The Shawshank Redemption (1994) “ชอว์แชงค์ มิตรภาพ ความหวัง ความรุนแรง” บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
คุณดูเฟรน ช่วยอธิบาย...
การเผชิญหน้ากับภรรยาของคุณ ในคืนที่เธอถูกฆาตกรรมด้วยครับ
มันรุนแรงมาก
เธอบอกผมว่า ดีใจที่ผมรู้ซะที เธอเกลียดการหลบๆซ่อนๆมาก
และเธอบอกว่า...เธออยากหย่าในรีโน่
แล้วคุณตอบเธอว่ายังไง?
ผมบอกเธอว่าผมไม่ยอมหรอก
"ผมเจอคุณในนรกดีกว่า จะให้ไปเจอที่รีโน่"
นั่นคือคำตอบของคุณนะ คุณดูเฟรน ตามคำให้การของเพื่อนบ้านคุณ
ถ้าพวกเขาว่าอย่างนั้นนะครับ
ผมจำไม่ได้จริงๆ ตอนนั้นผมโกรธมาก
แล้วเกิดอะไรขึ้นอีก หลังจากที่คุณเถียงกับภรรยา?
เธอเก็บกระเป๋า
เธอเก็บกระเป๋าไปอยู่กับคุณเคว็นติน
เกล็น เคว็นติน โปรกอล์ฟ ที่สนามสโนว์เด้น ฮิลล์ คันทรี่คลับ..
คือคนที่คุณเพิ่งรู้ ว่าเป็นชู้กับภรรยาคุณ
คุณตามเธอไปหรือเปล่า?
ผมไปบาร์มา 2-3 ที่ก่อน
หลังจากนั้น ผมไปที่บ้านเขาเพื่อเผชิญหน้า แต่ทั้งคู่ไม่อยู่ที่นั่น
ผมก็เลย...
จอดแถวนั้น...
แล้วก็นั่งรอ
ด้วยเจตนาอะไร?
ผมก็ไม่แน่ใจ
ตอนนั้นผมสับสน...เมาด้วย
ผมว่า...ผมแค่อยากขู่ ให้พวกเขากลัว
พอพวกเขากลับถึงบ้าน คุณบุกเข้าไป แล้วฆ่าพวกเขาทั้งคู่
ไม่ ตอนนั้นผมเริ่มสร่างเมาแล้ว
ผมกลับไปที่รถ แล้วขับกลับบ้านไปนอน
ผมโยนปืนทิ้งไปในแม่น้ำรอยัล ระหว่างทางกลับ
ผมว่าผมให้ปากคำไปละเอียดแล้วนะ
ตรงที่ผมยังไม่เข้าใจ คือพนักงาน ทำความสะอาด เข้ามาทำงานตอนเช้า...
แล้วเจอศพเมียคุณบนเตียงกับชู้รัก... พรุนไปด้วยกระสุน จากปืน .38
คุณว่ามันบังเอิญไปหน่อย หรือว่าผมคิดมากไปเองล่ะ คุณดูเฟรน?
ใช่ บังเอิญมาก
คุณยังยืนยัน ว่าคุณโยนปืน ทิ้งลงในแม่น้ำ...
ก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
เหมาะเจาะจังเลยนะ
ก็มันเป็นความจริง
ตำรวจงมในแม่น้ำถึง 3 วัน แต่ก็ไม่พบปืนกระบอกนั้น...
จึงไม่สามารถทำการเปรียบเทียบ ระหว่างปืนและกระสุน...
ที่ผ่ามาจากศพเหยื่อทั้ง 2 คนได้
ซึ่งนั่นก็...
เหมาะเจาะอีกแล้ว ใช่ไหม คุณดูเฟรน?
เพราะผมเป็นผู้บริสุทธิ์..
ผมว่ามันไม่เหมาะเจาะเลยต่างหาก ที่ตำรวจไม่เจอปืนกระบอกนั้น
ทุกท่านครับ ทุกท่านได้ยิน ประมวลหลักฐาน ข้อเท็จจริงทั้งหมดแล้ว
เรามีจำเลยอยู่ในที่เกิดเหตุ เรามีรอยเท้า...รอยยางรถยนต์
กระสุนปืนพร้อมลายนิ้วมือจำเลย ตกอยู่บนพื้น
ขวดเบอร์เบิ้นที่แตกแล้ว มีลายนิ้วมือจำเลยเช่นกัน
และที่สำคัญที่สุด...
เรามีหญิงสาวสวยกับชู้รักของเธอ...
นอนกอดกันเสียชีวิต
พวกเขา...ประพฤติผิดจริง
แต่สิ่งที่พวกเขาทำลงไป...
หนักหนาจนถึงต้องตายหรือไม่?
ระหว่างที่พวกคุณคิดเรื่องนั้น
ลองคิดดูนะครับ
ปืนลูกโม่ บรรจุกระสุนได้ 6 นัด ไม่ใช่ 8 นัด
ผมเชื่อว่านี่ไม่ใช่อาชญากรรม ที่เกิดจากความรัก หรือบันดาลโทสะ
ถ้าเป็นแบบนั้น ยังพอจะเข้าใจ หรือผ่อนโทษกันได้บ้าง
แต่ไม่ใช่
นี่คือการแก้แค้น...
ที่มีลักษณะเลือดเย็นกว่านั้นมาก ลองพิจารณาดูนะครับ
เหยื่อถูกยิงคนละ 4 นัด
ไม่ใช่ยิงแค่ 6 นัด แต่ทั้งหมด 8 นัด
นั่นหมายถึง...จำเลย ยิงจนกระสุนหมด
แล้วหยุดเพื่อใส่กระสุนเพิ่ม..
เพื่อจะได้ยิงเหยื่อทั้งคู่อีก
เพิ่มอีกคนละ 1 นัด...
เข้าที่ศีรษะของทั้งคู่
ผมเห็นคุณเป็นคนค่อนข้างเย็นชา และไม่สำนึกผิด คุณดูเฟรน
แค่มองคุณผมก็กลัวแล้ว
ด้วยอำนาจที่ผมได้รับจากรัฐเมน...
ผมขอสั่งให้คุณจำคุกตลอดชีวิต ติดต่อกัน 2 ครั้ง...
สำหรับเหยื่อทั้ง 2 ของคุณ ดำเนินการตามศาลสั่ง!
นั่งสิ
เราเห็นจากในไฟล์ คุณจำคุกแล้ว 20 ปี จากโทษตลอดชีวิตใช่ไหม?
- ครับผม - คุณรู้สึกว่าตัวเองกลับใจหรือยัง?
ครับผม แน่นอนครับ
คือผมได้รับบทเรียนแล้ว
ผมพูดได้เต็มปากเลย... ว่าผมเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว
ไม่ใช่ตัวอันตรายต่อสังคมอีกต่อไป
พระเจ้าเป็นพยานได้เลยครับ
ปฏิเสธ
เฮ้ เร๊ด
เป็นไงบ้าง?
วันใหม่ แต่แม่งก็เหมือนเดิม
เออ ฉันเข้าใจ
เดี๋ยวอาทิตย์หน้า ฉันก็โดนปฏิเสธเหมือนกัน
เออ อาทิตย์ที่แล้วฉันก็โดน
ก็โดนทั้งนั้นแหละ
เฮ้ เร๊ด ขอบุหรี่ซองนึงสิ
ไปไกลๆฉันน่า! แกติดฉัน 5 ซองแล้วนะ
- 4! - 5 โว้ย!
คุกในอเมริกาทุกที่ ต้องมีนักโทษแบบผมแน่
ผมคือคนที่หาของทุกอย่างให้คุณได้
บุหรี่ กัญชา ถ้าคุณชอบนะ...
บรั่นดีซักขวด ไว้ฉลองวันลูกเรียนจบ
แทบจะทุกอย่าง ที่พอหาได้
ใช่แล้ว ผมคือห้างเซียรส์ แอนด์โรบัคดีๆนี่เอง
ตอนที่แอนดี้ ดูเฟรน มาหาผมเมื่อปี 1949...
แล้วขอให้ผมแอบเอาริต้า เฮย์เวิร์ธ เข้าไปในคุกให้มัน...
ผมบอกมันว่า..."ไม่มีปัญหา"
แอนดี้มาที่เรือนจำชอว์แชงค์
ตอนต้นปี 1947 ข้อหาฆ่าเมีย กับผู้ชายอีกคนที่เป็นชู้เมียมัน
ตอนอยู่ข้างนอก มันเป็นรองประธาน ธนาคารยักษ์ใหญ่ในพอร์ทแลนด์
ถือว่ายอดมาก สำหรับคนอายุน้อยอย่างมัน
เฮ้ เร๊ด
แกพูดอังกฤษหรือเปล่า ไอ้ตูด?
ตามเจ้าหน้าที่คนนี้ไปซะ
ไม่เคยเห็นพวกหนอนน่าสงสาร เยอะขนาดนี้ในชีวิตเลยว่ะ
เฮ้ เด็กใหม่! มานี่มา!
วันนี้รับแทงไหม เร๊ด?
บุหรี่หรือเงินล่ะ? แล้วแต่เลือกเลย
บุหรี่สิ ฉันขอลงไว้ 2 นะ
โอเค แกเลือกใคร?
ไอ้เปรตนั่นไง
คนที่ 8 จากข้างหน้า มันโดนคนแรกแน่
- ส้นตีนสิ! งั้นฉันเล่นด้วย - ฉันด้วย
แกเสียบุหรี่แน่ เพื่อน บอกเลย
ถ้าฉลาดนัก แกทายสิวะ เฮย์วู๊ด
ฉันเลือกไอ้อ้วนนั่นดีกว่า
คนที่ 5 จากด้านหน้า ลงไว้ให้ฉัน 1/4 ซองละกัน
ปลาสดๆ วันนี้ปลาสดๆมาโว้ย!
ต้องตกให้ได้เลย!
ผมยอมรับว่า ครั้งแรกที่เห็นแอนดี้ ผมไม่ได้คิดอะไรเท่าไหร่
ดูเหมือนถ้ามีลมกระโชกมาโดน มันก็คงปลิวไปแล้ว
นั่นคือที่ผมคิดแวบแรก
แล้วแกว่าไง เร๊ด?
คนตัวสูงๆ ที่เหมือนผู้ดีๆหน่อย
หมอนั่นเหรอ? ไม่มีทางหรอก
- พนันกัน 10 มวน - เล่นหนักซะด้วยนะ
โอเค ใครกล้าเล่นกับฉันไหมล่ะ?
เฮย์วู๊ด? จิ๊กเกอร์?
สกี๊ทส์?
ฟลอยด์!
ผู้กล้าทั้ง 4
กลับเข้าห้องขัง เตรียมตัวนับหัวตอนค่ำได้
นักโทษทุกคน กลับไปที่ห้องขัง
ขวาหัน!
มองมาตรงๆ
นี่คือคุณแฮดลี่ย์ เป็นหัวหน้าผู้คุม
ฉันคือคุณนอร์ตั้น เป็นพัศดีที่นี่
พวกแกทุกคนเป็นอาชญากร
ถึงถูกศาลส่งตัวมาให้ฉัน
กฏข้อแรก...
ห้ามหมิ่นศาสนา
ฉันจะไม่ยอมให้มีการดูหมิ่นพระเจ้า ในเรือนจำของฉัน
ส่วนกฏข้ออื่น...
อยู่ไปแล้วพวกแกจะเข้าใจเอง มีคำถามอะไรไหม?
พวกเราจะได้กินตอนไหน?
แกจะได้กิน...ตอนที่เราสั่งให้กิน
ขี้ตอนเราสั่งให้ขี้ เยี่ยวตอนเราสั่งให้เยี่ยว
เข้าใจไหม ไอ้เย็ดแม่?
ยืนขึ้นมาซะ
ฉันเชื่ออยู่ 2 อย่าง
วินัยและพระคัมภีร์
อยู่ที่นี่ พวกแกจะได้รับทั้ง 2 อย่าง
จงไว้วางใจพระผู้เป็นเจ้า
พวกแกเป็นของฉันแล้ว
ยินดีต้อนรับสู่ชอว์แชงค์
ปลดกุญแจพวกมันซะ
หันไป
พอแล้ว
เดินมาข้างหน้า
หันไป
ลงยากันเหาเลย
หันมา
เดินออกมาจากกรง เดินไปทางซ้าย หยิบเสื้อผ้ากับพระคัมภีร์ไป
คนต่อไปมา!
ทางขวา ขวา ขวา ขวา
ซ้าย ซ้าย
คืนแรกมันยากที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลย
พวกนั้นให้คุณเดินเข้ามา แก้ผ้าเหมือนตอนคลอดจากท้องแม่
แสบผิวไปหมด มองก็ไม่ค่อยเห็น เพราะยาฆ่าเหาที่มันใช้
พอพวกมันให้คุณเข้าห้องขัง
แล้วปิดประตูจนสนิท
ตอนนั้นแหละ คุณจะรู้ว่านี่คือเรื่องจริง
ชีวิตที่เคยมี หายไปในพริบตา
ไม่เหลืออะไรอีก นอกจากเวลา เอาไว้ให้นั่งคิด
พวกเด็กใหม่ มันใกล้บ้ากัน ตอนคืนแรกเกือบทั้งนั้น
มีคนทนไม่ไหว ร้องไห้ตลอดเวลา
มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง
คำถามเดียวก็คือ...
มันจะเป็นใครกัน?
พนันกันสนุกไม่แพ้อย่างอื่นเลย ผมว่า...
ผมพนันว่าจะเป็นแอนดี้ ดูเฟรน
ดับไฟ!
ผมยังจำคืนแรกได้
รู้สึกเหมือนเมื่อนานมาแล้ว
เฮ้ เจ้าเด็กใหม่
เด็กใหม่ เด็กใหม่
เป็นอะไร กลัวความมืดเหรอ?
แกคงคิดว่าไม่น่าเกิดมาเลยสินะ!
หมู! หมู! อยากกินพอร์คช็อปโว้ย
- ยื่นตูดออกมาหน่อย ขอดูหน่อยโว้ย! - เบาๆหน่อย
พวกนี้มันชอบหลอกล่อเด็กใหม่ตลอด
พวกมันไม่ยอมหยุดด้วย จนกว่าจะเกี่ยวติด
เฮ้ ไอ้อ้วน
ไอ้อ้วน!
คุยกับฉันหน่อยสิ
ฉันรู้นะ ว่าแกอยู่นั่น ฉันได้ยินเสียงแกหายใจ
อย่าไปฟังไอ้โง่พวกนี้ ได้ยินไหม?
ที่นี่ไม่เลวนักหรอก
จะบอกให้นะ...
ฉันจะพาแกไปแนะนำ ให้แกรู้สึกสบายใจ
ฉันรู้จักพวกกระเทยเฒ่าหลายคน...
