklardır.
- Emin misin? - En küçük şüphem bile yok.
Kim bu?
Tüm gece boyunca bağıran kadın, Bayan Alfonsin.
- O deme sakın. - Sorun ne?
Ona bağırdım, susmasını söyledim.
- Bunu hepimiz istedik Carlitos. - Ama ben söyledim. Şimdi o öldü.
Çok utanıyorum.
- Tanrı beni bağışlasın! - Sakin ol.
Göklerdeki Baba'mız, adın kutsansın.
Krallığın gelsin, buyruğun yerine getirilsin, Dünya'da ve Cennet'te.
Bize günlük rızkımızı ver ve günahlarımızı bağışla,
biz de bize karşı günah işleyenleri bağışlayalım.
Bizi günaha sürükleme, şeytandan uzak tut. Amen.
Fıstıklı çikolata, küçük çikolatalar,
dört şişe şarap, yarım şişe rom ve dokuz kraker.
- Kaç kişiyiz? - Yirmi yedi.
- Açlıktan öleceğiz. - Bak...
Bu hava dinecektir. Öğleden sonra helikopterler gelecektir.
Dikkatli olmalı ve elimizdekileri pay etmeliyiz.
Sıkı öğlen yemeklerini severim.
Herkese bir kapak şarap ve bir parça çikolata.
- Akşam yemeğini daha çok severim. - Haydi. Sıraya girin.
Dikkat et.
Minik çikolata için teşekkür ederim.
Bir şey değil.
- Doldur. Benim için değil. - Kim için?
- Nando. - O baygın.
- Yine de payını alacak. - Ona ver.
Kral bugün çok cömert.
Başını kaldır.
- Daha iyi görünüyor. - Evet. Müthiş görünüyor.
- Şükürler olsun ki sigaramız var. - Binlerce.
Beynim kuruyana kadar sigara içebilirim.
Bu da ne?
Bir uçak!
Arama partisi!
Biz onları göremiyorsak onlar da bizi göremez.
- Ne mırıldanıyorsun? - Aşk'ın Bakışları.
Ne kadar güzel.
Çocuklarımızı düşünüyorum.
Ben de. Evimizi.
Her koltuğun arkasında bunlardan bir tane var. Kar.
- Eriyince su olur. - Sen bir dahisin!
Bu harika. Daha çok yap.
Kimsenin işemeyeceği bir alan işaretleyeceğim. Daniel, yardım et.
- Antonio potansiyel diktatör. - Yorum yok.
- Coche? - Evet?
- Yaban Arısının Uçuşunu çal. - Bas git.
Bu tür bir ikilem için çok güzel bir yer.
Ne bir ağaç, kuş, ne de ot var.
Evet, cennet.
- Yardım eder misiniz? İşler var. - Boş ver Roy!
Bulursan pizza için sana para veririm.
- Ne durumdasın? - Bırak uyuyayım.
- Ne var? - Canessa, Nando'ya bak.
Galiba iyileşti. Uyanıyor galiba.
Gördün mü? Söylemiştim.
Dişlerini gıcırdatma, gülümsemen bozulacak.
Dikkatini bana ver. Haydi. Dikkatini bana ver.
Seni tanıdı!
Ne oldu?
Düştük.
Annem?
Öldü.
Dinle! Unut onu!
Kızkardeşin yaşıyor ve ona bakman için sana ihtiyacı var.
- O nerede? - Dinlenmelisin.
O nerede? Nerede?
Artık yanındayım.
Bir uçak! Haydi!
- Bizi görebiliyorlar mı? - Elbette görüyor!
Buradayız!
Kanat salladı!
- Kanatlarını salladı! Gördüm! - Sen de gördün mü?
Bizi bulacaklarını biliyordum! Biliyordum!
Kurtulduk!
Eve dönüyoruz!
Herkese pizza!
Eve dönüyoruz Federico!
- Nasılsınız? - İyi.
Güzel. Biraz için.
- Paylaşma ne oldu? - Bizi gördüler. İç.
- Antonio uyuyor. - Roy da uyuyor.
Antonio'yla aynı anda uyuyor. Onun köpeği gibi.
Carlitos, sidik kabını ver.
- Bizi nasıl kurtaracaklar? - Helikopter.
- Büyük bir uçak. - İnecek yer yok.
- Biz indik. - Evet! Kolayca indik.
