Abigail.
Leer nou 's dat je moet komen als je geroepen wordt.
Daar ben je dan.
Toen ik 'n jonkie was, ging ik heel graag naar de les van Cornelius.
Ja, papa.
Door hem gedraag je je nu tenminste. Je klimt geen bomen meer in.
Ja, papa.
- Tot straks. Ik hou van je. - Ik ook.
Mama, ze laten niets voor me over.
Je moet gewoon sneller worden, Roland.
Ik ben Roland niet. Ik ben Russell.
Dat kan niet, die is naar de jonkiesles.
Les?
We zijn er bijna.
Cornelius heeft 'n verrassing voor ons en nu kom ik door jou te laat.
Sta stil, Edgar. Ik ben bijna klaar.
- Krijg ik niet eens 'n kusje? - Geen tijd, ik kus je wel als ik terugkom.
Raad 's? Je raadt 't vast nooit.
Ik mocht mee van oom Cornelius, maar jullie zijn laat
dus is hij 't vast vergeten en kan ik de grote verrassing wel schudden.
Waar bleven jullie toch?
- M'n vader. - Moeder.
Geen ontbijt.
Kom op, opschieten.
Zeg tegen oom Cornelius dat jullie niet door mij te laat zijn.
Gelukkig, hij is ergens mee bezig.
Weet ie dat we te laat zijn?
Waar is Cornel...
- Hij doet 'n experiment. - Vast voor de grote verrassing.
Daar ben ik dol op. Kom mee.
Geen stap dichterbij.
Jonkies, daar komt ie.
Hij vliegt echt.
Hij komt hierheen.
En, heb je niets te zeggen?
- Sorry dat we te laat zijn. - Nee, hiervan.
Mijn levenswerk. Het flappervleugelding.
Het is natuurlijk maar 'n proefmodel.
Ik bouw hem nog op ware grootte.
- Prachtig, Cornelius. - Russell, je mond hangt open.
Ik wil hem nu vliegen, toe.
Doe niet zo dom. Dan stort ie neer.
Correct, Abigail. Het is veel te breekbaar voor jonkies.
Ik had het niet over mezelf.
We doen 't nog een keer.
O, help. Jonkies.
- Ik pak hem wel. - Nee, Russell.
Nee jonkies, het is breekbaar.
M'n boeken.
Abigail, niet doen.
Een ramp.
Pak hem, oom Cornelius.
- Hij gaat langzamer. - Hij gaat die kant op.
Ik heb hem.
ZWAARTEKRACHT
Oom Cornelius, uw mond hangt open.
Goeie genade.
Kijk nou wat je gedaan hebt.
Er zijn momenten dat je in de wetenschap te maken krijgt met...
tegenslag.
Dit is zeker zo'n moment?
Door ons is de grote verrassing eraan.
Nee, door jullie is maanden werk eraan.
De grote verrassing komen we tegen op de wandeltocht.
Geef me kracht.
Laten we opschieten voordat we nog meer tegenslagen krijgen.
- Doorstappen, jonkies. - Wacht op ons.
Links rechts, links rechts.
- Ik ben klaar. - Kom op, jongens.
Michelle, niet die kant op.
Dat gebied is verboden.
- Waarom, oom Cornelius? - Daar gaat de les vandaag niet over.
Kom mee, jonkies.
Vandaag praten we over planten.
We zullen zien dat alles wat we nodig hebben, hier in Dapplewood groeit.
Wat is dat, jonkies?
Ik weet 't. Een wilg.
Wisten jullie dat z'n schors goed is tegen reumatiek?
Oom Cornelius, wat is reumertiek?
Reumatiek.
Daar gaan je botten van pijn doen als 't vochtig weer wordt.
Alweer correct.
We lopen verder het pad af,
- en let op de planten. - Knap hoor.
Geef terug.
Jonkies.
We gaan meteen naar huis, als jullie niet willen opletten.
Toe nou.
- We zullen braaf zijn. - Kom maar mee dan.
Er is 'n hoop te zien.
- Ik loop voorop. - Dat doe je altijd.