พวกนั้นชอบแกแน่นอน
ยิ่งตูดอวบๆขาวๆแบบแกด้วย
พระเจ้า!
ฉันไม่สมควรมาอยู่ที่นี่!
- ได้ผู้ชนะแล้วโว้ย! - ฉันอยากกลับบ้าน!
ไอ้อ้วนเอาชนะได้ฉิวเฉียด!
เด็กใหม่! เด็กใหม่! เด็กใหม่!
ฉันไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ฉันอยากกลับบ้าน!
อยากกลับไปหาแม่ฉัน!
เคยล่อแม่แกมาแล้วว่ะ! ไม่เท่าไหร่หรอก!
พวกแกทำบ้าอะไรกัน?
ดูหมิ่นพระเจ้านี่ ฉันจะฟ้องพัศดี
ฉันจะเอากระบองยัดตูดแกก่อนไง!
คุณต้องปล่อยผมออกไปนะ!
แกเป็นบ้าอะไรของแก ไอ้ลิงอ้วน?
ได้โปรด! ผมไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ไม่ใช่ผม!
ฉันจะไม่นับถึง 3 นะ ฉันจะไม่นับ 1 ด้วยซ้ำ
แกหุบปากไปซะ ไม่งั้นฉันจะ ร้องเพลงกล่อมแกเอง!
- หุบปากเถอะ เพื่อน หุบปาก! - นี่มันไม่ถูกต้องแล้ว
คุณไม่เข้าใจหรอก ผมไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในนี้
เปิดห้องขังเลย
ฉันก็ไม่ควรโว้ย! พวกมันทำเหมือน ที่นี่เป็นคุกเลย!
ไอ้ลูกหมานี่!
กัปตัน ใจเย็นหน่อย!
ถ้าคืนนี้ ฉันได้ยินอะไรอีก แม้แต่นิดเดียว...
สาบานกับพระเจ้าได้เลย ว่าพวกแกได้ไปห้องพยาบาลหมดแน่
ไอ้เย็ดแม่ทุกตัวในนี้
โทรเรียกคนดูแลมา ลากไอ้หมูตอนนี่ ไปห้องพยาบาลซะ
คืนแรกในคุก แอนดี้ ดูเฟรน ก็ทำผมเสียบุหรี่ไป 2 ซองแล้ว
มันไม่ส่งเสียงเลยซักแอะ
ชั้น 3 ฝั่งเหนือ นับเรียบร้อย!
- ชั้น 2 ฝั่งเหนือ นับเรียบร้อย! - ชั้น 2 ฝั่งใต้ นับเรียบร้อย!
ชั้น 3 ฝั่งใต้ นับเรียบร้อย!
- ชั้น 1 ฝั่งใต้ นับเรียบร้อย! - ชั้น 4 ฝั่งใต้ นับเรียบร้อย!
เตรียมเดินหน้าได้
หน้าเดิน!
นาย...นายจะกินเหรอ?
ก็...กะว่าจะไม่น่ะ
งั้นขอได้ไหม?
โตกำลังสวยเลย
เจคบอกว่าขอบใจมาก
มันตกลงมาจากรัง ตรงข้างๆโรงทำป้าย
ฉันจะดูแลมัน จนกว่าจะโตพอ ที่จะบินได้
โอ้ ไม่! มันมาแล้ว
หวัดดี ทุกคน
เช้านี้อากาศดี ว่าไหม?
รู้สินะ ว่าทำไมถึงอากาศดี?
เร็วเข้า ส่งมาเลย ฉันอยากเอามาเรียงกัน...
ให้เหมือนคณะนักร้องประสานเสียงเลย
นั่นแหละ ดูสิวะ...
- เบื่อมันจริงๆ - โอ้ พระเจ้า!
ใช่เลย! ริชมอนด์ เวอร์จิเนีย
ดมตูดฉันสิ!
ให้มันดมตูดฉันก่อนนะ
น่าเสียดายนะ ที่ม้าแกมันเข้าที่โหล่น่ะ
แต่ฉันโคตรรักม้าที่ฉันเลือกเลยว่ะ
ถ้าเจอมัน ฉันต้องจูบมันซักหน่อยแล้ว
ทำไมแกไม่แบ่งบุหรี่ให้มันแทนล่ะ? ไอ้เปรตดวงดีเอ๊ย!
เฮ้ ไทเร็ล
อาทิตย์นี้แกทำงานที่ห้องพยาบาลไหมวะ?
ม้าของฉันอาการเป็นไงบ้าง?
ตายแล้ว
แฮดลี่ย์อัดหัวมันหนักเลย
เมื่อคืนหมอกลับบ้านไปแล้ว
ไอ้อ้วนต้องนอนรอจนถึงเช้า
พอหมอมาถึง ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
มันชื่ออะไรเหรอ?
แกว่าไงนะ?
ฉันแค่สงสัย ว่ามีใคร รู้จักชื่อมันหรือเปล่า
แกจะมาสนใจทำไม ไอ้เด็กใหม่?
มันจะชื่ออะไรไม่สำคัญหรอก มันตายไปแล้ว
เฮ้
มีใครมาจีบแกหรือยังวะ?
มีใครได้ล่อแกหรือยัง?
เฮ้ พวกเราต้องการเพื่อนในนี้ทั้งนั้น
ฉันเป็นเพื่อนแกได้นะ
เล่นตัวซะด้วย
ฉันชอบเลย
ช่วงแรกๆ แอนดี้มันไม่ยุ่งกับใคร
ผมว่ามันคงมีอะไรให้คิดเยอะ
เรื่องพยายามปรับตัวกับชีวิตในคุก
ต้องรอผ่านไปตั้งเดือนนึง กว่ามันจะยอมเปิดปาก
พูดคุยกับคนอื่นบ้าง
และปรากฏว่า...
คนอื่นที่ว่า ก็คือผมนั่นเอง
ฉันแอนดี้ ดูเฟรน
นายธนาคารที่ฆ่าเมียตัวเอง
แกทำไปเพราะอะไร?
ฉันเปล่า ถ้านายอยากรู้นะ
แกเข้ากับที่นี่ได้ดีแน่
ทุกคนในนี้บริสุทธิ์กันทั้งนั้น แกรู้หรือเปล่าล่ะ?
- เฮย์วู๊ด แกไปทำอะไรมาวะ? - เปล่าเลย ทนายแม่งหักหลังฉัน
ได้ยินมาว่าแกเฉยชามาก
แกคิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคน จริงหรือเปล่า?
นายคิดว่าไงล่ะ?
บอกตรงๆ ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย
ฉันเข้าใจว่านายหาของได้
ทุกคนรู้ว่าฉันหาของได้บ้าง เป็นระยะๆน่ะ
- พอจะหาค้อนหินให้ฉันได้ไหม? - อะไรนะ?
ค้อนหิน
- มันคืออะไร แล้วจะเอาไปทำไม? - นายจะสนใจทำไม?
ถ้าเป็นแปรงสีฟัน ฉันคงไม่ถาม แล้วรีบเสนอราคาให้
แต่แปรงสีฟันมันไม่ใช่ ของอันตรายนี่ ถูกไหม?
ก็จริง
ค้อนทุบหินมันยาวประมาณ 6-7 นิ้ว
- มันดูเหมือนพลั่วจิ๋ว - พลั่วเหรอ?
สำหรับหินน่ะ
หินควอตซ์เหรอ?
หินควอตซ์
มีไมก้า แล้วก็หินดินดานบ้าง...
หินปูนด้วย
แล้วไง?
ฉันเป็นพวกชอบสะสมหินไง
อย่างน้อยก็เคยเป็นตอนอยู่ข้างนอก ฉันอยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีก
หรือไม่แกก็อยากเอาค้อน ไปทุบหัวใครซักคน
ไม่หรอก...ฉันไม่มีศัตรูที่นี่
ไม่มีเหรอ? รออีกหน่อยสิ
ที่นี่ข่าวมันไปเร็ว
ดูเหมือนพวกซิสเตอรส์จะชอบแกไม่น้อย
โดยเฉพาะไอ้บอกซ์
อธิบายพวกมันว่าฉันไม่ใช่ตุ๊ด คงช่วยอะไรไม่ได้สินะ
พวกมันก็ไม่ใช่ตุ๊ด
จะเป็นตุ๊ดได้ต้องเป็นคนซะก่อน แต่พวกมันไม่ใช่คนหรอก
ไอ้พวกนี้มันชอบใช้กำลัง พวกมันต้องการและเข้าใจแค่นั้น
ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะเริ่มระวังตัว
- ขอบใจที่แนะนำนะ - อันนี้ไม่คิดตังค์
แกเข้าใจที่ฉันเป็นห่วงนะ
ถ้ามีปัญหาอะไร ฉันไม่ใช้ค้อนทุบหินแน่นอน ตกลงไหม?
งั้นแกคงอยากจะหนี อาจจะขุดอุโมงค์ใต้กำแพง
ฉันเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ตลกอะไรเหรอ?
เดี๋ยวเห็นค้อนหิน แล้วนายจะเข้าใจเอง
ปกติของพวกนี้มันราคาเท่าไหร่?
7 เหรียญ ตามร้านทั่วไป
ปกติฉันคิดราคาเพิ่ม 20%
แต่นี่ถือเป็นสินค้าพิเศษ
ยิ่งเสี่ยง ราคายิ่งสูง เอาเป็นว่า 10 เหรียญถ้วนละกัน
10 เหรียญก็ได้
ฉันว่าเปลืองเงินเปล่าๆ
ทำไมล่ะ?
เจ้าหน้าที่ในนี้ ชอบตรวจห้องขัง โดยไม่บอกล่วงหน้า
ถ้าพวกนั้นหาเจอ มันยึดไปแน่
ถ้าพวกมันจับแกได้ แกไม่รู้จักฉันนะ
ถ้าแกพูดชื่อฉัน เราจะไม่ได้ ทำธุรกิจกันอีกเลย
แค่เชือกรองเท้ากับหมากฝรั่งก็ไม่ได้ แกเข้าใจนะ?
เข้าใจ
- ขอบคุณมาก คุณ... - เร๊ด
- ฉันชื่อเร๊ด - เร๊ด
ทำไมทุกคนถึงเรียกนายแบบนั้น?
อาจจะเพราะฉันเป็นคนไอริชมั๊ง
ผมเข้าใจแล้ว ว่าทำไมบางคน ถึงคิดว่ามันหยิ่ง
มันเป็นคนไม่พูดเยอะ...
ซึ่งไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ สำหรับที่นี่
มันทอดน่อง...
เหมือนคนเดินในสวนสบายใจ ไม่มีอะไรต้องกังวล
เหมือนมันมีเสื้อคลุมล่องหน ที่ปกป้องมันจากสถานที่นี้
ใช่...ไม่ผิดหรอก ถ้าผมจะพูดว่า...
ผมชอบแอนดี้มาตั้งแต่ต้น
เร็วเข้า! หลายคนมีงานต้องทำนะ
เร็วเข้า! ไปสิ เร็วเข้า!
บ็อบ เป็นไงบ้าง? เมียดูแลแกดีไหม?
เดินไป
เร๊ด
แอนดี้มันพูดถูก
ผมเข้าใจแล้ว ว่ามันขำทำไม
คนธรรมดาคงต้องใช้เวลาซัก 600 ปี
ถ้าจะใช้ค้อนแบบนี้ขุดรูหนีออกไป
- หนังสือไหม? - วันนี้ไม่เอา
- หนังสือไหม? - ไม่เอา
เฮ้ บรุ๊คซี่
เอาไปให้ดูเฟรนหน่อย
- หนังสือไหม? - ไม่เอา
หนังสือไหม?
ดูเฟรน นี่หนังสือของนาย
ขอบใจ
ดูเฟรน เฮ็กไซต์เราจะหมดแล้ว ไปเอามาเพิ่มหน่อย
ถ้าเข้าตา แกตาบอดแน่
ที่รัก เงียบเถอะ
นั่นแหละ สู้เลย!
ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่
ผมเองก็อยากบอกคุณ ว่าแอนดี้สู้ได้ดี
และพวกซิสเตอรส์ไม่ยุ่งกับมัน
ผมอยากบอกคุณแบบนั้นจริงๆ
แต่คุกมันไม่ใช่โลกแห่งนิยาย
มันไม่เคยปริปากว่าใครทำ
แต่พวกเรารู้อยู่แล้ว
ทุกอย่างดำเนินไปแบบนั้นอยู่ซักพัก
ชีวิตในคุก มันมีแต่กิจวัตร
ซ้ำไปมาอยู่แบบนั้น
บางครั้ง แอนดี้ก็โผล่มา พร้อมรอยแผลใหม่ๆ
พวกซิสเตอรส์รังควาญมันตลอด
บางครั้งแอนดี้มันก็พอต้านได้
บางครั้งก็ไม่ไหว
นั่นคือที่แอนดี้ต้องเจอ
นั่นคือกิจวัตรของมัน
ผมเชื่อว่า 2 ปีแรกนั่นแหละ ที่แย่ที่สุดแล้ว สำหรับมัน
และผมเชื่อด้วยว่า ถ้าทุกอย่างยังเป็นแบบนี้อยู่
แอนดี้ต้องแพ้ที่นี่แน่นอน
แต่แล้ว ตอนฤดูใบไม้ผลิปี 1949
เจ้านายใหญ่ทำการตัดสินใจว่า...
เราต้องทำผิวหน้าหลังคา โรงงานทำป้ายทะเบียนใหม่
ฉันต้องการอาสาสมัครหลายสิบคน เพื่อมาทำงานอาทิตย์นึง
อย่างที่เข้าใจกัน...
ถ้าอาสาทำงานพิเศษ ก็จะได้สิทธิพิเศษด้วย
มันคืองานข้างนอก
และเดือนพฤษภาฯ เป็นเวลาที่โคตรเหมาะ กับการทำงานข้างนอก
เข้าแถวให้เรียบร้อยนะ
มีนักโทษกว่า 100 คน อาสาจะทำงานนี้
วอลเลซ อี อังเกอร์
เอลลิส เร๊ดดิ้ง
บังเอิญจริงๆ
ที่ผมกับคนรู้จัก มีชื่อได้เข้าทำงานด้วย
แอนดรูว์ ดูเฟรน
เราแค่ต้องเสียบุหรี่ไปคนละซอง
แน่นอน ผมได้ค่าจ้างปกติ 20% ด้วย
ไอ้ทนายคนนั้น โทรทางไกล มาหาฉันจากเท็กซัส
ฉันถามมันว่า "ว่าไง?"
มันบอก "เสียใจที่ต้องแจ้งให้คุณทราบว่า พี่ชายคุณเสียแล้ว"
โธ่ ไบร่อน เสียใจด้วยนะ
ไม่เห็นเสียใจเลย มันเลวจะตายไป
วันนี้ไปหลายปี จนนึกว่า มันตายไปนานแล้ว
ไงก็เหอะ...ทนายมันบอกฉันว่า
"แต่พี่คุณตายแบบคนรวยนะ" บ่อน้ำมันอะไรนี่แหละ มีเงินตั้งเกือบล้านเหรียญ
ล้านเหรียญเลยเหรอ?