- O ne? - Çikolata.
- Bir gün yetse yeter. - Haklı. Bana bir parça ver.
Bunu yapmanız doğru mu?
Neden olmasın? Bitti. Sabah geleceklerdir.
Onları görene kadar beklemeliyiz.
- Kendini nasıl hissediyorsun? - Fena değil. Yemek vakti geldi mi?
Evet.
- Neredeler? - Geliyorlar.
Yakında hava kararacak.
- Bu da ne böyle?! - Sorun ne?
Aklımı mı oynatıyorum? Aklımı oynatıyor olmalıyım.
Bu kutuya kim dadandı?
Hangi domuz bu kutuyu boşalttı?
Hayatımızla oynadığınızın farkında değil misiniz?
Neredeyse hiçbir şey kalmamış!
Neden bir bıçak alıp, biz uyurken gırtlaklarımızı kesmediniz?
Kim yaptı?
- Kim yaptı? - Ben yaptım.
İnanamıyorum!
- Bizi alacaklarını düşündüm. - Bir kara ekibi gelebilir!
Yayan gelmeleri gerekebilir! Günlerce, bir hafta sürebilir!
Yiyecek bir şeyimiz yok! Kapana kısılmış durumdayız!
Biliyorum ama bu sabah geleceklerini düşündüm.
Sen kimsin ki hayatımı tehlikeye sokuyorsun?
- Bize karşı sen kimsin? - Sadece o değildi. Ben de vardım.
- Ben de. - Ben şarap içtim.
Ben çikolata yedim.
Javier ve Lilliana dışında herkes yedi.
- Midem bulandığı için yemedim. - Bence değilsin!
Bu grubun lideri ben miyim?
- Bilmem. Öyle misin? - Ben bu takımın kaptanıyım.
Bu hala bir takım mı, yoksa bir avuç cani mi?
Yanıt verin!
- Oylayalım mı? - Gerek yok. Lider sensin.
Sorumu yanıtla. Bizi gördülerse kara ekibi gelecek bile olsa,
neden erzak atmadılar?
Bunu yapabilirlerdi. Bunu çoktan yaparlardı.
Frederico ve Alberto için iki hamak yapmalıyız bence.
Bacakları için daha iyi olur. Yardım eder misin, Zerbino?
- Tabii. - Ben de yardım ederim.
Birkaç direk ve kayış gördüm. Yapabileceğimizden eminim.
Beş gün oldu. Bugün beşinci gün.
Açım.
- Kaldır. - Tamam.
Aynen yeni gibi. Tamam, iki kayış daha lazım.
- Bak! Bir radyo! - Keşke verici olsaydı.
- Çalışıyor mu? - Parazit duyuyorum.
Bağırmaya başlamadan önce hemen Antonio'ya ver.
- Karanlıktan önce biter mi? - Tabii.
Bir şey duyabiliyorum. Bir anten yapmalıyız.
Uçaklar nerede? Uçaklar nerede?!
- O nasıl? - Bilmiyorum. Uyuyor.
Sen nasılsın Nando?
Ben mi? İyi. Merak etme.
Henüz helikopter yok.
- Ölüyor. - Bunu bilemezsin.
Öldüğünde bu kahrolası dağlardan aşağı tırmanıp,
babama, odama ve evime geri döneceğim.
- Nasıl? Donarsın. - Sıkı giyinirsem donmam.
Açlıktan ölürsün.
Bir parça çikolata ve bir yudum şarapla dağa tırmanamazsın.
O halde pilotlardan bir parça et keserim.
Sonuçta bu duruma düşmemize onlar neden oldu.
- Nasılsın? - İyi. Sen?
Daha iyiyim. En azından yerden kurtuldum.
- Evet. - Bacağın nasıl?
Bilmiyorum.
Benimkiler kötü.
Düzelecek.
Alberto'nun bacaklarını gördün mü?
Evet.
Alberto'nun bacakları benimkilerden çok daha kötü.
Alberto'nun da, senin de sorununuz var.
Sana bir şey diyeceğim Roberto.
Adım Federico Aranda ve geri döneceğim.
Alberto benden daha kötü durumda. Ona göz kulak olmalıyız.
Kes sesini! Kes sesini! Böyle konuşma!
Tek dediğim...
- Bir daha söyleme. - Neler oluyor?
Antonio radyoda, uçakların bizi görmediğini duydu. Henüz.