Niet zo snel, Abigail.
Wat doe je nou?
Je loopt al lang genoeg voorop. Ik ben aan de beurt.
Helemaal niet. Je weet niet waar ik heen ga.
Maar wel waar ik heen ga.
Wacht nou.
Russell, waar heb je ons heengebracht?
Weet ik veel.
Wat een rare grond. Hij is hard.
En hij ruikt gek.
Jonkies, weg daar.
Kom onmiddellijk van de weg af.
Jonkies.
Snel.
Russell, je mag je een gelukkige egel prijzen.
Het komt zelden voor dat 'n jonkie 't overleeft als ie in aanraking komt met 'n...
- Een monster? - Dat is 'n goede benaming.
- Wat was dat dan echt? - Waar kwam het vandaan?
Stel niet zoveel vragen. Je mag hier niet meer komen.
- Wanneer komt 't? - Zijn we er al?
Ja, ik geloof dat dit het goede pad is.
Klaar?
Hier is de grote verrassing.
Een boot.
- Gaan we erin varen? - Natuurlijk. Stap in.
- Ik mag sturen. - Doe niet zo dom.
- Je laat ons alleen zinken. - Niet waar.
- Laat me 't proberen. - Rustig, jullie twee.
Iedereen mag 't proberen.
Spring erin, Edgar.
Toe maar.
Goeie genade.
Goed. Abigail en Russell, jullie gaan eerst peddelen.
Nee. Zo komen we nergens.
Nu samen.
Roei, roei.
Goed zo. En roei. Veel beter zo.
GIFGAS
Gas. Ik moet hulp gaan halen.
Straks verlies je mijn peddel ook nog.
- Ik vind hier niets aan. - Wat leuk.
- Jonkies, ik zeg 't nog één keer... - Ga opzij.
Zwem naar de kant.
Abigail, jouw optreden had ons het leven kunnen kosten.
En wat jullie betreft, ik heb in al mijn jaren nog nooit zo'n ongedisciplineerd...
Wat is er?
Er is iets mis.
Het is veel te stil. We moeten snel naar huis.
- Maar we zijn helemaal nat. - Nu meteen.
O, wat erg. Nu ook hier.
Wat is er gebeurd? Waar is iedereen?
Mama, papa.
Hou haar tegen, het is gevaarlijk.
Mama, papa! Waar zijn jullie?
Michelle, wacht.
Mama, ben je er?
Wacht Michelle, dat is gevaarlijk.
Nee, er hangt daar een dodelijk gas binnen.
- En Michelle dan? - Wacht even, ik verzin wel iets.
- We wachten niet. - Bedek je mond.
Adem het gas niet in.
Voor één keer ben ik blij dat je niet geluisterd hebt.
Ze moet gered worden. Snel, we brengen haar bij mij thuis.
- Heb jij je moeder gevonden? - Nee.
Alleen haar schort.
Dan zijn wij de enigen die er nog zijn.
Ik had zo'n haast vanochtend.
Ik heb m'n moeder geen kusje gegeven.
Hebben jullie goed nieuws?
Mogen we hier blijven vannacht?
Natuurlijk.
Wat is er thuis gebeurd?
Ik hoopte dat ik dit jullie wat later kon vertellen.
Lang geleden, toen ik 'n jonkie was,
woonde ik in Willowbrook, heel ver hiervandaan.
Op een winteravond luisterden we naar 'n verhaaltje
toen we dat geluid hoorden.
We moesten snel naar buiten.
Ik was het eerst bij de deur, en toen zag ik ze.
De mensen.
We ontsnapten.
Maar vader en moeder
niet.
Ik kon niets doen voor mijn vader en moeder.
Maar jullie kunnen wel iets doen voor Michelle.
- Wij, Cornelius? - Ik heb speciale planten nodig.
Ogentroost om de pijn op d'r ogen te lenigen.
Haar longen zijn er ernstig aan toe, haal dus veel longkruid.
- Maar alles in onze wei is dood. - Zoek dan 'n andere.
