Tanuki-san, wil je komen spelen?
Ik ben net aan het eten. - Wat eet je?
Lekkere pruimen. - Geef me een beetje.
0 jee, wat eet jĳ gulzig.
POMPOKO HEISEI TANUKI GASSEN, POMPOKO
We leefden nabij die boerderij.
Nee, niet om eten te stelen van de mensen.
Er zijn altijd veel kikkers, sprinkhanen en muizen in de buurt van sawa's en velden.
Kaki en moerbessen vind je er ook.
Hier is veel meer eten dan in de bergen.
Maar vorige lente werd de boerderij plots verlaten.
Er bleek niemand anders te komen wonen, dus wij maakten het ons nieuwe thuis.
Daardoor was 't afgelopen jaar heerlijk wonen.
Van 'n huis met tuin had ik nooit durven dromen.
Maar op 'n dag...
Normaal vechten we niet om territorium, maar nu hadden we geen keus.
Waar we ook gingen, overal zaten dieren.
We vochten om nesten, en uiteindelijk...
In de herfst van 't 31ste jaar van Pompoko vond de laatste slag plaats op de bouwwerf...
aan de rand van het bos tussen de tanuki's van Tamakyuro.
Gonta, krijger van 't Takaga-bos, leidt 't rode leger.
Seizaemon, blauwe legerleider en nestor van 't Suzuka-bos.
Maar weinigen weten dat alle tanuki's, zodra er geen mensen in de buurt zijn,
zich op twee poten plegen te verplaatsen.
Er werd stevig gevochten, maar niet te lang.
Hoera! Hoera! Takaga! Hoera! Hoera! Suzuka!
Wie er ook wint, iedereen zal verliezen.
Dood de overwonnen tanuki's.
Vandaag verdwijnt 't Takaga-bos. Morgen verdwijnt 't Suzuka-bos.
De tanuki's kunnen nergens meer heen.
Waar kunnen ze naartoe?
Geen plaats! Geen leven!
Wie er ook wint, iedereen zal verliezen. Dood de overwonnen tanuki's.
Dood ze, in 't belang van iedereen.
Als we sterven, wie bidt er dan voor ons? Decimeer de tanuki's.
De overlevenden moeten aan geboortebeperking doen.
Teveel tanuki's betekent problemen. Er is geen bos meer.
Aangespoord door de oude Oroku, gingen de tanuki's kijken en waren verbluft.
Ze zagen dat hun berg verdwenen was, de heuvels waren afgeplat.
Dit is waanzin.
Het is niet het moment om te vechten.
Door de economische groei expandeerde Tokio enorm.
Om aan de onophoudelijke vraag naar woningen te voldoen,
werd zonder nadenken landbouwgrond en bos vernietigd.
In 1967 kondigde de regering het project "Tama, de nieuwe stad” aan.
Het totale gebied beliep 3.000 hectaren voor 300.000 nieuwe bewoners.
Bossen en heuvels werden genivelleerd en velden en oude hoeves vernietigd.
De bouwwerven veranderden het gebied van Tamakyuro volledig.
En dat alles om 'n natuurlijke en rustige woonomgeving te creëren.
Een bouwproject zonder weerga.
De mensen zijn ongelofelijk.
Tot op heden dachten we dat ze dieren waren zoals wij.
Door wat er nu gebeurt, beseffen we dat ze de macht van de goden hebben.
Met deze situatie voor ogen kwamen de tanuki's van Tamakyuro die nacht samen
in de verlaten Manpuku-tempel, diep in de Botamochi bergen.
Er werd unaniem besloten om de 105-jarige abt Tsurugame aan te stellen tot voorzitter.
Dat is de huidige situatie.
Weliswaar zijn we eigenlijk nachtdieren,
maar naargelang van zaken werken we vanaf nu ook overdag.
Ondanks veel verwarring werd besloten het bouwproject te saboteren.
We zijn allemaal akkoord.
De tanuki's verspreidden zich snel. De groepsleiders moeten de details uitwerken.
Eerst en vooral werd gekozen voor 'n vijfjarenplan
om hun vaardigheden te verbeteren en de mensen te bestuderen.
Om de troepen op te leiden,
vroegen ze de "Metamorfoserende Tanuki” van Shikoku en Sado als instructeurs.
Voor deze gevaarlijke trip
boden zich helaas geen vrijwilligers aan.
Alle tanuki's deden alsof ze sliepen.
Dan moeten we wachten tot de jongeren groot genoeg zijn.
Helemaal mee eens!
De McDonald's hamburgers die de voorzitter had gehaald, kregen veel bijval
en zo werd de vergadering toch 'n succes.
VERBODEN TE STORTEN
De leiding besloot 'n tv te plaatsen in de tempel Manpuku om mensen te bestuderen
en op de hoogte te blijven van 't nieuws.
Goedenavond. - Goedenavond.
Maar de tv leidde tot 'n onverwachte situatie.
Voortdurend waren er tanuki's
die in de tempel samenkwamen om overdag naar tv te kijken.
Metamorfose vereist uiterste concentratie, want je celstructuur verandert ogenblikkelijk.
Een groot geschenk van de natuur.
Een iets mindere gave is mimicry, iets wat kameleons kunnen.
Maar buiten ons, kunnen alleen vossen en sommige katten metamorfoseren.
Hé, Gouw.!
Je ziet er zo uit omdat je de basistechniek van de metamorfose beheerst.
Als je maar oefent en het eenmaal doorkrijgt, kan iedereen het.
Tenminste... in theorie.
Om te beginnen geef ik een voorbeeld.
Gebruikt u geen bladeren? - Da's voor beginnelingen.
Da's lang geleden.
Hana ichi monme...
Met de oude Vuurbol Oroku als leraar, werd de kunst van de metamorfose herontdekt.
De studenten gekozen uit allerlei groepen waren enthousiast en boekten vooruitgang.
Goed zo, Shokichi.
Als kind was ik al geïnteresseerd in mensen.
Onze wet verbiedt ons te dichtbij te komen, maar m'n vader zaliger spoorde me juist aan.
Voor metamorfose is zorgvuldig observeren onmisbaar, dus ik vond het ook nuttig.
Alle studenten waren niet even goed.
Eigenlijk waren de meeste zo goed als hopeloos.
Metamorfose vereist 'n strenge training van de geest, het lichaam en de ziel.
Bij vossen is het aangeboren, maar tanuki's zijn van nature lui en sommige leren 't nooit.
Hé!
Ponkichi!
Alle heilige monniken op een rijtje Buitel rond en rond en rond en rond
De training nam me zo in beslag dat ik niet besefte dat m'n jeugdvriendje Ponkichi
liever 'n gewoon leven wilde leiden.
In 't duister ging hij door de pas,
en de maan verscheen achter de bergen.
Een tak van een boom werd zichtbaar in de maneschijn.
Dat is vreemd, zei hij.
Op het moment dat hij dat zei, verdween de tak
en werd hij zichtbaar aan de andere kant.
Wel, wel, dacht de mens, en zei:-
Ik heb me vergist. Er is aan beide zijden een tak.'
En dus verscheen er nog 'n tak.
Plots viel er iets met 'n klap op de grond.
Weten jullie wat er is gevallen? - Een tanuki!
Klopt. Maar waarom viel hij, Gonta? - Hij was onhandig. Ik zou niet gevallen zijn.
Juist. De goede instelling. Sasuke, waarom is de tanuki gevallen?
Hij moest beide handen loslaten.
Goed zo. Wat is de les van dit verhaal, Shokichi?
Ik denk dat we te vaak luisteren naar wat de mensen zeggen.
Dat klopt.
De tanuki's zijn vriendelijk, lichtgelovig en te hoffelijk.
Daarom mislukt ons zo veel. Begrepen? - Jawel, abt Tsurugame.