- Durum kötü. - Kes sesini!
- Tırmanıp, kuyruğu bulmalıyız. - Aküler kuyrukta.
Vericiyi çalıştırıp, yardım çağırabiliriz.
Bir şeyler yapmalıyız. Açlıktan öleceğiz. Yarın tırmanalım.
- Daha ne kadar uzakta? - Haydi!
- Yapamıyorum! Nefesim kesildi.
Haydi. Son bir gayret.
Haydi! İşte böyle.
Ayaklarımı tutun. Tutun!
- Yakaladım! - Dayan!
Beni yukarı çek! Beni yukarı çek!
Korkunçtu.
Biraz oksijen iyi giderdi.
Evet. Bence de.
Geri dönmeliyiz.
Bu düşündüğümden daha zor. Çok zayıfım.
- Nando ne dedi biliyor musun? - Ne?
Çok zayıf düşerse, pilotlardan birini yiyecekmiş.
Uçağı düşürdükleri için.
Geri dönsek iyi olur. Güneş batınca, burada donarız.
Pilot yeni geçtiğimizi söyledi. İşte, Şili'deyiz.
Haritayı nerede buldun?
- Buldum. - Bunu bilim haline getirdi.
Bu vadi sadece doğuya açılıyor. Dağların daha içlerine götürüyor.
Dağlardan çıkış batı yönünde. Batıda Şili var.
Bu tarafta Şili'nin yeşil vadileri var.
- Unut bunu. - Alberto'da harita var.
Buradan çıkmak için haritadan fazlası gerekecek.
Küçük bir tepe canımıza okudu. Dağa kim tırmanacak, Süpermen?
Bu yükseklikte, yiyeceksiz kedi yavrusu kadar aciziz.
Şunu söyleyebilirim.
Ya kurtarılırız, ya da ölürüz.
Zaman geldi. Artık saçmalık yok.
Dua etmeliyiz. Tespih duasını okuyalım.
Ben tespih duası okumam Carlitos. Ben bir agnostiğim.
O halde dua okuma. Bakalım Tanrı seni kurtaracak mı?
Şansını bu şekilde denemek isteyen başkası varsa, kendi bilir!
Yüce Meryem, merhamet sende, Tanrı seninle birlikte.
Kadınlar arasında sen kutsanmış olansın
ve rahminin meyvesi İsa'da kutsanmış.
Ulu Meryem, Tanrı'nın annesi,
biz günahkarlar için ölüm anımızda dua et. Amen.
Tanrı değilim, anlıyor musunuz? Sizleri kurtaramam.
Sorumluluğu alamam.
Kaptan olduğum için denedim ama bunu kim yapabilir ki?
Kimin buna gücü var?
Aptallaşma. Haklısın, Tanrı değilsin.
Bu kadar büyük sorumluluk almazsan kendini böyle kötü hissetmezsin.
Herkes bizi birarada tutmak için çok şey yaptığını biliyor.
Kendimi tutamıyorum. Annemi düşünüyorum.
Ben çocuklarımı düşünüyorum. Aynı durumdayım.
- Onları tekrar göreceksin. - Göreceğimi biliyorum. Biliyorum.
Susana öldü.
Kızkardeşim öldü.
Çok üzgünüm Nando.
Bu gece yanımda kalacak, yarın onu dışarı çıkartırım.
9. GÜN
Paltosuna ihtiyacı olmayacak.
Buna inanamıyorum Roy.
Buna inanamıyorum.
Aramayı durdurdular. Vazgeçtiler.
Öldüğümüzü düşünüyorlar.
Seni öldüreceğim! Seni öldüreceğim! Bana söz vermiştin!
Neler oluyor?
Radyoda duydum. Aramayı iptal etmişler.
Kalk. Ötekilere söylesen iyi olur.
Yapamam. Herkesin ümitlerini öldürür.
Ümidin neresi iyi?
Daniel! Herkesi topla.
Pekala, pekala. Herkes burada mı?
Evet, hepimiz buradayız.
Pekala. Dinleyin, size bir şey anlatmalıyım.
İyi haberler var, aramayı iptal ettiler.
Bu nasıl iyi haber?
Çünkü buradan kendi çabamızla çıkacağız anlamına geliyor.
Kendimizi kurtaracağız. Şili batıda, değil mi?
- Doğru. - Delirmiş!