- Een andere wei? - We moeten wel.
Je hebt maar twee dagen de tijd.
Ze moet de kruiden krijgen voor 't volle maan is,
anders is 't te laat voor Michelle.
- U komt toch wel mee? - Ik durf haar niet alleen te laten.
- Moeten we dan alleen gaan? - Nee, jullie hebben elkaar.
Je moet vroeg weg, ga maar slapen.
Als je droomt, droom dan maar dat Michelle en Dapplewood beter worden.
- Is de zak al vol? - Ik heb nog plaats in mijn broekzakken.
Het is geen picknick, hoor.
Pak maar iets nuttigs in.
Ik begin al honger te krijgen.
Moeten we dit ook meenemen?
- Ik ben klaar. We gaan. - Wacht even.
Volgens mij vergeten we wat, ik ga niet graag onvoorbereid.
Bedoel je dit soms, Edgar?
Cornelius! Uw kaart.
Hiermee kom je aan de rand van het woud Dapplewood.
Dan moet je het verder zelf doen.
Blijf wel bij elkaar.
Ik kan jullie nog maar één raad meegeven.
Blijf bij de mensen uit de buurt en probeer samen te werken.
Veel succes, jonkies.
Michelle rekent op jullie.
Zijn we voor vandaag al niet ver genoeg gekomen?
Kijk naar de maan. We moeten die planten brengen voor 't volle maan is.
We moeten vannacht nog zo ver mogelijk komen.
Maar het is gevaarlijk daar.
We kunnen nergens schuilen.
Goed, als je dat een beter idee vindt,
dan rennen we naar die boom en bespreken dan wat we gaan doen.
Klaar? Gaan.
Wacht even.
- Ik kan niet meer. - We kunnen nu niet uitrusten.
Jij hebt makkelijk praten. Jij draagt onze spullen niet.
Geef maar hier dan.
Abigail, praat niet zo hard.
Ik ga...
- Klimmen? - We kunnen niet omhoog graven.
Zie je haar al?
Gelukkig klim jij niet zo snel.
Snel, wegwezen.
Snel, onder die stam.
Dat was op het nippertje.
Ga weg.
Edgar, gaat 't?
Zo is 't genoeg. Dat was de laatste keer dat je ons in gevaar hebt gebracht.
- Van nu af aan zeg ik... - Je hebt gelijk.
Ik heb 'n fout gemaakt.
Bedankt dat je me gered hebt.
En ik dan? Ik heb je val gebroken.
Jij ook, Russell.
Nu dat opgelost is,
zitten we alleen met 't probleem dat we hopeloos verdwaald zijn.
Als iemand het spoor weer weet terug te vinden, ben jij dat wel.
En ons eten dan? Bijna alles ligt over de heide verspreid.
Dat vind jij wel weer. Daar ben je altijd goed in geweest.
Dat klopt.
Na alles wat er gebeurd is, hebben we 't ergste vast gehad.
Ik hoop het wel.
Weet je, soms wou ik dat ik dapper was,
zoals jij.
Dat ben je ook. Welterusten.
Misschien weten zij wel waar er een weide is.
Broeders en zusters.
Wat een trieste dag vandaag.
Er is er een uit onze kudde naar 'n mooiere wereld vertrokken.
Pardon.
- Mijn vrienden en ik zijn de weg kwijt. - Stil maar, kindje.
We zijn ook de weg kwijt in al ons verdriet.
- Amen, broeder Phineas. - Maar waarlijk, waarlijk,
't eind dat ons allemaal opwacht, is te vroeg gekomen voor onze gevederde broeder.
Hij is omgekomen door een duistere plaag.
Duister.
Hoe noemen we die duistere plaag?
Gele draken.
Gele draken hebben ons moeras uitgedroogd
en hebben van onze broedplaats een modderig kerkhof gemaakt.
- Waar kakelt ie over? - Er is iemand dood.
Dus, broeders,
komt dichterbij en brengt uw laatste groet aan onze overledene
Bosworth.
Vaarwel, moeder.
Bosworth. Mijn zoon.