เออ...ไม่น่าเชื่อเลย คนชั่วบางคนนี่แม่งก็โชคดีเกิน
พระเจ้า แล้วนายจะได้บ้างไหมน่ะ?
35,000...มันทิ้งเอาไว้ให้ฉัน
- ดอลล่าร์เหรอ? - เออ
พระเจ้าช่วย เยี่ยมสุดๆ! เหมือนถูกลอตเตอรี่เลย
ไม่ใช่เหรอ?
ไอ้โง่ แกคิดไหม ว่ารัฐบาลจะทำอะไรกับฉัน?
มันจะมาขอแบ่งเงินก้อนใหญ่ จากฉันไปไงล่ะ
ไบร่อนผู้น่าสงสาร
แม่งโคตรโชคร้ายเลยเนอะ? น่าสงสารชิบหาย
บางคนแม่งก็โชคร้ายแบบนี้แหละ
แอนดี้ แกจะบ้าเหรอ?
มองไม้ถูพื้นสิวะ เพื่อน! แอนดี้!
โอเค ก็อาจต้องจ่ายภาษีบ้าง แต่หักแล้วยังเหลือตั้ง...
เออๆ อาจจะเหลือพอซื้อรถได้คันนึง แล้วไงต่อ?
ฉันยังต้องมาจ่ายภาษีรถยนต์ ไหนจะค่าซ่อม...ค่าดูแล
ลูกๆแม่งกวนใจ จะให้พาไปนู่นนี่อีก
สิ้นปีมา ถ้าคำนวณภาษีผิด คราวนี้ต้องควักกระเป๋าจ่ายเองแล้ว
บอกเลย...พวกรัฐบาลเนี่ย...
แม่งบีบหัวนมเราซะเขียวไปหมดแล้ว
แอนดี้!
- หาเรื่องตายซะแล้ว - ทำงานต่อดีกว่า
พี่แบบไหนกันวะ แม่ง!
เฮ้ย!
คุณแฮดลี่ย์...
คุณเชื่อใจเมียหรือเปล่า?
โอ้ ตลกดีนี่
บ๊วบฉันโดยไม่มีฟันเหลือ จะตลกยิ่งกว่านี้อีก
ผมหมายถึง...คุณว่าเมียคุณ จะแอบทำอะไรลับหลังคุณไหม?
พอกันที ถอยไป เมิร์ท ไอ้เหี้ยนี่กำลังจะเจออุบัติเหตุ
จะโดนโยนลงจากหลังคาแล้ว!
เพราะถ้าคุณเชื่อใจเธอ คุณเก็บเงิน 35,000 นั่นไว้ได้แน่ๆ...
- แกว่าไงนะ? - 35,000 เหรียญ
- ทั้งหมดเลย - ทั้งหมดเลย?
ทุกเพ็นนี
แกอธิบายมาเลยดีกว่า
ถ้าคุณอยากเก็บเงินทั้งก้อนไว้ ให้เอาไปให้เมีย
สรรพากรอนุญาตสามี ให้ของขวัญ ภรรยาได้ครั้งนึง ถึงจำนวน 60,000 เหรียญ
- ส้นตีนสิ ไม่ต้องเสียภาษีเนี่ยนะ? - ปลอดภาษีเลย
สรรพากรแตะต้องอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
แกคือนายธนาคารที่ฆ่าเมีย ใช่ไหม?
ทำไมฉันต้องเชื่อนายธนาคารแบบแกด้วย? จะได้เข้ามาติดคุกกับแกในนี้รึไง?
มันถูกกฎหมายแน่นอน ไปถามสรรพากรสิ พวกนั้นก็จะพูดเหมือนผม
ผมรู้สึกโง่เหมือนกัน ที่มาบอกคุณ เพราะคุณคงไปสืบเองได้
เออสิวะ ฉันไม่ต้องให้นายธนาคาร มาบอกหรอก ว่าอะไรเป็นอะไร
แน่นอน แต่คุณต้องการใครซักคน มาเดินเรื่องยกเว้นภาษีให้
เสียตังค์แน่นอน เช่นต้องเรียกทนาย
ไอ้พวกเปรตนั่น!
ผมว่าผมช่วยคุณได้ ประหยัดเงินแน่นอน
ถ้าคุณเอาฟอร์มมา ผมจะเตรียมให้...
เกือบจะฟรีด้วย
ผมขอแค่เบียร์ ให้เพื่อนร่วมงานผม คนละ 3 ขวดพอ
"เพื่อนร่วมงาน" ตลกน่า!
ผมว่าลูกผู้ชาย ใช้แรงงานข้างนอก จะรู้สึกดีขึ้นเยอะ...
ถ้าได้เบียร์เย็นๆมากิน ผมแค่คิดเองนะ...
ครับ
พวกแกมองอะไรวะ? กลับไปทำงานไป๊!
เร็ว! ทำงานต่อ!
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ...
ก่อนจะเสร็จงาน 2 วัน...
กลุ่มนักโทษที่ราดยางหลังคาโรงงาน เมื่อฤดูดูใบไม้ผลิปี '49
ได้นั่งเรียงกันตอน 10 โมงเช้า...
ดื่มเบียร์โบฮีเมียเย็นๆ
อภินันทนาการจากการ์ดที่ โหดที่สุดในคุกชอว์แชงค์
กินซะระหว่างที่ยังเย็นนะ สาวๆ
ไอ้เปรตนั่นยังพูดจาเหมือน มันใจบุญอีกต่างหาก
เรานั่งดื่มด่ำ กับดวงอาทิตย์ เหนือหัวเรา และรู้สึกเหมือนเป็นอิสระ
เหมือนพวกเราราดยาง หลังคาบ้านตัวเองด้วยซ้ำ
มันเหมือนเราเหนือกว่าใครทั้งหมด
ส่วนแอนดี้...
มันใช้เวลาพัก นั่งอยู่ในร่ม
หน้าตามันยิ้มแปลกๆ
ดูพวกเรากินเบียร์ที่มันหามา
เฮ้
เอาเบียร์เย็นๆไหม แอนดี้?
ไม่ล่ะ ขอบใจ ฉันเลิกดื่มไปแล้ว
คุณอาจจะคิดว่ามันทำแบบนั้น เพื่อเอาใจพวกการ์ด...
หรือไม่ก็...อาจจะอยาก หาเพื่อนเพิ่ม
ผมคิดไงเหรอ?
ผมว่ามันทำไป เพื่อให้ตัวเอง รู้สึกปกติอีกครั้งนึง
ถึงจะแค่แปปเดียวก็เถอะ
คิง
- หมากรุกสิ ราชาแห่งเกมส์ของจริง - อะไรนะ?
ทั้งมีชาติตระกูล ทั้งต้องใช้กลยุทธ์
และก็โคตรซับซ้อนเลย ฉันเกลียดหมากรุก
ซักวัน นายอาจต้องให้ฉันสอนนายดู
เอาสิ
ฉันคิดว่าจะทำกระดานหมากรุกซักอัน
เฮ้ แกคุยถูกคนแล้ว ฉันหาของให้แกได้ไง ถูกไหม?
ฉันอาจต้องซื้อของทำกระดานจากนาย แต่ฉันอยากแกะสลักตัวหมากเอง
ด้านนึงเป็นยิปซั่ม อีกด้านนึงเป็นหินสบู่ นายคิดว่าไง?
ฉันว่าต้องใช้เวลาทำหลายปี
เวลาน่ะฉันมีแน่ แต่ที่ไม่มีคือหิน
ในลานก็ไม่ค่อยมีให้เลือกด้วย
ส่วนมากเป็นกรวดทั้งนั้น
แอนดี้ ตอนนี้เราเริ่มเป็นเพื่อน กันแล้ว ถูกไหม?
ใช่ ก็คงงั้น
งั้นฉันถามอะไรได้ไหม?
แกฆ่าเมียแกทำไม?
ฉันบริสุทธิ์ เร๊ด
เหมือนทุกคนในนี้นั่นแหละ
แล้วนายโดนข้อหาอะไร?
ฆ่าคนตาย เหมือนแกนั่นแหละ
บริสุทธิ์หรือเปล่า?
ฉันเป็นคนผิดจริงคนเดียวในชอว์แชงค์เลย
นกขมิ้นอยู่ไหนล่ะ?
นายรู้ได้ยังไง?
- รู้เรื่องอะไร? - แสดงว่านายไม่รู้สินะ
มาสิ
นกขมิ้นอยู่นี่ไง จอนนี่
แปลกใจใช่ไหมล่ะ ที่ีได้ยินผู้หญิง ร้องเพลงในบ้านฉันน่ะ จอนนี่?
มันน่า...
แปลกใจจริงๆ
เร๊ด
เดี๋ยวๆๆ
เธอออกมาแล้ว
โคตรชอบตอนนี้เลย ตอนที่เธอสะบัดผมแบบนั้น
รู้แล้ว เดือนนี้ฉันดูมาตั้ง 3 รอบ
ยิลด้า เธอสบายดีไหม?
ฉันเหรอ?
พระเจ้า ฉันชอบมากเลย
ฉันเข้าใจว่านายหาของเก่งที่สุดในนี้
ใช่ ทุกคนรู้อยู่ว่าฉันหาของได้เป็นระยะๆ แกต้องการอะไรล่ะ?
- ริต้า เฮย์เวิร์ธ - อะไรนะ?
นายหาเธอได้ไหม?
นี่คงเป็นจอนนี่ แฟร์เร็ล ฉันได้ยินชื่อคุณมานาน
- อาจจะต้อง 2-3 อาทิตย์ - หลายอาทิตย์เลยเหรอ?
เออสิ แอนดี้ ฉันไม่ได้มีเธอ ซูกอยู่ในกางเกงตอนนี้นะ
แต่ฉันเอาเธอเข้ามาได้แน่
ใจเย็น
ขอบใจนะ
- ไปซะ! - ฉันต้องเปลี่ยนม้วนหนังนะ!
ฉันบอกให้ไสหัวไปไง!
แกจะไม่ร้องหน่อยหรือไง?
มาจัดการให้จบไปดีกว่า
มันทำจมูกฉันหักโว้ย!
ทีนี้...
ฉันจะรูดซิปลง...
แกต้องกลืนอะไรก็ตาม ที่ฉันให้แกกลืน
พอแกกลืนของฉันเสร็จ แกไป กลืนของรูสเตอร์ด้วย แกทำจมูกมันหัก
ฉันว่าแกควรจะขอโทษมันหน่อย
แกเอาอะไรใส่ปากฉัน ขาดหมดแน่นอน
ไม่หรอก...แกยังไม่เข้าใจ
ถ้าแกทำแบบนั้น ฉันจะเอาเหล็กนี่ เสียบหูแกให้มิด
โอเค แต่แกควรจะรู้ไว้ ว่าถ้าสมองบาดเจ็บหนักแบบนั้น...
จะทำให้เหยื่อกัดกรามอย่างรุนแรง
ได้ยินว่า กัดลงมาแรงซะจน...
ต้องงัดกรามเหยื่อออก...
ด้วยชะแลงเลย
แกไปรู้มาจากไหนวะ?
ฉันเคยอ่านมา
แกอ่านหนังสือเป็นไหมล่ะ ไอ้โง่?
ที่รัก
แกไม่น่าพูดเลย!
บอกซ์ไม่ได้เอาอะไรใส่ปากแอนดี้
พวกเพื่อนมันก็เหมือนกัน
แต่ที่พวกมันทำ...คืออัดแอนดี้ จนเกือบตาย
แอนดี้ต้องอยู่ห้องพยาบาลเดือนนึง
บอกซ์โดนขังเดี่ยวอาทิตย์นึง
หมดเวลาแล้ว บอกซ์
ตามที่เจ้านายสั่งเลย
กลับไปห้องขัง เตรียมนับหัวช่วงค่ำ
นักโทษทุกคนต้องเข้าห้องขัง
อะไร?
- มันจะไปไหน? - ลากมันมา
ไม่! อย่า! ช่วยด้วย!
หลังจากนั้น มี 2 อย่าง ที่ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย
พวกซิสเตอรส์ไม่กล้าแตะต้องแอนดี้อีก
และไอ้บอกซ์ก็เดินไม่ได้อีก
มันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล ทางตอนเหนือ
เท่าที่ผมรู้ มันใช้ชีวิตที่เหลือ กินอาหารทางสายยาง
ฉันว่าแอนดี้ น่าจะอยากให้เราจัดอะไร ต้อนรับมันออกจากห้องพยาบาลหน่อย
ฟังดูดีนี่
ฉันว่าเราเป็นหนี้มันนะ เรื่องเบียร์น่ะ
หมอนั่นมันชอบเล่นหมากรุก
ไปหาหินให้มันกันเถอะ
ทุกคน!
ฉันเจอแล้ว
ฉันเจอแล้ว ดูสิ!
เฮย์วู๊ด นั่นมันไม่ใช่หินสบู่! ไม่ใช่ยิปซั่มด้วย...
แกเป็นใคร เป็นนักธรณีวิทยารึไง?
มันพูดถูก ไม่ใช่จริงๆ
- งั้นมันคืออะไรล่ะวะ? - นั่นมันขี้ม้า
- ส้นตีนสิ! - ไม่ ขี้ม้าจริงๆ
แข็งจนเป็นหินแล้ว
โอ้ พระเจ้า
แม่ง!
ถึงจะมีสะดุดบ้าง แต่เด็กๆ ก็ทำจนสำเร็จ
พอถึงสุดสัปดาห์ที่แอนดี้ต้องออกมา
เรามีหินให้มันเยอะแยะ จนมันมือไม่ว่างแน่นอน
สัปดาห์นั้น เรามีของสำคัญมาส่งด้วย
บุหรี่ หมากฝรั่ง
เหล้า...
ไพ่ที่เป็นรูปผู้หญิงโป๊ มีหมดแหละ
และแน่นอน...ของที่สำคัญที่สุด
ริต้า เฮย์เวิร์ธมาเองเลย
- โอเค เตรียมตัวได้แล้ว! - เปิดประตูทุกชั้นเลย
ระวังด้วย จะค้นห้องแล้ว
ระวังด้วย จะค้นห้องแล้ว!
119
123
ยืนขึ้น
หันหน้าเข้ากำแพง
หันมาหาท่านพัศดี
ดีใจนะ ที่เห็นแกอ่านพระคัมภีร์
มีวรรคโปรดไหม?
"ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวัง...
เพราะท่านไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะมาเมื่อไร"
มาระโก บท 13 วรรค 35
ฉันชอบบทนั้นมาตลอด
แต่ชอบบทนี้มากกว่า...