Stel dat ik zeg...
Tanuki-san, tanuki-san, laten we gaan spelen.
Maar we zijn aan het studeren.
Kijk, jullie zijn er al in getrapt. Dat is schrikwekkend.
Terwijl de tanuki's druk waren met hun studie, liep de winter op zijn einde,
bloeiden de pruimenbloesems en begon 't seizoen van de liefde.
Maar veel tanuki's namen Oroku's waarschuwing in acht
en probeerden ervoor te zorgen geen jongen meer te krijgen
tot de strijd was gewonnen.
Vooral de vrouwelijke tanuki's
onderdrukten hun instincten en weerden de mannelijke aanvallen af.
Intussen vorderde 't bouwproject gestaag.
Bos verdween, de grond werd genivelleerd en 't aantal huizen groeide.
Het maakte de tanuki's kwaad en droevig en ze noemden 't gebied "De dorre hoogte”.
Meneer de postbode, u Het iets vallen.
Dat jaar begonnen de vrouwtjes, die geen kinderen meer moesten opvoeden,
met de lessen metamorfose.
Mannetjes lukte 't slecht om te veranderen in vrouwen of kinderen.
Nu de vrouwtjes meedoen, is dat opgelost.
Ook al veranderen sommige vrouwtjes 't liefst in mannen.
Willen alle mannen wat langer blijven?
Die dag wilde de abt Tsurugame speciaal de mannelijke tanuki's toespreken.
Om de waarheid te zeggen is de deken waarop jullie zitten
een deel van mijn lichaam.
Het zijn m'n ballen. Precies 7,5 bij 15 groot.
En hier is 't bewijs.
De finale test voor hun metamorfose was gekomen.
Net zoals bij autorijlessen werden ze begeleid door ervaren tanuki's.
Die behoeden de studenten voor ontdekking.
Bovenal eist het behouden van de menselijke vorm de meeste concentratie en energie.
De druk en fysieke uitputting toonde zich in opvallende, zwarte vlekken onder de ogen.
In nood namen ervaren tanuki's heimelijk een middeltje om hun krachten aan te vullen.
Zo niet, dan vervielen zelfs zij snel tot hun tanuki gedaante.
Sinds kort gebruiken ze menselijke pepdrankjes, voor hun snelle werking.
Het laatste onderdeel van de test
was het verdienen van 1.000 yen op eerlijke wijze.
Help me!
Deze tanuki's bootsten als team één en dezelfde bouwvakker na.
Deze deed zich voor als bedelende priester.
Deze werkte in 'n bar, maar ze verdronk meer geld dan ze verdiende,
terwijl deze met maar één munt je de jackpot won.
Een luie tanuki stal uit de centenbak van de tempel.
Dat loonde niet dus maakte hij geld van bladeren, maar Oroku had hem door.
Ik zei je dat 't verboden is geld na te maken in de moderne wereld.
Gonta kreeg plots een oproep om naar Takaga terug te keren.
Wat hij daar zag, choqueerde hem.
Meer dan de helft van zijn bos was een "dorre hoogte” geworden.
Gonta was razend.
Hij spoedde zich terug en dwong de abt tot 't beleggen van 'n vergadering.
Daar stelde hij voor om de mensen weg te jagen.
Ik ben er absoluut tegen. - Waarom?
Het is te vroeg. 't Is pas 't 1e jaar van 't 5-jarenplan.
We hebben ons examen al gehaald. We weten genoeg.
En, Vuurbol? Is het verstandig hen te laten doen wat ze willen?
Ze moeten in staat zijn het te doen, maar...
Maar wat? - Ze hebben te weinig ervaring.
Als ze fouten maken, worden ze ontdekt.
Eén vraag, Gonta.
Ik denk dat je dit plan voorstelde omdat je kwaad bent dat jouw bos vernietigd is.
Klopt dat?
Ik zweer dat dat niet waar is. Ik doe het voor het welzijn van alle tanuki's.
Wat bedoel je daarmee?
Vergeet niet dat het Gonta was die het bos Suzuka wou inpalmen.
Zwijg!
Wij tanuki's van Takaga nemen actie.
Als Gonta-san iets doet, ben ik van de partij. - Shokichi, doe je mee?
Dank je wel.
Mannen, 't is te laat om ons nog te stoppen.
Wacht. Stop.
Probeer ons niet tegen te houden.
Voor deze ene keer zal ik mijn geheime techniek uit de doeken doen.
Zelfs als 't mislukt, zal niemand jullie voor tanuki's aanzien de komende vijf dagen.
Wat zullen ze dan zien?
Vossenlijken.
In de zomer van 't 32ste jaar van Pompoko,
leidde Gonta van 't bos Takaga een verrassingsaanval tegen de mensen
samen met tien jonge, transformerende tanuki's.
De oorlog was begonnen.
't Is zover. Ze komen.
Oké! Oké! Oké!
We hebben 't gedaan!
Op de bouwwerf sloeg rond 14.30 uur het noodlot toe.
3 chauffeurs stierven doordat ze werden bedolven, en door 'n ongeval in 'n ravijn.
Twee raakten gewond. Een deel van de huizen werd ook vernield.
Het zicht was beperkt door regenval. Het wegdek zou weggespoeld zijn.
Omdat de ongevallen tegelijk gebeurden, wordt gedacht dat er 'n probleem is
met de uitvoering van de bouw.
De bevolking uit te haar ongerustheid over de wijze van bouwbeheer.
Wacht! Iedereen hier blijven.
Moeten we eerst niet
de laatste eer bewijzen aan de arme mensen die het slachtoffer werden van deze actie?
De abt heeft gelijk.
Laten we één minuut stilte houden voor het offer dat zij brachten.
Helemaal mee eens!
We bidden in stilte.
Tijd om te feesten. Laten we vieren. Het is gelukt.
Gonta.
De triomftocht van de helden.
Het is je gelukt, Shokichi.
Dankzij jullie is er weer hoop.
Dit was nog maar de eerste veldslag.
Kameraden, de strijd is pas begonnen.
We zullen zo veel mogelijk mensen slaan, verpletteren en wegjagen.
Zeg iets, Shokichi. - En dan zullen we bomen planten.
Heel veel kaki-bomen.
Maak haast met kiemen, zaad van de kaki.
Anders gebruiken we onze scharen.
Weg met de mensen.
Dood de mensen.
Kalm aan! Laten we eerst samen deze gedenkwaardige dag vieren.
Eén ding baart me zorgen. - En dat is?
Moeten alle mensen worden gedood? - Uiteraard.
Kunnen we er niet 'n paar in leven laten?
Nee! Mensen zijn onze aartsvijanden. Ze zijn 'n plaag en we moeten ze verbannen.
Het kan dus niet?
Ik heb ook 'n hekel aan ze. Er zijn natuurlijk uitzonderingen...
Nee, maar ik moet ze niet.
Maar... - Maar wat?
Nou... als we ze allemaal verjagen, is er geen tempura meer te eten.
Of gezouten vis.
Of maïs.
Hamburgers. Donuts. Braadkip.
Chips. Kip. - Dat wil ik ook eten.
Waarom laten we dan niet wat mensen over, Gonta?
Het zal wel moeten.
Leve Gouw-kun'. Jonassen'.!
De tempel van Manpuku.
De tuin van de tempel van Manpuku.
Het is 'n nacht vol maneschijn. Kom allemaal naar buiten.
Onze vrienden, Pompoko. Pom, pom.
De overheid kondigde aan dat, ondanks dit incident,
de woningen voor de 10 miljoen inwoners er moeten komen
en dat het project niet wordt stilgelegd.
Een spijtig ongeval.
Gonta, leider van de succesvolle actie, liep tal van breuken op en gescheurde organen.
Zijn herstel zou 'n jaar duren.
Gon-san.