Wacht. Het hoeft niet zo te gaan.
Nee? Is er 'n sprankje hoop?
Er is 'n sprankje hoop. Broeders en zusters, we kunnen Bosworth redden.
Russell, ga 'n paar takken zoeken. Abigail, we gebruiken de streng die je hebt ingepakt.
Bosworth, je bent terug.
Hij is terug.
Er wordt vandaag feest gevierd.
- Jullie blijven toch wel? - Ja, hoor.
- Is er iets anders dan wormen te eten? - Dat gaat helaas niet.
We moeten voor vanavond een weide vinden.
Zijn jullie op pelgrimstocht? Er ligt daarginds 'n glorieuze weide.
Maar dan moet je wel langs de gele draken.
Dat is de tweede keer dat u het daarover hebt.
- Zijn ze net zo eng als dat klinkt? - Erger nog.
Het zijn enorme monsters die vuur en zwavel spuwen.
We kunnen prima voor onszelf zorgen.
Dat geloof ik graag, jullie hebben Bosworth gered.
Als jullie dapper zijn, is dat de enige weg die jullie kunnen gaan,
langs 'n vervloekt gebied waar mijn kudde niet eens overheen vliegt.
Het zijn de gele draken.
Russell, 't is geen goed moment om je op te rollen.
Misschien wou hij ons helemaal niet opeten.
Nee, maar die daar wel.
Trek je maag in.
Wriemel harder.
Ik verdrink.
Edgar, sta op.
Wat een vreemde plek.
- Ik vind het maar eng. - Het is maar 'n ondergrondse gang.
Ja, en jij bent 'n mol.
Doe maar alsof je thuis bent, ook al stinkt 't.
Zo helpen we Michelle niet. We moeten verder.
Luister, wat is dat voor geluid?
Waar zitten we nu weer?
Weet ik niet, het staat er niet op.
Het is voorbij. Nu vinden we het nooit meer.
Zeg dat nou niet. Michelle rekent op ons.
Op die heuvel zien we 't vast beter.
Wie weet waar we zijn.
De weide.
Het is ons gelukt.
Nu alleen de ogentroost...
Bedankt!
Waarom doe je dat nou? Geef terug.
Gaat 't, Edgar?
Ik dacht dat er bij mij thuis ruw gegeten werd.
Ik heb hem het eerst gezien.
Muizen zijn allemaal hetzelfde. Gierige laffe beesten.
Wie helpt er ons nou de kruiden zoeken?
Misschien vallen ze wel mee na het eten.
Zolang kunnen we niet wachten.
Laat los. Wat doe je nou?
Hé, wat denk je wel dat je...
Ik heb je toch geen pijn gedaan toen je me omlaag gooide?
Pijn? Nee hoor, het gaat prima.
Je komt hier niet uit de buurt, hè?
Nu komt de aap uit de mouw. Ze komen alleen ons eten stelen.
Nee, we zoeken longkruid en ogentroost.
- Leugenaar. - Het is waar.
We moeten een zieke das thuis helpen.
Nog meer leugens. Waarom zouden 'n mol, 'n muis en 'n egel
een stinkende gemene wormen-etende das willen helpen?
Michelle is dat niet. Ze is 'n vriendin van ons.
Je kunt ons echt niet tegenhouden.
Uit de weg.
Russell, Abigail, doen we dit samen of niet?
Wacht op ons.
- Ik ben trots op je. - Kijk 's hoeveel ogentroost.
Ik wil nog wel 's zien hoe je aan het longkruid komt.
Dat is nog nooit iemand in Oakdale gelukt.
Maar jullie drie vast wel.
Inderdaad. We hebben al 'n plan.
Nietwaar, Edgar?
Precies een egel. Een grote mond en geen hersenen.
Luister maar niet naar Waggs. Hij zoekt altijd ruzie.
Wacht 's. Ik weet hoe we erbij kunnen komen.
Met de hulp van 't flappervleugelding van Cornelius.
Russell, wat slim van je. We vliegen naar de top van de klif.