"เราเป็นความสว่างของโลก
คนที่ตามเรามาจะไม่ต้องเดินในความมืด แต่จะมีความสว่างแห่งชีวิต"
ยอห์น บท 8 วรรค 12
ได้ยินว่าแกเก่งเรื่องตัวเลข
ดีจังเลย
คนเราควรจะมีทักษะ
อธิบายของนี่มาซิ
มันเรียกว่าฉนวนใยหิน เอาไว้ขัดและขึ้นรูปหิน
เป็นงานอดิเรกเล็กน้อยของผม
ดูแล้วสะอาดดีครับ
มีของต้องห้ามนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับร้ายแรง
ที่จริงแบบนี้ ฉันไม่อนุญาตนะ
แต่ว่า...
น่าจะหยวนๆกันได้
ล็อคห้องได้!
เกือบลืมไป
เกือบเอาของแกไปซะแล้ว
การไถ่บาปอยู่ที่ใจตัวเอง
ครับผม
การมารื้อห้อง เป็นแค่ข้ออ้าง
ความจริงคือ...นอร์ตั้น ต้องการมาทดสอบแอนดี้
"คำพิพากษาของพระผู้เป็นเจ้า มาเร็วกว่าที่ท่านคิด"
เมียฉันทำป้ายนั่นในกลุ่มที่โบสถ์
สวยมากครับ
แกชอบทำงานในห้องซักรีดหรือเปล่า?
ไม่ครับ ไม่ชอบเท่าไหร่
งั้นบางทีเราน่าจะหาอะไรที่...
เหมาะสมกับคนการศึกษาสูงแบบแก
เฮ้ เจค บรุ๊คส์อยู่ไหน?
แอนดี้... นึกแล้วว่าได้ยินเสียงนาย
ฉันถูกย้ายมาทำงานกับนาย
รู้แล้ว เจ้านายบอกฉันแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลยใช่ไหมล่ะ?
งั้นฉันจะพาดูรอบๆละกัน
มาสิ
นี่แหละ
ห้องสมุดเรือนจำชอว์แชงค์
หนังสือแนชั่นแนล จีโอกราฟฟิคส์...
หนังสือรีดเดอร์ส ไดเจสท์เก่าๆ...
แล้วก็หนังสือของหลุยส์ ลามัวร์
นิตยสารลุค
หนังสือของเอิร์ล สแตนลี่ย์ การ์ดเนอรส์
พอถึงตอนค่ำ ฉันเอาหนังสือใส่ในรถ แล้วก็เดินแจกทุกวัน
ฉันเอาชื่อใส่ในกระดานนี่
ง่ายๆแค่นั้นแหละ
- สงสัยอะไรไหม? - บรุ๊คส์ นายเป็นบรรณารักษ์มานานแค่ไหนแล้ว?
อ๋อ...ฉันมาที่นี่ปี 1905 เป็นบรรณารักษ์ตั้งแต่ปี 1912
แล้วเคยมีผู้ช่วยหรือเปล่า?
ไม่เคยหรอก งานมันไม่มีอะไรนี่
ทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องตอนนี้ด้วย?
ไม่รู้สิ...
แต่มีเพื่อนที่นี่ ก็ดีเหมือนกันนะ
ดูเฟรน!
นั่นแหละ คนนั้นเลย
ฉันชื่อดีกิ้นส์
ฉัน...
คิดอยากจะตั้งทรัสต์ เก็บเงิน ให้ลูกๆฉันเรียนหนังสือ
เข้าใจแล้ว
งั้น เอ่อ...
งั้นทำไมไม่นั่งคุยกันหน่อยล่ะ?
บรุ๊คส์ นายมีกระดาษกับดินสอไหม?
ขอบใจนะ
เอาล่ะ...
คุณดีกิ้นส์...
แล้วแอนดี้ก็ถามว่า "คุณดีกิ้นส์...
คุณอยากให้ลูกชายคุณเรียน ที่ฮาร์วาร์ด หรือเยลล่ะ?"
มันไม่ได้พูดหรอก!
ให้พระเจ้าเป็นพยานเลย!
ดีกิ้นส์มันหลิ่วตาแปปนึง...
แล้วมันก็หัวเราะออกมา แต่สุดท้าย มันจับมือกับแอนดี้นะ
- ส้นตีนสิ! - จับมือจริงๆ
บอกเลย...ฉันเกือบขี้แตกแน่ะ!
นี่ถ้ามันใส่สูท หรือมีตุ๊กตาฮูล่า อยู่บนโต๊ะล่ะก็...
มันเป็น "คุณดูเฟรน" ได้สบายเลยล่ะ
หาเพื่อนใหม่เหรอวะ แอนดี้?
ฉันไม่ใช้คำว่า "เพื่อน" หรอก
ฉันเป็นนักโทษคดีฆาตกรรม ที่วางแผนการเงินได้เป็นอย่างดี
ใครๆก็อยากเอาใจฉัน
เอาแกออกจากห้องซักรีดได้เลยนี่
อาจจะดียิ่งกว่านั้นอีก
เราขยายห้องสมุดเป็นไง? เอาหนังสือใหม่ๆเข้ามาหน่อย
ถ้าแกจะขออะไร... ขอโต๊ะพูลดีกว่า
ใช่
แล้วแกจะทำไง?...
ที่ว่าจะเอาหนังสือใหม่มาน่ะ "คุณดูเฟรน" บอกหน่อยสิ
ฉันจะของบฯจากพัศดี
ไอ้หนูๆๆ ฉันผ่านพัศดีมา 6 คนแล้ว ฉันเรียนรู้ความจริงอยู่อย่างนึง...
ไม่เคยมีซักคน...
ที่รูตูดจะไม่หุบแน่นขนาดนี้ ตอนมีใครมาของบฯเพิ่ม
- งบประมาณมันก็แทบไม่พออยู่แล้ว - ครับผม
ผมน่าจะส่งคำร้องของบฯ ไปที่สภาฯของเขตได้
ที่ฉันรู้คือ มีแค่ 3 ทาง ที่ผู้ใหญ่จะให้ใช้เงินในคุกได้...
ทำกำแพงเพิ่ม ทำรั้วเพิ่ม ไม่ก็จ้างการ์ดเพิ่ม
ครับ แต่ผมอยากลองขอดู ถ้าคุณอนุญาต ผมจะส่งจดหมายไปสัปดาห์ละฉบับ
- พวกนั้นเมินผมตลอดไปไม่ได้หรอก - ทำได้แน่
แต่แกจะเขียนก็เขียนเถอะ ถ้าจะทำให้แกสบายใจ
ฉันจะส่งให้ด้วยดีไหม?
แล้วแอนดี้ก็เริ่มเขียนจดหมาย สัปดาห์ละฉบับ
เหมือนที่มันพูดนั่นแหละ
และก็...เหมือนที่นอร์ตั้นพูด
ไม่มีใครตอบแอนดี้
เดือนเมษายนปีต่อมา แอนดี้ทำเรื่อง คืนภาษีให้การ์ดครึ่งนึงในชอว์แชงค์
ถัดมาอีกปี มันก็ทำให้การ์ดทุกคน
รวมถึงพัศดีด้วย
ปีถัดมา พวกนั้นเลื่อน งานกีฬาประจำปี
ให้มาตรงกับช่วงทำภาษี
พวกการ์ดอีกทีม เอาแบบฟอร์มรายได้มาด้วยทุกคน
คือเรือนจำมอรส์บี้ให้นายเบิกปืน แต่ว่านายต้องจ่ายเอง...
เออสิ ค่าซองปืนด้วย
แบบนั้นเอาไปหักภาษีได้ ลงรายการไว้ได้เลย...
ใช่ครับ แอนดี้เป็นเจ้าของ อุตสาหกรรมครัวเรือนของจริง
ที่จริง พอถึงช่วงทำภาษี มันยุ่งมาก จนพัศดีต้องให้มีผู้ช่วย
เฮ้ เร๊ด ช่วยส่งปึกเอกสาร ภาษีเงินได้ให้หน่อยได้ไหม?
ปีนึง มันช่วยผมออกจากโรงไม้ ได้ตั้งเดือน ซึ่งผมโอเคมาก
และมันก็ยังเดินหน้า ส่งจดหมายไม่หยุด
เร๊ด แอนดี้ บรุ๊คส์มีเรื่องว่ะ
เฝ้าประตูไว้
ขอร้องล่ะ บรุ๊คส์ ใจเย็นหน่อยสิวะ
- ถอยไป! บอกให้ถอยไปไงวะ! - โอเคๆ
เกิดอะไรขึ้นวะ?
ตอนแรกมันก็ปกติ แต่จู่ๆก็ชัดมีดออกมา
เฮ้ บรุ๊คส์ เราคุยกันได้นี่ ใช่ไหม?
ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว พูดไปหมดแล้ว ฉันจะเชือดคอไอ้เปรตนี่...
เฮย์วู๊ดเนี่ยนะ? มันไปทำอะไรให้นาย?
พวกมันต่างหาก ที่ทำฉัน!
ฉันไม่... ไม่มีทางเลือกแล้ว
บรุ๊คส์ นายไม่ทำร้ายเฮย์วู๊ดหรอก เราก็รู้ๆกันอยู่ ใช่ไหม เฮย์วู๊ด?
แน่นอน ฉันรู้
รู้ไหมว่าทำไม? เพราะมันเป็นเพื่อนนาย และบรุ๊คส์เป็นคนมีเหตุผลไง
- เออ ใช่ ใช่ไหมทุกคน? - ใช่
วางมีดลงเถอะ...
บรุ๊คส์ บรุ๊คส์ มองหน้าฉันนะ วางมีดลง...
บรุ๊คส์ โธ่เอ๊ย...ดูคอมันสิ
บรุ๊คส์ ดูคอมันสิ เลือดไหลแล้วนะ
มันเป็นทางเดียว...
เป็นทางเดียวที่พวกมัน จะยอมให้ฉันอยู่ที่นี่...
ไม่เอาน่า นี่มันบ้าสิ้นดี นายไม่อยากทำแบบนี้หรอก
เถอะนะ...วางมีดลง
ใจเย็นๆนะ
นายจะไม่เป็นไร
มันเหรอ? แล้วฉันล่ะ?
ตาแก่บ้านี่เกือบเชือดคอฉันแล้ว!
โธ่ เฮย์วู๊ด แกโกนหนวด ยังโดนบาดเยอะกว่านี้อีก
แล้วแกไปทำอะไร มันถึงทำแบบนี้วะ?
เปล่าเลย ฉันแค่มาบอกลามันเฉยๆ
ยังไม่รู้เหรอ? มันได้ทัณฑ์บนแล้วนะ
ฉันแค่ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แค่นั้นเอง...
ตาแก่นั่นมันบ้าของโคตรบ้าไง
แกพอได้แล้วน่า เฮย์วู๊ด
- ได้ยินว่ามันเล่นซะแกขี้แตกเลยนี่ - ไปตายไป๊
พอได้ยังวะ?
บรุ๊คส์มันไม่ได้บ้า
มันแค่...
มันแค่เป็นคนคุกไปแล้ว
"เป็นคนคุก" กะผีน่ะสิ
หมอนั่นอยู่ในนี้มา 50 ปีแล้ว เฮย์วู๊ด... 50 ปีนะ!
ชีวิตมันรู้จักแค่นี้
ในนี้...มันเป็นคนสำคัญ...
เป็นคนมีความสามารถ
แต่ข้างนอก...มันไม่มีตัวตนหรอก
ก็แค่นักโทษแก่ๆ ที่มือทั้ง 2 ข้าง อักเสบเรื้อรังเท่านั้น
จะทำบัตรห้องสมุดยังไม่ได้เลยมั๊ง
เข้าใจที่ฉันพูดไหม?
เร๊ด ฉันว่าแกพูดเพ้อเจ้อนะ
แกจะเชื่ออะไรก็ตามใจแก ฟลอยด์
แต่ฉันจะบอกให้ กำแพงคุกพวกนี้ มันตลกมาก
ตอนแรกเราเกลียดมัน...
แล้วจะเริ่มชินกับมัน
พอเวลาผ่านไปนานพอ...
กลับกลายเป็นเราต้องพึ่งมัน
นั่นคือเรากลายเป็น "คนคุก"
แม่ง
- ฉันไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่ - อ๋อเหรอ?
แกลองติดในนี้ให้นานเท่าบรุ๊คซี่ก่อนเถอะ
ถูกเผงเลย
โดนส่งมาติดคุกตลอดชีวิต...
ชีวิตมันก็โดนเอาไปหมดจริงๆ
อย่างน้อยก็ส่วนที่มีความหมาย
ฉันดูแลแกไม่ได้แล้ว เจค
แกไปเถอะนะ
แกเป็นอิสระแล้ว
โชคดีนะ บรุ๊คซี่
ถึงเพื่อนๆทุกคน...
ฉันไม่อยากเชื่อเลย ว่าข้างนอก ทุกอย่างจะรวดเร็วแบบนี้...
ระวังหน่อยสิ ตาแก่! อยากตายรึไง?
สมัยยังเด็ก ฉันเคยเห็น รถยนต์คันนึง แต่...
ตอนนี้...พวกมันอยู่ทั่วไปหมด
โลกนี้เปลี่ยนไป... ทุกอย่างเร่งรีบไปหมด
คณะกรรมการทัณฑ์บน ให้ฉันมาอยู่ที่ศูนย์ฟื้นฟูนักโทษ...
เรียกว่า "เดอะ บรูเออร์" แล้วก็หางานให้ฉัน
คอยใส่ของลงถุงให้ลูกค้าที่ฟู๊ดเวย์
งานมันหนัก ฉันพยายามทำ
แต่มือฉันเจ็บเกือบตลอด
อย่าลืมเบิ้ลถุงให้ด้วยนะ
คราวที่แล้วไม่ได้เบิ้ลถุง ถุงเกือบขาดแน่ะ
อย่าลืมเพิ่มถุงเหมือนที่ลูกค้าพูด เข้าใจไหม?
ครับผม แน่นอนครับ
ฉันว่าผู้จัดการร้าน ไม่ชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่
ฉันมีแวะไปให้อาหารนกที่สวนบ้าง หลังเลิกงาน
อดคิดไม่ได้เลยว่า...
เจคอาจจะโผล่มาทักทายฉันบ้าง
แต่มันก็ไม่เคยมา
ไม่ว่ามันจะอยู่ที่ไหน ฉันหวังว่า มันจะสบายดี และมีเพื่อนใหม่เยอะๆ
ตอนกลางคืน ฉันนอนไม่ค่อยหลับ
ฉันนอนฝันร้าย เหมือนตกจากที่สูงตลอด
ฉันกลัวจนต้องตื่นประจำ
บางทีต้องใช้เวลานึกซักพัก กว่าจะจำได้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ฉันน่าจะไปหาปืนมาปล้นฟู๊ดเวย์ จะได้กลับบ้านซะที
ไหนๆก็จะทำแล้ว ยิงผู้จัดการร้าน เป็นโบนัสด้วยคงจะดี...