İşe yaramaz. Tırmandığımızda hiç gücümüz kalmadı.
- Bu doğru. - Çünkü yiyeceğiniz yoktu.
Arama iptal edildiğine göre yalnızız ve bir şeyler yemeliyiz!
Ne yiyeceğiz?
- Ölüleri mi? - Hayır.
Ölüleri yemeliyiz diyor.
Evet.
Ölüleri yemeliyiz. Bunu yapmak zorundayız.
- Nando haklı. - Buna inanamıyorum!
Sen de mi Roberto? İnsan yemekten söz ediyorsun!
Ölmemek için et yemekten söz ediyoruz.
- Ben yapamam. - Bu iğrenç.
İğrençse ne olmuş?
Yaramın yıkanması gerekse iğrenç bile olsa bunu yapardın.
Ama seni yemezdim.
- Kes sesini! - Özür dilerim.
Sence bedeni terk eden bir ruhumuz var mı?
- Bilmem. Rahip değilim! - Pekala.
- Bunu konuşmak istemiyorum. - Mecburuz. Açlıktan ölüyoruz.
Ruh bedeni terk edince vücut, ceset olur.
Bu, sonun başlangıcı.
Dışarıda karda olan şey sadece et değil Antonio. Yiyecek.
Ben yapmam. Ölürüm daha iyi. Bunu yaparsam Tanrı'dan korkarım.
Bizi buraya O düşürdü.
Belki de öyle, medeni kalıp, kalmayacağımızı görmek için.
- Tanrı'nın umrunda değil... - Sen nereden biliyorsun?
Bırakın Tenten konuşsun. Neredeyse hiç konuşmaz zaten.
Tanrı'nın, mantıklı davranıp, hayat savaşı vermemizi istediğini düşündüm.
- Bedeli ne olursa olsun mu? - Hayır.
Yaşamak için masumları öldürmemeliyiz.
Yamyam olarak hayatta kalırsak bizim masumiyetimize ne olur?
- Üzgünüm ama bunu yapamam. - Sana katılıyorum.
Yapabileceğimi sanmam. Ailelerimizin yanına nasıl döneriz?
Canlı olarak dönersiniz. Bence bunu tercih ederlerdi.
Bir insan vücudundan et kesip, onu yemeye hazır mısın?
Hiçbirimiz böyle bir şeye karar veremeyiz.
- Burada yalnızız. - Ayda bile olabiliriz.
Daha önce böyle durumlar yaşanmıştır, ilk insanlar.
Bilmiyorum. Dua etmekten başka yapacak bir şeyimiz kalmadı.
Evet?
Dua edecekler. Kararı sabah verecekler.
Ne yaptık ki Tanrı ölü dostlarımızın cesetlerini yememizi istiyor?
Hakkımızda ne düşünürlerdi?
Bilmiyorum.
- Uyuyamıyorum. - Aküyü boşa harcama.
Ölmüş olsam,
ölü bedenim hayatta kalmanızı sağlayacaksa, kullanmanızı isterdim.
Ölürsem ve beni yemezseniz, geri döner, canınıza okurum!
Bu iyiydi.
Elimi tutun ve benimle söz verin. Ölen herkes, vücudunun...
yiyecek olarak kullanılmasını kabul eder.
- Evet. - Söz veriyorum...
- Kabul ediyorum. - Ben de.
- Varım... - Ben de.
Düşünüyorum.
Evet.
Ama söz verin, beni yerseniz,
tabakta artık kalmayacak.
Tanrı hepinizi kutsasın.
- Miden nasıl? - İyi.
Bir bakayım.
- Harika görünüyor. - Söylemiştim.
Ölmüş olmalıydın.
- Ne diyorsun Tenten? - Bence yemeliyiz.
Bunu yaparsak asla eskisi gibi olamayız.
Bir tür komünyon gibi. Onların ölümü, bizi yaşatıyor.
İnsanlar anlayacaktır.
Bununla kesebiliriz.
Pekala. Ver şunu.
Kesmesi çok zor.
Et neredeyse donmuş. Bu parçayı yiyeceğim.
Biri şunu alsın.
Biri şunu alsın ve yesin. Haydi!
Söylemiştim, karnımda et varsa, bir şeyler yaparım diye.
Neredeydin?
- Kızkardeşimden almadın ya? - Hayır.