Het humeur van de tanuki's wisselde vaak bij het luisteren naar het nieuws.
Wat de tanuki's weer moed gaf,
was 'n interview met de mensen uit de buurt die schrik hadden van een vloek.
Misschien was de afbraak van de tempel Suwa geen goed idee.
Wat bedoelt u?
Het zal de vloek zijn. De tempelgod strafte hen.
Inderdaad werden veel heiligenbeelden verwijderd.
We brachten offers en 'n priester gaf zijn zegen voor we vroegen
of we ze mochten verwijderen.
Wat zegt u hierop, dr. Mizuki?
Die goden en Boeddha worden aanbeden in deze streek.
Ars men hun beelden verwijdert,
weten ze niet meer waarheen. Geen wonder dat ze kwaad zijn.
Verwacht u niet nog meer vloeken en straffen?
Misschien blijft de berg Hikage intact.
Shokichi en de anderen begonnen aan de volgende operatie.
De eigenaar van de berg Hikage leidde de houthandelaars rond en zei:
"Heb ik al die heiligenbeelden op m'n land?” Hij schudde zijn hoofd, en zei:
"Misschien moet ik wachten” en stelde 't ondertekenen van 't contract uit.
Kumataro, de tanuki die
in de tempel op de berg Umanose verbleef, vermomde zich als de witte vos
uit een van de gekende plaatselijke legendes tijdens een ritueel gebed
voor het verplaatsen van de standbeelden.
Het geluid van de witte vos, dat geleek op een schreeuw,
overstemde de ingehuurde priester
en de ceremonie werd stopgezet. De overheid werd gevraagd
het verplaatsen van de standbeelden en het bouwproject te herbekijken.
De tanuki's verdubbelden hun inspanningen.
Heel veel tanuki's deden mee
en gebruikten hun metamorfosetechnieken in tal van guerrilla-aanvallen.
Kom maar...
Ga weg!
Neem het mee!
Laten we alle restjes en het vuil opruimen.
Het eten!
Laat het liggen.
Scheelt er iets, juffrouw?
Wat scheelt er?
Het gezichtloze spook!
Een monster!
Daar... nu!
Een moord? - Nee. Dat niet.
Is het geen moord?
't Is het meisje... - Het meisje met de hazenlip?
Nee, nee! Nee... Hoe leg ik het uit?
Was het misschien iets zoals dit?
Was ha...
was ha...
Was het iets zoals dit?
De tanuki's vonden het fijn dat de mensen zich lieten bedotten door hun metamorfoses.
Ze vierden het telkens uitbundig.
Maar Gonta herstelde niet zo vlug van zijn kwetsuren.
Zijn liefhebbende vrouw verzorgde hem,
maar hij was heel kwaad dat hij niet kon deelnemen aan de operaties.
Gonta was ook niet blij met de halfslachtige manier van werken.
Het nieuws van gisteren was fantastisch. De agent die we deden schrikken, was op tv in
"De nieuwe spookstad”. De rest van de gasten lachte zo hard
dat hij vuurrood werd en heel kwaad. - Idioot!
En wat dan nog? Zal dat het project stoppen?
Transformeer, maar doe het zoals ik. Ongelukken veroorzaken
en nog mensen doden!
Gon-san!
Wat Gonta zei, gebeurde. Het project werd niet stilgelegd.
Meer nog, de rivier werd dichtgegooid met beton.
Er kwamen wegen op de "dorre hoogte”
en meer bouwmateriaal werd aangevoerd. De bouw van de woonwijk begon.
De vreemde voorvallen op de bouwwerf en in Tamakyuro waren 'n kant-en-klaar item
voor de kranten en de her-programma's. Het nieuws verspreidde zich over Japan en
de tanuki's namen 'n hoge vlucht.
Steen! Papier! Schaar!
In de herfst van 't 32ste jaar van Pompoko
werden de vertegenwoordigers gekozen via een vurig spel van steen-papier-schaar.
Tamasaburo van 't bos Oniga werd gekozen als afgevaardigde naar Shikoku.
Buma van hek moeras Nüzunonù ging naar Sado.
En in de nacht van de volgende volle maan, na het drinken van het ceremoniële water,
verlieten de jongelingen hun geboorteplaats
en begonnen ze vol moed aan hun reis.
Wat is er?
Na het vertrek van hun twee vrienden,
bleven de andere tanuki's
de mensen terroriseren.
De tanuki's vonden de metamorfoses leuk, of ze nu hielpen
om 't project tegen te houden of niet.
Wildemannen! - Papa!
Kunnen we de mensen echt wegjagen door dit te doen?
Ze komen te weten wie we zijn als we een fout maken.
Wat als we doen wat Gonta zegt en echt vechten...
Nee. Eén of twee mensen doden, zal niets veranderen.
De vraag is, kunnen we overleven op deze manier?
Okiyo.
Wat doe je daar?
Scheelt er iets aan je nek?
Ik poseerde voor jou. Ik hoopte dat je zou zeggen dat ik mooi ben.
Oeps, sorry.
Nu doet mijn nek pijn.
Je was mooi. - Te laat.
Maar het is waar.
Geen probleem. Ik deed niet echt veel moeite.
Iedereen houdt van dat lied. 't Is fijn.
Ken je: "Weet Je Waar Je Bent?” - Ja, maar niemand zingt het.
Ken je dat liedje... - Er was een tanuki
op de berg Senba. En de jager...
Mijn opa stierf door een geweer.
Excuseer, dat wist ik niet.
Maar opa werd niet alleen opgegeten. Zijn pels werd verkocht voor heel veel geld.
Jouw vacht is ook mooi.
Ik voel me gevleid als je dat zegt.
Wat is er met dat liedje?
Mijn papa zong het graag. Hij kon ook goed met de bal spelen.
Je vader was een kei. - Ja...
En na het liedje gaf hij altijd een preek.
Waarover? - "Luister goed, allemaal.”
"Zelfs iets onschuldigs als zingen toont de gemene menselijke aard.”
"Eerst schieten ze ons neer en dan maken ze ons klaar om op te eten.”
Wil je met de bal spelen? - Kun je het goed. Okiyo?
Redelijk.
Oké dan.
Weet je waar je bent? - In Higo. Waar is Higo?
In Kumamoto. - Waar is Kumamoto?
In Senba. Er zijn tanuki's
in de bergen van Senba...
Wanneer ga je de operatie Tweelingster beginnen?
Ik zou het liever niet doen.
Ik vond het een prachtig idee.
Wil je het met mij doen vanavond?
Met jou?
Word je nerveus als je mijn partner bent?
Nee, dat is het niet. Maar...
Toe... Het zal vast lukken.
We doen het. Als we 't samen doen, zullen we slagen.
Ik ben zo blij.
Wat 'n leuke kinderen.
We komen terug van 'n reis naar de sterren en ons huis is weg.
Naar de sterren?
Van het rode oog van de schorpioen tot voorbij de vleugels van de adelaar.
En langs de gekrulde slang van licht, tot aan 't voorhoofd van de beer.
Op onze reis doorheen de lucht verspreidden we dauw en ijzel.
Wat moet dit...?
We hebben kou want we hebben geen huis. Meneer, weet u waar ons huis is?
Je huis?
Ik weet niet waar je huis is... - Ik weet 't ook niet. Ga naar huis.
Nee, we zullen de politie bellen.
Verdomme...
Stop daarmee.
Ze zullen geesten zijn uit de oude huizen. - Geesten?
Vergeef ons, vergeef ons!
Kom op. Wacht even. Zo slecht is 't niet.
Ik betaal jullie meer.
We kunnen 't niet meer aan. We gaan naar huis.
We blijven niet op deze enge plek. - Zeg dat niet.
Kom, Suzuki-san. - Ik wist dat Tokio griezelig was,
maar dit gaat te ver. Je moet stoppen met bouwen.