ฉันคงแก่เกินกว่าจะคิด เรื่องไร้สาระพวกนั้นแล้ว
ฉันไม่ชอบที่นี่เลย
ฉันเบื่อที่ต้องกลัวอยู่ตลอดเวลา เลยตัดสินใจแล้วว่า...
จะไม่อยู่ที่นี่
ฉันว่าพวกนั้นคงไม่คิดอะไรหรอก...
ไม่หรอก...สำหรับโจรแก่ๆอย่างฉัน
"บรุ๊คส์เคยอยู่ที่นี่"
ฉันว่าพวกนั้นคงไม่คิดอะไรหรอก... ไม่หรอก...สำหรับโจรแก่ๆอย่างฉัน
ปล. บอกเฮย์วู๊ดด้วย ว่าฉันขอโทษ ที่เอามีดจี้คอมัน
อย่าโกรธฉันเลยนะ จากบรุ๊คส์...
มันน่าจะได้ตายในนี้
แกทำห่าอะไรในนี้?
แม่งเละไปหมดแล้ว ฉันจะบอกให้
- อะไรเนี่ย? - แกบอกฉันสิ ไอ้เปรต มันส่งมาให้แกเนี่ย
เอาไปสิ
"เรียนคุณดูเฟรน"
เพื่อเป็นการตอบรับคำร้อง ครั้งแล้วครั้งเล่าของคุณ...
"...ทางรัฐฯได้แนบเงินช่วยเหลือ สำหรับโครงการห้องสมุดของคุณ"
นี่มัน 200 เหรียญ
"นอกจากนี้ แผนกห้องสมุดของรัฐฯ ยังมีน้ำใจตอบรับช่วยเหลือ..."
ด้วยการบริจาคหนังสือเก่า และของใช้จิปาถะอีกด้วย...
เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าได้ช่วยเหลือคุณแล้ว และขอปิดการรับคำร้อง
"กรุณาหยุดส่งจดหมายหาเรา"
ฉันต้องการให้แกเอาของออกไปให้หมด ก่อนพัศดีจะกลับเข้ามา
ครับผม
เยี่ยมมากเลย แอนดี้
ใช้เวลาแค่ 6 ปีเอง
จากนี้ไป ฉันจะเขียนจดหมาย สัปดาห์ละ 2 ฉบับเลย
ฉันว่าแกบ้าพอแหละ
แกเอาของออกไป ตามที่กัปตันสั่งได้แล้ว...
ฉันจะไปขี้ก่อน...
พอฉันกลับมา...
แกเก็บของไปให้หมด โอเคนะ?
แอนดี้ แกได้ยินไหม?
ดูเฟรน!
แอนดี้ ปล่อยฉันออกไปนะ!
แอนดี้!
ถึงวันนี้ผมยังไม่รู้เลย ว่า 2 สาว อิตาเลี่ยนพวกนั้น ร้องเพลงอะไร
เอาจริงๆ ผมไม่อยากจะรู้ด้วย
ของบางอย่าง ไม่พูดดีที่สุด
ผมชอบคิดว่าสาวพวกนั้น ร้องเพลงบางอย่างที่สวยงาม
จนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้...
สวยงามจนฟังแล้วปวดหัวใจ
ผมบอกได้เลย เสียงของ 2 คนนั้น สูงเสียจน...
ไกลเกินกว่าที่ใครในที่นี้ จะใฝ่และฝันถึง
มันเหมือนกับมีนกสวยงาม บินเข้ามาในกรงโสโครกของเรา
แล้วทลายกำแพงทั้งหมดลง
ช่วงเวลาสั้นๆแค่นั้นแหละ...
แต่นักโทษทุกคนในชอว์แชงค์ รู้สึกเป็นอิสระ
เรื่องนี้ทำให้พัศดีโกรธจัด
เปิดประตู
เปิดเดี๋ยวนี้!
ดูเฟรน เปิดประตู!
ปิดเพลงเดี๋ยวนี้นะ!
ฉันเตือนแกเลยนะ ดูเฟรน ปิดเพลงเดี๋ยวนี้!
แกเสร็จฉันแน่
แอนดี้โดนจับขังเดี่ยว 2 อาทิตย์ ที่มันทำแบบนั้น
ลุกขึ้นเลย!
- เฮ้ ดูสิใครมา - เจ้าพ่อเพลงคลาสสิคนี่เอง!
เล่นเพลงดีๆหน่อยไม่ได้เหรอวะ? เช่นของแฮงค์ วิลเลี่ยมส์น่ะ?
พวกนั้นพังประตูเข้ามา ก่อนจะมีคนขอเพลงน่ะ
โดนขังเดี่ยว 2 อาทิตย์ คุ้มไหมวะ?
อยู่ในนั้นมันง่ายที่สุดเลย
- ไอ้ตอแหล ขังเดี่ยวไม่มีง่ายหรอก - ในนั้นอาทิตย์เดียว รู้สึกเหมือนปีนึงเลย
- เออสิ - ฉันมีคุณโมซาร์ทเป็นเพื่อน
พวกนั้นให้แกเอาเครื่องเล่นแผ่นเสียง ลงไปฟังด้วยเหรอ?
เพลงมันอยู่ในนี้
กับในนี้
ดนตรีมันสวยงามแบบนี้แหละ มัน...
ใครก็มาแย่งไปจากเราไม่ได้
พวกนายไม่รู้สึกแบบนั้นเหรอ?
สมัยหนุ่มๆฉันเคยเล่นหีบเพลงปากเก่งอยู่
แต่ก็เบื่อจนเลิกไป
มาเล่นในนี้ก็คงไม่เข้าท่าเท่าไหร่
เล่นในนี้สิ เข้าท่าที่สุดแล้ว
นายต้องการมัน จะได้ไม่ลืม
ลืมเหรอ?
ลืมว่า...ยังมีบางสถานที่...
บางแห่งในโลกนี้ ที่ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยหิน
แต่มีบางอย่าง...
ในตัวเรา...
ที่พวกมันเข้ามายุ่งไม่ได้...
เข้ามาแตะต้องไม่ได้...
มันเป็นของนายเอง
แกพูดเรื่องอะไรเนี่ย?
ความหวังไง
ความหวัง...
ฉันจะบอกอะไรให้นะ เพื่อน
ความหวังเป็นของอันตราย
ความหวังมันทำให้คนเป็นบ้าได้
ในนี้มันไม่มีประโยชน์หรอก
แกทำตัวให้ชินซะดีกว่า
เหมือนบรุ๊คส์น่ะเหรอ?
นั่งลง
ในนี้บอกว่าคุณจำคุกมาแล้ว 30 ปี จากโทษตลอดชีวิต...
รู้สึกว่าตัวเองกลับใจหรือยัง?
ครับผม
ไม่ต้องสงสัยเลย
ผมพูดได้เต็มปาก ว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว
ผมไม่ได้เป็นอันตรายต่อสังคมอีกต่อไป
พระเจ้าเป็นพยานได้เลย
ผมกลับใจแล้วอย่างแน่นอน
ปฏิเสธ
30 ปี
พระเจ้า พอพูดแบบนั้นทีไร...
นายสงสัยว่าเวลามันหายไปไหน
ฉันสงสัยว่า 10 ปีของฉันหายไปไหน
เอ้านี่
ของขวัญเล็กๆน้อยๆ หลังโดนปฏิเสธทัณฑ์บน
ลองเปิดดูสิ
ฉันต้องเอามาจากคู่แข่งของนาย อย่าว่ากันนะ...
ฉันอยากให้มันเป็นเซอร์ไพรส์น่ะ
สวยมากเลย แอนดี้
ขอบใจนะ
นายจะเป่ามันเล่นหรือเปล่า?
ไม่
ยังไม่ใช่ตอนนี้
เข้าห้อง!
ดับไฟ!
แอนดี้มันพูดจริงทำจริง
มันเขียนจดหมายสัปดาห์ละ 2 ฉบับ แทนที่จะเป็นฉบับเดียว
ในปี 1959 สภาของรัฐ ยอมรับความจริงในที่สุด...
ว่าซื้อแอนดี้ในราคา 200 เหรียญไม่ได้
คณะกรรมการจัดสรรงบประมาณ ลงมติให้จ่ายงบฯปีละ 500 เหรียญ
เพื่อปิดปากแอนดี้
คุณตกใจแน่นอน ถ้ารู้ว่าแอนดี้ ใช้เงินพวกนั้นได้ดีแค่ไหน
มันทำข้อตกลงกับบรรดาชมรมอ่านหนังสือ กลุ่มการกุศลต่างๆ
มันซื้อพวกหนังสือตกค้าง โดยจ่ายตามน้ำหนัก
ล่าขุมทรัพย์เกาะมหาสมบัติ
- โรเบิร์ต ลูอิส... - สตีเวนสัน
หมวดนิยาย ผจญภัย
เล่มต่อไปอะไร?
ฉันมี เอ่อ...คู่มือซ่อมรถ...
และแกะสลักสบู่
เสริมทักษะและงานอดิเรก อยู่ในหมวด "การศึกษา" ข้างหลังนายน่ะ
ชีวิตพลิกผันของเคานต์แห่งมองเต คริสโก้
"คริสโต้" ต่างหากล่ะ ไอ้โง่
โดยอเล็กซานดรี้...
ดัมแอส (ไอ้โง่)
ดัมแอส
ดูมาส์ต่างหาก รู้ไหม มันเกี่ยวกับอะไร?
นายชอบแน่นอน มันเกี่ยวกับ เรื่องแหกคุก
แบบนี้ต้องใส่ในหมวด "การศึกษา" ใช่ไหมล่ะ?
พวกเราที่เหลือ พยายามช่วย อย่างเต็มความสามารถที่สุด
พอถึงปีที่เค็นเนดี้ถูกยิง
แอนดี้ได้แปลงโฉมห้องเก็บของ ที่ปกติมีแต่กลิ่นขี้หนูกับน้ำมันสน
จนกลายเป็นห้องสมุดในเรือนจำ ที่ดีที่สุดในนิว อิงแลนด์
ที่มีเพลงเพราะๆจาก แฮงค์ วิลเลี่ยมส์ให้ฟังด้วย
มันเป็นปีเดียวกับที่พัศดีนอร์ตั้น จัดตั้งโปรแกรม "อินไซด์เอ๊าท์" อันโด่งดัง
คุณอาจจะเคยอ่านเจอมาบ้าง
มันได้ลงหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ และทำให้นิตยสารลุค เอารูปพัศดีไปลง
งานนี้ไม่ใช่ของฟรี...
แต่เป็นการพัฒนา และก้าวหน้าอย่างแท้จริง...
ในกระบวนการแก้ไขและฟื้นฟูจิตใจ
นักโทษของเรา ที่จะได้รับการดูแลอย่างดี
จะถูกส่งไปทำงานนอกเรือนจำ...
และบำเพ็ญประโยชน์ เพื่อสาธารณะทุกรูปแบบ
นักโทษเหล่านี้จะได้เรียนรู้ ถึงคุณค่าการทำงานอย่างสุจริต...
ในขณะที่ได้บำเพ็ญประโยชน์ ต่อชุมชนไปด้วย...
และ...จะใช้เงินภาษีจากประชาชน เป็นจำนวนน้อยที่สุด
แน่นอน นอร์ตั้นไม่ได้บอกสื่อ...
ว่า "จะใช้จ่ายภาษีน้อยที่สุด" เป็นแค่การพูดสะเพร่าเท่านั้น
เพราะยังมีทางขโมย เงินภาษีพวกนั้นได้อีกเป็นร้อยทาง
คนงาน วัสดุ อย่างอื่นอีกเยอะแยะ
คุณพระคุณเจ้า.... เงินไหลมาเทมาเลยล่ะ!
- ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ ผมเจ๊งแน่นอน - เอ็ด...
คุณมีคนงานค่าแรงต่ำเยอะขนาดนี้ ประมูลชนะผู้รับเหมาได้ทุกคนนั่นแหละ
เอ็ด...เรากำลังบริการชุมชนอยู่นะ
ฟังดูดีสำหรับหนังสือพิมพ์ แต่ผมมีครอบครัวต้องเลี้ยงดูนะ
แซม...
แซม เรารู้จักกันมานานนะ
ผมต้องการงานทำทางหลวง ถ้าผมพลาดไป ผมเจ๊งแน่ นั่นคือความจริง
คุณเอาพายที่เมียผมทำให้ไปกิน
แล้วลองคิดดูนะ...
เอ็ด ผมว่าคุณไม่ต้องห่วง เรื่องงานนั่นหรอกนะ
ดูเหมือนว่าผมเอาเด็กๆ ไปตกลงทำงานที่อื่นแล้ว
อย่าลืมขอบคุณเมซี่ ที่อุตส่าห์ทำพายให้ผมด้วย
และเบื้องหลังทุกข้อตกลงสกปรก
เบื้องหลังเงินทุกบาททุกสตางค์
คือแอนดี้...ที่คอยทำบัญชีอยู่
ฝาก 2 ที่นะครับ
ที่เมน เนชั่นแนล กับนิว อิงแลนด์ เฟิร์ส ใส่กล่องฝากข้ามคืนเหมือนเดิมนะครับ
เอาเสื้อผ้าฉันลงไปซักรีด สูท 2 ตัว เอาไปซักแห้ง เอาที่เหลือไปด้วย
ครับผม
บอกพวกมันว่า ถ้าลงแป้งเสื้อฉันเยอะเกินอีก ฉันจะลงไปเล่นงานพวกมันเอง
ฉันดูเป็นไงบ้าง?
- ดูดีมากครับ - มีงานการกุศลใหญ่ที่พอร์ตแลนด์
นายกเทศมนตรีก็จะไปด้วย
เอาพายที่เหลือไหม?
ผู้หญิงทำอะไรก็ไม่อร่อยเลย
ขอบคุณครับ
ได้ยินว่ามีคนส่งพาย ให้มันกินเพียบเลยนี่
ที่นายได้ยินมายังไม่เท่าไหร่...
มันมีทางโกงแบบที่นายนึกไม่ถึงแน่ เงินใต้โต๊ะของเงินใต้โต๊ะอีกที
ที่นี่มีเงินสกปรกหมุนเวียนเยอะมากๆ
เออ แต่มีเงินขนาดนั้น ไม่ช้าก็เร็ว มันต้องอธิบายว่าเอามาจากไหน
ก็หน้าที่ฉันเองไง
ฉันหาช่องทาง กลั่นกรอง และผ่องถ่ายเงิน
ไปเป็นทั้งหุ้น หลักทรัพย์ พันธบัตรปลอดภาษี
ฉันส่งเงินพวกนั้นออกไปข้างนอก พอพวกมันกลับมา...