Bir kadın değildi. Kim olduğunu bilmiyorum.
Ötekiler nasıl yiyor?
- Teker teker. - Güzel.
Elimden geleni yaparım. Güçlüyken, güçlüyümdür.
Değilsem, sıra sende. Tanrım, çok güzeldi.
Orospu çocuğu! Bensiz mi gittiler?
Yemeden gidemezsin.
- Kuyruğu aramaya gittiler. - Aküler! Telsizi çalıştırmak için!
Artık onları göremiyorum.
Şuna bak!
Bugün tırmanıcıların bize dönmesi için dua edeceğiz.
- Sen de dua et Fito. - Söylemiştim, ben agnostiğim.
Yüce Meryem, merhamet sende, Tanrı seninle birlikte.
Kadınlar arasında sen kutsanmış olansın ve rahminin meyvesi...
Ye şunu. Ye!
Sence iyiler mi?
Hayır. Üzerindeki giysilerle...
Dün gece eksi 35-40 derece olması lazım. Ölmüşlerdir.
- Güneş. - Hayır, hayal görüyoruz.
Ne...?
Güneş. Şükürler olsun!
Bakın! Uçaktan bir koltuk!
Çok ağır. Yardım edin!
Hazır mısınız? Haydi!
Yanmış olmalılar.
Sen ne yapıyorsun?
Annesi için cüzdanı ve eşyalarını alıyorum.
Burada daha çok var.
Bu kayıpların yerini gösteriyor. Toplam üç kişi.
- Ayaklarım donmaya başladı. - Geri dönmeliyiz.
Bir şey denemek ister misiniz?
Temizledikten sonra bile niye o kadar kötü kokuyor?
İltihap yüzünden. Bu gece tekrar temizlerim.
Bu kadar üzgün durma Roberto. Alberto'dan ders al.
Hiçbir şey onu durduramıyor.
Ütopya peşinde koşmak için Roma Kilisesine sırtımı döndüm.
Senin adına sevindim Alberto.
Bana gelince, adım Frederico Aranda ve geri döneceğim.
Federico'nun durumu nasıl?
Kangreni var galiba. Alberto'da var eminim.
Şuna bakın! Şuna bakın!
Dikkat edin!
Ölmemişler Roberto. Her şey mümkün.
Orada kanattan bir parça vardı. Kuyruk yukarılarda olmalı.
Plan şu. Kuyruğu arayacak bir ekip seçeceğiz.
- Ben giderim. - Ben de.
En büyük payı ve en sıcak giysileri ekibe verin.
Bir hafta sonra aküleri bulup, vericiyi çalıştırmaya gideriz.
- Yukarısı çok soğuk oluyor. - Tekrar yapamam.
Ben de.
Bana daha çok para lazım.
Al.
Keşke her gece ateş yakabilsek
ve biri gidip, pizza alsa.
- Sen gidersen ısmarlarım. - Lütfen. Sen git, ben ısmarlarım.
Bence Tanrı bizi korudu. Sizce de öyle değil mi? Bir tür kader gibi?
Ben bir tür kaderi hissediyorum.
Hepinizin bilmesini istiyorum ki...
ölürsem size izin veriyorum...
Beni yiyebilirsiniz.
Keşke birileri bunu duysa!
Otur Antonio.
Coche, keşke çello çalsaydın!
- Ne? - Bir karar verdim.
- Neye tatlım? - Bir bebek daha istiyorum.
Bu deneyim... Hayat mucizesini derinden hissetmemi sağladı.
Sorun bu değil hayatım. Sorun yemek yememen.
Yemezsen, nasıl hayatta kalacaksın?
Haklısın.
Biraz yiyeceğim. Yapacağım.
Yarın yiyeceğim. Evet. Yarın yiyeceğim...
Tanrı seni korusun.
- Herkes nerede? - Bilmiyorum.
lşığı şu tarafa tut.
Çığ!
Göremiyorum!
İyi misin? Kim bu?
İmdat!
- Burada biri var! Burada biri var! - Haydi, haydi, haydi!
Dayan!
Ben... Lilliana! Yardım edin! Karımı çıkarmama yardım edin!
Lütfen onu şimdi benden alma!
Nefes alıyor. Nando!
- Kazmaya devam et. Lütfen, Nando! - Çıkart onu!
Çek! Onu dışarı çek!
Sekiz ölü var. Sekizimiz öldü.