- Meen je dat nou? - Je hoorde ze toch, Willy.
Ze slaan hun klauwtjes uit en vliegen als vogeltjes.
Lach maar, we zullen je 's wat laten zien.
Het lijkt erop dat het gaat lukken.
Op je plaats.
Slinger de bovenvleugels aan.
We vliegen.
Het is ze echt gelukt.
Ik zet de vleugels vast.
We zweven. Edgar, sta klaar om 't longkruid te grijpen.
Laat maar, Edgar. Ik doe 't wel.
- Pas op, Abigail. - De wind wordt sterker.
Russell, doe iets.
Ik kan me niet vrijmaken. Jij moet haar redden.
Hou vol, ik kom eraan.
Ik hou 't niet meer.
Iedereen in orde?
We moeten 't nog 's proberen.
Het heeft geen zin meer, het longkruid is weg.
- Het is mislukt. - Nee, hoor.
Kijk, we hebben 't.
- O ja? - Ze hebben 't.
Wat was je dapper, Edgar.
Kijk, het land van de gele draken.
Cornelius ziet graag waar we geweest zijn.
Abigail, je staat in m'n licht.
Het is Abigail niet. Kijk.
Hou je vast.
Waar zijn we?
Precies waar we willen zijn.
Kijk, de wilg van onze wandeltocht.
We zijn thuis.
Vooruit.
M'n jonkies, jullie zijn terug.
- Heb je de kruiden? - Ja, hoe gaat 't met Michelle?
Bergafwaarts. Ik moet haar de kruiden meteen toedienen.
- Hebt u iets van onze ouders gehoord? - Nee, het spijt me.
- Wat was dat? - We gaan kijken.
Er staat iemand buiten.
Cornelius, kom snel kijken.
Niet weer.
- Daar komt het gas. - We kunnen nog ontsnappen.
Via de achterkant.
Kom mee.
Toe maar, kereltje.
In al mijn jaren...
heb ik nooit...
Goed, dit gebied is opgeruimd.
- Alsjeblieft, Edgar. - Gelukkig maar.
Hierheen, Cornelius.
- Waar brengen jullie me heen? - Naar een veilige plek.
Zijn we op tijd?
Dat weten we morgenochtend.
Hoe dan ook, jullie hebben je best gedaan.
O, lieve Michelle.
We zijn te laat.
Nee, lieve jonkies. Jullie hebben alles gedaan wat je kon.
Al het mogelijke.
Mijn lieve Michelle.
Oom Cornelius?
- Waarom kijkt u zo bedroefd? - Lieve hemel.
- Je bent helemaal beter. - Michelle, lieve kind. Je bent in orde.
Natuurlijk ben ik in orde. Ik heb gewoon lekker lang geslapen.
Hé, wat is dat?
Goeie genade.
Mijn flappervleugelding.
- Dat hebben wij gebouwd. - Echt waar?
Maar hoe is het dan hier gekomen?
- We hebben ermee gevlogen. - Fantastisch.
Nee, verbazingwekkend.
Jullie drie,
jullie zijn zo veranderd de afgelopen paar dagen.
Ik herken jullie nauwelijks nog. Jullie zijn m'n jonkies niet meer.
Jullie zijn opgegroeid.
Kijk, oom Cornelius.
Waar zaten jullie?
- Mama liet ons schuilen in 't bos. - Tot 't weer veilig was.
Papa.
Papa, ik heb je zo gemist.
Oom Cornelius, alle mama's en papa's komen weer terug.
Niet allemaal, lieverd.
Ik zal je mama en papa nooit kunnen vervangen,
maar ik zal m'n best doen.
Toen we vluchtten, was ik zo ongerust over je.
Ben je je sjaal ergens vergeten?
Nee, mama. Dit ben ik vergeten.
Niets zal nog hetzelfde zijn. Klopt dat, oom Cornelius?
Nou lieverd,
als we allemaal zo hard ons best doen voor Dapplewood als je vrienden voor jou,
dan wel.
Ondertiteling Visiontext: Marc de Jongh
DUTCH