- สะอาดเอี่ยมอ่องเลยสินะ? - สะอาดกว่านั้นอีก
กว่านอร์ตั้นจะเกษียณ ฉันคงทำมันเป็นเศรษฐีเงินล้านไปแล้ว
แต่ถ้ามีคนจับได้... มันได้เข้ามาอยู่ในนี้แน่นอน
โธ่ เร๊ด ฉันนึกว่านาย เชื่อมือฉันมากกว่านี้ซะอีก
ไม่ ฉันรู้ว่าแกเก่ง แอนดี้ แต่ยังไงเอกสารพวกนั้นก็ต้องมีทิ้งร่องรอย
ถ้าเกิดมีใครสงสัยเข้า...
จะเอฟบีไอ หรือสรรพากร
มันต้องสาวไปถึงใครได้แน่
ได้สิ แต่ไม่ใช่ถึงฉันนะ และไม่มีทางสาวถึงพัศดีด้วย
โอเค งั้นสาวถึงใคร?
แรนดัล สตีเว่นส์
ใครนะ?
หุ้นส่วนลับไงล่ะ
หมอนั่นเป็นคนผิด เพราะมัน เป็นเจ้าของบัญชี
กระบวนการกลั่นกรอง มันจะเริ่มตรงนั้น
เจ้าหน้าที่จะตามหาทุกอย่าง แล้วจะตรงไปที่ตัวหมอนั่น
แล้วมันเป็นใครล่ะ?
มันเป็นผี ไม่มีตัวตนจริง เป็นญาติกับกระต่ายฮาร์วี่ย์ในหนัง
ฉันเสกมันขึ้นมาเฉยๆ
มันไม่มีตัวตน นอกจาก บนเอกสารเท่านั้น
แอนดี้...แกเสกใครขึ้นมา แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ
ได้สิ...ถ้าเรารู้จักระบบดีพอ และรู้ว่ามันมีช่องโหว่ตรงไหน
น่าทึ่งมาก ที่ใช้จดหมาย ทำอะไรได้เยอะขนาดนี้
คุณสตีเว่นส์ มีทั้งใบเกิด...
ใบขับขี่ เลขประกันสังคม
พูดเป็นเล่นน่า...
ถ้าพวกนั้นแกะรอยบัญชีไป พวกนั้นจะได้ตามล่าจินตนาการของฉัน
แกนี่มันสุดจริงๆ!
ฉันเคยบอกหรือยัง ว่าแกมันเก่ง?
แกแม่งสุดยอดไปเลยว่ะ
ที่น่าตลกคือ...
ตอนอยู่ข้างนอก ฉันเป็นคนซื่อมาก ตรงเป็นไม้บรรทัดเลย
มาเป็นโจรตอนอยู่ในคุกนี่แหละ
มันกวนใจแกบ้างไหม?
ฉันไม่ได้เป็นคนโกงใครนี่ เร๊ด ฉันแค่จัดการเรื่องเงิน
อาจจะดูต่างกันไม่เท่าไหร่...แต่...
ฉันก็เป็นคนสร้างห้องสมุดนั่นขึ้นมา...
แล้วใช้มันช่วยคนอื่น ให้เรียนจนจบมัธยมได้
นายคิดว่าทำไมพัศดี ถึงปล่อยให้ฉันทำล่ะ?
ให้แกมีความสุขกับการซักฟอกไง
แต่ฟอกเงินนะ ไม่ใช่ผ้าปูที่นอน
ฉันค่าตัวถูก ก็ถือว่าหายกันไป
ทอมมี่ วิลเลี่ยมส์ มาที่ชอว์แชงค์ในปี 1965 โดนโทษ 2 ปี ข้อหาบีแอนด์อี
ซึ่งก็คือข้อหาบุกรุกนั่นเอง
ตำรวจจับมันได้ ตอนมันขโมยทีวี ออกทางหลังร้านเจซี เพ็นนี
มันคือเด็กซ่าส์คนนึง
ไอ้นี่มันชอบร็อคแอนด์โรล แถมโคตรอวดดีเลย
เฮ้ เร็วสิ พวกตาแก่ ช้ากันยิ่งกว่าเต่าอีก!
ทำฉันขายขี้หน้าหมดแล้ว
พวกเราชอบมันทันที
ฉันออกทางหลังร้าน ใช่ไหม? ฉันถือทีวีแบบนี้...
เครื่องใหญ่มาก มองอะไรไม่เห็นเลย แล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียง...
"หยุดนะ ไอ้หนู ยกมือขึ้นซะ"
ฉันยืนอึ้ง ถือทีวีอยู่แบบนั้น สุดท้ายได้ยินเสียงพูดว่า...
"ได้ยินที่ฉันพูดไหม ไอ้หนู?" ฉันเลยบอก "ครับ ได้ยินครับ"
"แต่ถ้าผมทำทีวีนี่หล่น คุณจะ เพิ่มข้อหาทำลายทรัพย์สินให้ผมด้วย"
เฮ้ แกเคยติดคุกที่แคชแมนด้วย ใช่ไหม?
ใช่ บอกเลยว่าที่นั่นมันง่ายสุดแล้ว
ให้พักงานช่วงสุดสัปดาห์ มีโปรแกรมงานให้ทำเยอะ
ไม่เหมือนที่นี่หรอก
เหมือนแกจะติดคุก มาทั่วนิว อิงแลนด์แล้วนะ
ใช่ ฉันเข้าๆออกๆ มาตั้งแต่อายุ 13 แล้ว
บอกชื่อคุกมาสิ ฉันน่าจะไปมาหมดแล้ว
บางทีนายน่าจะลองเปลี่ยนอาชีพนะ
ฉันหมายถึงว่า...
ดูเหมือนนายจะเป็นโจรที่ไม่ค่อยเก่ง น่าจะลองไปทำอย่างอื่นมากกว่า
เออ แกจะไปรู้อะไรวะ ไอ้คาโปน?
แกโดนข้อหาอะไรมาล่ะ?
ฉันเหรอ?
ทนายมันหักหลังฉัน
ในนี้ทุกคนบริสุทธิ์ทั้งนั้น นายไม่รู้เหรอ?
ปรากฏว่า ทอมมี่มันมีเมียเด็ก และลูกสาวคนนึง
บางทีมันอาจจะนึกภาพ ครอบครัวต้องเร่ร่อน
หรือไม่ก็นึกภาพลูกสาว โตขึ้นมาโดยไม่รู้จักพ่อ
จะอะไรก็ตาม...
มีบางอย่างจุดไฟในตัวเด็กคนนี้ขึ้นมา
ฉันว่าจะลองเรียนเทียบจบมัธยมดู
ได้ยินว่านายเคยช่วยหลายคนที่นี่
ฉันไม่เสียเวลากับพวก ไม่เอาถ่านหรอกนะ ทอมมี่
ฉันไม่ใช่พวกไม่เอาถ่านนะ
- นายพูดจริงใช่ไหม? - จริงสิ
พูดจริงแน่นะ?
- จริงแน่นอน - ดี
เพราะถ้าเราจะเรียน... เราต้องตั้งใจให้เต็มที่
ต้อง 100% ไม่มีครึ่งๆกลางๆ
แต่คือ...
ฉันอ่านหนังสือไม่ค่อยดีเท่าไหร่
"เก่ง"
นายอ่านหนังสือ
ไม่ค่อยเก่ง...
เรื่องนั้นมันปรับได้
แอนดี้เลยมาดูแลทอมมี่เต็มตัว
เริ่มหัดเอบีซีให้มันใหม่หมด
ทอมมี่เองก็เรียนรู้ได้ดีมาก
หมอนั่นไม่คิดว่าตัวเองจะฉลาดขนาดนี้
ไม่นานนัก แอนดี้ก็เริ่มสอน วิชาที่จำเป็นให้มัน
มันชอบเด็กคนนี้มาก
มันน่าตื่นเต้น ที่ได้ช่วยเด็กหนุ่ม ปีนออกมาจากความเลวร้าย
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลเดียว
เวลาในคุก มันเดินไปช้าๆ
คุณต้องทำทุกอย่าง ไม่ให้ตัวเองเบื่อ
บางคนชอบสะสมสแตมป์
บางคนก็สร้างบ้านจากก้านไม้ขีด
แอนดี้สร้างห้องสมุด
ตอนนี้มันต้องหาโปรเจ็คใหม่
นั่นคือทอมมี่นั่นเอง
เป็นเหตุผลเดียวกับที่มันใช้เวลาหลายปี นั่งปั้น นั่งขัดหินพวกนั้น
เหตุผลเดียวกับที่มัน แขวนรูปผู้หญิงไว้บนกำแพง
ในคุก...
คนเราจะทำเกือบทุกอย่าง เพื่อไม่ให้ใจว้าวุ่น
ถึงปี 1966 ตอนที่ทอมมี่ มันพร้อมจะเข้าสอบ...
แอนดี้แขวนรูปราเค็ลคนงาม
หมดเวลา
ว่าไง?
ก็...ห่วยแตกไง
แม่งเสียเวลามานั่งเรียนไปตั้งปีนึง
อาจจะไม่แย่เหมือนที่นายคิดก็ได้
เออ แย่กว่านั้นอีก ฉันตอบอะไรไม่ถูกเลย ไม่ต่างกับข้อสอบเป็นภาษาจีน
มาดูกันว่าคะแนนจะออกมาเป็นยังไง
เออ ฉันจะบอกให้ ว่ามันจะเป็นไง
2 แต้ม นั่นไง! นั่นแหละคะแนนของฉัน!
ไอ้เหี้ย แมวแม่งปีนต้นไม้ 5 คูณ 5 ได้ 25...
ช่างหัวแม่งสิวะ!
ช่างแม่ง!
ฉันรู้สึกแย่มากเลย
ที่ทำหมอนั่นผิดหวัง
ไร้สาระน่า ไอ้หนู
มันภูมิใจในตัวแกจะตาย
เราเป็นเพื่อนกันมานาน ฉันรู้จักมันดีกว่าใคร
มันฉลาดมากนะ ว่าไหม?
ฉลาดที่สุดเลยแหละ ตอนอยู่ข้างนอกมันเป็นนายธนาคาร
แล้วทำไมต้องมาติดคุกล่ะ?
ฆ่าคนตาย
พูดเป็นเล่น
ดูหน้ามันแล้วไม่น่าเชื่อ
มันไปเห็นเมียมัน อยู่กับโปรกอล์ฟบนเตียง เลยฆ่าทิ้งทั้งคู่เลย...
อะไรเหรอ?
เมื่อ 4 ปีก่อน...
ฉันติดคุก 2-3 ปี ที่โทมัสตั้น
ข้อหาขโมยรถ
ฉันโง่มากที่ทำแบบนั้น
พอเหลือโทษอีกแค่ 6 เดือน...
ฉันได้เพื่อนร่วมห้องขังคนใหม่
เอ็ลโม่ แบล็ตช์
ตัวใหญ่ กระวนกระวายตลอด
เป็นพวกนักโทษที่เราภาวนา ไม่อยากให้มาร่วมห้อง เข้าใจใช่ไหม?
โทษ 6-12 ปี ปล้นโดยใช้อาวุธ
มันบอกว่าทำมาเป็นร้อยงาน
ฟังแล้วไม่น่าเชื่อ มันขี้กลัวแบบนั้น ตดดังๆทีนึง มันก็สะดุ้งแล้ว
พูดตลอดเวลาเลยด้วย นั่นแหละ มันไม่เคยหุบปากเลย
เล่าว่ามันไปไหนมาบ้าง...
ไปปล้นที่ไหนมา ไปเอาผู้หญิงคนไหนมา
เล่ากระทั่งคนที่มันเคยฆ่า
คนที่ "กวนใจมัน"
มันเรียกแบบนั้น...
มีอยู่คืนนึง...คุยกันขำๆ
ฉันถามมันว่า "เอ็ลโม่ แกเคยฆ่าใครมา?"
มันบอกว่า...
ฉันเคยทำงานเป็นเด็กเก็บโต๊ะ ที่คันทรี่คลับ...
ฉันเลยได้ตามดู พวกคนรวยๆที่เป็นลูกค้า
ฉันเลือกไอ้หมอนั่น...
ไปที่บ้านมัน แล้วรื้อของ
มันดันตื่นขึ้นมา...
แล้วกวนใจฉัน
ฉันเลยฆ่ามันซะ
มันกับผู้หญิงสวยๆที่มันนอนด้วย
นั่นแหละที่แจ่มที่สุด
อีนั่นเอากับหมอนั่น...
ไอ้โปรกอล์ฟ แต่เธอมีผัวแล้ว
นายธนาคารที่ไหนไม่รู้
มันโดนตัดสินว่าผิดแทน...
บอกตรงๆว่าเป็นเรื่องที่เยี่ยมที่สุด ที่ฉันเคยได้ยินมาเลย
แต่ที่ฉันแปลกใจที่สุด คือแกเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วย
ยังไงนะครับ?
ชัดเจนอยู่แล้ว ว่าไอ้วิลเลี่ยมส์ มันชื่นชมแก...
มันรู้เรื่องของแกมา ก็เลยอยากทำให้แกสบายใจ
มันยังเด็ก แถมไม่ฉลาด
ไม่น่าแปลกใจเลย มันไม่รู้หรอก ว่าพูดมาแล้ว แกจะเป็นแบบนี้
พัศดีครับ มันพูดความจริงนะครับ
งั้นลองสมมุติว่า ไอ้แบล็ตช์มีตัวตนจริงๆ
แกคิดเหรอ ว่ามันจะคุกเข่าลง แล้วร้องไห้ "ผมทำเอง ผมสารภาพ"
"อ๋อ อย่าลืมเพิ่มโทษ ตลอดชีวิตให้ผมด้วยนะ"
ไม่สำคัญหรอก ถ้าทอมมี่ขึ้นให้การ ผมมีสิทธิ์ได้รับการไต่สวนใหม่
ถ้าสมมุติว่าแบล็ตช์ยังอยู่ที่นั่นนะ
มันน่าจะถูกปล่อยออกไปตั้งนานแล้ว
ยังไงก็ต้องมีที่อยู่ล่าสุด มีชื่อญาติๆ ยังไงก็เป็นโอกาส ถูกไหมครับ?
ทำไมคุณถึงเข้าใจช้าแบบนี้?
ว่าไงนะ?
แกเรียกฉันว่าไงนะ?
เข้าใจช้า มันยากนักเหรอครับ
ไอ้หนู แกลืมตัวไปหน่อยแล้วนะ
ที่คันทรี่คลับ ต้องมีบัตรตอก เข้างานของมัน
ประวัติ เอกสารเงินได้ที่มีชื่อมัน
ดูเฟรน ถ้าแกอยากจะเพ้อฝัน มันเรื่องของแกนะ
อย่ามารบกวนฉัน เราหมดเรื่องคุยแล้ว
พัศดีครับ ถ้าผมได้ออกไป ผมจะไม่พูดอะไร เรื่องในนี้แน่นอน
ผมเองก็ผิดไม่แพ้คุณ ที่ฟอกเงินพวกนั้นไป
อย่าสะเออะมาพูดเรื่องเงินกับฉันอีก ไอ้ลูกหมาน่าสมเพช!