Dışarı çıkamayız. Tipi var.
Bakayım.
Dinle, bugün Rafael'in doğumgünü.
- Ee? - Doğumgününü kutlamalıyız.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sevgili Rafael
Mutlu yıllar sana
Dilek tut.
Dilek mi?
Bunun bitmesini diliyorum.
- Hala kar yağıyor. - Bu bir tipi.
Buna inanmayacaksınız.
- Neye? - Bugün benim doğumgünüm.
Mutlu yıllar sevgili Carlitos
Hepinizi çok seviyorum.
Mutlu yıllar sana
Benim dileğim... dileğim...
Bu gece, yaşayanlar ve hayat için tespih duasını okuyalım.
Bir uçak kazası, açlık ve bir çığdan sağ çıktık...
Bu gece dalga geçmek yok Fito. Bizimle dua etmelisin.
Ben tespih duası falan okumam Carlitos. Ben agnostiğim.
- Bu da ne? - Tanrım, başka bir çığ!
Yüce Meryem, merhamet sende, Tanrı seninle birlikte.
Kadınlar arasında sen kutsanmış olansın ve rahminin meyvesi de...
lşık.
Günaydın Carlitos.
Günaydın dostlarım. Bugün ne biliyor musunuz?
- Hayır. Ne? - Bugün babamın doğumgünü.
Babam bir sanatçı, bir ressam ve biraz çılgın.
Şimdi içimde, onu tekrar göreceğime dair bir his var.
- Hissediyor musunuz? - Neyi?
Tanrı'yı. Tanrı bugün her yerde.
Buradayım! Buradayım!
Ölüler buradaydı. Şimdi karlar altındalar.
Cenaze türünden görecekleri tek şey bu.
- Eduardo için endişeleniyorum. - Neden?
Morali bozuluyor.
- Ne zaman gidiyoruz? - On beşinde.
- On beşi geçti. - Gelecek ayın on beşinde.
Daha çok var.
Kış sona eriyor, geceler kısalacak. Bir şansımız olabilir.
- Neden ağlıyorsun? - Çünkü Tanrı'ya çok yakınım.
Bir şey yok.
Çok güzel.
Uyanın lütfen.
Herkes uyansın.
Adım Federico Aranda ve size söylemeliyim ki
Alberto Antuna, cesur bir genç, öldü.
21 yaşındaydı.
Onlara sonsuz huzur bahşet Tanrım.
Sonsuz nur üzerlerine yağsın. Huzur içinde yatsınlar. Amen.
50. GÜN
- Bu yiyecek yeter. - Birkaç gün daha beklemeliyiz.
- Neden? - Daha sıcak olacak.
Bekledim. 1 5'i ve 16'sında hava iyi değil dedin.
Dört haftadır seni bekliyorum. Çantanı tak, artık yeter.
Pekala.
Nasılsın Federico?
Çok iyiyim Nando. Yolculuk için bol şans.
Sağol. Yemek yemediğini söylediler Javier.
Buradan kurtulman artık sana bağlı.
Belki...
Karını unut! Unut onu! Yaşayan çocuklarını hatırla!
Yiyecek misin?
Yiyeceğim.
Güzel.
- Kendine iyi bak. Benim için dua et. - Ederim.
Kuyruğu bulup, aküleri getireceğiz.
- Ya bulamazsanız? - Devam ederiz.
- Nereye? Dağlara mı? - Kuyruğu bulacağız.
- Telsizi çıkardın mı? - Az kaldı. Tel çok var.
- Bir yolunu buluruz. - Peki Eduardo, bunları gördün mü?
- Ufak ayakkabılar. - Ufak kırmızı ayakkabılar. Bunu al.
Bunlar tekrar bir çift olduğunda eve döneceksin. Tamam mı?
Pekala. Gidelim!
Vericileri nerede öğrendin?
Öğrenmedim. Kuzenlerime müzik setlerini kurmada yardım etmiştim.
- Şimdi telsizci oldum. - Hayatlarımız buna bağlı.
Sana soran oldu mu? Beni kızdırma! Zaten duygusalım.
- Haydi. Onu rahat bırakın. - Gidelim.
Görene kadar bekleyin... Buna inanmayacaksınız!
Çikolata!
Kazaklar!
Temiz iç çamaşırı!
Okumadığım bir çizgi roman!
Diş macunu!