Week of geen vloek, iemand wil deze bouw niet.
Toen slaakten de tanuki's 'n vreugdekreet.
Die avond werd er in stijl gevierd.
De helden waren Okiyo van de berg Mimikiri en Shokichi van 't bos Kage.
Nu de barakken leeg waren, was 't alsof de lichten waren gedoofd.
Maar de volgende morgen...
bleek dat er genoeg vervangers waren.
Na de anderen te hebben verjaagd,
doken nieuwe gezichten op.
De lokale bevolking beweert dat dit 't werk is van tanuki's en vossen.
Dat vergemakkelijkt de zaak. We zullen de vossen uitroeien, evenals de tanuki's.
Daarna steeg de spanning.
Hun manier van vermommen gelĳkt op die van in de oude verhalen.
Dus kan het gerucht waar zijn.
Bewijs! dit niet eerder dat iemand geruchten verspreidt?
Welke geruchten? Ik heb 't gezien.
Oké, ik begrijp 't.
We zullen ons toespitsen op het uitroeien van die dieren.
Bel ons wanneer u de dieren in kwestie gezien heeft.
We zullen natuurlĳk bewijzen nodig hebben.
Shokichi was niet de enige die het nut van de vermomming betwijfelde.
Zoals bekend was 't tijdperk Edo de gouden tijd van de tanuki's.
Metamorfoseren was gemeengoed.
Artiesten en schrijvers wedijverden om er te kunnen over schrijven.
Maar de tanuki's werden te voornaam. En wekten de woede van de mensen op.
Na 't tijdperk Edo joeg de mens op de tanuki's en maakten ze er bontmantels van
en kalligrafiepennen. Zo werd hun wraakgevoel gesust.
Elkeen van ons heeft hieruit geleerd. Omdat we discreet metamorfoseren
waren de laatste decennia de rustigste. Vergeet deze les niet.
De kunst van 't metamorfoseren is een tweesnijdend mes.
Voorkom de woede van de mens door behoedzaam te metamorfoseren.
Toen leken de metamorfoserende tanuki's gedesoriënteerd te zijn.
Nu 't herfst was, propten de tanuki's zich vol om de winter door te komen.
Ze moesten veel eten om te verdikken en 'n warme pels te krijgen.
De jonge tanuki's waren ook veranderd
en wendden hun vermommingskunst aan om voedsel te verzamelen.
Op 'n dag
kwam 'n vermoeide tanuki aan op de bouwwerf.
Geen paniek, wij zijn ook tanuki's.
Hartelijk dank.
U ziet er erg moe uit. Waar kom je vandaan?
Ik kom van de berg Fujino. - In Shikoku of Sado?
Wij zijn van 't departement Kanaga in Fujino-cho.
Wat? 't Departement Kanaga? Kom je niet uit Shikoku?
Het spijt me. Ik heb jullie teleurgesteld.
Niet echt. We wachten alleen op iemand.
Hoe dan ook, wat moet je hier?
Ik weet waar 't vuil vandaan komt dat onze berg kapotmaakt.
Volgens de tanuki Hayashi werd er illegaal gedumpt in de vallei bij de berg Fujino.
De rivier was bevuild en er waren talrijke verzakkingen.
't Bos was verwoest en dat bezorgde de dieren veel last.
Om uit te vissen waar 't vuil vandaan kwam, vermomde Hayashi-san zich als mens
en verstopte zich op 'n vrachtwagen die illegaal dumpte.
Maar Hayashi was onervaren in de metamorfose en werd moe van 't schudden,
zodat hij weer 'n tanuki werd.
Niet alleen Fujino-cho.
Ook andere dorpen worden bedreigd door vuilnisbelten en golfterreinen...
De bouw van de nieuwe stad verwoest onze berg.
Jullie gebied wordt verwoest door 't storten van afval.
Hoeveel kwaad kunnen ze nog doen?
Ik schrok toen ik hier aankwam. Ik dacht dat 't afval van de grote stad kwam,
maar het komt van deze berg.
Ze graven hier en dumpen 't op onze berg. Maar waarom?
Ik kan niet begrijpen waarom.
Als we 'l project stilleggen, komt dat ten goede aan je groep en ook aan Fujino-cho.
Ik ben zo blij dat te horen.
Kunnen jullie met metamorfose
ook onze berg redden, net als jullie Tamakyuro?
Je moet weten... zo makkelijk gaat dat niet...
Tamasaburo en Bunta gingen op zoek naar de ouderlingen.
Hou ver zouden ze al gekomen zijn?
Uiteindelijk kwamen de ouderlingen uit Shikoku en Sado niet.
De winter brak aan in Tamakyuro.
De tanuki's rustten, de mensen vergaten 't incident en de media lieten 't verhaal vallen.
Zij brachten verslag uit over zangers,
schandalen en geldverduisteringen.
De tempel Man-Man-Manpuku. In de tuin van de tempel Manpuku.
Schud, schud, snoepgoed. Het sneeuwt ijsjes.
Mijn vrienden... Pompoko pom, pom, pom.
Op nieuw jaar van 't 33ste jaar van Pompoko
lag Tamakyuro bedekt onder 'n zeldzaam, fris sneeuwtapijt.
Die dag keerden de arbeiders terug naar hun geboortedorp
met geschenken, en genoten van hun familiefeesten.
Het gouden klokkenspel van tan-tan-tanuki's.
Slinger! heen en weer op een windstille dag.
De kleine tanuki die hen gadesloeg,
deed de groten na en slingerde vrolijk mee.
We hebben 't echt gezien. - 'n Groep tanuki's duwde haar van de berg.
We liegen niet.
Drie mannen bleven met nieuw jaar in de barakken.
De autoriteiten vermoeden dat 't gaat om 'n imitatie van de incidenten
van vorige zomer in de nieuwbouwwijk.
Zoals u ziet, smelt de sneeuw.
Wat heb je gedaan, Shokichi?
Ik dacht dat 't geen kwaad kon. - Het volstaat niet.
Shokichi wou de tanuki's, die de metamorfose niet beheersen, opvrolijken.
Wat zeg jij, abt?
't Komt wel in orde.
Hij had gelijk. De drie werden vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen.
De tanuki's werden niet gestraft en het dossier verdween in een la.
Toen kwam de lente.
Nu 't liefdesseizoen aanbrak, was bij de tanuki's die zich onthielden het geduld op.
De lucht zat vol gefluister en liefde.
Zelfs de hemel gloeide door het leven dat erin zat.
Wacht, Hanako.
Hanako!
Kom, je doet 't goed.
Hanako. Wacht even, Hanako. - Pak me dan als je kan.
Plaag me niet, Hanako.
Zij amuseren zich, maar weetje... we zijn als 't gras en de bomen.
Als de lente komt en de zon schijnt, moeten we bloeien
en onze zaadjes vrijgeven.
Maar wij... gaan de raad van Oroku volgen.
We onthouden ons tot de strijd gestreden is.
Shokichi, wat praatje mooi. Je bent geweldig.
Ik ben zo gelukkig!
Onze liefde is voor eeuwig.
Shokichi!
Dat was verkeerd. Hun liefde wakkerde 't vuur aan.
En zoals tal van tanuki's die lente, kregen Shokichi en Okiyo vier jongen.
TEMPEL VAN KINCHO
Op 't einde van de herfst
kwam Tamasaburo in Awa aan.
Hij riep de hulp in van Kincho Daimyojin, de ouderling in Komatsujima.
Kort daarna werd hij ernstig ziek.
Koharu, de jongste dochter, zorgde voor 'n spoedig herstel.
In de lente trouwden ze
en werden ze gezegend met drie kinderen.
In 't veilige heiligdom hielden de ouderlingen van Shikoku hun bijeenkomsten.