ไม่ว่าจะที่ออฟฟิศนี่..หรือว่าที่ไหน
เข้ามานี่เดี๋ยวนี้เลย!
ผมแค่อยากทำให้คุณอุ่นใจ แค่นั้นเอง ผมไม่ได้จะ...
- ขังเดี่ยว เดือนนึง - ครับผม
- คุณเป็นอะไรไปเนี่ย? - เอาตัวมันออกไป
นี่มันโอกาสที่ผมจะได้ออกไป! ไม่เห็นรึไง! นี่มันชีวิตผมนะ! คุณไม่เข้าใจเหรอ?!
- เอามันออกไป ไปเลย! - นี่มันชีวิตผมนะ
ขังเดี่ยวเดือนนึง
แม่งนานที่สุด เท่าที่ฉันเคยได้ยินเลย
ความผิดฉันเองแหละ
บ้าน่า...
แกไม่ได้เป็นคนยิงเมียมัน หรือจับมันซักหน่อย
เร๊ด แกจะบอกว่าแอนดี้บริสุทธิ์เหรอ?
คือมันไม่ผิดจริงเนี่ยนะ?
ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
พระเจ้า...
มันอยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ?
ตั้งแต่ปี 1947 เท่าไหร่วะ? 19 ปีแล้ว...
- วิลเลี่ยมส์ โทมัส - ครับ ทางนี้
ได้อะไรมาวะ?
คณะกรรมการการศึกษา
- ไอ้เปรตนั่นส่งไปให้ฉัน - ก็ดีแล้วไง...
แกจะเปิดดูหรือยืนโง่ๆแบบนี้ล่ะ?
ยืนโง่ๆฟังดูดีกว่าเยอะเลย
เฮ้ สกี๊ต ไม่เอาน่า เอามาเลย ไอ้เบื๊อก
ฟลอยด์ ไม่เอาน่า
เฮ้ เร๊ด...
ไม่เอาน่า โยนทิ้งไปเถอะได้ไหม?
โอ้โหเฮ้ย...
เด็กนั่นสอบผ่านนะ ได้เกรดเฉลี่ยซีบวก
คิดว่าแกคงอยากรู้
พัศดีอยากคุยด้วย
ข้างนอกเนี่ยนะ?
แกสั่งมาแบบนั้น
พัศดี?
ทอมมี่
ทอมมี่... ฉันอยากขอให้แก เก็บการสนทนานี้เป็นความลับ
แค่นี้ฉันก็กระอักกระอ่วนพอแล้ว
เรามีปัญหานิดหน่อย
ฉันว่าแกคงจะพอเข้าใจ
ครับผม
ผมเข้าใจแน่นอน
ฉันบอกเลย เรื่องนี้มันทำฉันตั้งตัวไม่ติด
ทำฉันนอนไม่หลับหลายคืน เรื่องจริงนะ
สิ่งถูกต้องที่เราต้องทำ...
บางครั้งมันก็ยากที่จะรู้ว่าคืออะไร
แกเข้าใจใช่ไหม?
ฉันต้องให้แกช่วยนะ ไอ้หนู
ถ้าฉันจะเดินหน้าเรื่องนี้ต่อ...
จะแคลงใจอะไรไม่ได้อีกแม้แต่นิดเดียว
ฉันจำเป็นต้องรู้...ว่าที่แกบอกดูเฟรน เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
ครับผม
แน่นอนที่สุด
แกยินดีจะสาบานต่อหน้า ผู้พิพากษาและลูกขุน...
วางมือบนพระคัมภีร์...
แล้วให้คำปฏิญาณ ต่อหน้าพระเจ้าหรือเปล่า?
แค่ให้โอกาสผมก็พอ
ฉันนึกแล้วเชียว
ฉันว่าแกคงรู้เรื่องแล้ว
มันแย่มาก
ยังหนุ่มขนาดนั้น...
เหลือโทษอีกไม่ถึงปี ดันพยายามจะหนี
กัปตันแฮดลี่ย์ใจสลายเลย ที่ต้องยิงมัน...
จริงๆนะ...
เราแค่ต้องผ่านมันไปให้ได้
เดินหน้าต่อ
ผมพอแล้ว
ทุกอย่างต้องหยุดทั้งหมด
หาคนอื่นมาทำบัญชีให้คุณเถอะ
ไม่มีอะไรหยุดทั้งนั้น
ไม่มี
ไม่งั้นแกจะได้เป็นนักโทษที่ลำบากที่สุด
ไม่มีพวกการ์ดคอยคุ้มกะลาหัวอีก
ฉันจะลากแกออกจากห้องที่แกอยู่คนเดียว แล้วส่งแกลงไปอยู่กับพวกอัดถั่วดำ
แกจะคิดว่าแกโดนล่อด้วยรถไฟเลย
ส่วนห้องสมุดน่ะเหรอ?
มันจบแน่
ฉันจะปิดมันให้หมด
เราจะเอาหนังสือทั้งหมด มาเผาเล่นในลาน
เห็นไฟลุกกันตั้งแต่ไกลแน่ๆ
เราจะเต้นรอบกองไฟ เหมือนพวกอินเดียนแดง
เข้าใจไหม? ไม่งงนะ?
หรือฉันเข้าใจอะไรช้าอีกล่ะ?
ให้มันนอนคิดในนี้อีกเดือนนึง
เมียฉันเคยบอกว่า ฉันเป็นคนเข้าใจยาก
เหมือนคนไม่เปิดใจ
เธอบ่นเรื่องนี้ตลอด
เธอเป็นคนสวยมาก
พระเจ้า ฉันรักเธอมาก
ฉันแค่ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกยังไง แค่นั้นเอง...
ฉันฆ่าเธอ เร๊ด...
ฉันไม่ได้เป็นคนเหนี่ยวไกยิง...
แต่ฉันเป็นคนทำให้เธอจากไป
เธอถึงต้องตาย...ก็เพราะฉัน
เพราะฉันเป็นคนแบบนั้น
นั่นไม่ได้ทำให้แกเป็นฆาตกร
อาจจะเป็นสามีที่ไม่ดีนัก
แกจะรู้สึกแย่ยังไงก็ตามใจ แต่แกก็ไม่ใช่คนเหนี่ยวไกยิงอยู่ดี
ไม่ ฉันไม่ได้ยิง
คนอื่นเป็นคนทำ
แต่ฉันกลับต้องมาอยู่ในนี้
สงสัยฉันคงจะโชคร้าย
มันลอยไปเรื่อยๆ
มันต้องตกใส่ใครซักคน
ถึงตาฉันแล้ว แค่นั้นแหละ
ฉันอยู่ในเส้นทางของพายุทอร์นาโด
แค่ไม่ได้คิดว่าพายุมันจะอยู่นานขนาดนี้
นายคิดว่าจะได้ออกไปไหม?
ฉันเหรอ?
ได้สิ
ซักวัน ตอนฉันมีหนวดยาวสีขาว...
พูดจาเลอะเทอะไม่รู้เรื่อง พวกมันคงปล่อยฉันออกไป
จะบอกให้ ว่าฉันจะไปไหน
ซีวาตาเนโฮ
ว่าไงนะ?
ซีวาตาเนโฮ
มันอยู่ในเม็กซิโก
เมืองเล็กๆติดมหาสมุทรแปซิฟิก
คนเม็กซิโกพูดถึงมหาสมุทรแปซิฟิก ว่าไงรู้ไหม?
พวกนั้นบอกว่ามันไม่มีความทรงจำ
ฉันอยากไปใช้ชีวิตที่เหลือที่นั่น
สถานที่อบอุ่นที่ไม่มีความทรงจำ
เปิดโรงแรมเล็กๆ...
ติดกับทะเล...
ซื้อซากเรือเก่าๆ...
เอามาซ่อมจนใหม่
ฉันจะพาแขกของฉันออกทะเล...
ไปตกปลากัน
ซีวาตาเนโฮ
ในที่แบบนั้น ถ้ามีคนหาของเก่งๆ อยู่กับฉันด้วย คงจะดี
ฉันว่าฉันอยู่ข้างนอกไม่รอดหรอก แอนดี้
ฉันติดอยู่ในนี้มาครึ่งค่อนชีวิต
ฉันกลายเป็นคนคุกไปแล้ว
เหมือนที่บรุ๊คส์เคยเป็น
ว้าว นายดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว
ฉันว่าไม่หรอก
ในนี้ ฉันคือคนที่หาของได้แน่นอน แต่ว่า...
ถ้าอยู่ข้างนอก แกแค่ต้องใช้ สมุดหน้าเหลือง
ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงด้วยซ้ำ
มหาสมุทรแปซิฟิกเนี่ยนะ?
แม่ง
ฉันกลัวจนตายแน่ ที่ใหญ่ๆแบบนั้น
ไม่ใช่ฉัน
ฉันไม่ได้ยิงเมียตัวเอง และไม่ได้ยิงชู้ของเธอ
ถึงฉันจะทำผิดยังไง ฉันชดใช้ไปมากกว่านั้นโขแล้ว
โรงแรมกับเรือนั่น...
ฉันว่าฉันไม่ได้ขอเยอะเกินไป
ฉันว่าแกไม่ควรทำแบบนี้ กับตัวเองนะ แอนดี้
นี่มันแค่ฝันลมๆแล้งๆ
เม็กซิโกมันอยู่ตั้งนู่น แต่แกอยู่ในนี้... ก็แค่นั้นแหละ...
เออ ใช่ มันก็แค่นั้นแหละ
มันอยู่ตั้งตรงนั้น แต่ฉันติดอยู่ในนี้
ฉันว่าสุดท้ายก็อยู่ที่ว่า จะเลือกอะไร
เอาเวลาไปใช้ชีวิต...
หรือจะนั่งรอความตาย
แอนดี้
เร๊ด...
ถ้าวันนึงนายได้ออกไป ช่วยฉันหน่อยนะ...
ได้สิ แอนดี้ อะไรก็ได้...
แถวบั๊กซ์ตั้นมีทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ นายรู้ใช่ไหม ว่าบั๊กซ์ตั้นอยู่ไหน?
- ที่นั่นมีทุ่งหญ้าตั้งเยอะแยะ - แต่มีอยู่ที่นึง...
มันมีกำแพงหินเป็นทางยาว ต้นโอ๊คต้นใหญ่อยู่ทางเหนือ
ดูเหมือนฉากในบทกวี ของโรเบิร์ต ฟรอสท์เลย
ฉันเคยขอเมียฉันแต่งงานที่นั่น
เราไปปิคนิกกัน...
แล้วร่วมรักกันใต้ต้นโอ๊คนั่น...
ฉันขอเธอแต่งงาน และเธอตอบตกลง
สัญญากับฉันนะ เร๊ด...
ถ้านายได้ออกไป... ไปหาที่นั่นให้เจอ
ที่ฐานกำแพง นายจะเจอก้อนหิน ที่มันไม่ควรมีอยู่ในรัฐเมน
เป็นหินภูเขาไฟ สีดำ
ใต้นั้นมีบางอย่างฝังอยู่ ที่ฉันอยากให้นายเอามันไป
อะไรเหรอ แอนดี้?
แกฝังอะไรไว้ในนั้น?
นายต้องขุดขึ้นมาแล้วดูเอง...
ไม่ ฉันบอกเลย หมอนั่นมัน...
มันพูดจาแปลกๆ
ฉันเป็นห่วงมันมากเลย
เราต้องคอยดูมันหน่อย
ตอนกลางวันน่ะไม่มีปัญหา แต่ตอนกลางคืน มันอยู่ในห้องคนเดียวนี่สิ
โอ้ พระเจ้า
อะไร?
วันนี้แอนดี้มันลงมาที่ท่าขนของ
มันมาขอเชือกฉันไป
- เชือกเหรอ? - ยาว 6 ฟุต
แล้วแกก็ให้มันไป...
ให้สิ ทำไมจะไม่ให้ล่ะ?
พระเจ้า! เฮย์วู๊ด
ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า?
- จำบรุ๊คส์ แฮดเล่นได้ไหม? - ไม่หรอก
แอนดี้ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก
ไม่มีทาง
ไม่รู้สิ...
ทุกคนมีขีดความอดทนทั้งนั้น
เร็วเข้า ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
กำลังจะเสร็จพอดีครับ
คืนนี้มีฝาก 3 ที่นะครับ
เอาของๆฉันลงไปห้องซักรีด
แล้วขัดรองเท้าให้่ฉันด้วย
- ฉันอยากให้เงาแว๊บเลยนะ - ครับผม
ดีใจที่แกกลับมานะ แอนดี้
ไม่มีแก ที่นี่ไม่เหมือนเดิมเลย
ดับไฟ!
ผมเคยเจอคืนที่ยาวนานในคุกมาแล้ว
นั่งอยู่ลำพังในความมืด เหลือแต่เพียงความคิด...
เวลามันผ่านไปช้า เหมือนมีดที่ค่อยๆออกจากฝัก
มันเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตผม
นับมา!
ชั้น 3 ทางใต้ ครบ!
มีนักโทษหายไป ชั้น 2 ห้อง 245!
ดูเฟรน!
ออกมาเดี๋ยวนี้ แกทำคนอื่นเสียเวลานะ!
อย่าให้ฉันต้องเดินไปเอง ฉันจะแพ่นกบาลแกแน่!
โธ่เว๊ย ดูเฟรน แกทำฉันสายแล้ว! ฉันมีธุระต้องทำต่อนะ
ถ้าแกไม่ป่วยหรือตายในนั้น แกน่าดูแน่ ฉันเอาจริงนะ!
ได้ยินไหม?
คุณพระคุณเจ้าช่วย
ฉันอยากให้สอบปากคำนักโทษ ทุกคนในบล็อคนี้
- เริ่มจากเพื่อนมันก่อนเลย - ใครครับ?
มันไง
เปิดห้อง 237
หมายความว่าไง "มันไม่อยู่แล้ว"? อย่ามาพูดแบบนั้นกับฉัน เฮก
- อย่ามาพูดกับฉันแบบนั้นอีก - แต่มันไม่อยู่จริงๆครับ
ฉันเห็นแล้ว เฮก! คิดว่าฉันตาบอดหรือไง?
แกจะพูดแบบนั้นใช่ไหม?
- ฉันตาบอกใช่ไหม เฮก? - เปล่าครับ!
แล้วแกล่ะ แกตาบอดหรือเปล่า?
- บอกมาซิ ว่านี่อะไร - รายงานนับหัวเมื่อคืน
แกเห็นชื่อดูเฟรนไหม? ฉันเห็นนะ นี่ไง...