Çok lezzetli!
Bu harika bir haber.
Belki yarın da yürümeye devam etmeliyiz.
Ne? Aküleri alıp, SOS sinyali göndereceğiz. O kadar.
Bunca zaman kuyruk üç saatlik mesafedeymiş.
Belki de Şili'ye kadar yürümeliyiz.
Ne? Saçmalıyorsun. Teçhizatımız yok. Ölürüz.
Hayır, aküleri geri götürüp, SOS vereceğiz. O kadar.
Bir, iki, üç...
Bu işe yaramayacak.
- Bilmiyorum. - Yürümeliyiz...
Dağlarda yürüyerek kendimi öldürmem. Bu aptalca...
Pekala. Planımız şu.
- Telsizi buraya getireceğiz. - Biz telsiz bağlayamayız.
- Roy'u getiririz. - Gitmek istemiyorum.
- Telsizden bir şey anlamıyoruz. - Ben de!
Bu tellerin ne olduğunu bilmiyorum! Sadece bir müzik seti kurmuştum!
- Kitapçığımız vardı. - Sen gideceksin!
Sen al. Benden zekisin!
Karda oraya gitmek istemiyorum. Gitmek istemiyorum!
Daha ne kadar kaldı? Uzun zamandır yürüyoruz!
Hiç gücüm kalmadı, biliyor musunuz? Kendimi hasta ve güçsüz hissediyorum.
- Keşke çenesini kapatsa. - Bu senin fikrindi.
- Dikkat et! - Üzgünüm.
Başka bir şey yak.
Yakında hava kararacak. Sıcak tutmak için bunu bacaklarıma saracağım.
- Lanet olsun! - Sen yaptın.
Neden vazgeçmiyorsun? Bir ateş yakarız.
Tenten, bir ateş yakalım.
Bunlar işe yaradı. Bir böcek kadar rahatım.
- Ne yapmalıyız? - Telsizi tamir etmeliyiz.
- Ya yapamazsak? - Çalışmaz.
- Çalışırsa, sayende olmayacak! - Ben asla...!
Çalışmazsa o zaman ne yapmalıyız? Tenten?
Bilmiyorum. İkiniz ne karar verirseniz.
Bay İsviçre!
- Telsiz çalışmazsa, biz de... - O dağlara tırmanmam!
O halde sensiz giderim.
Ölürsün. Donarak ölürsün.
Hayır, ölmem. Burada bundan uyku tulumu yapacak kadar var.
YUKARI ÇIKIN 18 KİŞİ HALA HAYATTA
Şuna bak! Bak.
Şu pastaya bak.
Doğru yönde mi gidiyoruz?
Sanırım.
- Haydi gel! - Yapamıyorum!
- Yapabileceğini biliyorsun! - Bırakın beni!
Devam etmeliyiz! Karanlıkta buna yakalanırsak, ölürüz.
- Devam edin! - Roy'a ne olacak?
Devam edin. Roy'u uçağa getiririm!
- Kışın bitmediğini söylemiştim! - Bırak beni!
- Haydi! - Yürüyemiyorum!
Seni taşıyamam. İkimizi de öldürürsün!
Yapamıyorum!
Yapamıyorum da ne demek? Seni bok herif!
Yapamayacağını söyleme bana! Kalk ve 10 adım yürü.
- Kalk ve yürü! - Tamam!
Onlar!
- Telsiz çalıştı mı? - Hayır.
- Nando nerede? - Bilmiyorum.
Haydi! Haydi!
- Al! - Sağol.
Onu görmediniz mi? Federico ölmüş!
61 . GÜN
- İşe yaramıyor. - İşe yaramıoyor ne demek?
Uyumaya çalış.
- Durumu kötü. - Nesi var?
Şaşırdın mı? Bir insan ne kadar süre böyle yaşayabilir?
Carlitos uyku tulumu hazır dedi.
- Hayır. - Evet. Gitme vakti geldi.
O fırtınada neredeyse ölüyorduk. Kış sona ermedi! Dinle beni.
Sende irade var, bende de beyin.
Bence tulum bitene kadar bekle.
- Tulum hazır! - Hazır değil!
Rafael öldü.
Gitme vakti geldi Roberto. Yoksa hayvanlara dönüşeceğiz.
Tamam.
Ayakkabı hala bende!
Benimki de bende.
- Tanrı seninle olsun. İyi olacaksın. - Sağol.
- Bekleyin! - Carlitos, bırak gitsinler.
Dün gece bir rüya gördüğümü söylemeyi unuttum, müthiş bir hayaldi.
Yeşil tarlalar ve çiçekler gördüm. Ot kokusunu alabiliyordum.
Yolculuğunuz başarılı geçecek.
Pizzayı unutmayın!
Gel bakalım.
Yukarısı kamp yapmak için iyi bir yere benziyor.
Galiba burası zirve.
- Belki bir yere gidiyordur. - Dikkat et.
Yardım edin lütfen!
Sen de düşersin!
Dayan! Bana kemeri ver!
Seni yakalayacağım. Bekle!
Dayan!
Tutuyor musun?
- Dayan! - Seni tutuyorum.
Çabuk ol!
- Tutuyor musun? - Evet.
- Çabuk ol! - Dayan!
Beni yukarı çek!
Bana tutunmaya çalış. Kendini çek! Üstümden geç!
Ne düşünüyorsunuz? Öteki tarafı deneyelim mi?
- Hazır mısın Roberto? - Şu çizgiyi görüyor musunuz?
- O bir yol. - Hiçbir şey göremiyorum.
Görebiliyor musun Tenten?
Bir çizgi görüyorum. Ama yol mu bilmiyorum.
- Bence geri dönmeliyiz. - Geri mi?!
Evet. Bu dağ çok yüksek.
- Dönersek ne yapacağız? - Yola doğru gidelim.
- Belki yoldur, belki değil. - En keskin gözler bende. O bir yol.
- Ben geri dönüyorum. - Ben devam ediyorum.
- Ne yapacaksın Tenten? - Bilmiyorum.
Şuna ne dersin? Eşyalar seninle kalsın, biz zirveye çıkıp, bakalım.
- Bizi bekler misin Roberto? - Tamam.
Sonra geri döneceğim.
Bir vadi, bir nehir göreceğim.
Yeşil ağaçlar ve tepeler göreceğim.
Geri dön ve Canessa'yı getir. Her şey düzelecek de.
Yukarıya çıkıp, kendisinin görmesini söyle.
- Nando zirvede. - Sen oraya çıktın mı?
Hayır ama muhteşem diyor.
Dinlenmeliyim.
Dağlar! Sadece dağlar.
İşimiz bitti!
İşimiz kesinlikle bitti!
Hayır, bitmedi.
Şu dağların arasında bir yerde yeşil bir vadi var.
Şu dağları görüyor musun? Üzerlerinde kar yok.
En az 50 mil uzaktalar. Sence 50 mil yürüyebilir misin?
- Gerekirse, yürüyeceğiz. - Ben yapamam.
- Evet, yapabilirsin. - Yapamam.
Senin kadar güçlü değilim.
Bu kadar uzun süre, bu şekilde hayatta kalmak ne? 70 gün?
Buraya tırmanışımız? Bunlar ne, biliyor musun?
İmkansız. İmkansız ve biz başardık.
Biliyorum.
Böyle bir günde insan olduğum için gurur duyuyorum - sağ olarak!
Bunu görecek kadar yaşadığım
ve böyle bir yeri görünce anladığım için!
Seni seviyorum dostum! Bak!
Muhteşem.
Bu Tanrı.
Bizi tüm taşların üstünden taşıyacak, yemin ederim! Yemin ediyorum.
Tenten'i alalım. Onu uçağa geri yollayıp, fazla erzağını alalım.
Görüyor musun? Güneşin nerede battığını görüyor musun?
Orası batı.
Ve batıda Şili'nin yeşil vadileri var.
Öleceğiz, biliyor musun?
Belki. Ama öleceksek, yürürken öleceğiz.
Bol şans!
Eve dönüyoruz!
Ve böylece kurtulduk.
Nando ve Canessa Andları aştı ve biz kurtulduk.
Sonra bir grup geri döndü ve cesetleri gömdü.
Mezarın yakınında kabaca taştan bir mihrap yaptılar
ve üzerine demir bir haç yerleştirdiler.
Size anlatabileceğim başka bir şey yok.
Büyük bir deneyim bizi bir araya getirdi.
Bu film, dağda ölen 29 insana
ve kurtulan 16 kişiye adanmıştır.
Çeviri: (H.B.S) TuRco LoBiTo