Ze kwamen tot de slotsom dat als ze de bouw in Tokio konden stoppen,
dit gevolgen zou hebben voor de tanuki's over 't hele land.
Ze moesten beslissen wie ze zouden sturen en wie Shikoku zou besturen.
En of er opvolging zou zijn zonder al te veel verwikkelingen.
Na veel heen en weer gepraat, werden ze 't niet eens.
Vader en de anderen vergaderen maar.
Zelfs op zo'n mooie dag. - Sinds nieuw jaar al.
Dat is nu al zes maanden. Wanneer zullen ze 't ooit eens worden?
Ik hoop dat ze altijd blijven vergaderen.
Tama-sama, de gedachte dat je ooit teruggaat naar je verre Tama,
die gedachte verscheurt me.
Koharu-san. Ook ik wil dat ons geluk eeuwig blijft duren.
Is dat verkeerd?
Luister, Tama-sama. Ik zal 't aan m'n vader vragen.
Ik vraag hem dat je mag blijven en dat hij jou tot z'n opvolger benoemt.
Terwijl Tamasaburo twijfelde over z'n verlangens...
dwaalde Bunta over de velden van Sado op zoek naar Futatsu-iwa Danzaburo,
zoals de legendarische Zushio Maru ooit z'n moeder zocht.
Maar hij kwam niet te weten waar de bekende Danzaburo was.
Na de zomer kregen de tanuki's veel problemen.
Het bos slonk door de bouw, door de lentehuwelijken en de babyboom
verdubbelden ze in aantal, en de extreme zomer leidde tot 'n voedseltekort.
In de herfst waren er niet genoeg kastanjes en kaki's.
De metamorfoserende tanuki's moesten mensenvoedsel zoeken.
Maar er was nooit genoeg om de honger van de jongen te stillen.
De tanuki's die niet konden metamorfoseren,
moesten bewoonde gebieden binnenvallen en voedsel zoeken.
Hierdoor werden de lompste onder hen aangereden door auto's,
of gevangengenomen of gedood.
Dit kan niet langer!
We moeten ons verzetten en de mensen vermoorden.
Of niet, Shokichi? - Ben je voldoende hersteld, Gonta?
Uiteraard. Zie je? Kijk.
Fantastisch. Wanneer vieren we je herstel?
Daar is geen tijd voor, Oroku.
Ik vind ook dat we moeten wachten tot de ouderlingen er zijn.
Jij ook, Shokichi? Wat 'n slappe, jonge tanuki.
Onderschat de mensen niet. Als we nu aanvallen, verliezen we zeker.
We hebben al te lang gewacht. - Moment. Laat ons luisteren naar Shokichi.
Tot de ouderlingen er zijn, stel ik het volgende voor.
Ten eerste gaan de metamorfoserende tanuki's voedsel verzamelen
en wordt 't eten gerantsoeneerd.
Ten tweede, zorg voor een verkeersopleiding.
Ten derde, organiseer reddingsteams om tanuki's te bevrijden uit vallen. Dat was 't.
Shokichi, je praat zoals een mens.
Nee! Ik ben een echte tanuki.
We laten de details voor later. Laat ons stemmen.
Handen omhoog. - Helemaal mee eens.
Wat stelt dit voor, Gonta? - Gewoon, 'n staatsgreep.
Vanaf nu doden mijn soldaten iedereen die tegen mij is.
Begrepen? - Oké.
Wees niet onbezonnen, Gonta. - Noem hem Gonta-sama.
Kameraden, de mensen zijn sterk.
Maar als we willen, kunnen we winnen. We kunnen ze doden.
Onthoud het volgende: "Een knaagdier in 't nauw, bijt de kat.”
Knaagdier in 't nauw? Wat is dat? - Onuitspreekbaar.
Hij bedoelt 'n ingesloten muis.
Juist, 'n ingesloten muis kan de kat bijten. Dat betekent 't.
Maar we zijn geen muizen. - Een kat bijten is zinloos.
Muizen, hè? We hebben allang geen muizen meer gegeten.
Als tempura zijn ze 't lekkerst. - Nee, gefrituurd is beter.
Ik vind ze met beslag gebakken 't beste. - Die krokante, gebakken Staartjes.
Wat doen jullie?
Ik zeg dat muizen als tempura 't lekkerst zijn.
Hé, Gonta. Je ziet toch waar we staan.
We moeten wachten op de ouderlingen van Shikoku.
Het spijt me.
Maak geen kinderen en blijf zuiver.
Die regel was waarschijnlijk onhaalbaar.
Nee, fout.
In plaats van ons aantal moeten we 't hunne beperken.
Waar wij vroeger woonden, is nu bezet door talloze mensen.
Zij hebben ons land ingepikt en doen wat ze willen.
Dood ze allemaal.
Verjaag ze allemaal. Vermoord ze allemaal.
Ondertussen...
Taxi!
Ik ga hen verwittigen.
Tamasaburo!
De ouderlingen uit Shikoku.
Goed zo, Tamasaburo.
Kameraden, we merkten de veranderingen aan jullie berg op onze weg hierheen.
We voelen met jullie mee.
Roep iedereen. Vanavond is er 'n grote vergadering.
Herfst, het 33ste jaar van Pompoko.
Nu de ouderlingen er waren, begon de vergadering van de rebellen.
De maan is prachtig vanavond.
Aan iedereen hier, mijn naam is Yashimano Hage.
Dit jaar werd ik negenhonderd negenennegentig jaar.
Kameraden.
Waarom namen de mensen meer natuur weg in Honshu dan in Shikoku?
Omdat wij tanuki's onze bergen daar heel goed hebben verdedigd.
In Shikoku weten de mensen welke prijs ze zullen betalen
als ze de tanuki's kwaad maken.
Het bewijs is dat ik, en de andere twee hier,
in de tempels worden aanbeden door de mensen.
Sta me toe mezelf voor te stellen.
Ik ben Inugami Gyobu, de leider van achthonderd en acht tanuki's in Matsuyama.
Ik ben nazaat van Kincho Daimyojin, de zesde in lijn.
Om de mensen van Tokio te overwinnen,
gaan we ons voorbereiden op Operatie Poltergeist.
Het leiden van deze operatie
vereist 'n enorme mentale concentratie.
Elk van ons kan sterven bij het uitvoeren van deze aanval.
Maar, kameraden, als jullie deze operatie feilloos uitvoeren,
zal de houding van de mensen tegenover ons opnieuw bestaan uit angst en respect.
En als dat gebeurt,
zullen we hun angst en kracht gebruiken om hun ontwikkeling te stoppen.
Er is meer dan één manier om dit te doen.
Dit is niet 't nutteloze Modderschip van de berg Kachikachi, maar iets dat zal werken.
Kameraden. Kom aan boord en heb vertrouwen.
De maan is prachtig, hè?
Ik kijk er graag naar.
Laat ons bidden tot de maan
voor het welslagen van onze opstand.
De tanuki's begonnen onmiddellijk te oefenen voor de Operatie Poltergeist.
Gelukkige negenhonderd
en negenennegentigste verjaardag.
Bedankt.
Sensei, toon nog eens de heldendaden van Nasuno Yoichi uit uw jeugd?
Zeker.
De tijd is gekomen.
Kukeleku...
In het 33ste jaar van Pompoko is de dag aangebroken voor operatie Poltergeist.
't Was licht bewolkt en windstil, 13 Celsius en 65% vochtigheid.
Ideaal voor de Poltergeist.
Al eeuwen waren tanuki's gespecialiseerd in metamorfoses tot geesten en kabouters.
Nu leerden ze niet alleen hun eigen energie te gebruiken,
maar ook kracht te halen en te vermeerderen uit vuur,
elektriciteit, levitatie en vliegen en andere natuurlijke energiebronnen.
Ze leerden haar te bewaren en te gebruiken door de zware training van de ouderlingen
Man of vrouw, metamorfoserend of niet, alle tanuki's deden hun uiterste best.
Die avond was hun enthousiasme zo groot dat ze 'n lopend vuurtje leken.
Ze gingen de straat op, hoewel er niemand was die hen kon zien.
Kijk eens.
Wat is dat?
Laat bloemen bloeien op verdorde bomen.
't Is een kabouteroptocht.
Dat zeiden we vroeger ook vaak.
Zoals tijdens de Lantaarnparade van de Vossen.
Ja, toen zag je dat vaak. Je zag de lantaarns op en neer gaan.
Ja, ze bewogen... - Klopt, de hele nacht.
Waar is die tijd gebleven?
Denk je dat vossen zoiets kunnen? - Wie weet.
Maar we hebben ze gezien. - We hebben 't ons vast ingebeeld.
De Huwelijksparade van de Vossen. De Lantaarnparade van de Vossen.
Het was bijna tastbaar...
Maar al die tijd was 't onze verbeelding.
Het was gezichtsbedrog.
Zeker weten. 'n Vuur kan niet lopen.
De verbeelding kan angstaanjagend zijn. Je fantaseert iets en denkt dat je 't echt ziet.
Maar uiteindelijk is 't niet mogelijk...
dat die geesten echt bestaan.
Je denkt dat je ze ziet.
Welkom thuis.
Sachiko.
Abira unken sowakaa!
Materie is leeg, alles is verbeelding.
Gyobu-sama!
Was dat niet geweldig? - Het was eng.
Is 't al gedaan?
Het was te gek! - Ja, inderdaad.
Laten we naar binnen gaan en slapen. - Oké.
Vergeet je tanden niet te poetsen.
't Leek eerder 'n droom. - Ik weet 't.
Ik vraag me af wat 't was. - Nu zou ik zo in UFO's geloven.
Er zijn dingen zoals mysteries.
Ooit maakte Gyobu gemene zaak met 'n stel schurken en ruïneerde zo zijn groep.
Uit spijt wou hij de rest van z'n leven ten dienste stellen van de gerechtigheid.
De heldhaftige dood van Gyobu mag niet voor niets zijn geweest.
Wees trouw aan z'n idealen.
We gaan met deze strijd door tot de dag van de overwinning.
Tanuki-san van de berg Botamochi.
Hij dronk heel wat sake en metamorfoseerde.
Operatie Poltergeist is 'n groot succes.
De tanuki's waren zo zelfverzekerd dat niemand televisie keek,
behalve die tv-dienst hadden.
Politie en tv-stations zoeken personen
die de parade hebben gefilmd, maar niemand heeft zich gemeld.
Waardoor het moeilijk is om de overtreders te vinden.
Ik maakte de opnames hiermee,
maar er staat niets op. Dit is heel vreemd.
't Monster kwam door deze spleet binnen.
Ik was echt bang. Een mens kan zoiets nooit doen.
Er is echt iets aan de hand in die nieuwe stad.
Ais ik kon, ik zou verhuizen.
Een speciaal programma over dit incident zal worden uitgezonden om 12.20 uur.
Hoe meer ze onderzoeken wat er is gebeurd,
hoe meer ze verplicht worden toe te geven dat wat ze hebben ervaren
niet hun verbeelding was maar 'n onweerlegbaar feit.
Pas als hun wetenschap en deductie geen oplossing meer bieden, zullen ze 't begrijpen.
Nu de mensen onze nieuwe mogelijkheden hebben gezien,
zullen ze ongetwijfeld inzien wat voor 'n gemeen bestaan zij leiden.
Kameraden, geduld wordt beloond. Laten we feesten en niet slapen.
We gaan zingen en drinken uit alle macht. Alleen verliezers feesten niet.
De volgende dag nam de toestand echter 'n andere wending.
Het ongeoorloofd feestje in Tama van gisteravond
bleek een promotiestunt te zĳn voor het themapark Wonderland.
De politie gaat de betrokken partijen ondervragen.
Je meent 't! - De bewoners menen echter
dat 't helemaal geen promotieparade was.
Tuurlijk niet!
De voorzitter gaf toe dat de parade opgezet was door 't marketing team.
Wat zei ze?
Voorzitter van Wonderland
Het spijt me vreselijk dat we de gemeenschap zo hebben verstoord.
Wie is dat, verdomme?
Onze firma bouwt Wonderland.
Om aan te tonen hoe mooi Wonderland is, gingen we ermee de straat op, gratis,
zodat iedereen ervan kon genieten. Het was mijn plan.
Na erover te hebben nagedacht, besloot ik, op eigen initiatief,
deze parade te laten doorgaan, zonder enige officiële toelating.
Waar heeft hij 't over?
Gelukkig kregen we enthousiaste reacties
van diegenen die de parade zagen.
Op dit moment tril ik, maar niet uit angst, wel van vreugde.
Ars ik hiervoor word gearresteerd,
zal ik tevreden zijn.
Wel heb je ooit! - Wat is er...?
Dit is vast 'n vergissing.
Wel, dan zal ik tevreden zijn.
Vuile smeerlap! verdomme.
Dit nieuws stichtte paniek onder de tanuki's.
In de kantoren van Wonderland... waren ze op zoek naar de paradebeestjes.
We kunnen nu niet meer terug. Zoek uit wie dit deed, koste wat het kost.
En huur ze dan allemaal in. Ja, 'l mag wat kosten.
Doe al 't nodige. - Het waren de tanuki's.
Hoezo, tanuki's? Een tanuki of een slimmerd, maakt niet uit.
We willen hen, promotors en al.
Tanuki's?
Tanuki's, 's kijken... - Ik maakte 'n grapje.
Wel verdraaid... Waar komt u vandaan? - Uw secretaresse liet me binnen.
Ik heb gebeld. Mijn naam is Ryutaro.
Deze zaak lijkt mij heel vreemd.
En ik ben vast de enige die kan onderhandelen
met deze slimme promotor.
Al goed, ik geef u 100 miljoen yen.
Terwijl de onbekende doorging,
werden de tanuki's razend op deze man.
Ze voelden de onrechtvaardigheid
en toen ze hun frustratie hadden weggehuild, schudden ze het hoofd en werden wanhopig.
En aangezien er geen beelden waren ontbrak het aan vervolguitzendingen op tv
en werd het incident vergeten.
Ben je een vos?
Je bent oplettend.
Ik ben de vos Ryutaro uit Tamahori. Ik kan metamorfoseren.
Ik ben vereerd de wereldberoemde Kincho Daimyojin van Awa te ontmoeten.
Ik ben de zesde afstammeling.
Hoe dan ook, wat brengt je hier? - Ik was dolblij met de wonderlijke parade.
Begreep je wat we wilden zeggen? - Uiteraard.
Mijn oprecht medeleven voor jullie benarde situatie.
Dank je wel.
Aangezien je 'n vos bent, moet je het wel begrijpen.
Na de parade doorzag ik alles.
Wat?
De vos Ryutaro overtuigde Kincho de zesde mee te gaan
naar een van de fameuze clubs van Ginza.
Kom binnen.
Maak je geen zorgen. De meisjes zijn eigenlijk vossen.
Heb je hen liever zo, of als vos?
Of wil je ze als tanuki's?
De waarheid is dat de tanuki's in Tama geen toekomst hebben.
Ze zullen uitsterven zoals de vossen.
De vossen zijn dus uitgestorven. - Ja, spijtig genoeg.
En sommige vossen overleefden door te metamorfoseren in mensen.
Mensen?
Het is de enige manier om te overleven in Tokio.
Ik inviteerde je hier om dit aan te bevelen aan alle tanuki's.
Wacht even. - Ik begrijp dat je in de war bent.
Ik zal direct ter zake komen. Jullie zullen geen gewone mensen zijn.
Je moet de beker tot op de bodem ledigen. Gezien de situatie
is de beste oplossing gaan werken voor Wonderland.
Wat? Het wonderland dat ons heeft vernederd?
Laten we redelijk zijn en aannemen dat de tanuki's beslisten te gaan leven als mensen.
Leven in de mensenwereld kost geld.
En hoe verdien je dat geld? Simpel, door te doen wat je goed kunt.
Waar denk je het meeste geld te verdienen?
Spijtig genoeg is dat de vijand, Wonderland. Ze betalen een fikse startbonus.
Je maandloon. En de startbonus van elke medewerker.
Uiteraard zal alleen ik weten dat jullie tanuki's zijn.
Vooruit.
Laten we eten en erover nadenken.
Daimyojin, je bent goed eten gewend.
Restjes eten uit Tama was vast zwaar. - Ik maal er niet om.
Ik heb één vraag. Zij die kunnen metamorfoseren worden mensen,
maar wat met de anderen? - We kunnen niet voor iedereen zorgen.
Trouwens, een ras dat wil overleven, moet rekenen op de sterksten.
Wie niet kon veranderen, is achtergelaten. - En die zijn allemaal gestorven?
Inderdaad. Het was onvermijdbaar.
Tragisch.
Een schrale troost, maar jullie tanuki's zijn alleseters.
Misschien lukt 't toch te overleven.
In afwezigheid van Kincho probeerden de tanuki's in Tama een oplossing te vinden
voor deze ernstige situatie.
Alleen de habitués waren aanwezig.
Ze zeiden dat ze meer dan één plan hadden.
We hadden nooit naar die oude zakken moeten luisteren.
"Verkoop de huid van de tanuki niet voor hij geschoten is.”
Zelfs Boeddha had dit niet kunnen voorzien.
Geef niet de ouderlingen de schuld.
Ze noemden die directeur 'n "slimme tanuki”. De mensen zijn vreemde wezens.
Shokichi, je doet alsof 't ons probleem niet is.
Ik zeg dat we de mensen niet genoeg kennen.
Zwijg! Onze enige kans is vechten met de mensen.
Niet zo wild, Gonta.
Ik vind dat we de mensen moeten zeggen dat wij verantwoordelijk waren
voor de operatie Poltergeist.
Ben je gek geworden, abt? Dat is 't enige wat we zeker niet mogen doen.
Klopt. Zodra ze weten dat wij het waren, laten ze ons niet meer met rust.
Maar ik ben zo gefrustreerd.
Iemand steelt ons meesterwerk en we moeten zwijgen?
Nee! Ik kan het niet.
Ik wil 't hen zeggen. Het uitroepen.
Dat wij verantwoordelijk waren.
Abt Tsurugame.
Hoe kunnen we ze overtuigen dat wij 't waren?
Schrijven of bellen naar de pers en hen zeggen wat er echt is gebeurd.
Ze zullen denken dat het een grap is.
Dan komen we op tv en tonen we hen dat wij 't waren.
Onzin. Ze zullen denken dat 't een truc is, en dan worden we vernederd.
Dit is puur tijdverlies!
Niemand had een goed idee, en ze praatten door tot 's morgens vroeg.
We verliezen onze tijd.
Maar als we aanvallen zoals terroristen en hen kwaad maken, slachten ze ons af.
Ik zeg toch, we doen 't zonder dat ze weten wie 't is.
Dan kan het niets groots zijn.
In plaats van iets individueels te doen,
moeten we ons hergroeperen en een nog grotere operatie Poltergeist organiseren.
Er is geen garantie dat hetzelfde zal gebeuren.
Dus moeten we goed plannen, onze krachten bundelen...
Je wilt gewoon niets doen.
Je gedraagt je als 'n verwende vrouw. - Let op je woorden, Gonta.
Vrouwen zijn niet verwend. - Als ze verwend waren, leken ze op hem.
Ik zal Poltergeist 2 voorbereiden.
Wie zal je volgen?
En wie volgt jou, Gonta?
Wat zei je? Verdomme! Verdomme!
Stop.
Luister, iedereen.
Er is maar één manier om te overleven en samen te blijven.
Via de kracht die we toonden in operatie Poltergeist.
Onze operatie heeft de mensen overdonderd en wekte bewondering.
Maar spijtig genoeg stak een mens de pluimen op zijn hoed.
Wat kunnen we eraan doen?
Hoe zetje deze rechtop?
Zoals je weet, deed Columbus het zo.
Goed...
Heb je ook zo'n briljante oplossing?
Vanaf nu moeten we leven zoals mensen die deze trucs bedenken.
Dat meen je niet! - Dit is geen grap.
En die niet kunnen metamorfoseren? - Voorzitter!
Oproep van de achthonderd en acht tanuki's
Abt Tsurugame verliet de vergadering,
die werd verdaagd zonder dat 't voorstel was besproken. Eenheid was ver te zoeken.
Terwijl sommigen voedsel zochten of voor de familie zorgden,
ging Gonta op zoek naar mensen die samen met hem wilden vechten.
De oudste tanuki verzamelde de niet-metamorfoserende tanuki's
en hij werd de dansende en zingende stichter van 'n nieuwe religie.
Dit is de wereld van de duisternis. Zing en dans, dans.
Ik geloof in Amitabha, maar hij is dood.
Maar er is een frisse en gezonde ouderling...
Tokio is 'n vreselijke oord.
Als we dit in Shikoku doen, weet men dat de tanuki's 't gedaan hebben.
Aan ons Daimyojin verdubbelen de giften... Nee, ze zouden vertienvoudigen.
Rokudaime-sama.
Ik wil snel met jou terug naar Komatsu om m'n opleiding te beginnen.
Ik begrijp het, Tamasaburo.
Ja? - Heb je beslist mijn opvolger te worden?
Ja, Rokudaime-sama. - Blij dat te horen.
Maar...
Je bent toch niet zo egoïstisch dat je alleen terug wilt om de liefde voor mijn dochter?
Nou? - Uiteraard niet.
Maar... - Maar wat?
Wat kunnen we nog doen, nu u geen steun meer hebt?
We kunnen nog heel veel doen.
Dit is 'n fabuleus restaurant.
Ze willen het je aangenaam maken, en keken op geen inspanning.
Dit is echt goed gedaan.
Dit is misschien zelfs beter dan Disneyland.
Kincho de zesde
heeft zich gewroken
en 'n grote som gestolen voor de operaties van de tanuki's van Tama.
De directeur ging naar de politie
en zei dat de tanuki's zijn 100 miljoen yen hadden gestolen.
Intussen voerde Gonta's groep in de bergen aanvallen uit om ontbossing tegen te gaan.
Alles oké?
Milieuactivisten! Verhinder de slangenverdelging niet.
Verlaat deze omgeving.
We klagen jullie aan voor diefstal, wapenbezit en aanwezigheid op verboden terrein.
Als jullie niet weggaan, worden jullie gearresteerd en verwijderd onder dwang.
Gonta's groep negeerde de bevelen en hield de politie, jagers en arbeiders tegen.
Zo kwamen beide partijen in 'n impasse terecht.
Wat? Als je hen niet kon tegenhouden, moeten we Gonta en de zijnen redden.
Hoor je 't niet? De oproerpolitie is er.
't Is al te laat.
Ik ga kijken.
Nee, dan word je opgepakt.
Wij gaan mee.
Zijn jullie klaar? - Ja.
Met onze kamikaze mentaliteit gaan we 'n eerbare dood sterven.
We zullen de zwakkeren aansporen om te vechten tot de dag van de overwinning.
We geloven dat ze ons volgen.
Het klokkenspel van de tan-tan-tanuki.
Wordt door de wind gewiegd, heen en weer, heen en weer.
Amen!
Speciale eenheid! - Opzij!
Gonta, wacht!
Begin!
Gonta-san.
Deze strijd eindigde inderdaad in 'n eervolle dood.
Tanuki-san, Tanuki-san.
Intussen, ergens in 't bos Tamakyuro, stond 't tv-station met hun zendwagen.
Tanuki-san, kom te voorschijn. Ofwel in uw normale vorm, of getransformeerd.
We zijn journalisten en we zijn vrienden.
Ze lijken niet te komen.
Tanuki-san, tanuki-san, kom 's met me praten.
We hebben niets te eten.
Ze antwoorden. Die oproep was dus echt.
Wij willen jullie verhaal horen. Kom te voorschijn.
Ze zijn er, ze zijn er... De tanuki's!
Hebben jullie die parade echt opgezet? - Dat heb je goed.
Geef ons 'n demonstratie.
Anders zullen de kijkers ons nooit geloven.
Niet alle tanuki's kunnen dat.
Daarom kunnen we zonder onze berg niet overleven.
Tanuki-san.
Als jullie 't niet doen, gelooft niemand dit programma.
Jullie vroegen ons toch om te praten?
Toon ons dat jullie 't menen.
Abt.
Ik smeek je, informeer de mensen over onze toestand.
Ze zijn er, ze zijn er. Hij beweegt!
Tanuki-san. Commentaar?
Wil."
Ga door.
Wij hebben 't gedaan.
De berg is ons thuis. Die mogen jullie niet kapot maken.
Dit verlangen alle dieren.
Degenen die u gisteren zag, ziet u niet vandaag.
Degenen van vandaag hebben geen toekomst.
Wij weten niet wat morgen inhoudt,
maar vandaag rouwen we. - De trotse 999-jarige tanuki, Hage,
beweert 't gevecht van Genpei Yashima te hebben gezien. Hij heeft geen hoop
voor de toekomst, en zei: "Dit is 't einde. Ik moet gaan.”
Ze rekten z'n edele delen uit en met heel veel gesleur
maakten ze er 't legendarische schattenschip van.
Vol exotische schatten, verlakte leuningen, versierde gouden palen, voor hemel en hel.
Galmende stemmen en heel veel vreugde.
De gewone tanuki, dromend van de hemel,
stapt in als voor 'n gewone reis. Wat 'n droevig schouwspel.
Onder de schaduw van de maan dreef 't schattenschip op de rivier Tama.
De stroom voerde ze mee. Met bolle zeilen ging het naar Nigitatsu.
Er was veel plezier op het schip, dat voortbewoog op de stroom.
Het geluid van bellen en fluiten...
dat de hele nacht doorging.
't Schip van gewone tanuki's volgeladen met goud en zilver
dreef zachtjes weg van de kust.
Hoewel 't het modderschip niet was,
konden de achtergebleven tanuki's
niets anders doen dan wenen.
't Glinsterende veld was als 'n droom in 'n lentenacht.
Ze keken op naar 't Maankonijn terwijl Amitabha hen naar 't paradijs riep.
Hoe dichter ze bij 't paradijs kwamen,
hoe dichter ze bij de dood waren. Ze zeilden hun dood tegemoet.
De gewone tanuki's zeilden naar hun dood.
'n Reis waarvan ze nooit zouden terugkeren.
Ze zeilden hun dood tegemoet.
Man, man... Wij kunnen niet op tegen de mensen.
Buma. Ben '93 dan Buma'?
Tamasaburo.
Bunta-san, fijn dat je terug bent. - Sasuke. Shokichi.
Wat is er gebeurd met de vermaarde Danzaburo-sensei van Sado?
Na de oorlog, vijfenveertig jaar geleden,
tijdens de hongersnood, werd hij neergeschoten en gedood.
Juist.
Ik had 'm graag een keer ontmoet. - Je hebt goed werk geleverd, Bunta.
Wat is hier gebeurd? Na 3 jaar afwezigheid herken ik niets meer.
We deden alles wat we konden. - Maar dit is te erg.
Is dit 'n grap van de mensen? - Logisch dat je dat denkt.
Is 't echt 't werk van de mensen? - Natuurlijk is het hun werk.
Nee, fout. Alleen tanuki's kunnen dit. Wie anders zou dit kunnen?
Die mensen waren vroeger tanuki's. Gemene, oude tanuki's die je moet mijden.
Geef onze berg terug! Geef ons thuis terug! Geef onze velden terug!
Zullen we het proberen?
Laten we onze restje kracht gebruiken om alles te herstellen.
Ik begrijp 't. We vernietigen deze illusie met de onze.
Dat klinkt goed. Ik kan me nog levendig herinneren hoe 't vroeger was.
Oké.
Dit is onze laatste aanval.
Maar... wat winnen we door zoiets te doen?
Het zal leuk zijn. We zullen lol hebben.
Als we geen plezier hebben, zijn tanuki's niet langer tanuki's.
Dus Kincho-san, jij gaat ons ook helpen? - Uiteraard.
Maar ik zal 't laten lijken op Awa Tokushima.
Ponkichi! - Begrepen. Roep je de rest van de tanuki's?
Leen je me nog 's je kracht? - Laat 't aan mij over.
Wacht.
Dat lijkt moeder wel.
Yo-chan. Het is Yo-chan.
Dat zijn wij. Dat zijn wij als kinderen.
Kijk, tanuki's.
Wat zijn ze schattig.
Zijn dat tanuki's?
Goh, dat er zelfs hier nog tanuki's zijn.
Wacht, tanuki-san.
Ze zijn weg.
Ik wou ze eten geven. - Kunnen ze echt van gedaante veranderen?
Nadat we de oorlog hadden verloren, groeide de nieuwe stad zonder verdere problemen.
Naargelang de tijd verstreek werd de stad ingericht
en werd het de ideale plaats voor mensen om in te leven.
De berg waar de tempel van Manpuku stond, werd 'n trendy woonwijk.
Verder bleek dat het een goed idee was ons aan de mensen te tonen.
De krant schreef artikels en stelde manieren voor om de mensen
en de tanuki's te laten samenleven. De volgende bouwprojecten richtten
de resterende grond in als parken.
Maar voor ons was het al te laat, en de ruimte was te klein om op te leven.
Een deel van ons verhuisde naar Machida, waar nog bossen en velden waren.
Maar er waren al tanuki's en bouwprojecten deden hen dagelijks vechten
tegen de gevaren van het verkeer.
Uiteindelijk namen we een beslissing.
Precies.
Diegenen die konden metamorfoseren, volgden de vossen en leefden als mensen.
Ik werd kantoorklerk en mijn vrouw Okiyo werkt in 'n bar.
Sommigen gingen in 't vastgoed en ontwikkelden projecten op landbouwgrond.
Maar de meeste konden de stress niet aan en wilden terug naar de bergen.
Ik kan de mensen alleen bewonderen die zo'n levensstijl aankunnen.
Velen doken onder in de tempeltuin van Hanazono in Shinjuku
en overleefden op etensresten uit vuilnisbakken.
Wat werd er van Ponkichi en de zijnen?
De uitdrukking "Stug doorleven” moet bedacht zijn voor tanuki's.
Ongedeerd door verkeersongevallen of bouwprojecten leven ze stug door.
Ze hebben kinderen en uiteindelijk sterven ze.
Ponkichi!
- Shokichi!
Fijn dat je er bent. Dat is lang geleden.
De media beweren dat vossen en tanuki's verdwenen zijn door de bouwprojecten.
Kun je daar mee ophouden?
Het is waar dat vossen en tanuki's kunnen metamorfoseren en verdwijnen,
maar wat met de konijnen en wezels?
Kunnen zij zomaar verdwijnen?
Vertaler: retail DVD zonder credits Sync: OliverKlozoff