"ดูเฟรน"
ตอนดับไฟ มันยังอยู่ในห้องอยู่เลย
ตอนเช้ามันก็ต้องอยู่ในนี้สิ
ไปหามันให้เจอ
ไม่ใช่พรุ่งนี้ หรือว่าหลังมื้อเช้า เดี๋ยวนี้เลย!
ครับผม
ไปเร็ว ไปสิวะ ไป๊!
ยืนนี่แหละ
ไง?
ไงอะไรเหรอครับ?
ฉันเห็นแก 2 คนอยู่ด้วยกันตลอด แกซี้กันมากนี่
มันต้องพูดอะไรบ้างแหละ
ไม่นะครับ พัศดี มันไม่ได้พูดอะไรเลย
พระเจ้า มันคือปาฏิหารย์!
จู่ๆคนก็หายไป เหมือนตดลอยไปกับสายลม
ไม่เหลืออะไรเลย นอกจาก...
ก้อนหินริมหน้าต่าง
กับสาวสวยบนกำแพง ลองถามเธอดูไหม...เธออาจจะรู้
ว่าไง คนสวย? อยากคุยกับเราไหม?
คงจะไม่ว่ะ
เธอจะไปต่างอะไรจากคนอื่น?
นี่คือการสมรู้ร่วมคิด
รับรองว่าใช่แน่นอน
เป็นแผนการครั้งใหญ่เลย!
และทุกคนมีส่วนทั้งนั้น!
รวมถึงเธอด้วย!
ในปี 1966 แอนดี้ ดูเฟรน หลบหนีจากเรือนจำชอว์แชงค์
พวกเจ้าหน้าที่ เจอแค่เพียง เสื้อผ้านักโทษเปื้อนโคลน
สบู่ 1 ก้อน และค้อนหินเก่าๆ
ที่สึกลงไปแทบจะถึงด้าม
ผมจำได้ ผมเคยคิดว่าต้องใช้เวลา 600 ปี กว่าจะใช้ค้อนนั่นเจาะรูกำแพงได้
แอนดี้ใช้เวลาไม่ถึง 20 ปี
โอ้ แอนดี้รักธรณีวิทยามาก
ผมว่าธรณีวิทยา ดึงดูดนิสัยพิถีพิถันของมัน
ตั้งแต่สมัยยุคน้ำแข็ง
จนถึงการสร้างภูเขา ที่ใช้เวลาหลายล้านปี
ธรณีวิทยาคือการศึกษา เรื่องแรงกดและเวลา
มันก็ต้องใช้แค่นั้นแหละ
แรงกด...
และเวลา
2 อย่างนั่นกับโปสเตอร์แผ่นใหญ่ๆ
ก็อย่างที่ผมบอก..
ในคุก...คนเราจะทำเกือบทุกอย่าง เพื่อไม่ให้ใจว้าวุ่น
ปรากฏว่า งานอดิเรกโปรดของแอนดี้ คือการเอาเศษผนัง ไปทิ้งที่ลานออกกำลังกาย
ทีละนิดทีละหน่อย
ผมว่าหลังจากที่ทอมมี่ถูกฆ่า
แอนดี้ตัดสินใจว่า มันอยู่ที่นี่ มานานเกินพอแล้ว
เร็วเข้า ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
กำลังจะเสร็จพอดีครับ
คืนนี้มีฝาก 3 ที่นะครับ
แอนดี้มันทำตามคำสั่ง
มันขัดรองเท้าคู่นั้นซะเงาแว๊บ
พวกการ์ดไม่ได้สังเกตเห็นเลย
ผมก็ไม่เห็นเหมือนกัน
แต่เอาจริงๆเถอะ...
คุณมองรองเท้าคนอื่นบ่อยแค่ไหนกันเชียว?
แอนดี้ต้องคลานผ่านขี้เหม็นๆ 500 หลา สู่อิสรภาพ ซึ่งผมไม่อาจจินตนาการได้
หรือไม่ ผมก็ไม่อยากคิดถึงมัน
500 หลา
นั่นคือความยาวของสนามฟุตบอล 5 สนาม
หรือเกือบครึ่งไมล์
เช้าวันต่อมา ตอนที่ราเค็ล กำลังคายความลับ...
ชายที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน...
ได้เดินเข้าไปที่ธนาคารเมน เนชั่นแนล
ก่อนหน้านั้น มันไม่เคยมีตัวตน
นอกจากในเอกสารเท่านั้น
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?
มันมีบัตรประจำตัวถูกต้องครบ
ทั้งใบขับขี่ ใบเกิด ใบประกันสังคม
แถมลายเซ็นยังตรงเป๊ะอีกต่างหาก
เรียนตรงๆว่าผมเสียใจ ที่ต้องเสียคุณไปนะครับ
หวังว่าคุณจะอยู่ต่างประเทศ อย่างมีความสุขครับ
ขอบคุณมาก
ผมมีความสุขแน่นอน
นี่แคชเชียร์เช็คของคุณค่ะ มีอะไรให้ช่วยเหลือเพิ่มเติมไหมคะ?
รบกวนหน่อยครับ...
คุณช่วยส่งไปรษณีย์ให้ผมหน่อยได้ไหม?
ยินดีค่ะ
โชคดีนะครับ
เช้าวันนั้น คุณสตีเว่นส์ไปธนาคาร 10 กว่าแห่งในย่านพอร์ตแลนด์
ว่ากันว่า มันออกจากเมืองไปพร้อมเงิน ของพัศดีนอร์ตั้น กว่า 370,000 เหรียญ
เงินชดเชย สำหรับ 19 ปีในคุก
สวัสดีค่ะ นสพ.พอร์ตแลนด์ เดลี่ บูเกิ้ลค่ะ
เรียนพัศดี - คุณพูดถูก การไถ่บาปอยู่ที่ใจตัวเอง แอนดี้ ดูเฟรน
ไบร่อน แฮดลี่ย์? คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด...
หากคุณสละสิทธิ์นี้ ทุกอย่างที่คุณพูด อาจถูกนำมาใช้ปรักปรำคุณในศาล
ผมไม่ได้เห็นหรอก แต่ได้ยินว่า ไบร่อน แฮดลี่ย์ ร้องไห้เหมือนเด็กผู้หญิง
ตอนถูกพวกตำรวจลากตัวไป
นอร์ตั้นไม่ยอมโดนลากไปแบบนั้นแน่
แซมูเอล นอร์ตั้น
เรามีหมายจับคุณ เปิดประตูเดี๋ยวนี้
นอร์ตั้น... เปิดประตูซิ
ไม่แน่ใจว่าต้องใช้ดอกไหน
อย่าทำให้มันยากเลย นอร์ตั้น!
ผมอยากคิดว่าสิ่งสุดท้าย ที่ผ่านเข้าไปในหัวเขา...
นอกจากกระสุนนัดนั้น...
คือความสงสัย...ว่าโดน แอนดี้ ดูเฟรน เล่นงานได้ยังไง
ไม่นานหลังจากที่พัศดีจากเราไป
ผมก็ได้รับโปสการ์ดทางไปรษณีย์
มันว่างเปล่า แต่ตาประทับไปรษณีย์บอกว่า
ฟอร์ท แฮนค็อก เท็กซัส
ฟอร์ท แฮนค็อก...
อยู่ตรงชายแดนพอดี
นั่นคือจุดที่แอนดี้ข้ามไป
พอผมนึกภาพมันกำลังเดินทางลงใต้ ในรถเปิดประทุนของมันเองทีไร...
มันทำผมขำทุกที
แอนดี้ ดูเฟรน...
ผู้คลานผ่านขี้แล้วออกสู่อิสรภาพ อย่างขาวสะอาด...
แอนดี้ ดูเฟรน
กำลังมุ่งหน้าสู่แปซิฟิก
แฮดลี่ย์กระชากคอมันเลยนะ...
แล้วมันบอกว่า "ไอ้เหี้ยนี่กำลังจะเจออุบัติเหตุ"
พวกเราที่สนิทกับมัน พูดคุยถึงมันบ่อยครั้ง
สาบานเลย...ที่มันเคยทำแต่ละอย่าง
"เพื่อนๆผมอยากกินเบียร์ซักหน่อย"
- แล้วได้กินด้วย - ได้สิวะ!
แต่บางครั้ง มันก็ทำให้ผมเศร้า...
ที่แอนดี้ไม่อยู่อีกแล้ว
ผมต้องเตือนตัวเองตลอดว่า นกบางตัวก็ไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่ในกรง
ขนของมันสวยงามเกินไป
แล้วพอมันบินจากไป...
ส่วนหนึ่งของคุณที่รู้มาตลอด ว่าไม่ควรขังมัน จะมีความสุขมาก
แต่ยังไงก็เถอะ...
ที่ที่คุณอยู่มันไม่สดใส และว่างเปล่า เมื่อนกตัวนั้นจากไป
ผมว่าผมคงคิดถึงเพื่อนนั่นแหละ
นั่งลงสิครับ
เอ็ลลิส บอยด์ เร๊ดดิ้ง...
ไฟล์ของคุณบอกว่า คุณจำคุกมาแล้ว 40 ปี จากโทษจำคุกตลอดชีวิต
คุณรู้สึกว่าคุณกลับตัวกลับใจหรือยัง?
กลับตัวกลับใจเหรอ?
ไหน ลองมาคิดดูหน่อยซิ
ผมไม่รู้หรอกนะ ว่ามันหมายความว่ายังไง
หมายความว่าคุณพร้อม ที่จะกลับเข้าสู่สังคม...
ผมรู้ ว่าคุณอาจจะคิดว่า ตัวเองรู้ความหมาย ซันนี่
สำหรับผม มันก็แค่คำที่สร้างขึ้นมา
เป็นคำของนักการเมือง ที่ทำให้...
คนหนุ่มแบบคุณ จะได้ใส่สูท ผูกไท...
และมีงานทำได้
คุณอยากจะรู้อะไรกันแน่?
ผมเสียใจกับเรื่องที่ทำไปหรือเปล่าใช่ไหม?
ใช่ไหมล่ะ?
ไม่มีวันไหนเลย ที่ผมไม่รู้สึกเสียใจ
ไม่ใช่เพราะผมอยู่ในนี้ หรือเพราะว่าคุณ คิดว่าผมควรรู้สึกแบบนั้น
ผมย้อนกลับไปมองตัวเองตอนนั้น...
ยังหนุ่ม...
เป็นเด็กโง่ที่ทำอาชญากรรมแย่ๆนั่น
ผมอยากคุยกับตัวเอง
ผมอยากพยายามเตือนสติตัวเองตอนนั้น
แล้วบอกมันว่าอะไรเป็นอะไร
แต่ผมก็ทำไม่ได้
เด็กคนนั้นมันจากไปนานแล้ว...
เหลือเพียงแค่ชายแก่คนนี้
ผมต้องอยู่กับมันให้ได้
กลับตัวกลับใจเหรอ?
มันก็แค่คำไร้สาระ
คุณไปปั๊มฟอร์มของคุณเถอะ ซันนี่ อย่าทำให้ผมเสียเวลาเลย
เพราะบอกตรงๆนะ...
ผมไม่สนหรอก...
อนุมัติ
"บรุ๊คส์เคยอยู่ที่นี่"
นี่ครับ คุณนาย
พักเข้าห้องน้ำได้ไหมครับ นาย?
ถ้าจะเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องขอ ทุกครั้งหรอกนะ ไปเข้าได้เลย เข้าใจไหม?
ครับผม
ผมขออนุญาตคนอื่นฉี่มา 40 ปี
ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาต ผมฉี่ไม่ออกเลย
เป็นความจริงแสนน่ากลัว ที่ต้องเผชิญหน้า
ไม่มีทางเลย ที่ผมจะรอดอยู่ข้างนอกนี่
ผมเอาแต่นั่งคิดหาทางฝ่าฝืนทัณฑ์บน
พวกนั้นจะได้ส่งผมกลับเข้าไป
การต้องอยู่กับความกลัว มันแย่มาก
บรุ๊คส์ แฮดเล่นรู้ดี
รู้ดีเกินไปด้วยซ้ำ
ผมแค่ต้องการกลับไปที่ที่ผมรู้จัก
ที่ที่ผมไม่ต้องกลัวตลอดเวลา
มีเพียงอย่างเดียวที่หยุดผมไว้
คือคำสัญญาที่ผมให้ไว้กับแอนดี้
นั่นไง
ขอบคุณมากนะครับ
ถึงเร๊ด...
ถ้านายกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่านายออกมาแล้ว...
และถ้านายมาไกลขนาดนี้ บางทีนายอาจจะยินดีไปไกลอีกหน่อย
นายจำชื่อเมืองนั้นได้ใช่ไหม?
ซีวาตาเนโฮ
ฉันอยากได้คนดีๆ มาช่วยทำงานโปรเจ็คของฉัน
ฉันจะคอยนายมาถึง และเตรียมกระดานหมากรุกรอนาย
จำไว้นะ เร๊ด...
ความหวังเป็นสิ่งที่ดี...
อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดด้วยซ้ำ
และสิ่งที่ดี ไม่มีวันตาย
ฉันจะคอยหวัง ว่าจดหมายนี้จะถึงมือนาย
และหวังว่านายจะสบายดี
จากเพื่อนของนาย.. แอนดี้
"จะเอาเวลาไปใช้ชีวิต... หรือจะนั่งรอความตาย"
แม่งถูกเผงเลย
"บรุ๊คส์เคยอยู่ที่นี่" "เช่นเดียวกับเร๊ด"
เป็นครั้งที่ 2 ในชีวิตของผม
ที่ผมมีความผิดจากอาชญากรรม
ข้อหาฝ่าฝืนทัณฑ์บน
แน่นอน ผมว่าไม่มีใครมาไล่จับหรอก
ไม่หรอก...สำหรับโจรแก่ๆอย่างผม
ฟอร์ท แฮนค็อก เท็กซัสครับ
ผมรู้สึกว่าตัวเองตื่นเต้นมากเสียจน นั่งนิ่งๆ หรือคิดอะไรไม่ได้เลย
ผมว่ามันเป็นความตื่นเต้น ที่คนมีอิสระเท่านั้น ที่จะรู้สึกได้
คนมีอิสรภาพ ที่กำลังเริ่ม การเดินทางที่แสนไกล
ที่บทสรุปยังคงไม่แน่นอน
ผมหวังว่าผมจะข้ามชายแดนไปจนได้
ผมหวังว่าจะได้เจอหน้า และจับมือกับเพื่อนผม
ผมหวังว่ามหาสมุทรแปซิฟิก จะเป็นสีคราม แบบที่ผมเคยเห็นในความฝัน
ผมหวัง...
ด้วยความระลึกถึง อัลเล็น กรีน
The Shawshank Redemption (1994) “ชอว์แชงค์ มิตรภาพ ความหวัง ความรุนแรง” บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง